May 20, 2018

Дедпул Двa

Deadpool е без дилема најдоброто нешто што последниве години му се случи на издишaниот суперхеројски жанр. Едниве го прават истиот филм дваесет пати, другиве не знаат кај тераат, додека овој си воспостави сопствени правила и не се воздржува да ги превитка и постоечките. Факт е дека добар дел од тоа се должи на изворниот концепт на ликот, меѓутоа на крајот пак вредноста на таквиот продукт ќе зависи од тоа како е обликуван во рамките на медиумот. Само присети се на Logan. Во моментот кога студиото одлучи да престане со безбедните чекори, испорача филм што ќе биде запаметен како еден од најквалитетните во жанрот.

Уште со првиот беше јасно дека овој тип на забава не е за целото семејство. Вториот можеби пробува да се спрдачи со поимот "семеен филм", ама и понатаму останува преполн со работи кои не би можел едноставно да ги оправдаш пред твоите мали деца и внуци. Deadpool 2 e ултра-насилен, вулгарен и без кочници кога ќе одлучи да го однесе хуморот во незгодна крајност. Некогаш шалите се исклучително интелигентни, ама често се и како тие на пијаниот чичко на слава што кажува мрсен виц и сите се кикотат за да нема непријатна тишина. Сепак, и таквите невкусни фори тука некако природно се вклопуваат.


Но, Дедпул не е комичар и покрај неговата голема, претежно погана уста. Главната дејност му е убивање луѓе и упорните обиди да се оствари како херој. Иако првото повеќе му оди, никогаш не се откажува од идејата да биде запамтен по добри дела. Ги прави, ама на сопствен начин и со својствени методи. Некогаш и му успева. Добро е уигран и со новите ликови, особено во делот каде што експлицитно го удира темелот на следната франшиза, па лесно ги наоѓа и фамилијарните вредности по кои толку очајно трага. Пред сè ова е семеен филм, нели?

Акцијата е секако присутна во енормни количини, нецензурирана и безмилосна. Филмот комплетно ја прегрнува R ознаката и во овој оддел. Дедпул не се воздржува креативно да ги испразни шаржерите и покрај четвртиот ѕид, да напукне и неколку коски. Сакам кога во овој тип на филмови постои културен баланс во структурата и адреналинот не се чува само за последната "спектакуларна" пресметка меѓу добрите и лошите. Deadpool 2 супер го диктира темпото, па некогаш и се протегнува во други жанрови поради умерен пародичен ефект.

Рајан Рејнолдс не може да биде покомотен во ликот. Веројатно ова е тоа што се случува кога го работиш проектот од соништата. Очигледно се забавува со секој аспект од Дедпул, активно го носи ликот и надвор од филмот како дел од маркетиншката кампања, а не се стега да се позаебава и на своја сметка. Ова меѓудругото ме води и до заклучокот дека Deadpool 2 е подобро искуство од првиот. Иако вешто ја користи основата, па и го референцира во неколку наврати, има доволно нови детали за да функционира надвор од таа дебела сенка. Многу ретко продолженија ми се подобри од оргиналите воглавно зошто често пати биле направени од рециклирани материјали.

Не знам дали трет пат ќе се повтори магијата, веројатно одговорот на тоа прашање делумно ќе се добие во престојниот X-Force филм чии ликови дебитираа тука. Повеќе сум загреан за трет самостоен филм отколку да го гледам како дел од суперхеројски ансамбл, ама па Кејбл беше толку одличен во Deadpool 2 што можеби ќе го сркнам и ова кога ќе излезе.

May 14, 2018

Како остаре Brainscan?

Осумдесеттите, па и добар дел од следната декада, опфаќаат една ера на крајно симпатичен филмски третман кон тогашната модерна технологија. Сега имаме Black Mirror за да ја подгрева техно-паранојата со хипотетички уреди, но тогаш многумина не биле запознаени ни со основните функции на персоналните компјутери, па фикцијата често ги поместувала границите на имагинацијата. Меѓу сите оние наслови како WarGames, Tron и The Lawnmower Man има едно мало хорор комедија филмче што се обидува да отиде уште подалеку - Brainscan (1994). Деновиве првпат го гледав после повеќе од десет години за да видам како остарел.

Brainscan ретко ќе го сретнеш на глобалните хорор топ-листи, ама прашај некој близок што има околу триесетина години, филмов ни беше религија. Еден од оние што секој втор ден ги имаше на телевизија додека растевме. Денес покојниот Едвард Фарлонг го глуми тинејџерот Мајкл кој е опседнат со видео игри, метал и хорор филмови. Мајкл живее во изолација на поткровјето опружен со сомнителна технологија, има компјутерски асистент што е варијанта на Сири и повремено тајно ја фотографира комшиката од карши, престап што не се сеќавам дека го разбиравме на тие години.


Мајкл скептично ќе почне да игра Brainscan, нова интерактивна хорор игра која практично го хипнотизира играчот и го води низ грозоморно убиство од прво лице. Упорно не успевам да сфатам како точно ја игра и каде го става дискот, ама мислам дека ни самиот режисер не би можел точно да го одговори прашањево. Дали е VCD тоа? Океј, ќе играме по твоите правила Џон Флин. Мајкл следниот ден ќе дознае дека во комшилукот се случило убиство слично на тоа што ќе го искуси во Brainscan и тука филмот директно ти го поставува прашањето - на кој начин е ова повеќе од игра?

Додека Мајкл се обидува да си го одговори истото, од играта се материјализира језивиот Трикстер, заборавеното дете на Фреди Кругер и Битлџус, кој му објаснува дека на првото убиство имало сведоци и мора да продолжи да игра и понатаму и да се ослободи од нив пред полицијата да му навлезе во трага. Трикстер е нешто како туторијалите во игрите што те држат за рака само што е малку пореален за Мајкл и не толку пријателски настроен. Трикстер истовремено е замислен и како лик за комичен ефект, меѓутоа Brainscan ретко успева да го исполни потенцијалот на било кој од жанровите по кои посегнува и тоа е сосема во ред зошто филмот има невиден шарм кој надоместува за пропуштеното.

Многу од овие наслови се хранат со мојата носталгија и често затоа го задржувам доброто мислење и после години. Brainscan не е толку лошо остарен како што очекував. Веројатно ќе ми се свиѓаше и првпат да го гледав денес. Има моменти каде што се лизга и паѓа на земја, некои работи умираат пред да почнат да созревеаат (како кариерата на Едвард Фарлонг), ама воглавно се држи, па дури и визуелно. Сум сретнал понови филмови чии специјални ефекти изгледале смешно после две години. А, концептот за приказна со ваков тип на игра веројатно би преживеал и денес, чудно ми е како нема модерен римејк во најава. Можеби "Playtest" епизодата од третата сезона на Black Mirror е доволно блиску?

May 11, 2018

Лига на Лигуши

Не е секогаш лесно старите навики да си ги тргнеш од курот. Исто така, последниве месеци пак се вратив и на League of Legends. Поминаа три-четири години откако престанав активно да играм, а под активно мислам на секој ден да уклучувам барем една партија со цел да добијам лажно чувство на достигнување. Не беше лесно. Не само што затекнав игра поразлична од последниот пат, туку сфатив и колку ми атрофирале рефлексите. League of Legends е игра што бара брзи реакции, а веќе не сум толку млад за да не кликам панично на погрешни места низ мапата.

Хероите што ги знаев ги начекав малку сменети, а новите со кои првпат се среќавав ме кршеа толку јако што брзо ми се откри дека токсичната заедница на играчи сè уште е доминантна. Не можеш да погинеш три пати по ред без некој од твојот тим да се исклучи или фуриозно да почне да пишува на четот како сака да ти ја ебе фамилијата до трето колено. Престар за да се пцујам со копиљаци што ги бркаат на спиење во 22:00, решив дека за да продолжам со компетитивните мечови ќе мора да изиграм неколку партии со вистински ботови. Морав го вратам осетот во десната рака, а и да си најдам нов соодветен херој.


Во безработните и безгрижни денови кога можев да си дозволам League of Legends по дванесет саати дневно, многу ретко играв џангл или сапорт од проста причина што не ми беше доволно забавно. Malzahar, Brand, Teemo, Renekton, Varus и Graves беа хероите со кои го потрошив поголемиот дел од тие неколку илјади партии. Овој нов почеток беше совршен за освежување на мојата улога на Summoner's Rift, па решив да спукам неколку партии со Rengar и Janna. Џунглата уште не ми е пријатна, ама па затоа комплетно се насочив кон обезбедување поддршка на моите соиграчи.

Janna e феноменален херој. Фрла штит на соиграчите, а со ветерот и zephyr се грижи за непријателите да си го научат местото на лентата. За групни тепачки е кошмар, зошто може лесно да го обезбеди преживувањето на цел тим. Еден од хероите со кои на добрите денови успевам да воспоставам целосна контрола врз мапата. Добрите денови се сè почести сега, толку ја усовршив Janna што не мора веќе да чекам лигушите да отидат на спиење за да играм со нормални возрасни тимови. Ако Jinx не си ја врши работата како што треба, доаѓа Janna за да ја износи играта до победа.

Сепак, најголемата грешка што можев да ја направам е тоа што почнав да играм ranked мечови можеби еден месец пред да ја разберам снагата на Janna. Изгубив седум од десетте квалификациски и завршив во Silver IV. Таа дивизија е една од послабите секако, меѓутоа искуството е за нијанса подобро од нерангираните мечови. Пак има нежни кретени чиј краток фитил ќе ти го упропасти саатот, ама не се во толку голем број. Повеќето луѓе во дивизиите се трудат да напредуваат, па дури и кога стратегијата излегува од колосек се трудат да играат фокусирано и да не го злоставуваат вербално сопствениот тим.


Пред некој ден успеав да стигнам до Silver III. Кога ќе дојдеш на врвот на табелата во твојата дивизија ти се отвара можност да се докажеш со победени две од три партии за да влезеш кај подобрите. Тепав пет по ред накај Silver III. Стресно е, ама ако му нагласиш на тимот дека следните три-четириесетина минути ти се важни за напредок изненадувачки ќе се упристојат. Silver III е веќе друго, одма се осеќа разликата во искуството и посветеноста на тимовите. Или барем на мене така ми се погодија. Фала ви рендом деца од Западна Европа.

Не верувам дека некогаш ќе ги видам големите дивизии, барем не сезонава, ама интересно ми е. Немам веќе толку време, а ни концентрација за да играм повеќе од партија или две дневно. Кога не играм ranked, играм обични партии со другари со кои и поразите се некогаш забавни, најчесто зошто јас сум тој што експериментира со различни херои кои не ги владее доволно. Како инаку ќе научиш ако прво не му усереш неколку партии на Стефан?  

League of Legends е уште најдобрата игра од овој тип. Ги пробував сите MOBA игри што излегуваа, едно време не можев Dota 2 да ја изгаснам, ама секогаш на крајот се враќам тука. Постои скоро една деценија и константно еволуира и се освежува. А, што е најбитно, Riot Games до сега ниеднаш не се обидоа безобразно да брцнат во џебовите на играчите.

April 25, 2018

Ретроспектива на From Dusk Till Dawn

Пред некои дваесетина години детето Бојан загледа еден филм на телевизија за двајца браќа криминалци кои бегаат од законот после грабеж на банка и немаат проблем со убивање луѓе и земање заложници. Браќата Геко со киднапираното семејство ја поминаа границата со Мексико и завршија во барот "Тити Твистер" каде што Бојан виде како гола Селма Хајек игра со змија по маси. Во истиот тој момент Бојан од дете стана маж, а Селма Хајек и нејзините колешки се претворија во вампири и ги нападнаа недолжните гости во тој проклет мексички "Балет". 

From Dusk Till Dawn e eден од филмовите кои го обележаа времето на телевизијата каде што  без предупредување во сред бел ден можеше да затекнеш насилна и вознемирувачка пиратска содржина. Толку често го даваа што го имав снимено и на касета, а сепак го оставав и кога пак одеше на телевизија. До ден денес го сметам за еден од моите омилени филмови од било кој жанр. Презабавен е, со феноменални ликови, саундтрек, сцени и дијалози што веројатно ќе ти останат засекогаш во сеќавање, па макар и еднаш да го имаш гледано. Пиштолот на Секс Машин или репликите на Сет Геко не се бришат лесно.


Легендарниот мајстор за специјални мејк-aп ефекти Роберт Курцмен, ја смислува приказната неколку години пред нејзината реализација во 1996. Тарантино го пишува сценариото, а за возврат од Курцмен ги добива ефектите за сцената со увото во Reservoir Dogs, нешто што имало вредност на 1500 долари. Тарантино дури добива и понуда за режисерскиот ангажман, ама поради изборот да се фокусира на неговата улога во филмот, таа позиција на крајот завршува кај Роберт Родригез.

Можеби и ваквиот спој на двата таленти и најмногу му годи на From Dusk Till Dawn, особено поради наглата промена на стилот кога од крими трилер се претвора во крвав хорор. Можеш лесно да видиш каде и како двајцата својствено го допреле филмот - Тарантино со проникливите дијалози, а Родригез со способноста да направи фрка во бар. Но, сепак идејата филмот да го преврти дејствието наопаку била на Курцмен, нешто што лично го сметам за еден од најспектакуларните пресврти што сум ги доживеал на медиумот. Штета што студиото решило да вклучи сцени од вториот дел од филмот во трејлерот, ама па среќа што не знаев што ме очекува првиот пат кога го гледав.


Ова е и филмот што ја лансираше филмската кариера на Џорџ Клуни. Откако неколку актери кои Родригез и Тарантино ги сметале за посоодветни не биле во можност да излезат во пресрет, се решиле за Клуни кој тогаш бил актуелен по улогата на докторот Рос од E.R. серијата. Тарантино се фурал на идејата дa ќе го преобратат добриот доктор во некој што испраќа луѓе на ургентен. Клуни е феноменален во улогата, тешко ми е да замислам некој друг како Сет Геко. Динамиката со шизофреничниот Ричи на Тарантино му е ненадминлива. Којзнае каков Бетмен ќе беше со подобро сценарио во онаa лакрдија на Џоел Шумахер.

Популарноста на From Dusk Till Dawn му донесе две шкарт продолженија и серија. Продолженијата се обидуваат да ја прошират митологијата, претпоставувајќи дека на некому му е грижа од каде и зошто дошле вампирите. Оргиналот функционира баш поради тоа, знаеш за нив колку и самите ликови и си поеднакво затекнат од таквата несекојдневна ситуација. Освен тоа, во продолженијата не се инволвирани Тарантино и Родригез, па тонално се далеку побледи како во сценариото така и во режијата. Серијата го тегне целиот оргинален филм низ една сезона, па понатаму си зема сопствен правец, меѓутоа никогаш не ми изгледала доволно привлечно за да дадам шанса.

From Dusk Till Dawn е одличен печат за деведесеттите. Не само што ги преклопува кариерите на двајца независни режисери кои скоро успеале да си ги направат имиња звучни, туку е и еден од најмаркантните примероци од жанрот што тој период како да страда од потрага по идентитет и фокус. Баш и нестандардниот смел настап е веројатно главната причина за неговиот денешен култен статус кај публиката. Единствен е од неговиот вид, не видовме ништо слично од тогаш, а и нема потреба. 

April 12, 2018

Кита у Била

Исклучително тешко ми е да издвојам еден филм на Тарантино како омилен. Дури и на оние што сум ги доживувал како најслаби при првото гледање, со секое следно сум се колебал да им ја залепам етикетата на магнум опус. Скоро ги гледав двата Kill Bill и сега ако ме прашаш веројатно нив би ги посочил како неговото најголемо дело. Не само по должината туку и распонот на приказната и елементите кои ѝ орбитираат околу јадрото. Тарантино никогаш не ја криел фасцинацијата со стари филмови и специфични жанрови, има и два вестерни зад себе, меѓутоа тој совршен амалгам на неговата вештина и оние од кои учел и бил инспириран ми е најизразен во Kill Bill.

Филмот се р'ти на паузите од снимањето на Pulp Fiction каде што со Ума Турман го конципираат ликот на Невестата, платен убиец кој сака да го замени моменталниот ангажман со понормален начин на живот. Не само звучниот наслов, туку и сцената што го отвора Kill Bill Vol. 1, кога ја гледаме Ума Турман на претсмртни маки во невестински фустан по крвава свадба е смислена десет години пред да биде снимена. Но, Невестата го преживува тој масакар и после неколку години во кома тргнува да прешкрта неколку имиња од листата на одговорните меѓу кои најбитното е нејзиниот поранешен работодавец и љубовник, Бил.


Во Kill Bill главната струја е одмаздата, a Тарантино користи неколку грајндхаус школи за да ја спроведе. Шпагети вестерни, самурајска кинематографија, кунг фу филмовите на Shaw Brothers Studio, комбинација која е толку функционално изнесена што и покрај бројните познати референци, мотиви и архетипски ликови, пак ти нуди чувство на нешто уникатно. Ситните штосови како повивањето на Невестата во мистерија кое оди и до цензурирање на нејзиното име кога друг лик го изговара до моментот кога подоцна е конечно откриено или брзите зумирања во лицата пред борба се само дел од деталите каде што Таратино се расфрла со извонредниот мајсторлук. Некогаш дури и дијалозите се така склопени да го емулираат 'евтиниот' стил на неговите омилени филмови.

Приказната која не е секогаш хронолошка е сегментирана на делови кои се референцираат меѓусебно со цел да ја зајакнат експозицијата. Како што пишува Роџерт Ибер во неговата рецензија, Тарантино тука раскажува и без приказна, бележејќи  само клучни моменти. Но, тоа не значи дека филмот ја губи доследноста, баш напротив, токму преку ова ја постигнува неговата симпатична привлечност. Дури има и цела аниме сцена која можеби и не би поминала поинаку кај студиото поради експлицитноста на темата. А, Тарантино не се воздржува да шокира со насилство и осетливи лајтмотиви.


Сцената кога Невестата се бори против приватната армија на О-Рен Иши е така понудена зошто била премногу крвава за да биде во боја. Кога цензорите реагирале на содржината на таа сцена, Тарантино тоа го врти во своја полза и го преправа во омаж на старите црно-бели самурјаски филмови. Сепак, поради фантастичната кореографија и режија, тој ефект само го зајакнува статусот на самата сцена која пак е комплетно изведена со вистински каскадери и практични ефекти. Попатен забавен факт, истиот кореограф е потпишан и на сцената во The Matrix Reloaded кога Нео се бори против двеста Агенти Смит.

Поради времетраењето филмот е поделен на два дела. Често слушам дека луѓе повеќе го преферираат првиот дел, ама и покрај малите тонални разлики, пак не успевам да ги гледам како различни филмови. Ако веќе се затекнам во ситуација да треба да ги споредувам, за секоја сцена во едниот можам да најдам подеднакво ефективна и во другиот. Дури и Тарантино ги третира како целина и еден филм. Подоцна во Kill Bill: The Whole Bloody Affair резот со ситни измени ги спојува двата филмови во еден четиричасовен.


Од актерите е изваден максимумот. Ума Турман нема подобра улога од невестата Беатрис Кидо во кариерата, иако на почетокот не знаела ни мечот да го држи правилно. Којзнае како би изгледал филмот доколку Тарантино не ја одложел продукцијата поради нејзината бременост и била заменета со друга актерка. Но, занимливо е продукцијата не секогаш била така планска. Пример, јапонскиот бенд што свири во сцената во изакајата е случајно откриен откако Тарантино ги чул во бутик и се убедил со менаџерот да му го продадат ЦД-то. Подоцна решава дека не само што ќе им ја искористи музиката за саундтрекот туку и ќе ги покани на сетот со симболична улога.

Најзабавниот дел што го открив подоцна откако малку повеќе навлегов во кунг-фу филмот е целиот мит за Пај Меј. Ликот е често дел од тој тип на кинеска кинематографија, а Тарантино како најпрестижен комплимент, улогата за оваа верзија на Пај Меј му ја доделува на еден од најбитните актерите кои биле соочени со големиот Мајстор во претходните инкарнации - феноменалниот Гордон Лу од The 36th Chamber of Shaolin и еден куп други кунг фу класици. Тоа ми се свиѓа најмногу кај Kill Bill во однос на останатите Тарантино филмови. Влијанијата му се толку опширни што како одат годиниве и се запознавам со различни филмски школи, така можам да откривам нови моменти во него кои претходно не ми значеле многу.

Тарантино уште од 2004 зборуваше за можно продолжение каде што овој пат Невестата ќе биде мета на одмаздата на Ники Бел, малото девојче чија мајка е првата елиминирана од списокот. Дури имаше и гласини за приквел аниме филмови, ама последниве години сè околу можно остварување во истиот универзумот полека замираше до степен да денес Тарантино тврди дека воопшто ништо нема да го дочека денот. Можеби и подобро. Поголема желба ми е да видам како ќе се снајде со гангстерски филм за време на прохибицијата во САД отколку Kill Bill продолжение.

Види такоѓе: