October 10, 2017

Blade Runner 2049 (2017)

Познавам луѓе кои оргиналниот Blade Runner го третираат како религија. И, додека можам да разберам и испочитувам зашто, јас никогаш не успеав да си кликнам со филмот. Го ценам за тоа што е, се сложувам дека е еден од најважните остварувања во жанрот и општо во киноматографијата oткако постојат филмови во боја, меѓутоа и после толку многу прегледувања низ годиниве, не развив нездрава опсесија како тоа што го имам направено со други ствари. Поради тоа и бев толку рамнодушен кон продолжението, кое како и еден куп останати такви во последнава деценија, никој не го побара. 

Режисерскиот ангажман за Blade Runner 2049 му е доделен на помладиот колега Денис Вилнев, но сепак се плашев и колкава ќе биде инволвираноста на сенилниот Ридли Скот во целото ова, зошто последните неколку негови филмови ми предизвикаа агресивен ректален карцином, па оттаму и целосно изгубената доверба. Сепак, љубопитноста и непотврдената интригантна информација дека станува збор за оргинална приказна наспроти трендовски "мек рибут", ми го сместија газот во кино. На крајот, дури и да е лош, не ми повредува никакви чувства врзани за оргиналниот, така?


За среќа, Blade Runner 2049 не испадна лошо искуство. Квалитетот малку варира низ долгата минутажа, ама и покрај стравот дека ќе заспијам на пола, останав буден и заинтересиран скоро до крај. Филмот согорува бавно, темпото веројатно намерно се обидува да биде реплика на Ридли Скот тактиката, но визуелната привлечност и перфектните актерски изведби не ти дозволуваат да западнеш во длабок сон. Фасцинатно е како Вилнев го проектирал светот и начинот на кој овој пат излегува од рамките на постојано дождливиот и неонски осветлен Лос Анџелес. Дури и холограмската технологијата која не разбрав како точно функционира (не дека е премногу важно), одлично се вклопува во целиот амбиент, давајќи му контекстуален, модерен тон.

Кога приказната малку ќе заринка, тука е бучната и на моменти крајно иритирачка музика на Ханс Цимер да те расони. Да, Ханс Цимер секако не е Вангелис, ама и ова не е филм на Нолан. Преферирам поспокоен саундтрек кај филмови од ваков вид. Претпоставувам дека сакал да го задржи препознатливиот стил и тоа е разбирливо, само што некогаш краде внимание од сцени за кои ти е потребно друго сетило.

За да избегнам спојлери, нема да навлегувам многу во дејствието. Приказната лесно би можела да функционира и независно од првиот филм, дури и да биде поефективна така самостојна, и покрај тоа што идеолошки гравитира околу позната територија. Точките каде што двата филмови се допираат веројатно би ми биле навредливи доколку го имав земено Blade Runner за куќна слава. Некои правци во кои забега целата приказна ќе ми се допаднеа повеќе ако не беа експлоатација на моменти од првиот филм. Знам дека влечкање на видно остарен Харисон Форд низ вакви продолженија е профитабилно, но мора ли по секоја цена?

Се на сè, солидно скроен филм. И, се потрудив да останам објективен овој пат за да го потврдам ова. Веројатно хардкор фановите или ќе си добијат Нов Завет или ќе осетат непријатен удар во пределот на носталгијата. Јас, како некој што е индиферентен кон Blade Runner воопшто, успеав да се забавувам. Вредеше макар и за само едно гледање до крајот на животот.

October 3, 2017

За почетокот на Star Trek: Discovery

Толку многу сакав да ми се свиѓа Star Trek: Discovery што ги свртев неколку пати првите три епизоди за да најдам нешто што ќе ме привлече, а да не е само визуелниот спектакл. Иако немав никакви очекувања, малку се надевав дека и во 2017 Star Trek може да биде онаков каков што Џин Роденбери го замислил. Инспиративен, оптимистички и со утописки визии за иднината. Но, не баш. Очигледно Discovery е продукт на своето време, каде што дипломатските потези и етичките квалитети на Пикард се заменети со валкан воен конфликт помеѓу Федерацијата и Клингонците. Форматот на серијата е прилагоден по денешните телевизиски стандарди, но со тоа сум сосема океј.

Најголемиот проблем со Discovery ми е тоа што е повторно со дејствие сместено пред оргиналната серија. Веќе го видовме тоа во Enterprise, а ни Џ.Џ. Абрамс не се прекрши да ја однесе приказната понапред. Star Trek е петнаесетина години надвор од своето природно телевизиско живеалиште и сега кога е пак таму, големото враќање е повторно со чекор наназад. Не ми смета тоа што технологијата изгледа помодерно, ниту освежениот изглед на Клингонците, секако дека не очекувам стиропорни карпи на планетите и шарени сијалички на бродовите, меѓутоа кога веќе визуелниот дел е толку напреден, што беше проблемот приказната да се одвива години после Voyager?


Првите две епизоди едвај ги сварив на првото гледање. При следните процесирања ми се разјасни колку всушност се полни со вулканска логика ако го земеме во предвид современиот пазар и она што според извршните продуценти е Star Trek во денешно време. Џ.Џ. Абрамс ја редефинираше франшизата за нова публика. Без разлика колку старите штребери загризаа, а според бројките профит, имаше и од таму доволно стврднати брадавици за тоа да доживее трилогија, на помладата публика им се понуди еден поинаков, акционен Star Trek облик. Discovery гради баш врз истото, обидувајќи се да задоволи повеќе генерации со различна претстава за Star Trek.

Кога ќе го додадеш и трендот со "замрачена" телевизија и општо моменталниот тон на поп кулутрата денес, идентитетот на Discovery комплетно е оправдан. За тој старошколски дух, ете имаме The Orville, но тоа нека остане тема за некоја следна прилика. Диверзитетот никогаш не бил стран за Star Trek, не ни очекував екипажите на бродовите да бидат фокусирани на нешто друго освен жени и малцинства, но изненадувачки ми е тоа што првпат капетанот на бродот ја нема главната улога. Но, денеска од поп културата се научивме да навиваме за измачени протагонисти со помал статус, така што веројатно и ова е океј.


И, покрај сите овие работи, Discovery изгледа како пропуштена прилика. Да, третата епизода даде ветување дека е можно и во таков гнасен сетинг да се истражува "нов живот и нови цивилизации", но мислам дека тој календарски лимит што самата приказна го наметнува, ќе ја спречи серијата комплетно да отиде таму каде што не била ниту една друга Star Trek серија до сега. Секако, голем испад нема да ме изненади, но не верувам дека ќе е нешто што би можело да има големо влијание на универзумот изграден со петте серии и десетте филмови претходно. Има еден супер момент за тоа како потребите на војната ја придвижуваат технологијата напред и го собираат научниот крем, па се надевам дека ќе пристапат посериозно кон ова како основа за понатаму.

Третата епизода беше многу повеќе Star Trek од шашавиот пилот, иако претежно изгледаше како омаж на популарна научна-фантастика. Приметив влијанија од Alien, преку Battlestar Galactica, па дури до The Expanse, кои случајно или не, беа присутни. Единствената нова работа, со скенирањето на здив за идентификација и не беше толку импресивна за да инспирира деца кон наука кои подоцна ќе го менуваат светот, како што нели, тоа ефективно го постигнуваат претходните итерации на Star Trek. Тој момент ми фали, не е доволно само да биде забавно. Има доволно други серии кои го нудат ова што моментално го гледам во Discovery.

Останувам да гледам и понатаму, не сум толку многу разочаран од почетоков за скроз да баталам. Каква и да е во моментов, возбуден сум што воопшто има нова Star Trek серија. Допрва треба да ме запознае и натера да се грижам за ликовите, па и да ме убеди дека грешам во врска со приказната и целиот контекст. Можеби сепак има 'вистински' Star Trek некаде под целото ова кој допрва ќе ми биде откриен.

September 11, 2017

БоЏек

Доколку се познаваме во живо, шансите да сум те гњавел со BoJack Horseman се огромни. Ако не, ти си среќна особа и многумина би ти подзавиделе. Пред околу една година, Добриот Доктор ми ја препиша првата сезона (третата само што беше излезена) и некако успеа да ме убеди да дадам шанса на нешто за кое мислев дека е уште еден анимиран ситком од типот на Family Guy или што и да е. Крајно скептичен, едвај ги догледував првите епизоди пред BoJack Horsemаn да се прикаже во вистинското светло и еве денес после бројно, бројно прегледување на трите сезони, можам да кажам дека цртан со антропоморфни животни каде главниот лик е депресивен коњ алкохоличар, ми е омилената серија во животот. Имам многу да зборувам за BoJack Horseman, но ова подолу е најмногу што можам да без спојлери.

Па, што е BoJack Horseman и "вистинското светло"? Серијата го следи БоЏек Хорсмен, поранешна ѕвезда на популарен ситком од раните 90-ти, Horsin' Around. Осумнаесет години по укинувањето на Horsin' Around и неговиот последен успех во кариерата, БоЏек трага по смислата на сопственото постоење во безмилосниот Холивуд, често пијан и депресивен. Постојано прегледува и стари епизоди од Horsin' Around, присетувајќи се на последниот пат за кога верува дека бил вистински среќен. На почетокот на серијата, ја најмува писателката Дајен за да му помогне со пишување на книга со неговите мемоари за која е цврсто убеден дека ќе биде големиот камбек што ќе направи повторно "сите да го сакаат".


BoJack Horseman почнува наивно, речиси и познато. Колку пати си гледал нешто каде што главниот протагонист е измачена мизантропска душа која не знае како да се справи со сопствените демони? Но, евентуално, на крајот коцките се местат во некаков среќен крај и пријатно галопирање кон зајдисонцето. Со ова не е така. Зад целиот хумор и сатирата насочена кон модерниот холивудски гламур и селебрити културата, BoJack Horseman отплеткува сирови човечки емоции, самотија, социјални интеракции и невозвратена љубов, многу поблиски до реалниот живот отколку серии како Californication, при што често кокетира со битката со зависност од пороци и ментални болести.

Некогашната слава на БоЏек му овозможила да живее во комоција и луксуз. Но, и покрај привилегиите кои ги ужива, е крајно несреќен и неуспешно се обидува да се соочи со тоа што е. Огорчен и депримиран, злоупотребува сè од супстанци до луѓето блиски до него, ги руши сите мостови со токсичното однесување и неретко повлекува други надолу при неговото самоуништување и самосожалување. Сака да е среќен и добар, но едноставно не може да најде начин како. Дури и кога ќе сфати дека проблемите со кои се соочува извираат токму од него, го прифаќа тоа и повторно се врти во круг, правејќи ги истите работи очекувајќи поинаков резултат. Некогаш не ти ни дава простор да сочуствуваш со тоа што му се случува, а уште помалку да го сожалуваш.


Понекогаш серијата е можеби пребрутална со ситуациите во кои го става него и ликовите кои го опкружуваат, но еј, ова не е лабава серија на која ќе утепаш дваесетина минути за да се посмееш. Има брилијантен хумор, тоа е точно, меѓутоа крие многу помрачни и непријатни слоеви исполнети со егзистенцијален хорор и изненадни клоци во гениталиите. Како што тераат сезоните, така го гледаш сизифовскиот напор на БоЏек кон валидација, исполнетост и љубов, па ја сфаќаш смелоста на луѓето зад серијата да прикажат дека животот не ти должи ни зрак сонце после олуја. Не се извлекува секој, без разлика дали е одговорен за сопствените неприлики или не. Тоа и ми ја прави серијата толку привлечна. Многу често е утешителна и терапевтска.

Четвртата сезона излезе пред некој ден. Уште имам измешани чувства и не можам да си ги средам впечатоците во целост, но бев затекнат од тоа што зема малку поинаков правец, благо поместувајќи го фокусот од БоЏек кон неговото минато и ликовите кои се околу него претходните три сезони. Приказната е секако пaк трагична и трогателна. BoJack Horseman веројатно ќе може да тера барем уште две сезони пред да се сруши од сопствената тежина и да почне да се врти во досаден круг. Наративниот прогрес е константен, но ме плаши побарувачката на нови сезони да не му наштети на квалитетот.

Препорачувам гледање. Макар и само првата сезона. Бара стомак и трпение, а и знае да врати назад. Нема да ти понуди животна лекција која ќе те направи подобра личност полна со оптимизам, ама ако ништо друго, барем за момент, ќе ти фрли светло на некои ствари што можеби не си ги видел поради сопственото напумпано его и цинизам.

September 2, 2017

Музичка плејлиста за 2017 (трет дел)

Земав некој залет да го склопам третиот дел на Музичката плејлиста за 2017 само со драм ен бејс албуми. Фолдерот во кој ми живеат новите изданија од жанрот стана поголем од било која друга музика што излезе оваа година, па некако ми имаше смисла дел од нив да ги промуабетам во еден трошок. Ентузијастички наредив десетина изданија кои сметав дека доволно сум ги слушал за на крај да сфатам дека пола од тие не ги ни разликувам. Дали жанрот стана досаден или квантитетот го пригуши квалитетот, не знам. Можеби и јас поселективно сум почнал да ги насочувам ушите кон ствари каде што амен брејк е главната основа на аранжманот.

Ете, завршив со само четири сега, а остатокот од колекцијата очигледно ќе мора да замине на дополнително преслушување. Баш сакав да пишувам за новите албуми на Makoto и Nu: Logic, ама засега не успеаа да ме погалат на специјалното место, на било каков начин. Ако никогаш не стигнам да напишам за нив, нека биде запамтено колку ми се свиѓале "I Don't Wanna Wake Up (feat. Karina Ramage)" и "Side By Side (feat. Thomas Oliver)" од таму.



Ова австриско дуо го следам уште од првиот албум што го издадоа за Hospital Records во 2011. Како и повеќето артисти вклучени во оваа трета плејлиста, имав прилика да ги гледам во живо пред неколку години и нивниот настап го памтам како еден од најенергичните на кои сум присуствувал. Можеби музиката на Camo & Krooked најдобро функционира на журка на која препотен голташ алкохол и прашина, но Mosaik е поеднакво добар и за мамурни летни утра во лабава атмосфера, па дури и кога си заглавен во сообраќаен метеж каде што ти се поти газот во кола.

Кога првпат засвире "Good Times Bad Times" осетив како Mosaik ме тресна од земја. Ја слушав сигурно цел саат пред да го продолжам албумот понатаму. Да, генерално го следи истиот модернизиран шаблон на Zeitgeist од 2013, меѓутоа формулата никако не успева да изветви. Уште ја имаат истата снага и вибрации, а и отсекогаш знаеле убаво да ги прошараат албумите за да угушат било каква монотонија која би можела да најде простор за да превземе. Скроз ми е еден од омилените албуми што жанрот ги понуди во 2017.

Слушни: "Good Times Bad Times" (сто пати), "If I Could (ft. Joe Killington)", "Dissolve Me (ft. Klei)" и "Like I Do (ft. James Hersey)"



Мислам дека што и да снимат Chase & Status, ништо нема да го надмине More Than Alot. Има причини зошто тој албум ги етаблираше како едни од предводниците на сцената и беше влезна дрога во жанрот за еден куп млади луѓе. Остави жиг и на мојата младост. Следните два албуми не ми лепеа на прво слушање, можеби зошто Chase & Status почнаа да експериментираат со секакви жанрови, па некако ми имав потешкотии при дигестирање. Tribe ме грабна од прва. Комплетна каша е од звуци, гости и влијанија, ама добар е, дури и да издаден само за да не заборавиме дека бендот е уште релевантен.

Знаев дека тераат навака и секако не очекував магично да се вратат на корените, ама очекував да помине бар некој месец пред ми стане дел од редовниот репертоар. Се надевам само дека нема да се случи обратното и треба да си ги голтнам убавите пофалби, ама засега стојам на тоа дека Tribe е супер, колку и да звучи како компилација на артисти кои немаат меѓусебна допирна точка. Носечкото "емотивно хитче" што обавезно го имаат на секој албум е присутно и се вика "All Goes Wrong" и ете, можеби тоа ми се свиѓа нешто помалку од претходните такви, а веројатно и помалку од другите ствари што сe дел од Tribe.

Слушни: "Love Me More ft. Emeli Sandé", "This Moment (ft. Blossoms)", "Control ft. Slaves" (ко Продиџи звучи ова, кој кур...?) и "Tribes"



Оф, можам да романтизирам за Hybrid Minds и Elements во следните два месеци и пак да не успеам да доловам на каков начин овој бенд и нивната скромна дискографија станаа интегрален дел од моите слушачки доживувања. Одговорно ќе ги потврдам како мојот омилен драм ен бејз изведувач во последниве години, а со Elements само дополнително си ја зацементираа позицијата. Секако дека сум премногу чувствителен околу бендов, но дури и ако го тргнам тој субјективен фактор настрана, Elements пак ќе биде најдобриот драм ен бејс албум оваа година.

Hybrid Minds ме разгалија со нивниот меланхоличен атмосферичен звук и емотивната вокална придружба. Албумот ги содржи истите карактеристични елементи, но овој пат со неочекувана доза на оптимизам и среќни краеви. Штосот со Elements е тоа што дури и ова мајсторски умее да го обликува во некоја блага носталгија. Буквално ќе ти ја стопли душата пред да те исклоца надвор на ладното.

Слушни: "Demons (ft. Charlotte Haining)", "Brighter Days (ft. Charlotte Haining)", "Listen (ft. Tiffani Juno)" , "Secret Place (ft. Tiffani Juno)" и "Touch (ft. Tiffani Juno)"




Со омот што повеќе личи на постер за настап на српски поп-фолк пејач кој им ги разгорува хормоните на тинејџерките, Wilkinson се враќа со вториот албум. Класи подобар од дебитантскиот Lazers Not Included, и покрај тоа што звукот е претежно ориентиран кон мејнстрим драм ен бејс со поп шмек и радио хитчиња. Но, во исто време е неоддолив и заразен баш поради истата причина. Sigma можеле комотно да се потпишат како автори и никој да не примети, зошто Hypnotic ја има скоро истата енергија како нивниот Life од 2015.

Убаво спакуван албум, со само 14 траки кои прават околу саат музика, без непотребни филери и тупења што би те натерале да ги прескокнеш. Wilkinson се погрижил секоја нота да е важна, без разлика до која и каква публика ќе допре или не. Од некоја нејасна причина очекував да го следи патот на Netsky и неговиот напорен трет албум. Мило ми е што не испадна така.

Слушни: "Breathe ft. Shannon Saunders", "Sweet Lies ft. Karen Harding", "We Will Be ft. Matt Wills" и лајв верзијата на "Run"

August 13, 2017

Го гледав Alien: Covenant една недела

Озбилно. Испадна дека овој филмски еквивалент на запален контејнер полн со медицински отпад мораш тактички да го консумираш цели седум денови. Не дека сакав. Не дека сакав воопшто да го гледам, ете успешно го бојкотирав во кино, туку мислев ќе ми послужи како инспирација за да си го напишам блогерскиoт магнум опус, преполн со досетливи инвективи од кои барем две како цитати ќе завршеа на мојата спомен плоча и на твојот фејсбук кавер фото. Но, не. Alien: Covenant не успеа да ме напне ни до степен да го изгасам, а не па да потонам во некаков креативен транс. Станував да си правам храна додека одеше во позадина, диплев алишта, пиев лекарства, гледав смешни гифови со мачки на телефон...

Се гасеше сам. Следниот ден го пуштав од таму каде што претходниот ден го имав изгубено вниманието. Во меѓувреме двоев по некоја минута да размислувам за тоа колку веќе не ми е гајле кога ќе ми ја посерат поп културата која потенцијално би ми пружила некакво задоволство. Мислам, една недела не јадев кога Prometheus не ми ги достигна очекувањата, на Terminator: Genisys му го препишав целото зло на светот, a никогаш не го ни гледав. Со Alien: Covenant ништо. Не е толку навредлив за мене како гледач, туку е едноставно д о с а д е н. Нема генијална идеја која е упропастена со невешто сценарио како Prometheus, само е збирка многу филмски клишеа и одговори на прашања од Alien универзумот кои никој никогаш не го засегале.


Нешто како Лукас што направи со приквел трилогијата. Ме заболе кој го направил C-3PO или Ксеноморфите. Со тоа што за разлика од ментално нестабилниот Џорџ Лукас кој ни понуди и квази-научен испрдок како објаснување за Силата меѓудругото, сенилниот Ридли Скот ја демистифицира едната единствена клучна ствар во лимитираниот Alien концепт - Ксеноморфот. Андроид што си играл бог го создал, браво еј! Кај ти текна.. Па, целото тоа поткрепено со дваесетминутна увертира за креационизам и егзистенцијални прашања со муабети кои повеќе припаѓаат на голем одмор во трета средно отколку во филм што кошта ебани 97 милиони долари. Очигледно овој Џон Логан е полош сценарист и од Дејмон Линделоф. Дијалозите и ликовите му се како од импровизирана куклена претстава наменета за мали мајмунчиња. 

Логиката во Covenant е непостоечка до тој степен што Prometheus го прави да изгледа како научен документарец за населиви области. Како може да излезеш на неистражена планета без соодветна опрема, ни ебан шлем и да очекуваш дека.. мислам, не знам ни дали има потреба да продолжам понатаму. Ќе посочам само дека Covenant ја брише целата митологија од Prometheus со кратка флешбек сцена, носејќи го наративот во сосема друга насока која кулминира со десетминутен шашав римејк на оргиналниот филм. Веројатно со намера да ги задоволи сите што кенкаа дека франшизата се оддалечила од суштината, што и не е точно во целост, зошто критиките беа претежно за изведбата, а не за концептите. Prometheus имаше супер идеи, но за жал и дебил од сценарист.

Хаха, а ликовите? Дури и да го изгледав филмот во едно седнување, немаше да им ги запамтам имињата на ликовите. Знам само дека Дени МекБрајд е Тенеси. Веројатно главниот лик беше девојката со кратка коса и сива маица на рамки зошто нели, мора женскиот протагонист да изгледа како Елен Рипли кога има Alien филм без неа. Не успеав да запамтам како се викаше. Сара можеби, не знам, нагаѓам. Сеедно е, зошто и онака не беа ништо попаметни од оние во Prometheus, пак ги правеа истите грешки кои претежно ги прават ликови во тинејџерски слешер хорор филмови. А, кога сме кај хорор, Covenant секако дека нуди, но не таков каков што очекуваш. 

Нема грчовита тензија, нема моменти што ќе те поместат од положбата. Најхорор од цел филм е тоа што не може да прекине да изгледа како аматерски фан филм. Страшно е и што дојдов до момент во животот кога морам уште еднаш да го искористам Promethеus како нешто подобро при споредба. Covenant изгледа евтино, без стил освен она што е во сенка Гигеровите дизајни и CGI што повеќе прилега на некоја нискобуџетна серија од SyFy каналот. Веројатно не ни имале простор да бидат визуелно креативни со таа нула иновативност. Сè што содржи филмот од тој аспект, веќе сме го виделе претходно. Всушност, како што најави и самиот трејлер месеци пред филмот.

Франшизава сепак може привремено ќе сопре во следниве години. Имаше некои муабети дека Ридли Скот планирал најмалце две, а најмногу шест нови продолженија на ова гомно, и покрај тоа што е веќе одамна со една нога во гроб. А, и веќе не ми е гајле ни десет да има, зошто комотно можам да игнорирам фиктивен котинуитет и кретенски објаснувања за настанокот на ксеноморфите. Ете, нека има и Хан Соло филм и сто Guardians of the Galaxy, и два Бен Афлеци нека се Бетмен, океј. Ништо од ова веќе не ми прави разлика. Не може човек ни да се разочара како пoрано.