October 11, 2018

Ring of Elysium и варијации на тема battle royale

Веројатно нема да згрешам ако кажам дека battle royale игрите се највруќиот жанр во онлајн гејмингот денес. Не е возможно Fortnite и PUBG да имаат толку многу клонови кои се обидуваат да им сркнат дел од играчите ако не се толку популарни. Стандарна ситуација е кога некој наслов ќе доживее такво внимание и толкава публика. Ми изгледа како battle royale жанрот да ги ужива своите златни денови што своевремено ги имаа MMORPG игрите кога World of Warcraft броеше двоцифрен милионски број на активни акаунти или доминантната ера на MOBA и трендот на игри со карти како Hearthstone

Инспирирани од истоимениот јапонски култен филм и концепт, овие игри те ставаат во ситуација соочен со стотина други играчи со кои целата е да се испоубиете меѓусебно на некое изолирано место (најчесто остров) со помош на оружја и надградби кои може да се пронајдат на истото. Значи, секој е против секого, а последниот што ќе остане жив е победник. Некои наслови покрај овој стандарден формат на задушманување нудат и опција за групирање во тимови од најмалку двајца.


Иако долго време имав некои вакви игри на радар, никогаш не посегнав по нив сè додека не налетав на battle royale варијантата на Paladins наречена Realm Royale - игра која почна како мод за Paladins за подоцна да се издвои како посебен ентитет. Очигледен клон на Fortnite, дури и визуелно, каде 100 луѓе паѓате од небо на остров чија површина се стеснува на неколку временски интервали принудувајќи ги преживеаните играчи да се решетаат во помал простор. Некои различните карактеристики на Realm Royale се тоа што вклучува(ше) класи и откако некој ќе те испука до крај, ти нуди шанса да преживееш неколку секунди претворен во кокошка. Доколку никој не те докрајчи во твојата пердувеста форма, тогаш се враќаш назад во игра за евентуално ти да накокошиш некој пред да му пресудиш конечно.

Realm Royale беше неколку денови забавна, ја игравме со Дамјан во тим. Алфа верзијата на играта во која уште се наоѓа проаѓа низ константни промени кои ја курчат публиката, не само затоа што студиото се обидува да продава ствари што се купуваат со вистински пари, туку решаваат проблеми кои не се ни проблеми, притоа оставајќи ги хакерите со кои е преплавена слободно да си виреат. Некогаш треба да си среќен ако некој не те опизди преку ѕид од сто метри во првите десет секунди. Баш поради ова бројот на играчи од 20.000 сега е паднат на 200. Веќе не сум ни сигурен дека Realm Royale некогаш ќе види бета верзија, а не па конечна.


За PUBG во оваа состојба во која е и сите негативни рецензии што не сопираат некако не ми се даваат 30 евра. Би ја почекал на некој попуст. Fortnite има еден елемент со градење што ме одбива да си трошам драгоцено време, ама сепак признавам дека еднаш се забавував цело попладне. Ми требаше нешто ново, слична игра што не е распната од разулавена разочарана толпа и игра што има повеќе од 500 закачени играчи. Па, така налетав на Ring of Elysium која баш во вистински момент се појави бесплатна на Стим.

Ring of Elysium изгледа пристојно, многу слично на PUBG. Не е дизајнирана да изгледа како цртан филм, оружјата постојат и во вистинскиот свет, па претпоставив дека влече и малку повозрана публика. Сериозно, не ми се игра Fortnite со дечурлана, особено зошто тимските мечеви нудат и гласовна комуникација, а некако сум алергичен на високо фреквентни пискави звуци.


За разлика од другите игри во жанрот, Ring of Elysium не те фрла од небо за да си слеташ на мапата на место кое мислиш дека ќе биде најбезбедно за да почнеш. Сам си ја избираш локацијата од мапата поделена на коцки, па дури и некој да ја одбере коцката до тебе, сепак радиусот меѓу вас ќе е доволно голем за да најдеш оружја и надграби за нив додека бараш некоја побезбедна локација. Мапата е огромна, веројатно најголемата што сум ја видел до сега. Некогаш и два пати ќе се стесни пред да видиш некого низ нишан. Иако е претежно светла и завиена во снег, низ целата територија има места за засолнување и кампирање што го прави темпото на играта малку поспоро и потензично.

Значи не слетуваш во група на луѓе кои ќе се испоубијат во првата минута. Се движиш низ напуштените куќи и објекти, бараш оружја, клечиш, ползиш, се засолуваш и се трудиш позицијата што ќе ја најдеш додека го чекаш следното стеснување да ти биде од стратешко значење. Ако успееш да најдеш снајпер си уште посреќен. Има и возила со кои можеш да се движиш, некогаш и за да привлечеш внимание со нивната бука за евентуално некој да се полета и да ти падне во стапицата каде што чекаш спремен. Откако ме прегазија со џип на среде снег, сконтав дека и самите возила може да послужат како оружје. Кој би рекол, нели? Баш целото ова ми го направи жанров уште позабавен.


Дизајнот на локацијата во Ring of Elysium е прејак и преполн со ситни детали. Секој објект и кварт изгледаат различно и никогаш немаш чувство дека се наоѓаш на истото место само со друга боја, како што тоа беше случај со Realm Royale. Тоа некогаш било цел град. Има ски центар, полициски станици, бензински пумпи, владини објекти и сето тоа изгледа различно. Локацијата се обвива во снежна бура во која ако останеш додека истече времето ќе премрзнеш до смрт. Има и индикатор за температурата доколку не обрнуваш внимание на мини-мапата.

Она што исто така ми се свиѓа во Ring of Elysium е што дури и крајот не е толку лесен како што мислам дека е во другите вакви игри. Не сум преживеал доволно долго за да знам како е во другите игри, ама тука кога ќе останете десетина луѓе слетува хеликоптер кој ќе го евакуира последниот преживеан. Па, стратегијата се фокусира и на тоа, треба да го испукаш својот пат до хеликоптерот. Прво, не бев сигурен како функционира точно тоа, па ме свирна некој во глава додека мислев дека се качувам кон мојата конечна победа.


За да биде уште, уште подобро, играта има и first-person мод кој кога го пробав ми врати некои трауми од Insurgency. Иако различни игри, имаат некои точки кои се допираат во контекст на стратегијата и претпазливоста со која си приморан да управуваш. За жал, тимски со другари уште не успеав да ја пробам зошто не е достапна во дијаспорските региони во кои се имаат отселено, ама играта е уште тазе па мислам дека во брзо време ќе биде распространета низ цела Европа. Јас играм на американски сервер во меѓувреме, ама не приметив дека има некој значаен лаг што влијае на перформансите.

Можеби Ring of Elysium нема да биде последниот преживеан наслов покрај гигантите како Fortnite и PUBG, меѓутоа апсолутно вреди за времето. Бесплатна е целосно без трикови, визуелно е фино исполирана, има доволно голем број на играчи за да не чекаш вечно да те пушти во партија (некогаш забележувам над 30.000), па со мала оптимизација и дополнителни регионални сервери верувам дека ќе расте уште повеќе.

September 27, 2018

La Casa de Papel е шпанска серија

Решив дека ќе ги пријавам во полиција сите што ми ја препорачаа La Casa de Papel. Tрилереста серија од шпанско говорно подрајче, позната и како Money Heist. Бев ограбен од слободното време и ова не го изјавувам во позитивен контекст. A, почнува толку многу добро и  поставува совршено забавна основа, меѓутоа до крајот успеа да ме збуни со значењето на концептот "шпанска серија". Некако не очекував дека приказна за грабеж во шпанската национална фабрика за пари ќе се претвори во таква глупава заложничка теленовела. 

Осум луѓе предводени од мистериозниот "Ел Професор" кој ја води операцијата од надвор, влегуваат во фабриката со намера да испечатат неколку милијарди евра. За планот да успее им се потребни 11 денови што планираат да си ги обезбедат со 67-те заложници кои им се главната мерка против полицијата која веќе ги опколува од надвор. Нивниот план оди мазно исто како и половина од замислата за целата серија. Професорот кој е инволвиран во секој потег на полицијата успева да го држи неговиот тим чекор понапред, заложничката драма е под контрола и веќе сите почнуваат да се веселат на мирисот на свежо испечатените банкноти.


Потоа работите почнуваат да тонат во хаос и тоа само поради визијата за сценариото кое веројатно во обид да ја зајакне и онака густата тензија, почнува да се сопнува на неинвентивност и намерно отворени дупки. Од тука почнувам и со спојлери, затоа што не би можел поинаку да го доловам доживувањето. Осумте крадци се вкупно пет денови затворени во фабриката, а тоа се петнаесет епизоди во оригиналниот формат или дваесет и две од верзијата на Нетфликс поделени на две сезони. Математикава... 

Во тој рок од пет денови се случувa премногу за таква едноставна приказна. Луѓе бидуваат ранети и магично закрепнуваат, некои се заљубуваат со крадците и зборуваат за брак, крадците неколку пати ја губат и ја воспоставуваат контролата врз заложниците, се караат меѓу себе, има поделба на кланови, неубедливи пресврти, скандали, лична драма... Имав чувство дека гледам српско реално шоу што трае месеци, а не грабеж од неколку денови. Ни Џек Бауер не го снаоѓаа вакви перипетии за еден ден. Еј, копаат и тунели кои е невозможно да се изведат така за толку кратко време. 

Дури и најзабавниот дел од серијата, играта на мачка и глушец со Професорот и главната инспекторка почна да добива сапуничен третман кој не само што ја чинеше операцијата, туку и целата серија. Во моментот кога бев убеден дека Професорот е еден од најгенијално смислените ликови на телевизија, La Casa de Papel реши дека сите ликови, вклучувајќи го и него, ќе почнат да прават несвојствени работи. Некако ми е тешко да поверувам дека најманипулативниот лик  во цела серија ќе дозволи да се вплетка толку брзо во љубовна афера, особено после месеци посветена работа на речиси беспрекорен план кој беше најмногу загрозен од истата.

Ништо не ме вади повеќе од такт кога нешто навидум интелигентно и осмислено ќе почне да ја превиткува логиката само за да придвижува случувања. Џабе ти е добра идеја ако немаш начин како ја развиеш пред да ја завршиш. Некаде после првата половина изгледа како сценаристите да немале смислено што понатаму. Мрзливо пишување е кога сплеткариите на ликовите стигнуваат од точка А до точка Б со среќна судбина како превозно средство, мрзливо пишување е кога плановите на две различни страни се синхронизираат во исто време со цел да се преклопат и напакостат. Ужас. Ниедни актери на светот не го вадат ова.

А, стварно супер почна и сакав да си цепа така. Одамна не сум гледал серија што ме држела фокусиран епизода по епизода додека не клапнам од умор. Штета што само еден дел е таков адреналински, следниот ден веќе заспивав кога некој од тазе паровите вчера сретнати ќе почнеше да си ја планира венчавката. Не го ни преувеличувам ова, се случи и тоа повеќе од еднаш и тоа со различни ликови.

Во еден мал момент дури помислив дека сведочам историја, дека гледам една од најдобрите приказни смислени за ваков медиум. Веројатно и сценаристите така си мислеле додека не дошле до "сега што?" точката. На крај се предадов и јас, исто како полицијата која едноставно исчезна од серијата во моментот кога крадците ја напуштија фабриката со парите иако само неколку часа порано некој од ликовите предложи да затворат улици, булевари, аеродроми и слично.

Сепак, самиот крај го заокружува грабежот и тоа со една година подоцна од настаните. Затоа и не ми е јасно како Нетфликс инсистира да го продолжи ова со нови епизоди. Остајте го да си биде така, гледам дека на многу луѓе им се свиѓа. Секое продолжување на истата приказна и ликови веќе ја изгуби смислата со финалето. Не ни треба исто како втората и секоја наредна сезона на Prison Break. Нема потреба сѐ да биде исцедено до непрепознавање.

Види такоѓе:

September 20, 2018

Првата сезона на Castle Rock

Се токмев да пишувам за Castle Rock уште од денот кога излегоа првите три епизоди наеднаш. Не мислев дека толку ќе се навлечам на серија потпишана од Стивен Кинг и Џ.Џ. Абрамс. Двајцата имаат историја со тензични мистериозни материјали, па иако не сè што допреле допрело и до мене, бев љубопитен да проверам каков ќе биде плодот на нивната соработка во таков контекст. Барем во името на она што мене лично ми значат некои од нивните претходни дела.

Не сум најголемиот обожавател на Стивен Кинг, уживател е можеби поадекватен опис. Сум прочитал неколку негови книги, ми се свиѓаат и некои од адаптациите на истите, го почитувам како автор, ама не сум доволно упатен за да тврдам дека сум запознаен со обемната митологија која ја создава и служи како осонова за Castle Rock. Серијата има оригинална приказна сместена во истоименото градче кое доаѓа од страниците на многу од неговите книги. Иако е наводно преполна со ситни референци од светот на Стивен Кинг, јас успеав да ги препознаам само "најголемите".


Затворот Шошенк е очигледно сместен во Кесл Рок и токму таму почнува дејствието. Бев малку скептичен околу изборот баш таква култна локација да биде централна фигура во сосема различен жанр, но ете сепак соодветно е вметната со функционална автономност. Другата работа што можд да ја спомнам без да ја расипам целата приказна е дека во подрумските некористени простории на Шошенк ќе најдат млад дечко затворен во кафез со енигматичен идентитет и потенцијал дополнително да го наруши спокојот на и онака непријатната вукојебина. 

Затоа ќе мора да си помуабетиме за другите аспекти. Мало запуштено градче кое изгледа како во секој момент дека ќе биде завиено од олуја не е нов елемент во наративи кои мистеријата е главното ткиво. Сме го виделе многу пати. Жители со сомнително минато, непознати странци, невообичаени матни ситуации... тема многу пати цедена што некогаш ќе го свртиш погледот на друга страна. Но, Castle Rock не ти дозволува да се одлепиш уште од првите сцени кога ќе те соочи со прекрасната кинематографија и пејсажи. Дури отпосле те запознава со мистеријата што дополнително ќе оневозможи да трепнеш и ќе те држи на штрек од недела за недела.

Castle Rock се отплеткува споро низ секоја ситуација и лик и успева да направи многу работи во прилично стегнат простор. Иако тонот го држи константен низ целата сезона, приказната ја разгранува во бројни насоки што ќе ти овозможат часови во шпекулирање, теоретизирање и размислување. Сакам кога серија останува со мене и откако ќе заврши епизодата и Castle Rock е баш една од тие. Доколку сите десет епизоди излезеа во еден ден, верувам дека немаше да направам пауза од гледање. 

Како и со секој сличен материјал, финалето на првава сезона не успеа да ги задоволи сите. Кога држиш нешто завиено до крај, а претходно често пати си нудел неочекувнаи пресврти и несигурни насоки за публиката, нормално е дека "големото откритие" нема да ти се поклопи со сечија замисла. Јас лично сум задоволен и од откритието и од исходот, но пред сè од начинот на кој беше презентиран и завиен под пласт специфичен за рамките во кои се одвива сето ова. Ништо директно и ништо на тацна, ама тука е присутно кога ќе погледнеш добро.

Покрај феноменалната музика, низ Castle Rock шетаат и исклучително квалитетни актери. Од кај се појави овој Бил Скарсгард, сериозно? Уште го немам гледано новиот It, и таму ли е вака добар? Успева секоја сцена да ја украде дури и во моментите кога присуството му е минимално. Секако и самиот лик што го глуми е очигледно така осмислен, ама перформансот му е извонреден и кога едвај зборува нешто. Веројатно е само прашање на време кога продуцентиве ќе почнат да го експлоатираат низ секакви филмови и серии како Бенедикт Камбрмбрмбеч.

Серијата е планирана да биде во антологиски формат и ова го дознав откако се понадевав дека втората сезона ќе го насочи фокусот на некои прашања чии одговори ми останаа малку матни. Има една сцена на крај која можеби најавува како би продолжила серијата во втората сезона, меѓутоа во моментов не е ништо официјално. Изненадувачки е што ова испадна таа серија што не сум ни мислел дека ми е потребна во животот. Дефинитивно е една од поквалитетните во последниве неколку години. Се надевам дека и следната ќе биде вака стегната, слоевита и интригантна.

September 3, 2018

Низ дискографијата на Еминем: Kamikaze

Вечерта кога Еминем објави краток тизер за нова песна никој не очекуваше дека сабајлето ќе се разбудиме со цел нов албум. Kamikaze пристигна сосема изненадно, без никаков маркетинг и најава, и еве веќе трет ден ја дрма рап сцената, мојот дом, канцеларијата и колата. Реално, никој не го очекуваше Kamikaze толку брзо после ланскиот кобен Revival. Дури ни по оние неколку траки што Еминем ги испука последниве месеци каде што беше евидентна неговата разочараност со лошите критики за тој албум, па макар и што беа потсетник дека сепак најдобро функционира кога е предизвикан и нападнат.

Откако Revival му ја расклати позицијата на сцената, Kamikaze е логичниот следен чекор. Овој пат има што докажува, превземе и одбрани. Уште при шестминутната воведна трака "The Ringer" ти е јасно дека ќе слушаш вистински рап албум што ќе ти ја камиказира ерекцијата низ покрив. Римите му се свирепи, инструменталите не се беден мараканест тезгарски поп рок како на претходните албуми, нема "експериментален" флоу и нема глупави фори за атер на игра на зборови, туку темите се стегнати и прецизни. Нема ни тажни балади, ни гостувања од Ријана, Бијонсе и слични. Замисли, пак има што да зборува и дојден е со список на луѓе за отстрел.

Да, омотот е омаж на Licensed to Ill

Многумина наебуваат од накурчениот оган што го отвара. Критичари, новинари, политичари, мамбл трап жанрот, фаци како Lil Pump, Lil Yachty, Machine Gun Kelly, Die Antwoord, Tyler the Creator, Charlamagne, Akademiks, Joe Budden па дури и Drake иако Пол Розенберг го негираше ова на Твитер. Некогаш се знаеше дека ако Еминем те закачи на песна, толку е од твојата репутација или кариера. Денес имињата од листата погоре се обидуваат да глумат поласкани од овој потег. Иако не верувам дека е импактен како порано, мило ми е што го гледам пак во ваква борбена состојба. Свесен е и он дека некои небитни фаци премногу се опуштиле и ќеф ми е како се обидува да ги научи каде им е местото. 

Сепак, Kamikaze не го движи само оваа струја. Јасен му е ланскиот пад, самокритичен е и не го прави тоа лигаво и неинспирирано како тогаш, туку баш вешто и самоуверено ги потенцира работите кои успеал да ги подобри притоа без да звучи како повреден средовечен маж. Ова е веројатно тој звук и концепти што недостасуваа на Revival и иронично е што можеби никогаш немаше да го чуеме ова без тоа гомно од албум. Целиот овој нов материјал е издигнат врз гробот на Revival и тоа е сосема во ред. И, сите што последниве години серат дека Еминем не е истиот без дроги, Kamikaze e тука да ги предомисли. Еминем го движи друг порок - гневот. Па, можеби и гневот кон себе е најодговорен за квалитетот на Kamikaze, додека имињата што ги расклоца се само колатерална штета. 

На овој албум успеа и конечно да се прости со D12. Никогаш таа приказна не беше официјално завршена и сега конечно е. Бендот е мртов. Ми се свиѓа тоа што на последниве албуми успева да затвори одредени емотивни животни приказни што јавно ги презентираше низ кариерата. Мајка му, Ким, ќерќите и сега конечно и D12. Но, најбитно е што успеа да се прости и со сам себе. Kamikaze има некој Слим Шејди шмек, меѓутоа е различен и било каков претходен Еминем или некоја од неговите персони. Ова е тој Еминем што може да егзистира и на денешната сцена и тоа со бескомпромисната енергија што ја немам осетено од The Eminem Show навака.

Kamikaze има само 13 траки кои вкупно траат околу 45 минути. Сосема доволно за да се олесни вака искрено како некогаш, а без да изгледа како бледа копија на себе. Продукциски албумот звучи модерно, баш онака како што би било логично да звучи Еминем во 2018. Жалам што нема ниту една трака од Дре, ама барем го нема неупатениот шупак Рик Рубин, туку инструменталниот дел е покриен од низа помлади продуценти кои очигледно добро знаат како треба да звучи ваков рап денес. Дури и трап инструменталите на кои се подјебава со Migos се супер подлога да докаже поента и да брцне во тој звук без целосно да му се предаде.
 
Рано е да се одреди точната историска позиција на Kamikaze во моментов, албумот е само еден викенд стар, ама веќе налепи многу позитивни рецензии, акумулираше доволно контроверзност за да се збори уште долго. Можеби Ем ја доби борбата за тронот, меѓутоа ако воопшто постои војна, веројатно не е завршена. Баш кратко пред Kamikaze дискутиравме со Бојчо дека Лоџик e најдобриот жив рапер во 2018, сега не сум сигурен каде да си го пикнам тој заклучок. Годинава излегоа еден куп добри рапови, меѓу најдобрите ми се Bobby Tarantino II на Лоџик и KOD на Џеј Кол, Дензел Кари издаде многу добар албум исто, па конкуренцијата е некако тесна. Сепак, Kamikaze во моментов води кај мене макар и што причините се крајно субјективни. Иднината ќе биде занимлива сепак, зашто Еминем конечно доби облик соодветен за новото време. Веќе се очекуваат и најавуваат следни проекти.

August 23, 2018

Hereditary е сосема пристојно хорор искуство

После оној досаден апсурден нeред A Quiet Place на Џон Кразински бев сигурен дека со Hereditary ќе си поминам подобро. Не знаев никакви детали за приказната на двата филмови, ама не ме промаши она гласното воспевање на критиката и публиката низ целава оваа 2018-та. Тоа и ме натера да им дадам шанса, зашто сум крајно скептичен кога станува збор за понови хорор остварувања. Имам впечаток дека упорно се вртат истите теми и фори од пред милион години, само малку поразлично спакувани. Можеби и сум се презаситил од жанрот, а можеби филмови како [REC] и The Cabin in the Woods ме навикнаа на нешто поинакви хорор маневри. 

Не ме плашат опседнати куќи и психопати со ладно оружје. Кул се, ама сме ги виделе безброј пати. Повеќе ме плашат несмасни сценарија и ликови како во A Quiet Place, ама тоа па можам да го добијам и со филмови кои не ни припаѓаат во хорор жанрот. Сакам филмот да ме фрли во соодветен амбиент, па језивото да дојде тивко и природно. Не да ме срипа од кревет со изненадна бука и визуелен стимул. Имам куче што може да ми го приреди истото. 

  
Hereditary спаѓа во онаа категорија на атмосферични хорори. Уште од првите кадри можеш да осетиш како те гуши тензијата. Филмот те дави во одвратни чувства многу пред да почнеш да разбираш што се случува. Среќен сум што не изгледав трејлер и можев без предзнаење да уживам во тоа како споро согорува и ги штелува клучните точки и пресврти. Пола филм дури бев убеден дека е сосема друг тип на хорор каде што ужасите доаѓаат од малку поразличен извор, па затоа и во неколку наврати успеа да ме сопне на неколку наративни испакнатини. Имаше моменти кога мислев дека прави евтини грешки за понатаму само да ми посочи колку некогаш избрзувам со заклучоците.

Иако не сум претерано голем љубител на она во кое подоцна се претвора филмот, ја ценам идејата на Ари Астер. Се работи за млад режисер кој очигледно е добро израснат со жанрот, а ова му е првиот долгометражен филм. Сигурен сум дека тоа што претходно и самиот тој бил публика му има помогнато да ги сконта стварите што функционираат и да ги елеминира оние од кои сите ги превртуваме очите. Заради тоа и се потрудил да спакува повеќе "школи" и да им шибне негов печат. Не само до аспект на приказната туку и извонредното ракување со камерата и позиционирањето на кадрите. Некои сцени изгледаат како ведрата симетрија на Вес Андерсон да проаѓа низ стресен период и тоа е комплетно ефективно изведено. Голем дел од фината непријатност во Hereditary доаѓа баш од тоa видливо задевање. 

Тони Колет е феноменална актерка. Ја памтев од два филмови претходно и немав претстава дека е способна да износи лик каков што е Ени. За некои од сцените што уште долго ќе ме прогонуваат е заслужен баш нејзиниот беспрекорен перформанс. Присуството на Габриел Бирн некогаш само по себе ми е доволно вознемирувачко, мислам, типот беше Сатаната во End of Days, така ми е врежан. Иако е еден од најприземјените ликови тука, пак успева да биде клучен дел од најголемите ужаси што филмот ги фрла во твојата насока. Помладите актери се исто супер, ме радува кога имаат талент наместо да те тераат да го пцуеш одговорниот за кастингот.

Доколку имав изгледано повеќе од два хорори од 2018, сигурно ќе речев дека Hereditary е најдобриот. Не знам, можеби и стварно е. Да тераше така до крај како што почна ќе бев нешто посигурен во заклучокот. Се надевам дека Ари Астер некогаш ќе сними психолошки трилер или напната семејна драма зошто очигледно го има потребниот капацитет. Hereditary не е типичниот шаблонски хорор дури и покрај познатите елементи, не е "страшен" и нема да те натера да спиеш со запалено светло и крстена вода, ама доволно ќе те унеспокои што веројатно ќе сакаш малку да си погледаш глупи цртани и смешни јутјуб клипчиња отпосле.

Види такоѓе: