August 13, 2017

Го гледав Alien: Covenant една недела

Озбилно. Испадна дека овој филмски еквивалент на запален контејнер полн со медицински отпад мораш тактички да го консумираш цели седум денови. Не дека сакав. Не дека сакав воопшто да го гледам, ете успешно го бојкотирав во кино, туку мислев ќе ми послужи како инспирација за да си го напишам блогерскиoт магнум опус, преполн со достеливи инвективи од кои барем две како цитати ќе завршеа на мојата спомен плоча и на твојот фејсбук кавер фото. Но, не. Alien: Covenant не успеа да ме напне ни до степен да го изгасам, а не па да потонам во некаков креативен транс. Станував да си правам храна додека одеше во позадина, диплев алишта, пиев лекарства, гледав смешни гифови со мачки на телефон...

Се гасеше сам. Следниот ден го пуштав од таму каде што претходниот ден го имав изгубено вниманието. Во меѓувреме двоев по некоја минута да размислувам за тоа колку веќе не ми е гајле кога ќе ми ја посерат поп културата која потенцијално би ми пружила некакво задоволство. Мислам, една недела не јадев кога Prometheus не ми ги достигна очекувањата, на Terminator: Genisys му го препишав целото зло на светот, a никогаш не го ни гледав. Со Alien: Covenant ништо. Не е толку навредлив за мене како гледач, туку е едноставно д о с а д е н. Нема генијална идеја која е упропастена со невешто сценарио како Prometheus, само е збирка многу филмски клишеа и одговори на прашања од Alien универзумот кои никој никогаш не го засегале.


Нешто како Лукас што направи со приквел трилогијата. Ме заболе кој го направил C-3PO или Ксеноморфите. Со тоа што за разлика од ментално нестабилниот Џорџ Лукас кој ни понуди и квази-научен испрдок како објаснување за Силата меѓудругото, сенилниот Ридли Скот ја демистифицира едната единствена клучна ствар во лимитираниот Alien концепт - Ксеноморфот. Андроид што си играл бог го создал, браво еј! Кај ти текна.. Па, целото тоа поткрепено со дваесетминутна увертира за креационизам и егзистенцијални прашања со муабети кои повеќе припаѓаат на голем одмор во трета средно отколку во филм што кошта ебани 97 милиони долари. Очигледно овој Џон Логан е полош сценарист и од Дејмон Линделоф. Дијалозите и ликовите му се како од импровизирана куклена претстава наменета за мали мајмунчиња. 

Логиката во Covenant е непостоечка до тој степен што Prometheus го прави да изгледа како научен документарец за населиви области. Како може да излезеш на неистражена планета без соодветна опрема, ни ебан шлем и да очекуваш дека.. мислам, не знам ни дали има потреба да продолжам понатаму. Ќе посочам само дека Covenant ја брише целата митологија од Prometheus со кратка флешбек сцена, носејќи го наративот во сосема друга насока која кулминира со десетминутен шашав римејк на оргиналниот филм. Веројатно со намера да ги задоволи сите што кенкаа дека франшизата се оддалечила од суштината, што и не е точно во целост, зошто критиките беа претежно за изведбата, а не за концептите. Prometheus имаше супер идеи, но за жал и дебил од сценарист.

Хаха, а ликовите? Дури и да го изгледав филмот во едно седнување, немаше да им ги запамтам имињата на ликовите. Знам само дека Дени МекБрајд е Тенеси. Веројатно главниот лик беше девојката со кратка коса и сива маица на рамки зошто нели, мора женскиот протагонист да изгледа како Елен Рипли кога има Alien филм без неа. Не успеав да запамтам како се викаше. Сара можеби, не знам, нагаѓам. Сеедно е, зошто и онака не беа ништо попаметни од оние во Prometheus, пак ги правеа истите грешки кои претежно ги прават ликови во тинејџерски слешер хорор филмови. А, кога сме кај хорор, Covenant секако дека нуди, но не таков каков што очекуваш. 

Нема грчовита тензија, нема моменти што ќе те поместат од положбата. Најхорор од цел филм е тоа што не може да прекине да изгледа како аматерски фан филм. Страшно е и што дојдов до момент во животот кога морам уште еднаш да го искористам Promethеus како нешто подобро при споредба. Covenant изгледа евтино, без стил освен она што е во сенка Гигеровите дизајни и CGI што повеќе прилега на некоја нискобуџетна серија од SyFy каналот. Веројатно не ни имале простор да бидат визуелно креативни со таа нула иновативност. Сè што содржи филмот од тој аспект, веќе сме го виделе претходно. Всушност, како што најави и самиот трејлер месеци пред филмот.

Франшизава сепак може привремено ќе сопре во следниве години. Имаше некои муабети дека Ридли Скот планирал најмалце две, а најмногу шест нови продолженија на ова гомно, и покрај тоа што е веќе одамна со една нога во гроб. А, и веќе не ми е гајле ни десет да има, зошто комотно можам да игнорирам фиктивен котинуитет и кретенски објаснувања за настанокот на ксеноморфите. Ете, нека има и Хан Соло филм и сто Guardians of the Galaxy, и два Бен Афлеци нека се Бетмен, океј. Ништо од ова веќе не ми прави разлика. Не може човек ни да се разочара како пoрано.

August 3, 2017

Цел Injustice

Исчитав милион броеви од стрип што е базиран на игра. DC Comics или не, кога нешто постои само за да биде пратечки производ, знам да сум крајно скептичен, мислам, глеј ги прдешкине што ги објавуваат IDW. Имаат стриповски адаптации на друштвени игри, серии што никој не ги гледа и фиџет спинери. Injustice: Gods Among Us е стрип серијал базиран на истоимената игра која е Mortal Kombat за пешаци сместена во еден од паралелните универзуми на DC. Супер е за тоа што е, ја штракам повремено откако ја начекав на некој смешен попуст. Има интригантна приказна, ама понекогаш во играта изгледа дека постои само за да оправда зошто пример, не знам, Грин Лантерн и Бетмен се обидуваат да испоубијат меѓусебе. 

Имено, Injustice се занимава со одговорот на она што би се случило ако му го одземеш на Супермен она што најмногу му значи во животот. Џокер пристапува кон оваа проблематика со тоа што ќе го намести добриот Криптонец да си ја убие Лоис и нивното неродено дете, притоа уништувајќи го цел Метрополис со нуклеарка. Супермен нормално, напнат како никогаш до сега, го убива Џокер и решава да стави крај на сè што мисли дека е погрешно на Земјата. Сопира војни, врши егзекуции, се меша во ствари во кои не му е местото и додека луѓето се свестат веќе успеал да воспостави режим, во името на мирот нели, со кој е спремен да ја ебе планетата додека не почне да се врти на искривена оска.


Секако суперхероите се поделени на два табора и секако дека отпорот против тиранијата на Супермен го предводи Бетмен. Скоро излезе и втор дел од играта, а со тоа и нов стрип, ама сега сум тука да го муабетам серијалот што е базиран на кецот. Поделен е на петте години од деспотството на Супермен, плус еден наслов Ground Zero и ја заокружува приказната од перспектива на Харли Квин. Има многу, ама брзо се читаат зошто првично излегуваа во дигитален формат крајно непрактичен за мојот таблет, ама некако успеав да се навикнам. Не можев да го навикнам само одвратното цртање на почетокот, среќа се оправи после. Не знам кои се авторите, подобро е да не им ги спомнуваме имињата, ама на што личеше тоа? Разбирам дека веројатно мал бил буџетот за добивање лесни пари, ама сум видел фан цртежи што изгледале попристојно. 

Среќа, приказната, која патем е нешто хронолошки поназад од таа во играта, беше доволно добра за да ме задржи до последната страна. Injustice, со самото тоа што опстојува во паралелен универзум, нема лимит на последиците. Ќе видиш како умираат важни ликови, како се кршат цврсти пријателства и како се склопуваат некои комплетно необични. Некои менуваат страна, други коалицираат со отпор, значи типични ситуации при промена на власт, зар не? Приказната има огромен, огромен распон, дури мислам дека се појавија сите имиња што се интелектуална сопственост на DC. Секоја "година" е различно концепирана и речиси сите се добри и важни, освен онаа со грчките богови каде што стварно не сум сигурен што точно се случуваше. 

Injustice супер зошто му дава нова димензија на Супермен, а сто пати имам зборено дека приказните кои го вадат од удобната зона на бидување најморалното суштество на планетата ми се презабавни. Зошто физички е едвај уништлив, мора да го удриш по нешто друго, а Injustice тоа го прави скоро совршено. Пишувањето и дијалозите знаат да бидат малку раштрафени на моменти, меѓутоа никогаш не се двојат од поентата или емотивниот контекст. Барем ликот доаѓа комплетно до неговиот потенцијал како негативец, со што таа Давид-Голијат битка со Бетмен станува можеби најинтересна до сега. Кога ми го препорачуваа Injustice, ми кажаа дека конечно ќе сум го замразел Супермен, но не. Мислам дека ваков го сакам уште повеќе, иако не можам да поддржам речиси ништо од тоа што го направи. 

Без да навлегувам во спојлери, да испоштувам што Injustice нуди мал третман и на една од моите омилени Супермен приказни, For The Man Who Has Everything од Алан Мур. Скоро DC Rebirth се занимаваше со овој концепт во Trinity, но таму не функционираше толку добро, освен како заморен фан сервис и мал удар во брадата на Алан Мур. Да, Алан Мур има толку голема брада што има чувства и го боли ако му ја удрат, тотално знам што зборам. Како и да е, планирам да почнам да го читам Injustice 2 наскоро. Ќе мора нешто од овој универзум да ме држи додека играта не излезе за PC.

July 30, 2017

Planet of the Apes на Тим Бартон

Долги години живеев со лошото мислење за Planet of the Apes римејкот на Тим Бартон од 2001. Веројатно зошто растев во фамилија која има изградено култ околу Хестон и оргиналниот филм од 1968, па римејк во кој луѓето на Планетата на Мајмуните имаат иста интелигенција со доминантните шимпанза, тешко доаѓаше до својот дел од домашниот филмски репертоар. Не е дека не сум му давал шанси на римејкот на Бартон, секако дека да, меѓутоа обично било во период кога односот кон франшизата ми бил помлак, па генерално сум бил фокусиран на покилавите моменти. 

А, деновиве главната забава ми ја прават баш мајмуните, и кога веќе ја растурив од гледање новата трилогија решив уште еднаш да го пуштам и овој. Иако не сум со комплетно сменето мислење, сфатив дека и не е толку ужасен како што го памтев. Кога ќе ти снема добар Planet of the Apes за маратонско гледање, не е така страшно ако излабавиш уште два саати со лошата глума на млад Марк Волберг и женски мајмуни што изгледаат како Мајкл Џексон во истата година кога е излезен филмот.


Римејкот, не знам ни дали е правилно што го викаме римејк зошто и онака целата франшиза е базирана на книга, има еден куп проблеми. Страда од сценарио кое понекогаш е сериозно катастрофално, со реплики што предзвикуваат грчеви во стомак и сцени кои те ќорават од што се клише, меѓутоа има крајно кул амбиент, убави сетови, солидни ефекти, костими и воени оклопи за мајмуните кои и денес изгледаат поеднакво импресивно. Тешко е да се обидуваш да го надминеш легендарниот статус на оргиналниот филм, но кога Холивуд е решен на таква модернизација, очигледно ништо не може да застане на патот. Вината е секако и кај Бартон, но ајде да ги разгледаме предизвиците. Следуваат спојлери и за овој и за оргиналниот, секако.

Planet of the Apes од 1968 e преполн со сатира и социјални коментари, критики кон несмасноста на човештвото и има пресврт на крајот кој историјата го памти како еден од најдобрите видени на филм. Астронаути паѓаат на планета населена на интелигенти мајмуни кои живеат во некакво пре-индустриско општество каде што човечкиот род е поробено примитивно животно, немо и го користат за медицински експерименти. Кога мајмуните ќе забележат дека единствениот преживеан астронаут Тејлор (Чарлтон Хестон) има слична интелигенција со нив, сфаќаат дека темелите на кои ја базираат нивната историја, религија и општество се сериозно размрдани.


Големото е откритие на самиот крај е дека Тејлор всушност цело време е на Земјата, но илјадници години во иднината каде што мајмуните еволуирале и превземале контрола. Оргиналниот филм никогаш не открива како и зошто, со таа проблематика се позанимава новата трилогија која кулминираше со War for the Planet of the Apes. Е, сега во 2001 Бартон треба да направи римејк на ова, но оди во сосема поинаква насока. Повторно астронаут (Марк Волберг), за време на електромагнетна бура, завршува на планета населена од напредни мајмуни кои ги користат луѓето како робови, меѓутоа не е Земјата. 

Волберг е дел од вселенска експедиција на огромен брод кој користи обични мајмуни кои екипажот ги испраќа со мали сонди да истражуваат ствари кои се преопасни за луѓето. Кратко откако Волберг ќе се сруши на планетата, илјадници години од неговата иднина, на истата таа планета паѓа и неговиот брод и екипаж со мајмуни, но не патуваат низ времето, туку стануваат претци на општеството кое ќе го затекне Волберг. Како мајмуните еволурале до степен да создадат општествено уредување и да развијат таков екстремен расизам кон луѓето е еден од деталите кои филмот за жал решава да ги заобиколи или јас пак не успеав да се снајдам во често конфузниот наратив.


Самиот крај повторно се обидува да направи шокантен пресврт. Кога Марк Волберг конечно се враќа на Земјата и се руши со малиот брод во Вашингтон, го затекнува споменикот на Линколн со лицето на најнепријателскиот мајмун од Планетата на Мајмуните при што доаѓаат неколку патроли мајмуни во полициски возила од денешно време да го уапсат. Бартон го оставил крајот ваков со намера да го објаснува во планираното продолжение, но поради катастрофалниот неуспех на филмот, истото е откажано. Планот бил да се оди со приказна во која мајмуните патуваат низ истата електромагнетна бура и ја населуваат Земјата пред луѓето. А, зошто развиле слично општество како нас е уште едно прашање чиј одговор веројатно лежи во мрзливо сценарио.

Но, и покрај ова, си најдов забава, дури и до некаде успевам да ги ценам идеите на Бартон. Реализацијата не е најдобра, меѓутоа е храбро отстапување со цел да не се гази комплетно по оргиналниот филм. Идеите се помлаки исто така, но некои изведби на актерската екипа, особено оние во мајмунски костими, го прават Planet of the Apes римејкот сосема поднослив. Тејд е одличен негативец, мислам дека само на Коба од новата трилогија успева да ми се доближи со бруталноста и суровоста. Можеби Тејд нема издржани мотиви, барем филмот не успева да ги пренесе, но негвоиот начин на делување е комплетно функционален во контекстот и милитантното општество во кое опстојуваат овие мајмуни. 

Сега до некаде и жалам што ова нема дочекано втор дел. Не само што има толку лошо поминато, туку ја има и смрзнато франшизата цели десет години. Не дека многу сакам да видам како мајмуните ја превземале Земјата и возат американски полициски коли, ама еве веќе два дена не можам да ги извадам од глава концептите на Бартон и потенцијалот за некаква трилогија или што и да бил планот.

Види такоѓе:

July 26, 2017

Кратко за Dunkirk

По Interstellar, Нолан се враќа со друг филм базиран на вистинска приказна. Dunkirk се занимава со историската евакуација на британски трупи заглавени на француските плажи за време на Втората светска војна, како и со придобивање на симпатиите на Академијата за филмски уметности и науки. Нолан можеби не нуди прецизна лекција по историја, но склопил воен спектакл што практично успева да ти го помести газот од седиштето до другиот ред во кино салата. Не знам како функционира Dunkirk надвор од кино, ама она што го доживеав вчера беше како ниедно друго гледање филм, барем во последно време.

Dunkirk нуди третман на тензичната ситуација од три перспективи, копно, вода и воздух, преку неколку ликови кои го имаат апсолутно најлошиот ден во нивниот живот. Поголемиот дел од филмот едвај има било каков дијалог, целиот наратив се потпира на маестралната музика на Ханс Цимер која постојано е во такт со она што во моментот им се случува на ликовите, со кои патем не се ни труди да ти понуди емотивно поврзување. Барем не на начин на кој си навикнат да го гледаш тоа. Некогаш е доволна само интензивна аудио подлога која ќе направи да ти се првртува стомакот секој пат кога ќе слушнеш сказалки од саат во иднина.


Толку е добро склопено што без проблем можеш да го осетиш она што и самите ликови, а претежно не се некои убави чувства. На почетокот на филмот мислев дека се работи само за долга напната сцена каде што се сите панично растрчани, па после ми се разбистри дека всушност цел филм е таков и не сопира во ниту еден момент. Веројатно сум и длабоко истрауматизран, само да почекаме уште некој ден додека да почне да ми се манифестира асално.

Oна што ме изненади, а кое не го очекував од некоја бизарно глупава причина, беше тоа што Dunkirk изгледа како Нолан филм. Не би можел истото да кажам и за Interstellar. Да не знаев кој е режисер, прво ќе ми текнеше на него. Иако филмот е концептуално различен од останатото во неговата филмографија, не е тешко да ги осетиш финтите што користи, а за кои можеби и не си бил свесен претходно. А, со оглед на тоа што Dunkirk користи аудио-визуелна основа врз која се развива, Нолан има прилика да направи и некои отстапки од неговиот стил со што можеби достигнува нов врв во неговите режисерски вештини. Верувам дека ќе фатам уште детали при второто гледање.

Значи, можело и вака да се прават воени филмови. Можеби стилот застапен во Dunkirk нема да доживее имитација, но се надевам дека барем ќе послужи како инспирација за некој следен голем блокбастер кој ќе исчекори кон ваков поекспериментален пристап. Не мора секогаш ваквите филмови да траат три дена, со ваква храбра идеја и реализација се исто ефективни и кога се помалку од два саата.

July 25, 2017

Мајмуните превземаа

По шашавиот Dawn of the Planet of the Apes имав сериозно ниски очекувања за War for the Planet of the Apes. Трејлерот што го вртеа последниве неколку идења во кино не ме убеди баш дека ќе гледам нешто подобро, но со оглед на тоа што уште мислам дека Rise of the Planet of the Apes е најдобриот рибут во последниве години, љубопитноста што ја имав за War никогаш спласна со интензитетот. Неколку денови пред проекцијата ги изгледав претходните чисто за да си ја освежам приказната. За жал, пак не успеав да ја увидам големината на Dawn за која толку многу слушам периодов, меѓутоа сега како дел од трилогија функционира нешто подобро од првиот пат. 

Ако Rise се занимаваше со човечкиот фактор на овој апокалиптичен настан каде што интелигентни мајмуни ја превземаат планетата, а Dawn се обиде да понуди некаков баланс не бирајќи страна, приказната во War е речиси целосно раскажана од перспектива на мајмуните, сега веќе видно еволуирани и супериорни во однос на луѓето. Не дека претходно не беа, но овој пат е кристално јасно кој е новиот доминантен род на планетата и чие име се изговара со треперлив глас. Група луѓе, сега обединети во нешто што повеќе личи на милитантна секта отколку нов општествен поредок, се обидуваат да ги ловат и истребат, како би го обезбедиле сопствениот опстанок.


War според насловот и трејлерите, можеби сугерира акционен спектакл, но всушност се работи за драма која преку ликовите си игра со провокативни теми и идеи. Да, секако дека има голем епски судир помеѓу луѓето и мајмуните, меѓутоа нешто сосема друго е во фокусот. Филмот внимателно го истражува конфликтот помеѓу родовите произлезен од нивната различност и неприфаќање на другиот, моралните територии, мотивите кои ги движат и основниот инстинкт за преживување. Двете завојувани страни имаат издржана вистина во која веруваат, па во моментот кога ќе одлучиш да застанеш со една од групите War ќе ти ја тргне линијата која ги дели и ќе те збуни. Дали сме секогаш толку различни од она против кое се бориме?

Но, War оди и до таму да се потпре и на дел од понеславната човечка историја, само за да ја зајакне тематиката и да го истакне она што е едноставно погрешно, без разлика на мотивот. А, ликовите се толку добро изградени што Мет Ривс воопшто нема проблем да ги користи на сите можни начини за да го придвижува наративот. Тонот на филмот колку и да е сериозен, има и еден фантастичен лик кој е можеби најдоброто средство искористено за комичен ефект во последно време во сличниве блокбастери. Мајмуните можеби ја превземаа планетата и бокс-офисот, но тој лик ќе ти го превземе и ладното мртво срце. Нема да испаднам лош мајмун и да испојлам. 

Режијата на Мет Ривс е феноменална. Секој кадар е полн и значаен, без разлика дали се работи за битка со мајмуни на коњи и автоматски пушки или сцена со мајмун што ѕирка од дупка. Баш се трудев да бидам максимално фокусиран на она што умее да го работи со камерата, зошто ова типот што го превзема The Batman од алкохолизираниот Бен Афлек, па да знам што отприлика можам да очекувам. Ривс е гениј. Од режирање компјутерски генерирани шимпанза до инкорпорирање на соодветна музика. Да станеме за аплауз.

Со сето она што е War, слободно може да заклучам дека ова една од најквалитетните трилогии во последниве десет години, заедно со Бетмените на Нолан. Франшизата е вистински освежена и зајакната, а роварењето по носталгијата на фановите на оргиналот од 1968 е толку умерено што е едноставно премногу симпатично кога се случува. Една кратка сцена со коњи на плажа може да е поефективна од CGI Леа, зар не Rogue One? Од она што го сфатив, сите овие три филмови се и во посебен континуитет, но очигледно ако продолжат да се прават и понатаму ќе кулминираат со класичен римејк на првиот. Предивидувам дека ќе се вика само Planet of the Apes, со што веројатно би започнала и нова трилогија. А, во овој момент, War for the Planet of the Apes ми е омилениот филм за 2017. Не ме убивај John Wick: Chapter 2.