November 24, 2019

Тринаесет години Crapwerk

Поради минималната активност што ја имаше Crapwerk оваа година како блог, не бев ни сигурен колку точно години полни. Ете, тринаесет биле. Не дека се толку многу, па сум престанал да ги бројам, туку за жал во последно време оваа пишувачка активност ми е сè полуксузно хоби што некогаш не сум во тек ни со сопствениот блог. Не е само недостатокот на време, туку очигледно е дека и интересите не ми се толку опширни како во, не знам, можеби 2015 кога сум иштракал 140 текстови за секакви филмови, серии, игри, стрипови...

А, па да не почнувам за тоа во какво тажно ќоше е втурната денешната поп култура, онаа што некогаш јако ме привлекувала. Немам толку енергија за тоа. Едвај постигнувам да се напроливам по Star Trek: Discovery и новата Star Wars трилогија, а камоли да се занимавам со родовите студии на Terminator: Dark Fate или која и да е друга култна франишиза што си погина годинава обидувајќи се да задоволи непостоечка публика. Слава им.


Со ова предвид и овие дваесетина постчиња до сега објавени во 2019 се сосема таман. Доволно за во иднина да ме потсетат како сум бил испровоциран од тогашната мејнстрим забава. Не е дека немаше интересни ствари до сега. El Camino беше супер пример за како може да разграни приказна од познат основен материјал без да му се измоча во уста на истиот. The Mandalorian пак потсетува дека Star Wars има уште приказни за раскажување. Го болдирав приказни зашто сериозно не успевам да склопам што се случува во актуелнава трилогија.

Најмногу ми е криво што на музички план 2019 некако преслабо испорача за мој вкус. Претходни години што сè немаше, еј. Од секој жанр барем по неколку албуми што се тркаа за прво место. Ете упорно се трудам од летоска да склопам плејлиста со омилени албуми од 2019, ама ужасно тешко ми оди. Иако утепав од слушање неколку овогодинешни албумчиња, некако пак се враќам на претходни години што до лани не беше толку чест случај. Лани само рап плејлистата беше обемна, да не збориме за други жанрови. А, сè уште секојдневно следам изданија и преслушувам тон музика. Ретко што потазе допре до мене.

Но, еј. Имаме уште малку 2019 на располагање. Роденденскава прилика сакам да ја искористам да ве поздравам вас што ме читате низ годиниве, а и што од скоро ме гледате како си пијам пиво на YouTube дур играм глупи игри. Тие што ве познавам лично и вас што никогаш не сум имал прилика да ве запознаам, а со години Crapwerk нè поврзува. Душава ми е полна што сте тука сите овие години, особено вие што ве познавам само преку Crapwerk. Фала ви.

Традиционалната роденденска листа на постови е исто смалена во однос на претходните. Ќе бидам среќен ако догодина имам повеќе постови отколку што блогов ќе има години. Сепак, нешто сакам да издвојам и од оваа, па бујрум:

November 16, 2019

Почетокот на The Mandalorian

Не беше многу одамна кога Боб Ајгер, извршниот директор на Дизни, зборуваше како општиот замор и презаситеност на публиката од Star Wars имале врска со неуспехот на последните филмови. Не знам како три-четири нови Star Wars филмови од кои некои не се воопшто поврзани меѓусебно може да те презаситат, но во ред. Тоа му е работа на Боб Ајгер. Секако не може да ти рече "никој не се стрча да го гледа Solo зашто повеќето не ги заболе за таков филм". Но, мислам дека поширката публика ја напушти франшизата уште со The Last Jedi. Значи, може да се правиме наудрени колку сакаш, ама Star Wars никогаш не бил понепопуларен. Па, затоа периодов ќе чуеш гласини како Дизни модуларно го скрпиле Rise of Skywalker и прикажуваат различно склопени верзии на тест публика.

И, глеј чудо. Неделава излегоа првите две епизоди од првата Star Wars играна серија The Mandalorian и интересот за франшизата нагло ескалираше. За само неколку денови, замисли. Сепак можело, а? Кога Star Wars ќе заврши во правилни раце, сепак може да биде квалитетен, свеж и да не те "презаситува". Мислам дека сите таму во Дизни се веќе свесни како и зошто е заринкана новата трилогија и баш изгледа како The Mandalorian да бива поштеден oд одлуките во кои поголем удел има козана Кејтлин Кенеди. The Mandalorian го движат Џон Фавро и Дејв Филони, господа кои се многу покомпетентни и од идиотон Рајан Џонсон, а по само две епизоди тоа е скроз евидентно.


Филони знае како да се справи со Star Wars во телевизиски формат. Ако се сетиш какви работи правеше со The Clone Wars јасно ти е дека нема подобар човек од него за во тимот на Џон Фавро за создавање на серија како The Mandalorian. Филони ја познава душата на тој опширен Star Wars универзум, знае што и како функционира, а на моја голема радост, сосема е способен да инкорпорира вестерн елементи во Галаксијата далеку, далеку. Тоа веќе многу пати го докажа и во The Clone Wars. А, The Mandalorian е всушност баш таков вселенски вестерн каде што е потребна вештина за соодветно да се изведе, a да не изгледа како комплетно друг свет отсечен од Star Wars

Ајде, без спојлери. The Mandalorian следи засега неименуван мандалориски платеник кој се ашка низ подземјето на галактичките вукојебини и извршува разни задачи. Серијата се случува по падот на Империјата и пред настаните од The Force Awakens, па таму владее уште поголемо безредие. Стормтруперите се распуштени и можеш да видиш како некои од нив работат и како приватно обезбедување на сомнителни криминални фаци. Светот е прљав и непријатен, а кантините кои отсекогаш изгледале како опасно место, сега од перспективата на лик како Мандалоријанецов, додатно личат на локали кај што не стапнуваш освен ако ептен не мораш. Шпагети вестерн амбиентот е целосно доловен во контекстот и е надополнет со прикладна музика која никако не може да ми излезе од глава.

Еден од најпривлечните моменти во серијата ми е тоа што иако приказната ја позиционира во опширен свет, не се обидува да ја расфрла насекаде. Ова е серија за еден лик и засега е фокусирана на него и на она што му е главна дејност. Не се расплинува со паралелни приказни како што мислев дека ќе тера во втора епизода. До сега имаше така кул вестерн акција и престрелки што во секој момент очекував да се појави млад Клинт Иствуд од под шлемот. Сепак, Педро Паскал е повеќе од доволен за улогата. Иако лицето му е скриено, така добро е изрежиран да можеш да му ги осетиш емоциите дури и во сцени без никаков збор. 

Тоа е уште една од посилните страни на The Mandalorian, начинот на кој мајсторски ја раскажува приказната само со визуелен јазик. Да, првата епизода има постандардна експозиција колку да ги стави стварите во погон, ама понатаму си тече природно без да замара со згуснати информации. Можеле комотно да користат некаква нарација во прво лице, ама само би била вишок во случајов. Во цела втора епизода едвај и да има некаков дијалог и прекрасно е изведено. 

Се надевам дека серијата ќе го сочува стилот воспоставен во овие две епизоди и во следните шест. Потенцијалот е огромен. Атмосферата е совршена за да се раскаже ваква приказна, а со извонредниот баланс на акција, мистерија и умерен хумор - серијата до сега ветува многу. Искрено, не знаев што да очекувам. Се плашев дека премногу ќе се заснова на сервисирање фанови со постојано фрлање познати парчиња во фаца. Но, наместо тоа, внимателно се труди да се осамостои додека Star Wars елементите ги нуди природно како дел од светот. Нема намигнувања со стари фори, барем не онака како што разни продолженија мислат дека тоа ги врзува со основниот материјал. 

После долго време сум пак возбуден за Star Wars. Од актуелната трилогија кренав раце, ама ќе oставам простор на The Mandalorian да продолжи да ме освојува. Интересна е, стилски е прејака, има главен лик што инстантно го прави допадлив и во ниеден момент не осетив дека рециклира и препакува било каков претходен Star Wars, па дури ни Боба Фет. Уште да остане чиста од било какви трендовски политички струи и ова има шанси да ми биде омилената серија од 2019. Во секој случај, догледувам до крај и се надевам дека квалитетот ќе се одржи на исто ниво.

Види такоѓе:

November 3, 2019

Утринско драмење за World of Warcraft: Shadowlands

На овогодинешниот Blizzcon чекав само една работа - точниот датум за Warcraft III: Reforged. Знам дека најавата за Diablo IV беше неизбежна после ланската катаклизма со Diablo Immortal, како и најавата за нова досадна World of Warcraft експанзија, ама 2019 е при крај, а јас се надевав дека ќе играм Reforged до декември. Тоа "наскоро" лесно може да се претвори во класичното "ќе ја одложиме малку за да ја дотераме дополнително за вас, играчите". Што од една страна е можеби малку чудно зашто не беше вчера најавена играта, ама од друга и разбирливо со оглед на тоа дека одамна оваа компанија е далеку од нејзините златни денови. 

А, кога сме кај далеку од златните денови, ајде да помуабетиме за новата World of Warcraft експанзија, Shadowlands. Некако се надевав дека после лошиот одзив на Battle for Azeroth, која патем успешно ја прерипав, Blizzard ќе сконтаат што функционира за играчите, а што не, па ќе понудат нешто посвежо и инспирирано. Но, очигледно уште не. Shadowlands, иронично сместена во задгробниот живот на Warcraft фолклорот, ми изгледа дека е експанзијата што конечно ќе фрли една убава лопата земја врз играта. Веќе мириса малку чудно од Battle For Azeroth навака.


Ова што во моментов е познато за Shadowlands воопшто не ми изгледа привлечно. Само пет нови територии, без нови класи и раси за играње, туку само дополнителни визуелни штимања за постоечките, осум данџни, рејд секако и една нова глупост што треба да го оправда отсуството на идеи за асален ендгејм. Torghast, Tower of the Damned е нов данџн во кој ќе можеш да влезеш сам или со група и секое претрчување ќе ти е различно затоа што нивоата внатре ќе се генерираат процедурално. Сега не само естетски, туку експанзијата и духовно ќе може да потсеќа на Diablo и сличните игри каде што постојат вакви бескрајни инстанци. 

Наместо играта да се фокусира на MMORPG аспектот и да научи лекција од Classic додека не е касно, дополнително се изолира во поакционен RPG жанр. Види ги денес двете World of Wacraft игри. Во едната уште се чекаат редици за да влезеш на сервер, а другата е празно шарено корејско ММО кое е несигурно кон сопствената публика. На крајот на краиштата, не ти ни требаат нови класи и раси. Ниту нови зони за да направиш добра игра или експанзија. World of Warcraft има огромен, огромен свет и површина која може да се искористи за нови свежи гејмплеј механики и ова веќе ми е скурчено да го зборам. 

Старите зони дремат така замрзнати во време и можам да ценам дека и од фолклорен аспект е така. Пример, кога денес одиш во Пандарија, искусуваш друг момент во временскиот континуитет на играта и не би било логично од нигде никаде да почне да се случува некој динамичен настан како во RIFT (амин!) или Guild Wars 2, бидејќи тековната експанзија постои во друго време. Не можеш да фрлиш демонска инвазија во териториите од Warlords of Draenor и тоа да има смисла. 

Меѓутоа и покрај таквите енкапсулирани зони, Азерот е доволно широк за да послужи како игралиште за порандомизирани настани кои би биле базирани на актуелната содржина. Еве, Shadowlands те праќа во задгробниот живот, од синематикот гледаш дека има некаков процеп до таму, па зошто такви "рифтови" да не се отворат и над Танарис и не знам, да дојде процедурално генерирана армија од другата страна и да треба играчи од сите левели да се организираат да ја победат. Со Torghast ја имаат и функционалноста спремно, само треба да ја имплентираат на неколку други места.

Знам дека со години кенкам за RIFT механики во World of Warcraft, ама тврдам дека тоа може асално да ја размрда играта и да ја тргне од досадниот шаблон на нова експанзија каде што сите случувања се сконцентрирани во едно мало ќоше. Ете, пример со Battle of Azeroth. Се случи ли "битката" надвор од тие четири-пет зони? Не. А, што прават Blizzard со старите територии сега? Епа, од Shadowlands ќе имаш некој воведен квест по кој ќе ти се понуди опција да се левелираш во експанзија по избор.

Левелите во Shadowlands ќе се компресирани и максимумот ќе биде 60, па така што до 50-ка квестај кај сакаш и после елај си во новите пет непривлечни зони. Ова со кратењето на левелите и не е така лошо, 130 левели за нови играчи изгледаат како преголем залак иако реално не се, ама сепак делуваат како влечкање. Мислам дека во моментов нема детали за како ќе биде решена нстанцираната содржина и како точно ќе скалира. Фино би било да можам да ги прескокнам веќе досадните данџни до Cataclysm додека стигнам до 50. 

Со ова всушност гледаш колку е играта стара и дека можеби опциите за нејзиното вистинско ревитализирање се ограничени. Ама, сигурен сум дека нема уште долго да тера со ваков тип на експанзии чиј придонес е моментален и незначаен долгорочно. Ако веќе целата претходна содржина ја тргаш настрана, ја стеснуваш на 50 левели и ја нудиш опционално, тогаш таа содржина што е актуелна треба да е вистинска, голема надградба. Истото што сега ќе можам да го правам секаде, ќе го правам и во новата, ама поспоро? Веќе е досаден овој концепт во World of Warcraft и намалувањето на претплатниците од експанзија во експанзија го докажува тоа. 

Првпат се осеќам волку рамнодушно за експанзија. Не ја играв Battle for Azeroth, ама следев што се случува со приказната и слично. Сите случувања таму ми ја направија Shadowlands дополнително непривлечна и од тој аспект. Не можам веќе да следам како ја форсираат Силванас во ваков негативец. Приказната е некако искомплицирана и на сите страни, а уште помалку би одел некаков задгробен живот кој во тематскиот контекст на Warcraft ми изгледа подалечно и од кунг-фу панди на скриен мистериозен остров.

Но, очигледно Blizzard се трудат и тие да се дел од актуелниов бизарен тренд со помрачни MMO експанзии. FFXIV ја објавија Shadowbringers (многу слична на Shadowlands), ArcheAge имаат нова содржина што се вика Shadows Revealed, па дури и Destiny 2 одат во слична насока со Shadowkeep. Нема шанси да е ова случајно. Сепак, колку треба да си стварно мотивиран за да останеш во ваква игра каде што основната содржина ќе ја спржиш за десетина денови? Затоа и се надевам дека баш Shadowlands e последната "голема" дестинација на оваа World of Warcraft. Сосема би било прикладно, дури и поетски, овие наши авантури да завршат тука додека го правиме првиот чекор во World of Warcraft II

Види такоѓе:

October 19, 2019

El Camino, (не)потребниот шлаг на Breaking Bad финалето

Крајот на Breaking Bad е еден од најдобрите завршетоци на серија што сум ги видел. Можеби и најдобриот. Ретко што успева да удри со таков емотивен интензитет и чиста телевизиска беспрекорност. "Felina" останува со тебе долго откако ќе завршиш со гледање. За некои од работите е потребно време да ти поминат низ систем, да сопреш малку и да рефлектираш. Breaking Bad често овозможува такви возења, но ова е тоа конечното каде што сите доаѓаат до некаква финална точка. Затоа и ми беше чудно што сепак се реализираше овој Breaking Bad долгометражен филм El Camino кој намерава да доврши нешто кое изгледаше како да е веќе готово.

Судбината на Џеси Пинкман во "Felina" ја сметав за разрешена. Имајќи ја предвид неговата ситуација до самото финале на серијата, она што се случи со него на крајот беше доволно за ја му ја заокружи приказната. Слободата, буквална и фигуративна, беше најважното за Џеси во тој момент, а Винс Гилиган му овозможи најпосле да ја добие. Можеби за првпат во целата серија, Џеси Пинкман не беше ничиј заложник. Го видовме ослободен од секакви дроги, нео-нацисти, Волтер Вајт и сомнителните бизниси. Не беше важно кај спичи со колата, изгледаше среќно и насмеано со новата прилика.


Мотивот на El Camino е да понуди одговор на тие кои ги копкало што всушност се случува со Џеси одма после таа сцена. Ова и најмногу ме имаше исплашено пред да го гледам затоа што сметам дека тој исход што го понуди последната епизода на Breaking Bad е апсолутно задоволителен и е во полза општо на целиот наратив. Но сепак, постоењето на овој филм е доказ дека Винс Гилиган не мисли така. После неколку денови инат, седнав го изгледав и наспроти мојот "голем страв", филмот не е лош. Дури е и безопасен кон изворниот материјал. Нема баш многу што да додаде, а за цела среќа, ниту пак одзема нешто од Breaking Bad. Никако не го нарушува тој впечаток. Си се држи настрана од тоа и е фокусиран исклучиво на судбината на Џеси. 

Па така, El Camino e сосема безболен и слободно би го препорачал на тие што ја изгледале серијата до крај. Океј е за тоа што е. Не функционира како засебно дело, за жал. Мора да имаш гледано Breaking Bad, да ги познаваш ликовите и нивната судбина. Филмот има едноставна приказна која комотно може да се збие и во дваесетина минути,  нешто како она "The New Man In Charge" што излезе по финалето на Lost. Но ете, Гилиган одлучил дека треба да трае цели два часа и многу од наративните контролни точки да бидат проследени со флешбеци кои треба да одат во прилог на моменталната ситуација. Некои од нив се така конструирани како засебни парчиња, па дури и кога не ја крепат тековната приказна со мотиви и контрасти, изгледаат целосно.

Сите тие идеи личат како да тлееле во умот на Винс Гилиган сите овие години, па сега конечно испукале на површина. Општиот сензибилитет и темпото се секако различни од Breaking Bad, но не ни треба да очекуваш нешто такво. Она што најмногу ми недостасува во El Camino се кинематографските детали што правеа Breaking Bad да е така визуелно атрактивна серија, со ситни финти што може ќе ги пропуштиш на прво гледање. Начинот на кој е режиран El Camino некогаш повеќе личи како имитација на таа постоечкa рамка. Претежно можеш да осетиш дека е граден од истата материја, ама некогаш изгледа толку многу туѓо и чудно. Или можеби само отсуството на визуелната симболика која се движи паралелно со приказната ми го прави ова, не знам.

Што се однесува до приказната, ова изгледа како најбезбедната опција за едно вакво продолжение. Ќе ценев малку повеќе тензија и неочекувани прсврти. Сега не Волтер од гробот да стане, ама ретко кога се чувствуваше некоја преголема напнатост. Дури и во сцените каде што Џеси е очигледно во опасност не бев целосно убеден. Единствената сцена што беше јако ефективна, онака баш својствено за материјал потпишан од автор на Breaking Bad, е оној флешбекот во пустината со Џеси и Тод. Иако го знаев исходот на ликовите, ми сопре дишењето на неколку секунди. Другото е многу помлако. Значи види, немам проблем ни со оваа траекторија, ама некако ми е нетипична во однос на ситуациите во кои сум се навикнал да ги гледам овие ликови.

Другата приказна за El Camino што Гилиган ја имал како идеја била Џеси да е веќе некаде далеку пребеган и пак инволвиран во некаков криминал. Можеби пак таква приказна ќе била поадекватна за "осамостојување" на филмот, меѓутоа не ја гледам потребата. Ако веќе правиш филм исклучиво за Breaking Bad фанови, фер е да ги опслужиш прописно. Во овој контекст, секоја чест за тоа како успеале да го прошверцаат Брајан Кренстон на сетот во Албакерки без да протече некоја слика во јавност. Во 2019, замисли. Но, Волт е само еден дел од она што е на располагање за посветената Breaking Bad публика. El Camino има уште многу, многу референци.

Еден од најзабавните моменти во El Camino ми е Тод. Тод е еден од најјезивите ликови што некогаш се појавиле на телевизија, а така презентиран да никогаш не си точно сигурен со кој си имаш работа. Таков е незгодно непредвидлив, со постапки што некогаш тешко можеш да ги сместиш во оној социопатски архетип често користен во фикција. Тод упорно делува кротко и пријателски, а спремен е на секакви ужасности кои ги прави онака лежерно и рутински, што не си баш сигурен дали воопшто е свесен за природата на неговите постапки. Никогаш не би сакал да сум близина на Тод. Толку ми е станат одвратен што имам лоши чувства кон Џеси Племонс, а човекот само си ја работи работата. 

А, кога сме кај работа, морам да ги пофалам сите актери што се дел од El Camino. Стари ликови или нови, секој максимално се труди да го направи сопствениот најуверлив што може. Арон Пол иако го достигна врвот со Џеси во Breaking Bad, има и тука многу прилики кои му овозможуваат да блесне пак со ликот. Одличен актер е, не знам уште колку време ќе му биде потребно да закачи некој проект што ќе му го однесе талентот во нови предизвици. Супер е и во BoJack Horseman, дај да го видиме во нешто поживо. Ете, се приклучува во третата сезона на Westworld, ама после катастрофалната втора, немам желба да ја гледам таа серија пак.

Искрено, се надевам дека со ова завршува гранењето на Breaking Bad приказната. Ново Better Call Saul или El Camino би било премногу. Знам дека може уште да се цеди од ова, ама кога е доволно? Талентот на Винс Гилиган е евидентен и сигурен сум дека е способен да осмисли нова свежа приказна. Можеби и не е лесно да излезеш од таа сенка на Breaking Bad и да градиш над тие стандарди, меѓутоа автор од овој крој нема шанси да го има само ова на располагање или па латино верзијата на истото. Мора да може повеќе. Ајде, време е.

October 12, 2019

За Joker

Никогаш не успеа да ме превозбуди Joker филмов. Ни кога го најавија, ни после првите трејлери, а ни Хоакин Феникс иако ми е добро познат неговиот гигантски актерски капацитет. По повеќе од десет години уште ми е свеж впечатокот од Хит Леџер, а и без тоа си викав што ќе ми е Џокер филм - два-три филмови се недоволни да го исцрпат ликот за сега да гледам вакви самостојни интерпретации на неговиот постанок. Се разбира, бев малку во право, ама малку и не баш. Joker е само океј филм, често и просечен. Не е воопшто лош, ама не е ни најбрилијантниот на сите времиња.

Многу поинтересна ми е неговата позиција во моменталниот мејнстрим загушен од погубни либтардски идеали чии жртви веќе се најголемите филмски и телевизиски франшизи. Тоа и ме испровоцира да одам во кино, да видам што е тоа што запали и растревожи еден голем круг на критичари кои изминативе неколку години заборавија дека можеш да се забавуваш и без политички контекст. Истите тие што скоро удрија по Дејв Шапел, сега му се навртени на Joker, а јас немаше шанси да пропуштам да го погледнам тој оган одблиску.


Сепак, Joker не е воопшто "опасен" колку што некои сакаат да го претстават. Има многу, многу пострашни работи кои се надвор од стриповската фикција и би можеле да поттикнат ситуации од какви што стравуваат душебрижните критичарчиња и белите тетки на интернет. Ваквите филмови не се тие кои се навистина скршени и сигурен сум дека на многу од луѓето ова е им е кристално јасно, ама па полесно се решаваат проблемите кои сами ќе си ги измислиме. Joker само уште еден филм од многу какви што отсекогаш можеле да се сретнат во кинематографската историја. Е, сега оттука надолу продолжувам со спојлери.

Наспроти трендот со заеднички универзуми кој изминатава декада е ткивото на разните филмски и телевизиски адаптации на стрипови, Joker се стреми да стои засебно. Самото тоа откинување од таков постоечки континуитет овозможува поголема креативна слобода која режисерот Тод Филипс не се воздржува да ја зграпчи. Џокер е еден од најкомплексните и најслоевитите ликови во стрип. Има толку многу начини да му пристапиш и карактеристики од кои можеш да разгрануваш цели приказни.

Интерпретацијата на Тод Филипс се обидува да понуди приказна која се занимава со ликот пред да стане она што денес го знаеме како Џокер. Или барем, како што и самиот Тод Филипс вели, некој што инспирира друга будала да стане Џокер како што знаеме денес. Иако филмот воглавно се дистанцира од The Killing Joke на Алан Мур, приказна која често се користи како основа за ликот, со ова Тод Филипс вешто се штити од тие неколку кловнови кои не успеваат да направат разлика помеѓу адаптација и интерпретација. Мора да има такви.

Приказната во Joker иако е свежа во однос на тоа што можеби претходно си го видел или го знаеш за ликот, некако премногу се потпира на познати клишеа кои фикцијата често ги користи за да создава социопати и психопати. Го нема оној постулат на Алан Мур од The Killing Joke за "еден лош ден". Барем не е така експлицитно присутен како што можеби ќе очекуваш да биде. Артур Флек има повеќе лоши денови кои го обликуваат во Џокер, па тој колапс во комплетен мрак се случува постепено откако ќе се изрони дел по дел.

Трагично го кршат повеќе неприлики, а некогаш изгледа како да ја кани публиката да навива за него без нагло да ја сврти ситуацијата наопаку и јасно да ги прикаже последиците. Храбра и ризична одлука, ама почитувам што не ја потценува сопствената публика. Остава сам да сфатиш дека ако си доволно глуп или психички нестабилен за да те инспирира некој како Џокерот, тогаш заслужуваш да те застрелаат специјалци во глава со снајпер.

Да беше било кој друг актер наместо Хоакин Феникс, сигурен сум дека Joker немаше да ја има истата ударна снага. Феникс е внесен во ликот и со неговиот доминантен перформанс упорно ги вади сценаристички шаблони од нивниот иницијален просек. Совршено е вклопен во тактот на ликот и дури и физички прогресира заедно со него. Во која и да е ситуација сместен Артур Флек, тоа Хоакин Феникс генијално го пренесува преку поглед, говор на тело или некаква гестикулација. Не мора ни да е вербален за интензивно да ја осетиш неговата општа состојба или намера. Ова е еден од најдобрите актери на денешницата и стварно е привилегија да посведочиш ваква мајсторија.

Морам да ја пофалам и режијата и феноменалната фотографија. Одлично го надополнуваат општиот тон и амбиент на филмот. Секој еден кадар преполн со детали, внимателно осветлен и со прекрасна композиција. Од друга страна, музиката и не ме воодушеви премногу, зошто освен неколку познати песни, не успеав да приметам ништо друго. Некако се сомневам дека тоа била намерата на самиот филм. Како и да е.

Е, сега. Не можеш да зборуваш за ниеден Џокер без да спомнеш некој друг. Барем јас не можам. Џек Николсон и Џаред Лето нема да ги коментирам. Особено овој вториот што им праќаше стаорци на колегите додека се спремаше за улогата за на крај филмот да го заебе комплетно и него и сите инволвирани. Лето е супер актер, ама очигледно има менаџмент кој не успева да препознае лоши кариерни одлуки. Марк Хамил е исто надвор од категоријата бидејќи само го позајмува гласот, па така останува засекогаш непреболениот Хит Леџер.

Џокерот на Хит Леџер сè уште повремено ме прогонува. Без разлика колку е добар Хоакин Феникс, оној Џокер од The Dark Knight ми е многу позастрашувачки. Всушност, и застрашувачки воопшто, зашто никогаш не осетив таква закана од овој Џокер на Феникс. Ниту пак осетив дека е генијалниот манипулатор што подоцна царува со готамското криминално подземје. Да, ментално е нестабилен и насилен, ама доколку не му застанеш на патот, не би требало да имаш проблем со него. Од тоа што филмот го зборува, не изгледа како некој што е природно злонамерен туку некој кој бидува таков поради одмазнички мотиви. Ќе преминеш улица и океј си. Додека Џокерот на Леџер ќе премине со тебе.

Пред да кажеш дека ова е филм за почетокот и дека можеби не е оформен како таков - стој. Ова треба да е целосен филм. Не е филм што прави подлога за продолжение. Барем така се надевам. Ова е едноставно филм со поинаку развиен Џокер кој лично не ми е толку ефективен како онаа хаотична енергија на анархистичкиот Џокер од The Dark Knight. Можеби и гласините се сепак точни, дека ова оригиналното сценарио за Joker не ни било Џокер филм туку е подоцна адаптирано од студиото. Џокерот на Хоакин Феникс е и првиот што нема некаква комична нота и тоа му недостасува на филмот, а и ликот. Не барам да кажува смешки во секоја втора сцена, ама ликот ќе беше многу побогат доколку протнеше некоја успешна фора. Такви детали знаат да се многу значајни, не ми е јасно како се изоставени.

Но, Joker ќе добие уште многу награди и признанија. Веќе собра неколку. За Хоакин Феникс комплетно заслужено. Штета што остатокот од филмот е просечен, а критиката која не е негативно настроена кон него го слави во друга крајност, па се добива некој впечаток дека ова е најдобриот филм во поновата историја. Сосема е далеку од тоа, ама среќен сум што конечно мејнстримот е вака јако поларизиран. Убаво е ваква галама малку да ги размрда работите и да видиме дали е возможно поп културата навремено да се спаси од обидите за монетизација на трендовски политички струи и да ја врати забавата во преден план, па макар била и ваква провокативна.

Види такоѓе: