September 11, 2017

БоЏек

Доколку се познаваме во живо, шансите да сум те гњавел со BoJack Horseman се огромни. Ако не, ти си среќна особа и многумина би ти подзавиделе. Пред околу една година, Добриот Доктор ми ја препиша првата сезона (третата само што беше излезена) и некако успеа да ме убеди да дадам шанса на нешто за кое мислев дека е уште еден анимиран ситком од типот на Family Guy или што и да е. Крајно скептичен, едвај ги догледував првите епизоди пред BoJack Horsemаn да се прикаже во вистинското светло и еве денес после бројно, бројно прегледување на трите сезони, можам да кажам дека цртан со антропоморфни животни каде главниот лик е депресивен коњ алкохоличар, ми е омилената серија во животот. Имам многу да зборувам за BoJack Horseman, но ова подолу е најмногу што можам да без спојлери.

Па, што е BoJack Horseman и "вистинското светло"? Серијата го следи БоЏек Хорсмен, поранешна ѕвезда на популарен ситком од раните 90-ти, Horsin' Around. Осумнаесет години по укинувањето на Horsin' Around и неговиот последен успех во кариерата, БоЏек трага по смислата на сопственото постоење во безмилосниот Холивуд, често пијан и депресивен. Постојано прегледува и стари епизоди од Horsin' Around, присетувајќи се на последниот пат за кога верува дека бил вистински среќен. На почетокот на серијата, ја најмува писателката Дајен за да му помогне со пишување на книга со неговите мемоари за која е цврсто убеден дека ќе биде големиот камбек што ќе направи повторно "сите да го сакаат".


BoJack Horseman почнува наивно, речиси и познато. Колку пати си гледал нешто каде што главниот протагонист е измачена мизантропска душа која не знае како да се справи со сопствените демони? Но, евентуално, на крајот коцките се местат во некаков среќен крај и пријатно галопирање кон зајдисонцето. Со ова не е така. Зад целиот хумор и сатирата насочена кон модерниот холивудски гламур и селебрити културата, BoJack Horseman отплеткува сирови човечки емоции, самотија, социјални интеракции и невозвратена љубов, многу поблиски до реалниот живот отколку серии како Californication, при што често кокетира со битката со зависност од пороци и ментални болести.

Некогашната слава на БоЏек му овозможила да живее во комоција и луксуз. Но, и покрај привилегиите кои ги ужива, е крајно несреќен и неуспешно се обидува да се соочи со тоа што е. Огорчен и депримиран, злоупотребува сè од супстанци до луѓето блиски до него, ги руши сите мостови со токсичното однесување и неретко повлекува други надолу при неговото самоуништување и самосожалување. Сака да е среќен и добар, но едноставно не може да најде начин како. Дури и кога ќе сфати дека проблемите со кои се соочува извираат токму од него, го прифаќа тоа и повторно се врти во круг, правејќи ги истите работи очекувајќи поинаков резултат. Некогаш не ти ни дава простор да сочуствуваш со тоа што му се случува, а уште помалку да го сожалуваш.


Понекогаш серијата е можеби пребрутална со ситуациите во кои го става него и ликовите кои го опкружуваат, но еј, ова не е лабава серија на која ќе утепаш дваесетина минути за да се посмееш. Има брилијантен хумор, тоа е точно, меѓутоа крие многу помрачни и непријатни слоеви исполнети со егзистенцијален хорор и изненадни клоци во гениталиите. Како што тераат сезоните, така го гледаш сизифовскиот напор на БоЏек кон валидација, исполнетост и љубов, па ја сфаќаш смелоста на луѓето зад серијата да прикажат дека животот не ти должи ни зрак сонце после олуја. Не се извлекува секој, без разлика дали е одговорен за сопствените неприлики или не. Тоа и ми ја прави серијата толку привлечна. Многу често е утешителна и терапевтска.

Четвртата сезона излезе пред некој ден. Уште имам измешани чувства и не можам да си ги средам впечатоците во целост, но бев затекнат од тоа што зема малку поинаков правец, благо поместувајќи го фокусот од БоЏек кон неговото минато и ликовите кои се околу него претходните три сезони. Приказната е секако пaк трагична и трогателна. BoJack Horseman веројатно ќе може да тера барем уште две сезони пред да се сруши од сопствената тежина и да почне да се врти во досаден круг. Наративниот прогрес е константен, но ме плаши побарувачката на нови сезони да не му наштети на квалитетот.

Препорачувам гледање. Макар и само првата сезона. Бара стомак и трпение, а и знае да врати назад. Нема да ти понуди животна лекција која ќе те направи подобра личност полна со оптимизам, ама ако ништо друго, барем за момент, ќе ти фрли светло на некои ствари што можеби не си ги видел поради сопственото напумпано его и цинизам.

September 2, 2017

Музичка плејлиста за 2017 (трет дел)

Земав некој залет да го склопам третиот дел на Музичката плејлиста за 2017 само со драм ен бејс албуми. Фолдерот во кој ми живеат новите изданија од жанрот стана поголем од било која друга музика што излезе оваа година, па некако ми имаше смисла дел од нив да ги промуабетам во еден трошок. Ентузијастички наредив десетина изданија кои сметав дека доволно сум ги слушал за на крај да сфатам дека пола од тие не ги ни разликувам. Дали жанрот стана досаден или квантитетот го пригуши квалитетот, не знам. Можеби и јас поселективно сум почнал да ги насочувам ушите кон ствари каде што амен брејк е главната основа на аранжманот.

Ете, завршив со само четири сега, а остатокот од колекцијата очигледно ќе мора да замине на дополнително преслушување. Баш сакав да пишувам за новите албуми на Makoto и Nu: Logic, ама засега не успеаа да ме погалат на специјалното место, на било каков начин. Ако никогаш не стигнам да напишам за нив, нека биде запамтено колку ми се свиѓале "I Don't Wanna Wake Up (feat. Karina Ramage)" и "Side By Side (feat. Thomas Oliver)" од таму.



Ова австриско дуо го следам уште од првиот албум што го издадоа за Hospital Records во 2011. Како и повеќето артисти вклучени во оваа трета плејлиста, имав прилика да ги гледам во живо пред неколку години и нивниот настап го памтам како еден од најенергичните на кои сум присуствувал. Можеби музиката на Camo & Krooked најдобро функционира на журка на која препотен голташ алкохол и прашина, но Mosaik е поеднакво добар и за мамурни летни утра во лабава атмосфера, па дури и кога си заглавен во сообраќаен метеж каде што ти се поти газот во кола.

Кога првпат засвире "Good Times Bad Times" осетив како Mosaik ме тресна од земја. Ја слушав сигурно цел саат пред да го продолжам албумот понатаму. Да, генерално го следи истиот модернизиран шаблон на Zeitgeist од 2013, меѓутоа формулата никако не успева да изветви. Уште ја имаат истата снага и вибрации, а и отсекогаш знаеле убаво да ги прошараат албумите за да угушат било каква монотонија која би можела да најде простор за да превземе. Скроз ми е еден од омилените албуми што жанрот ги понуди во 2017.

Слушни: "Good Times Bad Times" (сто пати), "If I Could (ft. Joe Killington)", "Dissolve Me (ft. Klei)" и "Like I Do (ft. James Hersey)"



Мислам дека што и да снимат Chase & Status, ништо нема да го надмине More Than Alot. Има причини зошто тој албум ги етаблираше како едни од предводниците на сцената и беше влезна дрога во жанрот за еден куп млади луѓе. Остави жиг и на мојата младост. Следните два албуми не ми лепеа на прво слушање, можеби зошто Chase & Status почнаа да експериментираат со секакви жанрови, па некако ми имав потешкотии при дигестирање. Tribe ме грабна од прва. Комплетна каша е од звуци, гости и влијанија, ама добар е, дури и да издаден само за да не заборавиме дека бендот е уште релевантен.

Знаев дека тераат навака и секако не очекував магично да се вратат на корените, ама очекував да помине бар некој месец пред ми стане дел од редовниот репертоар. Се надевам само дека нема да се случи обратното и треба да си ги голтнам убавите пофалби, ама засега стојам на тоа дека Tribe е супер, колку и да звучи како компилација на артисти кои немаат меѓусебна допирна точка. Носечкото "емотивно хитче" што обавезно го имаат на секој албум е присутно и се вика "All Goes Wrong" и ете, можеби тоа ми се свиѓа нешто помалку од претходните такви, а веројатно и помалку од другите ствари што сe дел од Tribe.

Слушни: "Love Me More ft. Emeli Sandé", "This Moment (ft. Blossoms)", "Control ft. Slaves" (ко Продиџи звучи ова, кој кур...?) и "Tribes"



Оф, можам да романтизирам за Hybrid Minds и Elements во следните два месеци и пак да не успеам да доловам на каков начин овој бенд и нивната скромна дискографија станаа интегрален дел од моите слушачки доживувања. Одговорно ќе ги потврдам како мојот омилен драм ен бејз изведувач во последниве години, а со Elements само дополнително си ја зацементираа позицијата. Секако дека сум премногу чувствителен околу бендов, но дури и ако го тргнам тој субјективен фактор настрана, Elements пак ќе биде најдобриот драм ен бејс албум оваа година.

Hybrid Minds ме разгалија со нивниот меланхоличен атмосферичен звук и емотивната вокална придружба. Албумот ги содржи истите карактеристични елементи, но овој пат со неочекувана доза на оптимизам и среќни краеви. Штосот со Elements е тоа што дури и ова мајсторски умее да го обликува во некоја блага носталгија. Буквално ќе ти ја стопли душата пред да те исклоца надвор на ладното.

Слушни: "Demons (ft. Charlotte Haining)", "Brighter Days (ft. Charlotte Haining)", "Listen (ft. Tiffani Juno)" , "Secret Place (ft. Tiffani Juno)" и "Touch (ft. Tiffani Juno)"




Со омот што повеќе личи на постер за настап на српски поп-фолк пејач кој им ги разгорува хормоните на тинејџерките, Wilkinson се враќа со вториот албум. Класи подобар од дебитантскиот Lazers Not Included, и покрај тоа што звукот е претежно ориентиран кон мејнстрим драм ен бејс со поп шмек и радио хитчиња. Но, во исто време е неоддолив и заразен баш поради истата причина. Sigma можеле комотно да се потпишат како автори и никој да не примети, зошто Hypnotic ја има скоро истата енергија како нивниот Life од 2015.

Убаво спакуван албум, со само 14 траки кои прават околу саат музика, без непотребни филери и тупења што би те натерале да ги прескокнеш. Wilkinson се погрижил секоја нота да е важна, без разлика до која и каква публика ќе допре или не. Од некоја нејасна причина очекував да го следи патот на Netsky и неговиот напорен трет албум. Мило ми е што не испадна така.

Слушни: "Breathe ft. Shannon Saunders", "Sweet Lies ft. Karen Harding", "We Will Be ft. Matt Wills" и лајв верзијата на "Run"

August 13, 2017

Го гледав Alien: Covenant една недела

Озбилно. Испадна дека овој филмски еквивалент на запален контејнер полн со медицински отпад мораш тактички да го консумираш цели седум денови. Не дека сакав. Не дека сакав воопшто да го гледам, ете успешно го бојкотирав во кино, туку мислев ќе ми послужи како инспирација за да си го напишам блогерскиoт магнум опус, преполн со досетливи инвективи од кои барем две како цитати ќе завршеа на мојата спомен плоча и на твојот фејсбук кавер фото. Но, не. Alien: Covenant не успеа да ме напне ни до степен да го изгасам, а не па да потонам во некаков креативен транс. Станував да си правам храна додека одеше во позадина, диплев алишта, пиев лекарства, гледав смешни гифови со мачки на телефон...

Се гасеше сам. Следниот ден го пуштав од таму каде што претходниот ден го имав изгубено вниманието. Во меѓувреме двоев по некоја минута да размислувам за тоа колку веќе не ми е гајле кога ќе ми ја посерат поп културата која потенцијално би ми пружила некакво задоволство. Мислам, една недела не јадев кога Prometheus не ми ги достигна очекувањата, на Terminator: Genisys му го препишав целото зло на светот, a никогаш не го ни гледав. Со Alien: Covenant ништо. Не е толку навредлив за мене како гледач, туку е едноставно д о с а д е н. Нема генијална идеја која е упропастена со невешто сценарио како Prometheus, само е збирка многу филмски клишеа и одговори на прашања од Alien универзумот кои никој никогаш не го засегале.


Нешто како Лукас што направи со приквел трилогијата. Ме заболе кој го направил C-3PO или Ксеноморфите. Со тоа што за разлика од ментално нестабилниот Џорџ Лукас кој ни понуди и квази-научен испрдок како објаснување за Силата меѓудругото, сенилниот Ридли Скот ја демистифицира едната единствена клучна ствар во лимитираниот Alien концепт - Ксеноморфот. Андроид што си играл бог го создал, браво еј! Кај ти текна.. Па, целото тоа поткрепено со дваесетминутна увертира за креационизам и егзистенцијални прашања со муабети кои повеќе припаѓаат на голем одмор во трета средно отколку во филм што кошта ебани 97 милиони долари. Очигледно овој Џон Логан е полош сценарист и од Дејмон Линделоф. Дијалозите и ликовите му се како од импровизирана куклена претстава наменета за мали мајмунчиња. 

Логиката во Covenant е непостоечка до тој степен што Prometheus го прави да изгледа како научен документарец за населиви области. Како може да излезеш на неистражена планета без соодветна опрема, ни ебан шлем и да очекуваш дека.. мислам, не знам ни дали има потреба да продолжам понатаму. Ќе посочам само дека Covenant ја брише целата митологија од Prometheus со кратка флешбек сцена, носејќи го наративот во сосема друга насока која кулминира со десетминутен шашав римејк на оргиналниот филм. Веројатно со намера да ги задоволи сите што кенкаа дека франшизата се оддалечила од суштината, што и не е точно во целост, зошто критиките беа претежно за изведбата, а не за концептите. Prometheus имаше супер идеи, но за жал и дебил од сценарист.

Хаха, а ликовите? Дури и да го изгледав филмот во едно седнување, немаше да им ги запамтам имињата на ликовите. Знам само дека Дени МекБрајд е Тенеси. Веројатно главниот лик беше девојката со кратка коса и сива маица на рамки зошто нели, мора женскиот протагонист да изгледа како Елен Рипли кога има Alien филм без неа. Не успеав да запамтам како се викаше. Сара можеби, не знам, нагаѓам. Сеедно е, зошто и онака не беа ништо попаметни од оние во Prometheus, пак ги правеа истите грешки кои претежно ги прават ликови во тинејџерски слешер хорор филмови. А, кога сме кај хорор, Covenant секако дека нуди, но не таков каков што очекуваш. 

Нема грчовита тензија, нема моменти што ќе те поместат од положбата. Најхорор од цел филм е тоа што не може да прекине да изгледа како аматерски фан филм. Страшно е и што дојдов до момент во животот кога морам уште еднаш да го искористам Promethеus како нешто подобро при споредба. Covenant изгледа евтино, без стил освен она што е во сенка Гигеровите дизајни и CGI што повеќе прилега на некоја нискобуџетна серија од SyFy каналот. Веројатно не ни имале простор да бидат визуелно креативни со таа нула иновативност. Сè што содржи филмот од тој аспект, веќе сме го виделе претходно. Всушност, како што најави и самиот трејлер месеци пред филмот.

Франшизава сепак може привремено ќе сопре во следниве години. Имаше некои муабети дека Ридли Скот планирал најмалце две, а најмногу шест нови продолженија на ова гомно, и покрај тоа што е веќе одамна со една нога во гроб. А, и веќе не ми е гајле ни десет да има, зошто комотно можам да игнорирам фиктивен котинуитет и кретенски објаснувања за настанокот на ксеноморфите. Ете, нека има и Хан Соло филм и сто Guardians of the Galaxy, и два Бен Афлеци нека се Бетмен, океј. Ништо од ова веќе не ми прави разлика. Не може човек ни да се разочара како пoрано.

August 3, 2017

Цел Injustice

Исчитав милион броеви од стрип што е базиран на игра. DC Comics или не, кога нешто постои само за да биде пратечки производ, знам да сум крајно скептичен, мислам, глеј ги прдешкине што ги објавуваат IDW. Имаат стриповски адаптации на друштвени игри, серии што никој не ги гледа и фиџет спинери. Injustice: Gods Among Us е стрип серијал базиран на истоимената игра која е Mortal Kombat за пешаци сместена во еден од паралелните универзуми на DC. Супер е за тоа што е, ја штракам повремено откако ја начекав на некој смешен попуст. Има интригантна приказна, ама понекогаш во играта изгледа дека постои само за да оправда зошто пример, не знам, Грин Лантерн и Бетмен се обидуваат да испоубијат меѓусебе. 

Имено, Injustice се занимава со одговорот на она што би се случило ако му го одземеш на Супермен она што најмногу му значи во животот. Џокер пристапува кон оваа проблематика со тоа што ќе го намести добриот Криптонец да си ја убие Лоис и нивното неродено дете, притоа уништувајќи го цел Метрополис со нуклеарка. Супермен нормално, напнат како никогаш до сега, го убива Џокер и решава да стави крај на сè што мисли дека е погрешно на Земјата. Сопира војни, врши егзекуции, се меша во ствари во кои не му е местото и додека луѓето се свестат веќе успеал да воспостави режим, во името на мирот нели, со кој е спремен да ја ебе планетата додека не почне да се врти на искривена оска.


Секако суперхероите се поделени на два табора и секако дека отпорот против тиранијата на Супермен го предводи Бетмен. Скоро излезе и втор дел од играта, а со тоа и нов стрип, ама сега сум тука да го муабетам серијалот што е базиран на кецот. Поделен е на петте години од деспотството на Супермен, плус еден наслов Ground Zero и ја заокружува приказната од перспектива на Харли Квин. Има многу, ама брзо се читаат зошто првично излегуваа во дигитален формат крајно непрактичен за мојот таблет, ама некако успеав да се навикнам. Не можев да го навикнам само одвратното цртање на почетокот, среќа се оправи после. Не знам кои се авторите, подобро е да не им ги спомнуваме имињата, ама на што личеше тоа? Разбирам дека веројатно мал бил буџетот за добивање лесни пари, ама сум видел фан цртежи што изгледале попристојно. 

Среќа, приказната, која патем е нешто хронолошки поназад од таа во играта, беше доволно добра за да ме задржи до последната страна. Injustice, со самото тоа што опстојува во паралелен универзум, нема лимит на последиците. Ќе видиш како умираат важни ликови, како се кршат цврсти пријателства и како се склопуваат некои комплетно необични. Некои менуваат страна, други коалицираат со отпор, значи типични ситуации при промена на власт, зар не? Приказната има огромен, огромен распон, дури мислам дека се појавија сите имиња што се интелектуална сопственост на DC. Секоја "година" е различно концепирана и речиси сите се добри и важни, освен онаа со грчките богови каде што стварно не сум сигурен што точно се случуваше. 

Injustice супер зошто му дава нова димензија на Супермен, а сто пати имам зборено дека приказните кои го вадат од удобната зона на бидување најморалното суштество на планетата ми се презабавни. Зошто физички е едвај уништлив, мора да го удриш по нешто друго, а Injustice тоа го прави скоро совршено. Пишувањето и дијалозите знаат да бидат малку раштрафени на моменти, меѓутоа никогаш не се двојат од поентата или емотивниот контекст. Барем ликот доаѓа комплетно до неговиот потенцијал како негативец, со што таа Давид-Голијат битка со Бетмен станува можеби најинтересна до сега. Кога ми го препорачуваа Injustice, ми кажаа дека конечно ќе сум го замразел Супермен, но не. Мислам дека ваков го сакам уште повеќе, иако не можам да поддржам речиси ништо од тоа што го направи. 

Без да навлегувам во спојлери, да испоштувам што Injustice нуди мал третман и на една од моите омилени Супермен приказни, For The Man Who Has Everything од Алан Мур. Скоро DC Rebirth се занимаваше со овој концепт во Trinity, но таму не функционираше толку добро, освен како заморен фан сервис и мал удар во брадата на Алан Мур. Да, Алан Мур има толку голема брада што има чувства и го боли ако му ја удрат, тотално знам што зборам. Како и да е, планирам да почнам да го читам Injustice 2 наскоро. Ќе мора нешто од овој универзум да ме држи додека играта не излезе за PC.

July 30, 2017

Planet of the Apes на Тим Бартон

Долги години живеев со лошото мислење за Planet of the Apes римејкот на Тим Бартон од 2001. Веројатно зошто растев во фамилија која има изградено култ околу Хестон и оргиналниот филм од 1968, па римејк во кој луѓето на Планетата на Мајмуните имаат иста интелигенција со доминантните шимпанза, тешко доаѓаше до својот дел од домашниот филмски репертоар. Не е дека не сум му давал шанси на римејкот на Бартон, секако дека да, меѓутоа обично било во период кога односот кон франшизата ми бил помлак, па генерално сум бил фокусиран на покилавите моменти. 

А, деновиве главната забава ми ја прават баш мајмуните, и кога веќе ја растурив од гледање новата трилогија решив уште еднаш да го пуштам и овој. Иако не сум со комплетно сменето мислење, сфатив дека и не е толку ужасен како што го памтев. Кога ќе ти снема добар Planet of the Apes за маратонско гледање, не е така страшно ако излабавиш уште два саати со лошата глума на млад Марк Волберг и женски мајмуни што изгледаат како Мајкл Џексон во истата година кога е излезен филмот.


Римејкот, не знам ни дали е правилно што го викаме римејк зошто и онака целата франшиза е базирана на книга, има еден куп проблеми. Страда од сценарио кое понекогаш е сериозно катастрофално, со реплики што предзвикуваат грчеви во стомак и сцени кои те ќорават од што се клише, меѓутоа има крајно кул амбиент, убави сетови, солидни ефекти, костими и воени оклопи за мајмуните кои и денес изгледаат поеднакво импресивно. Тешко е да се обидуваш да го надминеш легендарниот статус на оргиналниот филм, но кога Холивуд е решен на таква модернизација, очигледно ништо не може да застане на патот. Вината е секако и кај Бартон, но ајде да ги разгледаме предизвиците. Следуваат спојлери и за овој и за оргиналниот, секако.

Planet of the Apes од 1968 e преполн со сатира и социјални коментари, критики кон несмасноста на човештвото и има пресврт на крајот кој историјата го памти како еден од најдобрите видени на филм. Астронаути паѓаат на планета населена на интелигенти мајмуни кои живеат во некакво пре-индустриско општество каде што човечкиот род е поробено примитивно животно, немо и го користат за медицински експерименти. Кога мајмуните ќе забележат дека единствениот преживеан астронаут Тејлор (Чарлтон Хестон) има слична интелигенција со нив, сфаќаат дека темелите на кои ја базираат нивната историја, религија и општество се сериозно размрдани.


Големото е откритие на самиот крај е дека Тејлор всушност цело време е на Земјата, но илјадници години во иднината каде што мајмуните еволуирале и превземале контрола. Оргиналниот филм никогаш не открива како и зошто, со таа проблематика се позанимава новата трилогија која кулминираше со War for the Planet of the Apes. Е, сега во 2001 Бартон треба да направи римејк на ова, но оди во сосема поинаква насока. Повторно астронаут (Марк Волберг), за време на електромагнетна бура, завршува на планета населена од напредни мајмуни кои ги користат луѓето како робови, меѓутоа не е Земјата. 

Волберг е дел од вселенска експедиција на огромен брод кој користи обични мајмуни кои екипажот ги испраќа со мали сонди да истражуваат ствари кои се преопасни за луѓето. Кратко откако Волберг ќе се сруши на планетата, илјадници години од неговата иднина, на истата таа планета паѓа и неговиот брод и екипаж со мајмуни, но не патуваат низ времето, туку стануваат претци на општеството кое ќе го затекне Волберг. Како мајмуните еволурале до степен да создадат општествено уредување и да развијат таков екстремен расизам кон луѓето е еден од деталите кои филмот за жал решава да ги заобиколи или јас пак не успеав да се снајдам во често конфузниот наратив.


Самиот крај повторно се обидува да направи шокантен пресврт. Кога Марк Волберг конечно се враќа на Земјата и се руши со малиот брод во Вашингтон, го затекнува споменикот на Линколн со лицето на најнепријателскиот мајмун од Планетата на Мајмуните при што доаѓаат неколку патроли мајмуни во полициски возила од денешно време да го уапсат. Бартон го оставил крајот ваков со намера да го објаснува во планираното продолжение, но поради катастрофалниот неуспех на филмот, истото е откажано. Планот бил да се оди со приказна во која мајмуните патуваат низ истата електромагнетна бура и ја населуваат Земјата пред луѓето. А, зошто развиле слично општество како нас е уште едно прашање чиј одговор веројатно лежи во мрзливо сценарио.

Но, и покрај ова, си најдов забава, дури и до некаде успевам да ги ценам идеите на Бартон. Реализацијата не е најдобра, меѓутоа е храбро отстапување со цел да не се гази комплетно по оргиналниот филм. Идеите се помлаки исто така, но некои изведби на актерската екипа, особено оние во мајмунски костими, го прават Planet of the Apes римејкот сосема поднослив. Тејд е одличен негативец, мислам дека само на Коба од новата трилогија успева да ми се доближи со бруталноста и суровоста. Можеби Тејд нема издржани мотиви, барем филмот не успева да ги пренесе, но негвоиот начин на делување е комплетно функционален во контекстот и милитантното општество во кое опстојуваат овие мајмуни. 

Сега до некаде и жалам што ова нема дочекано втор дел. Не само што има толку лошо поминато, туку ја има и смрзнато франшизата цели десет години. Не дека многу сакам да видам како мајмуните ја превземале Земјата и возат американски полициски коли, ама еве веќе два дена не можам да ги извадам од глава концептите на Бартон и потенцијалот за некаква трилогија или што и да бил планот.

Види такоѓе: