Види такоѓе:
October 26, 2025
Absolute Batman Vol. 1: The Zoo на Скот Снајдер и Ник Драгота
Види такоѓе:
May 25, 2025
Уште неколку забаталени игри за ПлејСтејшн кец
Се изнагледав видеа од клонови на Crash Bandicoot за ПлејСтејшн кец деновиве. Немам ниедна од овие игри играно, некои не ни знаев дека постојат или комплетно сум ги заборавил. Тогаш позанимливо ми беше постоењето на Crash Team Racing клоновите, која и самата е клон нели, ама и од тие ништо ми нема пројдено низ контролер. Само ги гледав во списанија и низ каталози и цедетеки. Покрај ствари како Дизни, Луни Тунс, Мапетс, Саут Парк и други франшизи релевантни во девеести, го имаат и Петре Клукајдрвчето извадено од негде да вози картинг.
Скроз е лудо е кој сѐ се тепал да биде Mario Kart за ПлејСтејшн или поточно да ќари нешто од успехот на Crash Team Racing. Клоновите на Crash Bandicoot се помалку на број, ама ги има. Не дека Crash Bandicoot има измислено 3D платформери, ама има специфичен препознатлив левел дизајн што не бил така спакуван претходно. Игри како Donald Duck: Goin' Quackers, Lilo & Stitch: Trouble in Paradise или M&M's: Shell Shocked веројатно не би ни постоеле без таа инспирација. Не биле џабе. Ете ги сега како повод да се навратам на други забаталени ПлејСтејшн кец игри што сум ги дробел и да поносталгичарам малку. И време беше, пројде цела година од првата тура.
Batman Forever: The Arcade Game (1996)
Ја ископав од тезга еден дождлив ден на некогашниот автопазар. Празник беше кога ќе те однесат ко дете да буричкаш по кутии со дискови. Голем дел од игрите за ПлејСтејшн кец ми се од таму купени. Ако не работи дискот мора да чекаш до следната недела за да ја смениш, зашто автопазар работеше само еднаш неделно. Batman Forever: The Arcade Game ми изгледаше чудно и ружно и покрај тоа што Batman Forever ми беше најјаката ствар на свет. И денес кога ќе ја видам ме стега глава. Aма тогаш беше повеќе од доволно што играм ваква игра дома - и тоа Бетмен, иако во флиперницата две куќи подоле имаше милион пати подобри beat 'em up игри.
Army Men: Sarge's Heroes (1999)
Таман кога веќе бев "голем" за да ги распостелувам малине пластични војничиња насекаде низ дома и двор, ја открив Army Men: Sarge's Heroes што практично беше истата таа фантазија спакувана како пуцачина во трето лице. Не e ни отприлика меѓу најдобрите, ама беше доволно интересна за да те замисли дали си стварно голем за да ги пензионираш вистинските пластични војничиња. Пред да згасне, Army Men спука дваесетина игри од различни жанрови за повеќе платформи, ама оваа остана единствената што сум ја играл од цел серијал. Додека неизбежно се врати некој ден, најблиску до ова е онаа Hypercharged: Unboxed.
Те пречекуваше со "This game is best played in the dark" кога ја пушташ, ама и со запалено светло знаеше да те препоти. Alien: Resurrection не само што е ексклузивка, туку е и првата пуцачина во прво лице што за движење користи лев аналог, а десен за нишанење. Денес ова е стандард за FPS, ама во тоа време било ново и не им легнало на сите. Има една позната рецензија од ГејмСпот што баш ги кења тие "лоши контроли". Штета Alien: Resurrection нема излезено од ПлејСтејшн, па да би можела да упеца модерен ремастер од некои мангупи како Најтдајв што ќе ја истретираат како Quake или Blood. Една од омилените ПлејСтејшн кец игри и најдобрата пуцачина објавена за конзолата покрај Quake II и Medal of Honor. Филмот е така-така.
Pro Pinball: Timeshock! (1998)
Можеби најверната симулација на флипер излезена во девеести. Настрана тоа што на времето сѐ ни изгледаше реалистично ПлејСтејшн, дизајнот на таблата, звуците и физиката беа неверојатно добри во Timeshock. Баш кога го заиграв ова веќе почна да ги снемува вистинските пинбол машини по флиперниците. Денес се толку ретки што со години приметувам како еден ист лик бара да купи по онлајн огласнициве. Pro Pinball: Timeshock! е единствената игра од листава што има модерен римејк од пред десетина години, ама и тој очигледно времето го има заборавено бидејќи сега првпат слушнав дека постои.
Кој забатален концепт се игри со фиксирана камера. Сигурен сум дека денес ова постои како инди поджанр и да побарам ќе најдам еден куп модерни, ама времето им беше таму во екот на популарноста на старите Resident Evil. Ни пола не сум ја контал Soul of the Samurai тогаш. Веројатно ме возел моментот дека вадиш катана, касапиш наоколу и тоа било тоа. Баш деновиве додека прегледував гејмплеј приметив колку е стварно забегана, самата приказна и општо целиот дизајн и амбиент. Играта инаку се викала Ronin Blade во Европа, ама сигурен сум дека мојот пиратски диск го имаше овој омот со Soul of the Samurai.
Ако нешто е забаталено на листава, тоа е ова. Џордан и Space Jam беа интегрален дел од детството на мојата генерација. Шокантно ми е како ја имав избришано од сеќавање, а памтам триста глупости околу. Знам со кој кои сликички сум ги разменил за албумот, се сеќавам и на касетата од филмот на кино-снимка каде што точно памтам на која сцена се појавуваат силуети од луѓе во публика како стануваат. Веројатно овде и сум дознал што е кино-снимка. Кај ми испари информацијата дека постои играва? Кога ќе почнат да ти снемуваат вакви моменти, сфаќаш дека си многу постар отколку што се осеќаш. Jа пуштив на емулатор, изиграв една партија со Џордан, Багс и Таз. Сигурно и тогаш била вака глупа, ама ја утепувавме.
July 16, 2023
Анимираниот Batman: The Long Halloween
Којзнае како би се одвивале некои работи во The Dark Knight, па и во The Batman на Мет Ривс, без влијанието од Batman: The Long Halloween стрипот. Иако тие филмови имаат друга примарна инспирација, некои битни мотиви се директно позајмени од овој капитален наслов на Џеф Лоуб и Тим Сејл, оригинално објавуван додека Џоел Шумахер напорно работи да го отстрани Бетмен од филм во следните осум години.
The Long Halloween е подеднакво важен за обликувањето на современиот Бетмен како што се и оние на Френк Милер, Алан Мур, Грент Морисон, Џеф Џонс и Скот Снајдер, па како таков логично беше да ја доживее својата анимирана адаптација во незапирливиот бран на Warner Bros. кој исфрла четири-пет долгометражни суперхеројски цртанчиња годишно. Не се сите добри, ама се случува и да погодат нешто. Ги промашија The Killing Joke и Hush, затоа и не се потепав ова да го гледам, a испадна позабавно отколку што очекував.
Не знам дали е до тоа што одамна го немам читано стрипот за споредба или едноставно се погоди што внесено се занимавам со Бетмен ствари периодов, ама супер ми дојде филмов. Или филмови, ако го гледаш одделно како Part I и Part II. Го има и топтан цел, скоро три саати трае. Приметив некои разлики од стрипот поради кои можеби и друг муабет ќе правевме сега ако го имав завчера пролистано, ама пак не се такви драстични скршнувања како во адаптацијата на The Killing Joke, на пример.
Разбирам дека не е секогаш едноставно да адаптираш страна по страна од стрип, ама не ми е јасно кога "адаптираат" страници што воопшто не постојат во приказна која до тогаш движела паралелно со изворниот материјал. The Long Halloween воглавно избегнува непотребни измислици, го следи тактот на стрипот колку што дозволува медиумот и најважно е што успева да ги долови главните моменти без премногу да изгуби од суштината додека ги конвертира. Не е лесен материјал да го пренесеш во ваков формат, има специфичен концепт и еден куп ликови, ама некако се снашле да проработи.
Ова е детективска приказна за раните денови на Брус Вејн како Бетмен и неговите тазе познанства со шареноликите жители на Готам навечер. Бетмен е растрчан низ градот на сите страни. Истовремено треба да открива мистериозен сериски убиец што убива на секој празник од Халовин натака, да се справи со група криминални будали што носат маски и кога не е маскенбал, да се социјализира по кровови со Харви Дент и Гордон и да навигира низ последиците од распадот на фамилијата Фалконе. Еден ден раат не гледа цела година - ни празник, ни делник.
The Long Halloween солидно ги балансира сите наративни нишки кои потекнуваат од стрипот и максимално го користи обемното времетраење во своја полза. Со оглед на тоа што има тројца протагоности и секој треба да добие доволно простор за да си ја оправда положбата во приказната, добро е што се решиле да го поделат на два дела. Комотно можело да биде и мини-серија, ама нивна работа. Веројатно одлуките ги прават истите луѓе што мислеа дека Бетмен на Мајкл Китон може да функционира надвор од интензивно стилскиот свет на Тим Бартон.
Кога веќе спомнав стил, The Long Halloween е визуелно нешто поквалитетен од претходните слични анимирани филмови на DC. Не изгледа како шкартно аниме, ама пак е штета што уште не се осмелуваат за малку поекспериментален пристап. Види каков е стрипот The Long Halloween и запази колку обично изгледа адаптацијата во спредба. Не дека е лошо, меѓутоа филмот би можел да е уште помангупски доколку ноар тонот е визуелно подобро пресретнат. Не барам ни да биде Into the Spider-Verse, ама и вакво поскромно издание на анимиран филм би добило повеќе доколку отскокне малку естетски. Време е DC да излезат од овој комодитет, сите анимирани филмови им изгледаат слично, а упорно ниеден не успева да се доближи до Batman: The Animated Series.
Не се сеќавам кога последен пат сум останал буден на анимиран Бетмен од овие поновиве. Не знам што било добро минативе неколку години, последно нешто што сум фалел било Batman: Gotham by Gaslight во 2018, така што многу е возможно ова да е првото квалитетно во последните пет години што сум го сретнал. Морам да си го освежам впечатокот од Batman: The Long Halloween стрипот наскоро. Колку и да ме бендиса адаптацијата, нешто не ми е рамно околу крајот, а не сум сигурен дали е такво поради промената на медиумот или пак нешто измислувале.
Види такоѓе:
March 4, 2022
Неизбрусениот Бетмен
March 23, 2021
Епскиот Zack Snyder's Justice League
August 27, 2020
Бетинсон
Додека постепено забораваме како изгледаа кино салите, DC деновиве распука со најави кои ветуваат возбудлив помин во некојa евентуална пост-пандемиска реалност. Меѓу купот вести изминатава недела се појави и првиот трејлер за The Batman, кој се надевам дека ќе имаме прилика да го дочекаме лабаво натопорени во кино со кофа пуканки. Филмот е далеку од готов, снимањето е прекинато и би требало да продолжи следниот месец, ама материјалот во трејлерот е очигледно сосема доволен за да го долови општиот амбиент и изгледот на новиот Бетмен.
Мет Ривс, режисерот на The Batman, иако има квантитативно скромна кариера, филмовите на кои е потпишан воглавно се успешни. Некои прераснаа во франшизи, а War for the Planet of the Apes ми беше еден од омилените во 2017, па имам каква-таква доверба дека е доволно кадарен за пристојно да го 'рестартира' Бетмен. Можеби дополнителна сигурност влева и тоа што Мет Ривс во новиов филм наводно се стреми да го потенцира детективскиот аспект на Бетмен и да го вклопи во некакво neo-noir опкружување. Нема подобро место од Готам за таква приказна.
Трејлерот не открива премногу, ама може да се насетат некои моменти што се поклопуваат со оваа визија. Последниот Бетмен што го видовме на големо платно беше малку постриповски обликуван и покрај обидите на Зек Снајдер да го прицврсти во реалност. Бетмен на Мет Ривс изгледа многу поблизок до оној на Нолан. Не само што Роберт Петинсон глуми помлада верзија на Брус Вејн кој е во втората година од бетменувањето, туку и предизвиците со кои изгледа дека ќе биде соочен не доаѓаат од страни светови и димензии. Веројатно не можеш да имаш детективски Бетмен што шамара магични парадемони.
October 12, 2019
За Joker
Многу поинтересна ми е неговата позиција во моменталниот мејнстрим загушен од погубни либтардски идеали чии жртви веќе се најголемите филмски и телевизиски франшизи. Тоа и ме испровоцира да одам во кино, да видам што е тоа што запали и растревожи еден голем круг на критичари кои изминативе неколку години заборавија дека можеш да се забавуваш и без политички контекст. Истите тие што скоро удрија по Дејв Шапел, сега му се навртени на Joker, а јас немаше шанси да пропуштам да го погледнам тој оган одблиску.
Сепак, Joker не е воопшто "опасен" колку што некои сакаат да го претстават. Има многу, многу пострашни работи кои се надвор од стриповската фикција и би можеле да поттикнат ситуации од какви што стравуваат душебрижните критичарчиња и белите тетки на интернет. Ваквите филмови не се тие кои се навистина скршени и сигурен сум дека на многу од луѓето ова е им е кристално јасно, ама па полесно се решаваат проблемите кои сами ќе си ги измислиме. Joker само уште еден филм од многу какви што отсекогаш можеле да се сретнат во кинематографската историја. Е, сега оттука надолу продолжувам со спојлери.
Наспроти трендот со заеднички универзуми кој изминатава декада е ткивото на разните филмски и телевизиски адаптации на стрипови, Joker се стреми да стои засебно. Самото тоа откинување од таков постоечки континуитет овозможува поголема креативна слобода која режисерот Тод Филипс не се воздржува да ја зграпчи. Џокер е еден од најкомплексните и најслоевитите ликови во стрип. Има толку многу начини да му пристапиш и карактеристики од кои можеш да разгрануваш цели приказни.
Интерпретацијата на Тод Филипс се обидува да понуди приказна која се занимава со ликот пред да стане она што денес го знаеме како Џокер. Или барем, како што и самиот Тод Филипс вели, некој што инспирира друга будала да стане Џокер како што знаеме денес. Иако филмот воглавно се дистанцира од The Killing Joke на Алан Мур, приказна која често се користи како основа за ликот, со ова Тод Филипс вешто се штити од тие неколку кловнови кои не успеваат да направат разлика помеѓу адаптација и интерпретација. Мора да има такви.
Приказната во Joker иако е свежа во однос на тоа што можеби претходно си го видел или го знаеш за ликот, некако премногу се потпира на познати клишеа кои фикцијата често ги користи за да создава социопати и психопати. Го нема оној постулат на Алан Мур од The Killing Joke за "еден лош ден". Барем не е така експлицитно присутен како што можеби ќе очекуваш да биде. Артур Флек има повеќе лоши денови кои го обликуваат во Џокер, па тој колапс во комплетен мрак се случува постепено откако ќе се изрони дел по дел.
Трагично го кршат повеќе неприлики, а некогаш изгледа како да ја кани публиката да навива за него без нагло да ја сврти ситуацијата наопаку и јасно да ги прикаже последиците. Храбра и ризична одлука, ама почитувам што не ја потценува сопствената публика. Остава сам да сфатиш дека ако си доволно глуп или психички нестабилен за да те инспирира некој како Џокерот, тогаш заслужуваш да те застрелаат специјалци во глава со снајпер.
Да беше било кој друг актер наместо Хоакин Феникс, сигурен сум дека Joker немаше да ја има истата ударна снага. Феникс е внесен во ликот и со неговиот доминантен перформанс упорно ги вади сценаристички шаблони од нивниот иницијален просек. Совршено е вклопен во тактот на ликот и дури и физички прогресира заедно со него. Во која и да е ситуација сместен Артур Флек, тоа Хоакин Феникс генијално го пренесува преку поглед, говор на тело или некаква гестикулација. Не мора ни да е вербален за интензивно да ја осетиш неговата општа состојба или намера. Ова е еден од најдобрите актери на денешницата и стварно е привилегија да посведочиш ваква мајсторија.
Морам да ја пофалам и режијата и феноменалната фотографија. Одлично го надополнуваат општиот тон и амбиент на филмот. Секој еден кадар преполн со детали, внимателно осветлен и со прекрасна композиција. Од друга страна, музиката и не ме воодушеви премногу, зошто освен неколку познати песни, не успеав да приметам ништо друго. Некако се сомневам дека тоа била намерата на самиот филм. Како и да е.
Е, сега. Не можеш да зборуваш за ниеден Џокер без да спомнеш некој друг. Барем јас не можам. Џек Николсон и Џаред Лето нема да ги коментирам. Особено овој вториот што им праќаше стаорци на колегите додека се спремаше за улогата за на крај филмот да го заебе комплетно и него и сите инволвирани. Лето е супер актер, ама очигледно има менаџмент кој не успева да препознае лоши кариерни одлуки. Марк Хамил е исто надвор од категоријата бидејќи само го позајмува гласот, па така останува засекогаш непреболениот Хит Леџер.
Џокерот на Хит Леџер сè уште повремено ме прогонува. Без разлика колку е добар Хоакин Феникс, оној Џокер од The Dark Knight ми е многу позастрашувачки. Всушност, и застрашувачки воопшто, зашто никогаш не осетив таква закана од овој Џокер на Феникс. Ниту пак осетив дека е генијалниот манипулатор што подоцна царува со готамското криминално подземје. Да, ментално е нестабилен и насилен, ама доколку не му застанеш на патот, не би требало да имаш проблем со него. Од тоа што филмот го зборува, не изгледа како некој што е природно злонамерен туку некој кој бидува таков поради одмазнички мотиви. Ќе преминеш улица и океј си. Додека Џокерот на Леџер ќе премине со тебе.
Пред да кажеш дека ова е филм за почетокот и дека можеби не е оформен како таков - стој. Ова треба да е целосен филм. Не е филм што прави подлога за продолжение. Барем така се надевам. Ова е едноставно филм со поинаку развиен Џокер кој лично не ми е толку ефективен како онаа хаотична енергија на анархистичкиот Џокер од The Dark Knight. Можеби и гласините се сепак точни, дека ова оригиналното сценарио за Joker не ни било Џокер филм туку е подоцна адаптирано од студиото. Џокерот на Хоакин Феникс е и првиот што нема некаква комична нота и тоа му недостасува на филмот, а и ликот. Не барам да кажува смешки во секоја втора сцена, ама ликот ќе беше многу побогат доколку протнеше некоја успешна фора. Такви детали знаат да се многу значајни, не ми е јасно како се изоставени.
Но, Joker ќе добие уште многу награди и признанија. Веќе собра неколку. За Хоакин Феникс комплетно заслужено. Штета што остатокот од филмот е просечен, а критиката која не е негативно настроена кон него го слави во друга крајност, па се добива некој впечаток дека ова е најдобриот филм во поновата историја. Сосема е далеку од тоа, ама среќен сум што конечно мејнстримот е вака јако поларизиран. Убаво е ваква галама малку да ги размрда работите и да видиме дали е возможно поп културата навремено да се спаси од обидите за монетизација на трендовски политички струи и да ја врати забавата во преден план, па макар била и ваква провокативна.
Види такоѓе:
August 7, 2019
Ретроспектива на Batman Forever
Можеби е до начинот на кој некогаш сум ги искусувал овие Бетмени на Шумахер, ама секое наредно прегледување ми е различно доживување. Впечатоците не ми се толку фиксни како филмовите што ги гледам денес и не е само поради тоа што детскиот мозок ми функционирал поразлично. Достапноста на старите Бетмени беше подруга. Ќе те однесат во кино еднаш да го гледаш, ама после ќе си го чекаш во видеотека или на телевизија. До тогаш, контактот со филмот ти е ограничен. Ќе најдеш некои статиички по списанија, постерчиња или ете конкретно со Batman Forever, неколку други алтернативни аналогни тракатанци. На следното гледање желбата ти е толку набилдана што си импресиониран со стопати поголем интензитет од претходниот пат.
Низ годиниве сфатив дека уште имам остатоци од оваа врска со филмовите на Шумахер. Да, сега ми се достапни на клик, ама ги пуштам со сите овие ствари од минатото што ми тлеат негде позади во мозок. Затоа и ми е интересно да видам што ми спремил филмот следното гледање. Batman Forever го немав гледано одамна, некои четири години кога го гледав и Batman & Robin последен пат. Тогаш впечатокот некако го фокусирав повеќе на вториов и како е позициониран во однос на тогашната жанровска атмосфера, па Batman Forever успеа да куртули од ваков пишан третман.
Всушност, и не се премногу различни, со тоа што Batman & Robin скоро и да ги елиминира најдлабоките траги што Бартон ги има оставено на франшизата, а Шумахер поцврсто гази во сопствените кои ги создава во Batman Forever. А, продукцијата е бизарна исто како и многу елементи од самиот филм. Од почетокот кога студиото решава да го разбие мракот на Бартон за да го направи филмот подостапен до деца, до крајниот резултат што е преполн со разни уредувачки грешки, неправилен ритам и брадавици на костимите за кои се побунил дури и самиот Боб Кејн. Не е ни чудно што си умре човекот кратко после Batman & Robin кога истите тие брадавици беа најизразени, Џоел.
Со Бартон напушта и Мајкл Китон, па на негово место доаѓа Вал Килмер. Не е толку впечатлив Брус Вејн како Китон, ама ни отприлика не штрчи како Џорџ Клуни. Добро се справува со многу аспекти од улогата и претежно те убедува дека е Бетмен. Може е премногу спокоен во однос на целата бучава која ја создава филмот со преексцентричните негативци и брзото темпо, ама тоа се должи на некои други одлуки. Бил замислен како многу помрачен филм кој намеравал подлабоко да ја истражи психата и дуалноста на Брус Вејн, ама на крајот е таков каков што е, со неколку исечени сцени кои се остаток од иницијалната идеја. Па, затоа Вал Килмер често пати изгледа како жив глумец залутан во цртан филм, а Никол Кидман нема никаков психијатриски придонес туку неколку секси црни фустанчиња.
Batman Forever има двајца негативци чии манеризми се повеќе прикладни за Џокер, но вистинската инспирација што не ја цениме доволно е некаде во старата серија со Адам Вест и стриповите од една поодмината ера. Денес нема да најдеш суперхеројски филм каде што негативецот има тајно скривалиште уредено во тон со неговиот моден имиџ. Нема ни да најдеш суперхеројски филм каде што таков негативец има банда што исто фура слична тематска гардероба. Само со таква наивна логика битангите што би се тепале од твоја можеш така да ги дотераш. Нема ништо појако од брендираните предмети на Ридлер кои се појавуваат по потреба од сцена во сцена.
Во овој контекст, има една сцена во филмот каде што Робин првпат му се приклучува на Бетмен како партнер и тргнуваат кон Ту-Фејс и Ридлер со бет-чамец и бет-авион. Иако Ту-Фејс и Ридлер немаат никаков начин да дознаат дека Бетмен доаѓа со засилување, Бетмен и Робин се пречекани со бомби кои се активираат со хардверски панел за "Подморница". Тоа ако не е ситуација директно од цртан филм, не знам што е. Разбирам дека после двата поозбилни филмови на Тим Бартон е тешко да го свариш ова ако си бил возрасен во 1995, ама без разлика, заслужува секаква почит бидејќи е едноставно генијално. Човек што го става ова во филм не е некој што не знае што прави. Твое е дали ќе го прифатиш. Мене ми е мило што научив комплетно да го сакам Batman Forever.
Дури и ако сè во филмот уште ти изгледа како пропаст, не можеш истото да го кажеш и за музичката подлога на Елиот Голдентал. Темата на Дени Елфман засекогаш ќе биде ненадминлива класика, ама Голдентал внимателно и прецизно гради врз нејзината основа. Ако Шумахер ровари по сè што воспоставил Бартон, тогаш овој би бил комплетната спротивност. Прво мислев дека е до звучниот микс и како доминантно е поставена музиката во Batman Forever, ама по внимателно преслушување на саундтрекот сконтав дека е самостојно феноменален, а во некои аспекти и помоќен од оној на Дени Елфман.
Е, сега види. Секако можеме до утре да ги чешламе и аспектите што го прават филмот "срање невидено". Наглите коси кадри, неонската естетика, истиот Џим Кери од сите негови филмови тој период, физиката и функционалностите на играчките на Бетмен, сексуалните испади на Џејс Меридијан кои се речиси престап, отсуството на логика кога Бетмен е уценет да го прифати Робин кој е патем возрасен маж посвоен од Брус Вејн, отсуството на логика во играчките на Ридлер, отсуството на полиција или воопшто било каква корисна моќ во Готам освен будали преправени во џиновски лилјак, секако дека можеме.
Има многу такви моменти и добар дел од нив се стандардната аргументацијата против филмот. Само што после сите овие години не осеќам потреба јас да го правам тоа. Ова е од едно друго време кое не можеш и не би требало да го оценуваш по денешни стандарди. Не подлегнува на шаблони и не се органичува со креативноста. Не крши никакви правила бидејќи воопшто не ни се труди да воспостави било какви. Целта му е да биде чиста, проста забава и да профитира воглавно од тоа, најбитно без натопорување некаква политичка агенда - нешто што денес упорно го труе она што е останато од жанрот, за жал.
Види такоѓе:
July 23, 2019
Анимираниот Batman: Hush
Како и да е, не е толку лош како некои други анимирани Бетмен филмови. Ете адаптацијата на The Killing Joke ми доаѓа инстантно на ум, ама пак е далеку од вистинскиот начин за да се пренесе една ваква одлична приказна. За саат и кусур лабаво Бетмен цртанче сигурно проаѓа, ама за вистинската интензивна Hush приказна строго го препорачувам стрипот кој го сметам за еден од најдобрите во историјата на Бетмен.
July 25, 2018
Скоро совршениот Бетмен на Том Кинг
Види такоѓе:
January 24, 2018
Викторијанскиот Бетмен
Но, главната идеја е таа истата. Се случува низа убиства на проститутки низ Готам за кои одговорноста ја превзема Џек Мевосек. Сега градот, покрај "манијакот" што се облекува како џиновски лилјак, има уште една работа поради која во страв се движи низ улиците. Бетмен е затекнат со случај што не успева да го реши со првиот обид, а и со негативец кој конечно го предизвикува нивото на неговата вештина. За да постои уште една комплицирана препрека нели, за грозоморните убиства ќе биде обвинет и самиот Брус Вејн.
Иако просторот за освежување на митологијата е огромен, Gotham by Gaslight не отстапува премногу од удобната територија. Пак е на крајот класична детективска noir приказна за Бетмен што скока по кровови на мрачен град, само сега оперира со ресурси и опрема прикладна на периодот во кој живее. Референците кон главниот DC универзум се секако присутни, па кога ќе се појави група сирачиња кои се всушност Робините, нема да си посебно изненаден. Е, сега можеби нема Бетмобил, ама цепа некаков мотор низ тоа маглите.
Стилски, Gotham by Gaslight изгледа фино и покрај тоа што анимацијата на моменти открива дека не бил издвоен некој претерано голем буџет. Но, очгиледно не штеделе на музиката, која за разлика од претходните анимирани Бетмен филмови, овде е приметлива и одлично ја крепи целата атмосфера. Брус Гринвуд е супер како Бетмен, иако последниве години отсуството на Кевин Конрој успеа да ме навикне на Џејсон О'Мара. Реално, само гласовите на Бетмен и Џокер ми прават разлика во мноштвото анимирани филмови на DC, за другите актери немам преференца, а во случајот на Gotham by Gaslight, ни замерки.
Треба да го поминам стрипот за да си го освежам сеќавањето. Филмот е крајно забавен, па верувам дека и стрипот пак би го доживеал исто. Дури и сум пишувал на темата пред скоро една деценија, бледо го памтев и тоа. Краткиот осврт уште живее на The Wayne Manor бет-блогот што тогаш го уредуваа неколку другари, па еве линк тука.
Види такоѓе:














