May 20, 2017

За DC Rebirth: The Button

Колку и да се мрштев лани кога DC одлучија да го соединат нивниот суперхеројски универзум со ликовите од Watchmen на Алан Мур, некако успеав да ја прифатам оваа крајно ризична идеја. Ништо веќе не е свето, нели? Се случува, сакал или не (Алан Мур дефинитивно не), и веќе полека влегува во историјата на американскиот стрип како еден од најсмелите потези до сега. Факт е дека DC поминуваат низ сериозна криза последниве години лутајќи со сомнителни чекори во потрага по цврста земја, меѓутоа некогаш од хаосот што го создадоа успева да никне по некој квалитетен плод. Овој пат тоа е The Button.

Со DC Rebirth одлучија дека историјата на нивниот универзум ќе биде одново напишана и дека Доктор Менхетен ќе биде виновникот за тоа овојпат. Некој дефинитивно претерал со креативноста на состаноците во DC Comics кога се решавало во кој правец ќе им се движат стриповите. Ретроактивно, Менхетен е одговорен и за создавањето на 52 универзумот и целиот башибозук со континуитетот таму од кој уште трпат приказните и после пет-шест години. Во обид да се закрпат некои дупки од ова безредие, моментално DC Rebirth прави напори со оргија помеѓу Flashpoint, трошките од 52 и Watchmen.  


The Button е мини-настан распространет низ последните два броеви на главните Batman и The Flash наслови кој беше заокружен оваа недела и една од етапите кои би требало да го обликуваат универзумот во нешто покохерентно. Во првиот DC Rebirth број Бетмен во пештерата го најде беџот на Едвард Блејк. Една година мистеријата остана недопрена и не беше лесно да се претпостави што точно им е планот. Беџот и опсесијата на Брус со тајните кои можеби ги крие, заедно со Еобард Тон (Риврс-Флеш) се враќаат во Batman #21 за да го наштимаат правецот во кој ќе се залета приказната.

Еобард завршува мртов под необјаснети околности многу набргу по конфронтацијата со Бетмен, па Бери и Брус одлучуваат да ги искомбинираат своите детективски способности и да патуваат низ времето по одговори. Откако ќе прошетаат низ неколку панели кои ги референцираат изминатите DC континуитети, повторно завршуваат во бет-пештерата, но таму се пречекани од Томас Вејн, Бетменот од Flashpoint и татко на Брус. Ако е потребно мало потсетување, во Flashpoint универзумот таа кобна вечер за Вејнови, застрелани се малиот Брус и Марта Вејн, по што Томас Вејн станува Бетмен за да ја одмазди нивната смрт. 


Batman #22 ги обединува таткото и синот од паралелни универзуми, двајцата облечени како џиновски лилјаци, како средство за неутрализирање на нивната болна траума. Сценариото на Том Кинг овде ја одмара мисијата на Бетмен и Флеш за да ја удри секоја можна емотиционала нота и резултатот е ништо помалку од фасцинантен. Томас и Брус конечно добиваат шанса да бидат повторно заедно, дури и во ваква ситуација. Имаат толку многу да си кажат, но за жал времето е прекратко зошто пештерата е веќе нападната. Томас се обидува да го убеди Брус да ја пензионира наметката и конечно да се помири со смртта на најблиските, иако сите знаеме дека веќе е предоцна за тоа. Меѓутоа за разлика од Брус, Томас успева да најде мир, жртвувајќи се уште еднаш за неговиот син. 

Уште од Flashpoint баш се прашував како би можела да изгледа една ваква средба. Том Кинг ми понуди повеќе отколку што можев да очекувам и поднесам, до степен да веќе не ми беше важно што ќе се случува во финалето на приказната во The Flash #22. Томас Вејн е крајно забавен Бетмен и перфектно функционира кога е искористен во умерена доза. Без разлика на тоа колку го сакам ликот и начинот на кој го канализира товарот што го носи, било што повеќе од него само би го разводенило. Публиката упорно го бара во сопствен наслов, ама се сомневам дека неговото присуство би било толку ефективно. Ликот е тука само за да понуди поинаква перспектива на слична трагедија и тоа е сосема доволно како такво. 


На насловната на Flash #22 го има Џеј Герик, првиот Флеш на DC. Ова беше предмет на шпекулации дека и тој ќе го има своето големо враќање во DC Rebirth, меѓутоа исходот е поинаков. Можеби и само сакаа да намигнат на публиката или пак имаат планови за во иднина кои само решија да ги најават на ваков начин. Воли Вест се врати во DC Rebirth по години заробеништво во Спидфорсот кога Бери се сети на неговото име и буквално го повлече назад во светот, но овде во ситуација паралелна на таа, Џеј Герик остана заборавен. Барем засега. Кул момент е тоа што е нацртан како Џон Весли Шип, браво за тој фин детал. 

Крајот на The Button наговестува инволвираност и на Супермен во целата оваа каша, но тоа ќе го видиме дури во ноември оваа година насловено како Doomsday Clock. Иако овие четири броеви ја размрдаа малку приказната, голем дел од мистериите остануваат без разрешница. Со Doomsday Clock би требало конечно сè да е објаснето. Приказната за среќа е малку изолирана од главните случувања во DC Rebirth, па материјалот за читање не е нешто многу голем: Flashpoint, DC Rebirth #1, првиот број на DC Rebirth The Flash (иако не е задолжителен) и овие четири броеви The Button составени од Batman #21-#22 и The Flash #21-22. Секако и цел Watchmen, нели.

May 15, 2017

Последните обиди на RIFT

RIFT е една од оние игри што секогаш ќе имаат место во мојата листа на омилени гејмерски искуства. Бев таму во моментот кога првпат се отворија интердимензионалните Рифтови над Телара, ја сркав достапната содржина до речиси последен артефакт, платив годишна претплата и експанзија која бргу после тоа стана бесплатна како и самата игра, а откако напуштив поради Mists of Pandaria, се враќав повремено само за да бидам дел од најсложната заедница во било која игра што сум ја играл.  

RIFT пред некој месец наполни шест години. Има турбулентна историја, се бореше со сериозна конкуренција, успеа да доживее многу светли моменти, но за жал никогаш не го достигна потенцијалот. Падна пред World of Warcraft како и сите претходно, без оглед на тоа што нудеше искуство слично на "златното доба" на гигантот на Blizzard. Не можеш толку лесно милиони играчи да ги избркаш од нивната комфорна зона, особено ако растеле заедно со еволуцијата на нивната матична игра. Но, тие од нас што ја прегрнаа иновацијата и свежиот воздух кој Trion го понуди со RIFT, се забавуваа. 


Сите навивавме да успее. Денес играта е терминално болна. Во гилдот каде што сретнав еден куп прекрасни луѓе со кои не си ги знаевме ни вистинските имиња, едвај има пет што се активни. Комплетни странци кои некако залутале во легендарниот Harshmallows. Ако си помал левел, можеш да чекаш и со саати за dungeon група или warfront. Има алтернативни начини за групно левелирање, меѓутоа овој дел моментално изгледа тотално заринкан. Можеби шашавата Nighmare Tide експанзија беше еден од причинителите за ова, или едноставно застерениот жанр живее добро само во Азерот. 

Викендов Trion ја подари новата експанзија на сите што се логираа. Не само што не оствари доволно профит кога се појави негде лани есента, туку компанијата влезе во спор со друга компанија која ги имала правата на името Starfall Prophecy. Спор кој Trion го криеше од јавноста додека не протекоа некои судски документи и причината за експанзијата сега да се вика Prophecy of Ahnket. Колку и да сум благодарен што ми заштедија триесетина евра, ова изгледа како очајнички потег на компанија која е свесна дека нема уште долго да може да ја одржува играта во живот. Верувам дека серверите ќе бидат онлајн барем уште некоја година, меѓутоа никој веќе не очекува нова содржина толку често.


Стапнав на новиот континент, односно комета која лебди над Телара, за да ги видам новите зони. Изненаден сум од огромниот труд кој е вложен во дизајнот на зоните, навистина ќе биде штета ако не пркне популацијата. Има играчи, но ова е најмалиот број што сум го видел во овие шест години. Можеш да најдеш група за секоја активност што е после 65 левел, луѓето се фини и се грижат да ја одржат играта во живот, но ми недостасува онаа гужва на која бев навикнат. 

Го завршив главниот квест во новата шума, Scatherran Forest, не сум нешто особено задоволен од приказна за спасување еднорози, зајчиња  и џиновски верверици, ама се забавував со динамичната содржина. Приказната пак не успеав да ја фатам, ниту зошто сум на ебана комета, ни како се нашла тука, ама од тоа што визуелно ми беше понудено сконтав дека целата е составена од димензиите од каде потекнуваат Рифтовите. Што е сосема океј, зошто секоја зона нуди различна темата. Ова го претпоставувам секако, не успеав да ги разгледам сите од проста причина што бараат поголем левел.


Затоа и планирам да поиграм, барем додека не ги прошетам сите зони. Левелирањето е споро, што е секако добро, ама ќе го ценев повеќе доколку главните квестови не беа толку досадни. Се надевам дека во следните зони потрошиле и пари на пишување приказна, а не само на дизајн. За механиката на спелови, уште тераат некој хибриден модел базиран на Diablo III и раната World of Warcraft, во експанзијата појачан со некои ајтеми соодветни со приказната. Не го разгледав системот во целост, ама ми изгледа како природен прогрес. 

И, ова погоре можеби и не е доволно за да извлечеш конечен заклучок дали играта воопшто вреди да се игра сега, па да бидам прецизен. Да. Секако дека да. Има доволно содржина што можеш да ја пржиш сам, има Instant Adventures што ги обединуваат играчите од сите левели, па доколку се осетиш осамено за данџн, можеш со дел од тие луѓе да склопиш група. Левелите на играчи скалираат до било кој левел рачно, а заедницата за среќа е уште пријателска, па со два-три реда муабет ќе ги убедиш да ти прават друштво за што и да ти се прави. До 65-ти левел, односно додека не дојде редот за новата експанзија, има доволно содржина да те држи окупиран со недели, ако не и месеци.

May 11, 2017

Уште Вовсталгија

Некаде околу годишнината од моментот кога Blizzard решија да го отштекаат приватниот сервер Nostalrius засекогаш, неколку другари ми пристапија со понуда за "враќање на Bанила World of Wacraft" на Elysium. Зошто сум мала кучка што никогаш не може да рече не на WoW (освен ако е Legion или некоја глупава експанзија), сè што ми требаше тие неколку минути покасно, е да направам акаунт и да сменам realmlist на 1.12 верзијата. Да, во секое време располагам со различни верзии на играта само за вакви пригоди. 

Elysium е исто така приватен сервер кој ја позајми базата од затворениот Nostalrius. Теоретски, има(ше) опција за трансфер на избрканите карактери од Nostalrius, меѓутоа таа опција никогаш не профункционира за мене. Покрај тоа, другарчињата не се баш пријателски настроени кон Алијансата, а зошто сакав пак да играм WoW со луѓе што ги познавам лично и со дел сме играле на Времето, мојот драг Гном со смешни бркови мораше да биде жртвуван и да направи место за малку помрачна раса. 

Анита, Јанев, Горгон, јас и Маке, бидуваме позери

Серверот е отприлика она што беше Nostalrius, барем во однос на квалитетот на емулацијата. Има значително помалку луѓе, дел се на други сервери, а дел исплашени од долгата рака на Blizzard која повремено решава да посегне по ентузијасти кои никако не штетат на нивниот бизнис, па се држат настрана од вложување во нешто што еден ден може ненајавено да престане да постои. Но, јас имам поминато години и години во пиратски Азерот и немам проблем кога ќе дојдат лошите чичковци од Blizzard и ќе нè растераат на клоци. Нека трае колку што ќе трае, секогаш ми e забавно.

Elisium има неколку серверски инстанци, а откако отворија посебно место за бегалците од Nostalrius, серверот почна со класична прогресија на содржината. Таму каде што сме ние, на истоимената инстанца, содржината е стасана некаде пред 1.6 печот, значи летово треба да го отворат Blackwing Lair рејдот. Со темпото со кое левелираме ние пет луѓе, веројатно нема да стигнеме да сме едни од првите што ќе стапнат, но еј, ако е серверот присутен за Ahn'Qiraj во 2018, тврдам дека сум прв што ќе се стрча накај Силитус. Шала на страна, добри сме. Со оглед на тоа што јас иако последен почнав сум прв со левел, тројца левелираат заедно цело време, еден упорно забушава, а двајца уште "не знаат дали ќе продолжат", успеавме да стигнеме некаде околу 30-ка. Тоа е пола пат.

Култниот квест Lost in Battle 

Хордашките зони ми се одамна здосадени. Повеќето квестови ги знам по име, знам точно каде се наоѓаат, што не беше случај кога играв Алијанса на Nostalrius, ама ми е крајно интересно, зошто ако не сум со моиве луѓе, наоѓам некоја друга група со која исто можам да си ја разгорам носталгијата. Што веќе мислам дека не е ни носталгија, зошто веќе од лани успеав да си ја наметнам оваа верзија на WoW како примарна. Но, тука е легендарниот "Barrens Chat" кој после години го гледам повторно во неговото вистинско светло. Иако денес не постои на оргиналните сервери зошто никогаш нема доволно луѓе во таа зона, овде живее и цвета. Заедницата секојдневно се труди и успева да ја одржи неговата репутација како најгнасното место на интернет. Пробај да прашаш каде е жена му на Манкрик, еве.

Не знам која е иднината на Elysium, ама ќе сум тука додека имам екипа за играње и секако додека серверот успева да заобиколи судир со адвокатите на Blizzard. Но, со оглед на тоа што не е толку популарен како Nostalrius и веројатно научија лекција дека треба да го држат хардверот во земја каде што Blizzard нема право да тужи, мислам дека ќе е тука уште некое време. Секако, имаше и некои интерни драми помеѓу девелоперите кога дел од нив пробувале да продаваат дрангулии за вистински пари кои мислам дека се завршени, а и да не се, не е битно сè додека можам да си го добијам WoW фиксот кој ми е потребен. Наскоро, кога ќе се одлучиме за име, ќе формираме и гилд, па сите заинтересирани може да ни се приклучат.

May 6, 2017

Музичка плејлиста за 2017

За жал не успеав да ја довршам ланската музичка плејлиста. Четвртиот дел ќе се занимаваше со изданијата што ги открив малку подоцна во 2016, или па излегоа на самиот крај. Сега кога сме веќе длабоко во друга година нема поента да се навраќам, меѓутоа пред да продолжам мора кажам дека Your Wilderness од The Pineapple Thief си го прогласив за вториот најдобриот лански албум, веднаш после Tell Them It's Winter. Откако е ова разјаснето, можам годинава да ја си фатам домаќински, со ред. 

2017 почна со Migration на Bonobo. Иако е сериозен претендент за мојот албум на годината, оставам простор да биде предизвикан од тоа што допрва ќе биде објавено. Без разлика што толку интимно го доживувам, оваа дилема беше непостоечка со Tell Them It's Winter лани, па затоа ќе ги држам ушите широко отворени.  Особено за новиот Sleep Party People албум што ќе биде објавен наскоро. Во првиот дел од плејстата за 2017, претежно ќе се позанимавам со рап и драм ен бејз. Некои од изданијава воопшто не ги очекував годинава, ниту пак се надевав дека ќе звучат така како што звучат, а сигурен сум дека на дел од нив ќе се навратам за некој месец кога поубаво ќе ми спласнат.

Kendrick Lamar - DAMN.


Уште кога се појави спотот на критички инфузираната "HUMBLE.", знаев дека Кендрик е сериозен во намерите да си ја одбрани репутацијата стекната изминативе години. DAMN. на прво слушање е многу чуден албум, особено што продукцијата зема насока која е различна од онаа на претходниот, To Pimp A Butterfly. Но, сепак, зад сингловите попрскани со малку трап, се крие експериментален звук кој испливува на површината после повеќекратно слушање. 

Тематски нуди малку поинтроспективен пристап, а не се воздржува да искористи и религиски поттекст за да го зајакне наративот. Не е толку инхерентен како good kid m.A.A.d. City можеби, или па јас споро пробивам низ слоевите комплексност кои ми откриваат нови моменти секое следно вртење. Има цело богатство на DAMN. ако си спремен да го пронајдеш, а Кендрик и по години на сцената уште има свежа енергија што ме влече да тргнам со лопатата низ неговите мапи. Макар и кога ги среќаваш Ријана и U2 по пат.

Joey Bada$$ - All-Amerikkkan Bada$$


Пред Кендрик да истапи со DAMN. бев сигурен дека ова е најдобриот црнечки рап што ќе го слушнам годинава. Но, подоцна сфатив дека што и да направи господинот Бедес, ќе паѓа во сенка на неговиот претходен опус. Сигурен сум дека некогаш ќе успее да  ги надмине "Unorthodox" и оние валкани млатења на B4.Da.$$, но во некоја следна прилика. All-Amerikkkan Badass е секако солиден албум, Џои има идеи зад кои стои цврсто, ама се приметувам како прерипувам траки и после бројните шанси кои сум им ги дал.  Некогаш звучи како да не му се погодил денот, а сепак морал да стане и да појде на работа.

Како што вели еден стих од претходниот албум, "If it don't hit my spirit, I don't get near it". Барем не онолку колку првиот впечаток. Непобитен факт е дека има голем потенцијал и моќ за уништување на конкуренцијата и заминување во историјата како еден од најдобрите рапери на оваа генерација, "Rockabye Baby" е фин пример за она што може да го извади и измери на масата, само што можеби ќе треба да почекаме до следниот албум.

Dexcell - Under the Blue


Гледам тука во фолдерчево со тотално легално набавени драм ен бејз од 2017 изданија дека имам повеќе од десет албуми. Не ги преслушав сите повеќе од два-три пати, ама барем пола ми вртеа и вртат со денови. Никогаш не ми било тешко да се одлучам за драм ен бејз албум, точно знам што барам од жанрот. Слаб сум на меланхоличнo носталгични мелодии и вокалите на Pat Fulgoni и Charlotte Haining, a ова британско трио се погрижило Under the Blue да биде перфектно спакуваниот производ од тој тип. 

Еден од најдобрите деби драм ен бејз албуми што сум ги чул во последните години, иако бендот има значително поголема километража од колегите со слични фасцинантни првенчиња како оној на Keeno, да речеме. И, секако, мојот омилен од жанрот за оваа година, со можност да си ја зацврсти позицијата како секојдневен животен саундтрек. Нешто како што ми беше Electric Sun лани.

The xx - I See You


The xx ги следам речиси од самиот почеток. Под следам мислам и на одбивав да го слушам Coexist зошто не беше првиот албум. Но, како што поминуваше времето и се местеа ситуациите, речиси и да се израмни со звукот на маестралниот прв самонасловен. За I See You веќе не бев скептичен, туку само љубопитен што ќе понудат овој пат, како ќе ја придвижат сопствената еволуција, колку и дали воопшто, стилски ќе отскокнат од сопствените рамки.

Албумот се погоди да ми падне во раце во онаа глупава снежна зима пред некој месец, совршениот сетинг за овој исполиран, освежен склоп да може емоционално да резонира. The xx по трет пат успеваат да ја удрат вистинската нота. Тешко е да си волку доследен после три албуми, особено со етаблиран стил кој можеби би било ризично да го влечеш низ непознати места без да му го оштетиш интегритетот. Уште не можам да се решам за омилени песни од I See You, но би ги издоил "Brave for You" и "Performance" како ствари што делуваат како сол на отворена рана.

Gorillaz - Humanz


Со Gorillaz си имам посебна врска што трае од "Clint Eastwood" навака. Некако постојано ми биле во непосредна близина. Дури и кога мејнстримот го тргна малку светлото од нив, си го запишував Plastic Beach како еден од омилените албуми воопшто. Humanz го чекав толку долго што мислев дека никогаш нема да се случи. Зошто Албарн ме навикна на различна музика на секој нивни албум, немав никакви очекувања. Само сакав нов материјал, зошто стариот веќе ми е изгребан од слушање. 

Humanz е интересен, но гостите кои ги има на секоја песна прават на моменти да звучи како компилација од разни артисти. Секако, има некоја нишка што ги поврзува и потсеќа дека сепак се работи за Gorillaz албум, меѓутоа на моменти како да е комплетно отсутна. Уште сум возбуден со самото тоа што слушам ново од Gorillaz, па можеби само ми треба повеќе време. Но, ако за нешто не се мислам многу, тоа е дека "Saturn Barz" ми стана една од омилените песни од бендот воопшто.

April 19, 2017

Дваесет броеви The Flash од DC Rebirth

Сакав да пишувам за тековниот Супермен. Стварно сакав. За тоа како највозбудливата приказна која започна со самиот DC Rebirth се погрижија да ја претворат нечитливо, полукохерентно ѓубре што само успеа да ми го изгуби времето со месеци. Но, не вреди ни за солзите од разочарувањето да си ги избришеш. За тоа е тековниот Бетмен на Том Кинг и Дејвид Финч, но затоа што е добар, за разлика. Дечкиве колку и да почнаа шашаво, го вратија Бетмен на врвот на DC Comics. Ама, таа тема е за некој друг ден. 

Читав многу The Flash периодов. Листав низ овој DC Rebirth Флеш и низ тој на Џеф Џонс од пред петнаесетина години со Воли Вест. Очигледно и тој е тема за некој друг ден... Наскоро Бетмен и Флеш конечно ќе се сретнат пак за да ја отплеткуваат причината зошто во DC Rebirth има ликови од ебаниот Watchmen и колку DC можат да ја напикаат интелектуалната сопственост во несоодветни места. Таман заборавив на тоа, ете во следните два броеви на Batman и The Flash ќе се обидат да ме потсетат. Но, зошто сакам да сум упатен кога ќе се случува тој "важен" кросоувер, избрав да сум во тек и со Флеш.


Откако почнав редовно и религиозно да ја следам серијата, некако ожеднев за Флеш стрипови. Знаев дека нема да го најдам следниот Flashpoint, ниту дека тој Бери од телевизија ќе го има истиот шарм како тој на телевизија и бев сосема кул со тоа. Верувам дека постојат добри The Flash наслови таму некаде, брцнав речиси во секоја листа што ги набројува "најдобрите". Иако повеќе ми се интересни, ништо не ми остави некоја видлива трага. Џеф Џонс има некои стварно супер приказни во неговиот Воли Вест Флеш, ама сакав Бери. А, овој Бери од DC Rebirth не е ни отприлика толку забавен како Бери на Џеф Џонс.

The Flash почна баш фино со Lightning Strikes Twice аркот. Бери е Флеш, Воли се врати од комплицираната историја на DC Comics, црнецот Воли од серијата (кој е нуспроизвод на New 52) е исто така присутен, и таман ќе помислиш дека има малку спидстери, Џошуа Вилијамсон реши пола град да го направи спидстери. Ако третата сезона на серијата претера со Флешови, можеш да замислиш што се случува кога добар дел од населението на Сентрал Сити ќе има такви моќи. Добро замислуваш, се појавува ултра-злобен негативец кој себе се нарекува Godspeed.

Аркот со Godspeed ме изгуби некаде на крај. Прекинав на најинтересното. Функционира само ако ги читаш по ред за жал, не ме завлече да следам редовно, но резултатот испадна задоволителен. Прилично солидно и со ветувања за иднина кои засега се неисполнети. Во отсуство на емотивна длабочина, The Flash компензира со шарена акција што е сосема океј откако ќе прифатиш дека тоа што го бараш од стрипот нема да го најдеш овде. Повеќе е нешто за повесела, посветена публика што би го следела ликот каде и да се затрча. Зошто се третирам себе како прилично нов фан на Флеш, ова не успева да ми го продаде ликот без предзнаењето кое ме задолжува да го имам.

Макар и што во следните броеви си игра со палетата на неговите најпознати негативци, пак нешто не штима како што треба. Зарем не го направија DC истово со Флеш и во New 52? Ми пречи и што фокусот е повеќе на Кид Флеш отколку на Воли Флеш, бившиот Кид Флеш. Јасно ми е дека комплексниот универзум околу Бери дополнително се замрси со серијата која веројатно има поголема популарност од стрипот и публиката го знае само црниот Воли како Кид Флеш, но сепак. Која беше поентата така театрално да се врати оргиналниот Воли ако дваесет броеви е ко статист? Сериозно ќе ме тераат да читам Titans заради Воли?

Следните два броја на The Flash и Batman може да ги искомплицираат стварите уште толку и се сомневам дека одат во насока што ќе ја остави публиката смирена, но еј! Marvel го направија Кеп агент на Хидра, секако дека DC можат уште еднаш да ја кренат ногата и да се измочаат врз Алан Мур. Се надевам дека и оргиналниот Воли ќе има некаква улога во извиканиов настан, зошто сепак со него почна целото ова, зар не? 

Па, дали вреди воопшто да се читаат овие 20 броеви? Веројатно, можеби. Ако нешто стои на средина помеѓу тековните Бетмен и Супермен тоа е ова. Просечно и подносливо. Бидување фан на серијата секако помага, мало предзнаење на кој Флеш е кој, меѓутоа за тазе публика секогаш ќе го препорачувам Flashpoint.