Showing posts with label Batman. Show all posts
Showing posts with label Batman. Show all posts

October 26, 2025

Absolute Batman Vol. 1: The Zoo на Скот Снајдер и Ник Драгота

Со намера да одморам од Swamp Thing, пак завршив со стрип на Скот Снајдер во рака. Секогаш сум за приказна сместена во некаков алтернативен универзум на постоечки канон, а DC Comics низ историјата се покажале како способни да истераат повеќе такви и да бидат добри. Имаат и цела издавачка линија посветена на таа тематика, Elseworlds, од каде што потекнуваат повеќе култни наслови како Kingdom Come, Gotham by Gaslight и Superman: Red Son. А пред Elseworld, има примери како The Dark Knight Returns на Френк Милер, па и Batman: The Killing Joke на Алан Мур кој денес е испреплетен во канонот, иако е дискутабилно дали пред популарноста намерата му била таква. 
 
Супер им беше и Earth One универзумот, а квалитетни се и кога си играат со мултиверзум и во главниот континуитет како со Flashpoint. Од поновите веројатно би можеле да се вбројат и кросоверите Dark Nights: Metal и Dark Nights: Death Metal предводени од главното издание на Скот Снајдер, кои беа распространети низ еден куп наслови. На тие неколку пати безуспешно пробував да им го фатам крајот. Треба да им седнам саглам наскоро, сега се многу попристојно организирани во колекции. DC Comics неодамна му доверија нов универзум на Снајдер, наречен Absolute, кој раскажува алтернативна историја на ликови како Бетмен, Супермен, Вондер Воман, Флеш и други. Практично е целата главна постава на Џастис Лиг.
 
 
Од октомври 2024 до денес во оптек се повеќе засебни наслови од разни автори што излегуваат месечно, меѓу кои и Absolute Batman на самиот Снајдер, со цртежи од Ник Драгота. Првите шест Absolute Batman кои го сочинуваат The Zoo аркот веќе се собрани во колекција, а до крајот на годинава излегува и последниот број што ќе ја заокружи втората. The Zoo е супер како вовед во Absolute универзумот и овој нов различен Бетмен. Самото постоење на овој паралелен универзум инаку е последица од претходен кросовер на Марк Вејд што се вика Absolute Power, ама го прерипав и ќе остане за некоја друга прилика. Битно има некаква позадинска причина за постоењето ако сакаш да навлезеш подлабоко, ама во секој случај сигурен сум дека било кој од засебните Absolute наслови може да се чита и разбере без тоа предзнаење. 
 
Без да навлегувам во многу детали бидејќи добар дел од забавното доаѓа од разликите кои ги има со народски познатата митологија, Absolute Batman раскажува за Брус Вејн кој доаѓа од работничка класа и Бетмен кој функционира без бескрајното богатство на располагање. The Zoo како вовед паралелно се занимава со мотивот на Брус и тука да се облекува како џиновски лилјак, загубата која го турка на ваков пат и заканата за Готам која демонстрира со каков Бетмен си имаш работа сега. 
 
Наративот жонглира помеѓу детството на Брус и денешницата, а Снајдер полека и внимателно ги третира сите аспекти од Бетмен за поеденакво ефективно да го изгради во нов свеж свет. Бетмен за Снајдер е веќе одамна домашен терен, па воопшто не се ни изненадив од тоа колку витална приказна има скроено. Комотен е со ликот и најдобар кога ќе се осмели да излезе од рамките, а богами тука нема задршки. 
 
Како што налага приликата, овој Бетмен овде е многу поразличен од било кој претходен. Нема пристап до стандардната технологија и приморан е на разни импровизации и адаптации, растен е сиромашен и непривилегиран, па готамските улици ги познава и од друг аспект недостапен за "обичниот" Брус. Иако успева да биде доследен до суштината, самото создавање на Бетмен, па и самиот тренинг е под други услови. Го нема ни Алфред во неговиот живот, ама Снајдер прави други интересни потези со него кои одлично се надоврзуваат на Absolute концептот. Што би се случувало со Алфред доколку не ги познава Вејнови? 
 
Всушност, повеќето ликови кои се дел од опкружувањето на Бетмен имаат некаква улога и во Absolute, со тоа што е секако различна и соодветно прилагодена. Го ценам и изборот за Блек Маск како главен негативец во воведниот The Zoo арк. Рано е да отвориш нешто вакво со некој од стартната постава, особено кога приказната има за задача да те запознае со нова верзија на главниот лик. Сепак, Снајдер не се воздржува на кратко да го најави и најпознатиот душман на Бетмен и едвај чекам да видам што му спрема. Во The Zoo само стави нешто да се крчка и сигурен сум дека нема да пројде долго пред да зоврие.
 
Absolute Batman не би бил комплетен без Ник Драгота кој успева да му даде уникатно визуелно обележје на овој нов Бетмен. Памтам кога се појави првиот цртеж уште пред да излезе стрипот, му се нафрлија за дизајнот на костимот, бет-симболот и општо целиот изглед на Бетмен, ама може комотно ушите да му ги јадат. Драгота одлично ја доловува рапавоста на овој Бетмен, правејќи го масивен и импозантен, додека самиот бет-симбол во оваа верзија има намена каква што немал до сега. Многу од свежите работи во насловот се и самите гаџети, некои воопшто не се ни својствени за стандардниот Бетмен асортиман, а големо пријатно изненадување е како се снашол околу Бетмобилот.
 
Самиот Брус Вејн надвор од костимот не изгледа баш така џиновски, ама чим го натне, Драгота го менува стилот и го трансформира во грамада што сее страв низ Готам, па практично го гледаш она што веројатно го доживуваат тие што имаат прилика или неприлика да го посведочат Бетмен одблизу. Стилот на Драгота малку двои од стандардните исполирани цртежи на DC и одлично функционира во целиов концепт. Илустрациите му се појачани од боите на Френк Мартин, негов соработник од времето на East of West, па можеш да замислиш колку убаво и живописно е скоцкано вакво труло место како Готам. 
 
Феноменален е целиот проект, многу ми е ќеф што е споена ваква врвна екипа за еден од моите омилени стрип ликови и тоа за исклучително возбудлива приказна чиј контекст ми е секогаш привлечен. Апсолутно сум најсреќен со добро спакувана приказна во алтернативен универзум, а оваа е дефинитивно таква. Одамна се немав вака забавувано со Бетмен наслов. Спремни ми се и останатите броеви, ако добро разбирам од кориците, има некоја пократка приказна измеѓу The Zoo и следниот поголем арк, ама ќе причекам да заврши. Долго не сум фатил Супермен стрип во рака, па може ќе го џапнам Absolute Superman.

Види такоѓе: 

May 25, 2025

Уште неколку забаталени игри за ПлејСтејшн кец

Се изнагледав видеа од клонови на Crash Bandicoot за ПлејСтејшн кец деновиве. Немам ниедна од овие игри играно, некои не ни знаев дека постојат или комплетно сум ги заборавил. Тогаш позанимливо ми беше постоењето на Crash Team Racing клоновите, која и самата е клон нели, ама и од тие ништо ми нема пројдено низ контролер. Само ги гледав во списанија и низ каталози и цедетеки. Покрај ствари како Дизни, Луни Тунс, Мапетс, Саут Парк и други франшизи релевантни во девеести, го имаат и Петре Клукајдрвчето извадено од негде да вози картинг. 

Скроз е лудо е кој сѐ се тепал да биде Mario Kart за ПлејСтејшн или поточно да ќари нешто од успехот на Crash Team Racing. Клоновите на Crash Bandicoot се помалку на број, ама ги има. Не дека Crash Bandicoot има измислено 3D платформери, ама има специфичен препознатлив левел дизајн што не бил така спакуван претходно. Игри како Donald Duck: Goin' Quackers, Lilo & Stitch: Trouble in Paradise или M&M's: Shell Shocked веројатно не би ни постоеле без таа инспирација. Не биле џабе. Ете ги сега како повод да се навратам на други забаталени ПлејСтејшн кец игри што сум ги дробел и да поносталгичарам малку. И време беше, пројде цела година од првата тура

Batman Forever: The Arcade Game (1996)

Ја ископав од тезга еден дождлив ден на некогашниот автопазар. Празник беше кога ќе те однесат ко дете да буричкаш по кутии со дискови. Голем дел од игрите за ПлејСтејшн кец ми се од таму купени. Ако не работи дискот мора да чекаш до следната недела за да ја смениш, зашто автопазар работеше само еднаш неделно. Batman Forever: The Arcade Game ми изгледаше чудно и ружно и покрај тоа што Batman Forever ми беше најјаката ствар на свет. И денес кога ќе ја видам ме стега глава. Aма тогаш беше повеќе од доволно што играм ваква игра дома - и тоа Бетмен, иако во флиперницата две куќи подоле имаше милион пати подобри beat 'em up игри.

Army Men: Sarge's Heroes (1999)

Таман кога веќе бев "голем" за да ги распостелувам малине пластични војничиња насекаде низ дома и двор, ја открив Army Men: Sarge's Heroes што практично беше истата таа фантазија спакувана како пуцачина во трето лице. Не e ни отприлика меѓу најдобрите, ама беше доволно интересна за да те замисли дали си стварно голем за да ги пензионираш вистинските пластични војничиња. Пред да згасне, Army Men спука дваесетина игри од различни жанрови за повеќе платформи, ама оваа остана единствената што сум ја играл од цел серијал. Додека неизбежно се врати некој ден, најблиску до ова е онаа Hypercharged: Unboxed.

Alien: Resurrection (2000)

Те пречекуваше со "This game is best played in the dark" кога ја пушташ, ама и со запалено светло знаеше да те препоти. Alien: Resurrection не само што е ексклузивка, туку е и првата пуцачина во прво лице што за движење користи лев аналог, а десен за нишанење. Денес ова е стандард за FPS, ама во тоа време било ново и не им легнало на сите. Има една позната рецензија од ГејмСпот што баш ги кења тие "лоши контроли". Штета Alien: Resurrection нема излезено од ПлејСтејшн, па да би можела да упеца модерен ремастер од некои мангупи како Најтдајв што ќе ја истретираат како Quake или Blood. Една од омилените ПлејСтејшн кец игри и најдобрата пуцачина објавена за конзолата покрај Quake II и Medal of Honor. Филмот е така-така.

Pro Pinball: Timeshock! (1998)

Можеби најверната симулација на флипер излезена во девеести. Настрана тоа што на времето сѐ ни изгледаше реалистично ПлејСтејшн, дизајнот на таблата, звуците и физиката беа неверојатно добри во Timeshock. Баш кога го заиграв ова веќе почна да ги снемува вистинските пинбол машини по флиперниците. Денес се толку ретки што со години приметувам како еден ист лик бара да купи по онлајн огласнициве. Pro Pinball: Timeshock! е единствената игра од листава што има модерен римејк од пред десетина години, ама и тој очигледно времето го има заборавено бидејќи сега првпат слушнав дека постои.

Soul of the Samurai (1999)

Кој забатален концепт се игри со фиксирана камера. Сигурен сум дека денес ова постои како инди поджанр и да побарам ќе најдам еден куп модерни, ама времето им беше таму во екот на популарноста на старите Resident Evil. Ни пола не сум ја контал Soul of the Samurai тогаш. Веројатно ме возел моментот дека вадиш катана, касапиш наоколу и тоа било тоа. Баш деновиве додека прегледував гејмплеј приметив колку е стварно забегана, самата приказна и општо целиот дизајн и амбиент. Играта инаку се викала Ronin Blade во Европа, ама сигурен сум дека мојот пиратски диск го имаше овој омот со Soul of the Samurai.

Space Jam (1996)

Ако нешто е забаталено на листава, тоа е ова. Џордан и Space Jam беа интегрален дел од детството на мојата генерација. Шокантно ми е како ја имав избришано од сеќавање, а памтам триста глупости околу. Знам со кој кои сликички сум ги разменил за албумот, се сеќавам и на касетата од филмот на кино-снимка каде што точно памтам на која сцена се појавуваат силуети од луѓе во публика како стануваат. Веројатно овде и сум дознал што е кино-снимка. Кај ми испари информацијата дека постои играва? Кога ќе почнат да ти снемуваат вакви моменти, сфаќаш дека си многу постар отколку што се осеќаш. Jа пуштив на емулатор, изиграв една партија со Џордан, Багс и Таз. Сигурно и тогаш била вака глупа, ама ја утепувавме.

July 16, 2023

Анимираниот Batman: The Long Halloween

Којзнае како би се одвивале некои работи во The Dark Knight, па и во The Batman на Мет Ривс, без влијанието од Batman: The Long Halloween стрипот. Иако тие филмови имаат друга примарна инспирација, некои битни мотиви се директно позајмени од овој капитален наслов на Џеф Лоуб и Тим Сејл, оригинално објавуван додека Џоел Шумахер напорно работи да го отстрани Бетмен од филм во следните осум години.  

The Long Halloween е подеднакво важен за обликувањето на современиот Бетмен како што се и оние на Френк Милер, Алан Мур, Грент Морисон, Џеф Џонс и Скот Снајдер, па како таков логично беше да ја доживее својата анимирана адаптација во незапирливиот бран на Warner Bros. кој исфрла четири-пет долгометражни суперхеројски цртанчиња годишно. Не се сите добри, ама се случува и да погодат нешто. Ги промашија The Killing Joke и Hush, затоа и не се потепав ова да го гледам, a испадна позабавно отколку што очекував.

Не знам дали е до тоа што одамна го немам читано стрипот за споредба или едноставно се погоди што внесено се занимавам со Бетмен ствари периодов, ама супер ми дојде филмов. Или филмови, ако го гледаш одделно како Part I и Part II. Го има и топтан цел, скоро три саати трае. Приметив некои разлики од стрипот поради кои можеби и друг муабет ќе правевме сега ако го имав завчера пролистано, ама пак не се такви драстични скршнувања како во адаптацијата на The Killing Joke, на пример.

Разбирам дека не е секогаш едноставно да адаптираш страна по страна од стрип, ама не ми е јасно кога "адаптираат" страници што воопшто не постојат во приказна која до тогаш движела паралелно со изворниот материјал. The Long Halloween воглавно избегнува непотребни измислици, го следи тактот на стрипот колку што дозволува медиумот и најважно е што успева да ги долови главните моменти без премногу да изгуби од суштината додека ги конвертира. Не е лесен материјал да го пренесеш во ваков формат, има специфичен концепт и еден куп ликови, ама некако се снашле да проработи.

Ова е детективска приказна за раните денови на Брус Вејн како Бетмен и неговите тазе познанства со шареноликите жители на Готам навечер. Бетмен е растрчан низ градот на сите страни. Истовремено треба да открива мистериозен сериски убиец што убива на секој празник од Халовин натака, да се справи со група криминални будали што носат маски и кога не е маскенбал, да се социјализира по кровови со Харви Дент и Гордон и да навигира низ последиците од распадот на фамилијата Фалконе. Еден ден раат не гледа цела година - ни празник, ни делник.

The Long Halloween солидно ги балансира сите наративни нишки кои потекнуваат од стрипот и максимално го користи обемното времетраење во своја полза. Со оглед на тоа што има тројца протагоности и секој треба да добие доволно простор за да си ја оправда положбата во приказната, добро е што се решиле да го поделат на два дела. Комотно можело да биде и мини-серија, ама нивна работа. Веројатно одлуките ги прават истите луѓе што мислеа дека Бетмен на Мајкл Китон може да функционира надвор од интензивно стилскиот свет на Тим Бартон.

Кога веќе спомнав стил, The Long Halloween е визуелно нешто поквалитетен од претходните слични анимирани филмови на DC. Не изгледа како шкартно аниме, ама пак е штета што уште не се осмелуваат за малку поекспериментален пристап. Види каков е стрипот The Long Halloween и запази колку обично изгледа адаптацијата во спредба. Не дека е лошо, меѓутоа филмот би можел да е уште помангупски доколку ноар тонот е визуелно подобро пресретнат. Не барам ни да биде Into the Spider-Verse, ама и вакво поскромно издание на анимиран филм би добило повеќе доколку отскокне малку естетски. Време е DC да излезат од овој комодитет, сите анимирани филмови им изгледаат слично, а упорно ниеден не успева да се доближи до Batman: The Animated Series.

Не се сеќавам кога последен пат сум останал буден на анимиран Бетмен од овие поновиве. Не знам што било добро минативе неколку години, последно нешто што сум фалел било Batman: Gotham by Gaslight во 2018, така што многу е возможно ова да е првото квалитетно во последните пет години што сум го сретнал. Морам да си го освежам впечатокот од Batman: The Long Halloween стрипот наскоро. Колку и да ме бендиса адаптацијата, нешто не ми е рамно околу крајот, а не сум сигурен дали е такво поради промената на медиумот или пак нешто измислувале. 

Види такоѓе: 

March 4, 2022

Неизбрусениот Бетмен

Бев на премиерата на The Batman. Без многу возбуда што сум пак назад во кино, си ги отседовме трите саати. Со непотребна пауза од петнаесет минути додуша, да не му се примочка случајно на некој тиктокер. Разбирам дека е малку над стандардното времетраење, ама одлуката на киното да воведе ваква пауза сред филм е најглупавото нешто што можеше да се случи. Сериозно, дури помалку ми пречеше што невоспитан гамад пафкаше смрдливи електронски цигари во салата. Или пуши вистински цигари ако веќе ти треба никотин или губи се со тоа. Срамно е било каде да лигавиш такво апаратче.

Филмот е супер. Имам некои замерки секако, малку му фалеше да се запише како совршениот Бетмен филм, ама пак општиот впечаток ми е позитивен. Нема да навлегувам во спојлери во оваа прилика, така што муабетот подолу е претежно безбеден за читање. Баш ме интересираше каков Бетмен филм е возможен во време кога уште циркулираат впечатоците од трилогијата на Нолан. Тие филмови не само што го сменија пристапот кон ликот, туку наметнаа цел сноп стандарди за каде може да отиде жанрот. Неизбежно е да создаваш нов Бетмен без да цапнеш барем малку на таа територија.
 

Режисерот Мет Ривс е свесен за ова. Неговиот Бетмен е приземјен во многу слична реалност како таа на Нолан, со тоа што инспирацијата за тонот и наративната структура на филмот претежно ја наоѓа во делата на Дејвид Финчер. А, ако веќе се стремиш кон повалкан тон што отскокнува од мазно исполираните текстури на Нолан и истовремено гази низ мракови, тоа дефинитивно се наслови како Se7en или Zodiac. Особено кога идејата е да раскажеш детективска приказна каква што е оваа во The Batman. Баш затоа овој амбиент е еден од најфункционалните елементи на филмот.
 
Детективскиот аспект на Бетмен е многу ретко застапен во филм. Мет Ривс ја користи  приликата да го заобиколи секој претходен калап и успева да му пристапи на материјалот од друг агол. Ова е трета филмска итерација на ликот во последниве десетина години, никој не сака да го гледа истиот филм пак. Тука гледаме млад Бетмен, во својата втора година, кој уште е недоволно искусен во спроведувањето на правда и одмазда низ валканите готамски сокаци, меѓутоа е исто ефективен. Го има оној сиров несозреан момент што го прави уште позастрашувачки инструмент за секој кој исплашено погледнува позади да не му се појави возрасен маж облечен како џиновски лилјак што ќе му ги пререди коските.

The Batman е повеќе мистериозен трилер отколку што е стандардниот суперхеројски филм. Целата приказна ја следиш од перспективата на самиот Бетмен, знаеш онолку колку што и тој знае, па затоа е лесно уште од самиот почеток да се инвестираш во тоа што се случува и таа постојана неизвесност да биде толку ефикасна. Филмот е бавен, тензичен, непредвидлив и лупи слој по слој. Не сме виделе ваков Бетмен до сега, приказни од ваква природа функционирале исклучиво во стриповите. Океј, до некоја мера и во Arkham игрите.

Не бев изненаден што Роберт Петинсон толку добро се снаоѓа во улогата. Ликот на Брус Вејн е уште млад, ентузијаст за неговиот Бетмен индентитет до степен да ја нема таа јасна линија помеѓу двајцата што доаѓа подоцна. Затоа и отсуството на Брус Вејн ми е некако оправдано. Петинсон е Бетмен и кога не ја носи маската од причина што и самиот лик има потешкотии да ја установи разликата и удобно да се справи со двајцата. Перформансот е врвен. Тие што уште се сомневаа во неговиот актерски капацитет сега би можеле конечно да си поќутат малце.

Најголемото изненадување ми е Ридлер на Пол Дано. Ова не е Ејс Вентура облечен во зелен спандекс, туку е исклучително паметен психопат чие делување ја леди крвта на секој жител во Готам, па дури и самиот Бетмен ќе се најде затекнат во неколку наврати. Дел од неговата методологија е очигледно инспирирана од вистинскиот Зодијак и одлично се вклопува во концептот за филмот. Со оглед на тоа каков достоен предизвик е овој Рилдер за Бетмен тука и како овие двајца актери ја градат таа цврста врска, нема да згрешам ако заклучам дека ова е најдобриот филмски Бетмен негативец од Џокерот на Хит Леџер навака.

Веројатно нема од прва да го препознаеш Колин Фарел како Пингвин. Можеби нема ни од втора. Да не знаев кој актер е така нашминкан, немаше шанси да ми текне. Не знам од каде го извади ова што ме затекна во The Batman, ама е феноменално. Ова е Освалд Коблпот што е поблизок до стрипови од било кој претходен до сега. Ситен клошар што газел кај стигнел за да стигне таму каде што е сега. Доколку има некакво продолжение би сакал повторно да го видам. Функционален е кога не е премногу во фокус, меѓутоа филмот наоѓа начин за прописно да го искористи како неопходен дел во големата слика.

За жал, не би можел истото да го кажам и за Селина Кајл. Баш бев возбуден за Зои Кравиц во улогата, барем до трејлерите беше максимално уверлива како Кетвоман, меѓутоа филмот не овозможува некој значителен простор за целосно да пркне тој потенцијал. Некогаш се гледа како намерно гребеле за да ја вметнат и кај што можеби не одговара, ама како перформанс и колку ликот е близок до изворниот материјал, ова е дефинитивно најдобрата нејзина адаптација. Само што со многу малку штимање нејзиното присуство во филмот би имал многу подобар резултат.

Истото важи и за Алфред. Секако дека мора Алфред да биде присутен во Бетмен филм, тоа е тој што умее да биде единствениот потребен баланс за Бетмен, меѓутоа филмот не само што не знае што точно да направи со ликот, туку и попатно го исфрла и заборава. Не знам дали е до уредувањето на филмот, ама сигурен сум дека барем со Алфред можело да се направи многу повеќе. Сакам да верувам дека можеби овој млад Бетмен ја нема истата "професионална" динамика со Алфред во тие години, ама веројатно причината е само несмасно истретиран дел од сценариото и идејата за филмот. 

Единствено Гордон од сите сојузници на Бетмен успева да блесне и да си го достигне потенцијалот. Начинот на кој е конципиран филмот создава прилика за такви "buddy cop" моменти, па Мет Ривс го држи Гордон во игра без ни малку да го одмори. Џефри Рајт е одличен актер и добро се снаоѓа со улогата, можеби единствената ситничарска замерка за Гордон ми е тоа што ми прифали некоја етапа во развојот на ликот. Да, знаеме дека Гордон е добриот полицаец, ама зошто и како се решил тука да му помага на Бетмен и што е неговиот залог е нејасно освен ако не се обратиш на друг материјал.

Многу малку му фали на The Batman да биде совршениот Бетмен филм. Барем вака на прво гледање го имам тој впечаток. Три саати и не се многу, особено не за петнаесет минути пауза, ама мислам дека барем едно пола саат е вишок. Филмот си вози супер фино темпо што на крај буквално ќе го поплави за да ја има задолжителната голема и бучна акциона сцена, нешто што е комплетно надвор од тактот на првите два саати. Повеќе сакав филмот да си остане компактен како претходно. Имам уште некои забелешки, особено за наглата промена на мотивот на Ридлер, меѓутоа тоа е попаметно да го дискутирам во некоја прилика каде што ќе можам слободно да се расфрлам со спојлери.

Во секој случај, ова испадна добар Бетмен филм. Задоволен сум со тоа што го сервира Мет Ривс. Нема поента да го споредувам со другите, ама успева да се задржи себе и да си го најде гласот. Не знам колку Петинсон ќе успее да се одвои целосно како Бетмен, малку е сатуриран пазарот со разни Бетмени. Уште некако се чувствува присуството на Бејл и Афлек за кај повеќето овој нов Бетмен да "запали" од прва, ама се надевам дека времето ќе му овозможи некоја посилна позиција. Баш би сакал да видам каде би можел да отиде овој лик. Ете, веќе има шпекулации за Court of Owls во некое следно продолжение, а таа приказна би можела совршено да се раскомоти во овој свет што Мет Ривс го обликува тука.

Види такоѓе:

March 23, 2021

Епскиот Zack Snyder's Justice League

Не верував дека Џос Видон и баграта циркузанти од продукцијата на Justice League толку многу скратиле од снимениот материјал на Зек Снајдер. Таа верзија на филмот од 2017 е толку очајна што ќе се кладев дека нема начин да се прекрои во нешто гледливо. Ама ете, речиси митскиот Zack Snyder's Justice League конечно виде ден и успеа два пати за еден викенд да ми го потврди спротивното. Види, не е нешто тешко да ја надминеш таа несмасна крпеница на Џос Видон, ама верзијата на Снајдер далеку, далеку подобро филмско искуство.
 
Беа потребни години за кампања на фановите и натегања од студиото за да ја видиме оваа оригинална замисла на Снајдер. Четири саати ти проаѓаат како четириесет минути. Штета што ваков материјал мораше да заврши како жртва на различни креативни насоки, глупи некалкулирани извршни одлуки и за жал, една страшна семејна трагедија. Којзнае каква ќе беше иднината на адаптациите на DC со успешен Justice League филм во 2017. Одиме подолу без спојлери.
 

Zack Snyder's Justice League е различен филм од оној што го гледавме тогаш во кино. За среќа, не го памтам толку детално оригиналниот за да би можел попрецизно да ги подвлечам разликите, ама највпечатливата е тоа што ликовите сега имаат простор да дишат. Кога веќе немаш засебни филмови од претходно за да ја запознаеш публиката со новите ликови, мора да имаш некаков начин да ги претставиш Аквамен, Флеш и Сајборг за тие што не се во тек со некаков изворен материјал. Дури и да си запознаен со нив од стриповите или каде било, ова се нивните нови инкарнации кои мора да имаат соодветен вовед во филм од ваков тип.

Во ваков случај, четири саати се океј за да им се овозможи некаква појдовна точка на тие ликови. Да се изгради некаква динамика со веќе воспоставените, нешто што ќе те убеди да се грижиш за нив и ќе ја поткрепи нивната мотивација. Истиот случај е и со негативците. Оваа верзија на Зек Снајдер им дозволува и на нив да се позиционираат како посериозна закана пред која мора да застане ваков тим. Степенвулф сега има цела приказна што ги потпира неговите постапки која беше комплетно отсутна во филмот на Видон. Има дури и уште поголем негативец од него кој во претходната верзија мислам дека не беше ни спомнат.

Како и минатите филмови во овој Sniderverse (Man of Steel и Batman v Superman), Zack Snyder's Justice League удира посериозни ноти. Дури има и R рејтинг. Хуморот е исто така сведен на минимум и хероите не се обидуваат да бидат смешни во секоја втора сцена Што е всушност бизарно кога ќе видиш колку глупави досетки биле преснимувани во тој од 2017 со цел да се порамнат со нечија неточна идеја за формулата на Marvel. Единствено хуморот е најмногу присутен кај Флеш, но е неспоредливо воздржан за разлика од претходно.
 
Ги нема ни блескавите бои што зрачеа од филмот на Видон со кои се стремел колоритно да го разведрува ко да е Guardians of the Galaxy. Снајдер си го задржува визуелниот стил од претходно со попригушени и потемни нијанси и супер функционира во склоп на она што се случува. Лично, ми се свиѓа стилот на Снајдер, се научив дури и Man of Steel да го ценам во последниве години и немам проблем со тоа каде оди креативно и во овој филм. Knightmare сцените што ја допираат Injustice територијата се прекрасни и сакав да видам уште од тоа. Цел филм, на пример?

Меѓу другите ликови, Снајдер го враќа и Џокерот на Џаред Лето од Suicide Squad. Ова и не е некој спојлер, бидејќи добар дел од маркетингот за оваа верзија на филмот се потпре на него. Никогаш не го сакав тој Џокер, ниту Suicide Squad филмот (на слично ниво ми се со Justice League на Џос Видон), ама овде е изненадувачки добар. Перформансот му е одличен тие две-три минути колку што се појавува. Разменуваат неколку супер-тензични реченици со Бетмен, дијалог што е прилично интересен придонес кон приказна која за жал можеби никогаш нема да ја видиме. Феноменална сцена, морав да ја вратам уште неколку пати. Баш ваков Џокер би сакал да видам контра Бетмен на Бен Афлек. 

Озбилно не бев спремен за тоа колку добро може да испадне ова. Темпото е побавно и добро се снаоѓа со минутажата што е на располагање, па затоа многу лесно успева да те грабне и да те држи седнат четири саати. Работите ги гради бавно и фокусирано, те држи заинтригиран и речиси никогаш не ја губи контролата над твоето внимание. Освен тоа што убаво ја распослува приказната, и акционите сцени добиваат сличен третман. Подолги се и подетални, онака осеќаш дека некој стварно се бори за нешто. Има цела таква нова сцена што освен е епски акционен спектакл, служи и како дополнителна експозиција која одржува повеќе делови споени.

Zack Snyder's Justice League не е без проблеми, како и да е. Иако приказната успева да се одржи во кохерентна целина и воглавно да избегне бесмислени ќорсокаци, има неколку моменти кои не проработеа за мене. Не би сакал да навлегувам во спојлери, ама примерот што најмногу ми боде очи е најавувањето на еден нов лик во сцена која ќе беше многу пофункционална без пресвртот што наштетува на целиот емотивен контекст. Непотребно, зашто истиот лик го гледаме подоцна во филмот каде што е многу поефикасно презентиран. Не знам стварно како Снајдер не успеал да ги сецне тие две секунди од спорната сцена и што точно му била идејата.
 
Не знам дали филмов ќе успее да диктира некаква нова иднина за филмскиот универзум на DC. Очигледно е дека Снајдер имал амбиции за уште пообемна Justice League приказна, бидејќи самиот крај служи како ветување за нешто такво. Да, неколку кратки сцени се лани доснимени, ама и покрај тоа е присутна истата поголема идеја. Сепак, дури и да не се реставрира "Снајдервезумот", се радувам што конечно оваа верзија успеа да се избори за опстанок, а и лесно да ме освои откако пристапив со минимални очекувања. Како фан на овие херои не можам да не сум благодарен. Стварно ќе беше жалосно да останевме заглавени со оној шкарт од 2017.

August 27, 2020

Бетинсон

Додека постепено забораваме како изгледаа кино салите, DC деновиве распука со најави кои ветуваат возбудлив помин во некојa евентуална пост-пандемиска реалност. Меѓу купот вести изминатава недела се појави и првиот трејлер за The Batman, кој се надевам дека ќе имаме прилика да го дочекаме лабаво натопорени во кино со кофа пуканки. Филмот е далеку од готов, снимањето е прекинато и би требало да продолжи следниот месец, ама материјалот во трејлерот е очигледно сосема доволен за да го долови општиот амбиент и изгледот на новиот Бетмен. 

Мет Ривс, режисерот на The Batman, иако има квантитативно скромна кариера, филмовите на кои е потпишан воглавно се успешни. Некои прераснаа во франшизи, а War for the Planet of the Apes ми беше еден од омилените во 2017, па имам каква-таква доверба дека е доволно кадарен за пристојно да го 'рестартира' Бетмен. Можеби дополнителна сигурност влева и тоа што Мет Ривс во новиов филм наводно се стреми да го потенцира детективскиот аспект на Бетмен и да го вклопи во некакво neo-noir опкружување. Нема подобро место од Готам за таква приказна.

Трејлерот не открива премногу, ама може да се насетат некои моменти што се поклопуваат со оваа визија. Последниот Бетмен што го видовме на големо платно беше малку постриповски обликуван и покрај обидите на Зек Снајдер да го прицврсти во реалност. Бетмен на Мет Ривс изгледа многу поблизок до оној на Нолан. Не само што Роберт Петинсон глуми помлада верзија на Брус Вејн кој е во втората година од бетменувањето, туку и предизвиците со кои изгледа дека ќе биде соочен не доаѓаат од страни светови и димензии. Веројатно не можеш да имаш детективски Бетмен што шамара магични парадемони.

Интересен е пристапот за Ридлер, највозбуден сум за него тука. Години наназад се надевав дека ќе го видам како негативец во нов Бетмен филм. Во филм што повеќе личи како да е навален кон  реалниот свет, ваков Ридлер би можел супер да се вклопи. Не му треба зелен спандекс со прашалничиња за да биде психопатот кој што е, задоволен сум како The Batman ја создава таа дистанца со покласичната стриповска естетика на ликот и намерно или не, позајмува модни методи карактеристични за Daredevil серијата каде што повеќето ликови не беа преоптеретени за тоа како се облекуваат. Сигурен сум дека во некоја точка од филмот ќе го видиме како 'целосен' Ридлер, ама ваков како сега делува позаканувачки од било кога и покрај тоа што малку потсеќа на Хаш.

Покрај Ридлер, The Batman најавува и неколку други негативци како Кетвоман и Пингвин (не го познав Колин Фарел), ама препоставувам дека нивната улога е помала и веројатно примарната цел е да најави потенцијални продолженија. Три негативци би можеле лесно да го дефокусираат целиот наратив, па се надевам дека нема да е толку гужва во крајниот продукт. Има некои гласини и за мистериозните Court of Owls како негативци во некое следно продожение, па некако повеќе навивам за тоа. Таман да се врзе и тоа со тазе најавената игра Gotham Knights
 
Кога првпат го најавија Петинсон како Бетмен и Брус Вејн, имаше една шака публика што за него знаат само од Twilight, па се надевам дека трејлеров малку ќе им ги успокои неупатените душички. Петинсон денес е докажана актерска величина, далеку од сенката на тинејџерските вампирски романси. Гледај го ланскиот The Lighthouse и ќе ти стане јасно дека има огромен капацитет за да износи помлад Бетмен и Брус Вејн. Ако Мет Ривс стварно сака да го воспостави тој баланс меѓу акција, детективски трилер и приказна за млад истрауматизиран дечко што се труди да се вклопи во Готам облечен како џиновски лилјак, ова е актерот што изгледа соодветно. Одлично доловува мотивиран Брус Вејн, ако може да се суди по тие неколку секунди во трејлерот.
 
Ми се свиѓа и новиот бет-костим. Изгледа рачно прикрпен, со попримитивна технологија, баш како што би носел млад Бетмен. Многу погруб од оној во Batman Begins. Дури и новиот Бетмобил е таков, скрпен доволно за да биде ефикасна алатка. Само не сум најголем фан на симболот што го носи на гради кој е направен од пиштолот со кој се убиени неговите родители. Не знам колку ова е инспирирано од приказна на Кевин Смит, ама пак има некоја слична детска наивност во обидот за дополнителен симболизам. Знам дека е само детал што можеби нема ни да се гледа, ама упорно го боцка моето модно око.

Вистински чуден кастинг ми е Гордон. Знам дека филмската индустрија неприкинато форсира диверзитет и Џефри Рајт е феноменален актер, меѓутоа изгледа како подобар избор за Лушс Фокс отколку за Гордон. Сигурен сум дека одлично ќе се снајде во улогата, ама причината за кастингот е повеќе исполнување на политички инспирирана квота отколку соодветен талент. Па, уште кога ќе ја превземе комесарската функција од бел корумпиран маж на крај на филмот, расизмот во светот инстантно ќе биде искоренет..

Се радувам за The Batman. Сакам да гледам нов Бетмен и да си фрлам пуканки во фаца во кино. Штета што Бен Афлек никогаш не дочека самостоен филм. Возбудата околу трејлерот ме потсети на добрите стари денови пред 2020 кога ваквата мејнстрим забава ја земавме здраво за готово. Се надевам дека светот нема да стане уште полош, па интересот за поп култура да се претвори во подзаборавен луксуз. The Batman е најавен за октомври 2021, а во меѓувреме конечно ќе излезе четиричасовната верзија на Justice League народски позната како "The Snyder Cut". Не верувам дека ќе успее да го поправи тоа лајно од филм, ама да сме здрави и живи, па ќе видиме.

Види такоѓе:

October 12, 2019

За Joker

Никогаш не успеа да ме превозбуди Joker филмов. Ни кога го најавија, ни после првите трејлери, а ни Хоакин Феникс иако ми е добро познат неговиот гигантски актерски капацитет. По повеќе од десет години уште ми е свеж впечатокот од Хит Леџер, а и без тоа си викав што ќе ми е Џокер филм - два-три филмови се недоволни да го исцрпат ликот за сега да гледам вакви самостојни интерпретации на неговиот постанок. Се разбира, бев малку во право, ама малку и не баш. Joker е само океј филм, често и просечен. Не е воопшто лош, ама не е ни најбрилијантниот на сите времиња.

Многу поинтересна ми е неговата позиција во моменталниот мејнстрим загушен од погубни либтардски идеали чии жртви веќе се најголемите филмски и телевизиски франшизи. Тоа и ме испровоцира да одам во кино, да видам што е тоа што запали и растревожи еден голем круг на критичари кои изминативе неколку години заборавија дека можеш да се забавуваш и без политички контекст. Истите тие што скоро удрија по Дејв Шапел, сега му се навртени на Joker, а јас немаше шанси да пропуштам да го погледнам тој оган одблиску.


Сепак, Joker не е воопшто "опасен" колку што некои сакаат да го претстават. Има многу, многу пострашни работи кои се надвор од стриповската фикција и би можеле да поттикнат ситуации од какви што стравуваат душебрижните критичарчиња и белите тетки на интернет. Ваквите филмови не се тие кои се навистина скршени и сигурен сум дека на многу од луѓето ова е им е кристално јасно, ама па полесно се решаваат проблемите кои сами ќе си ги измислиме. Joker само уште еден филм од многу какви што отсекогаш можеле да се сретнат во кинематографската историја. Е, сега оттука надолу продолжувам со спојлери.

Наспроти трендот со заеднички универзуми кој изминатава декада е ткивото на разните филмски и телевизиски адаптации на стрипови, Joker се стреми да стои засебно. Самото тоа откинување од таков постоечки континуитет овозможува поголема креативна слобода која режисерот Тод Филипс не се воздржува да ја зграпчи. Џокер е еден од најкомплексните и најслоевитите ликови во стрип. Има толку многу начини да му пристапиш и карактеристики од кои можеш да разгрануваш цели приказни.

Интерпретацијата на Тод Филипс се обидува да понуди приказна која се занимава со ликот пред да стане она што денес го знаеме како Џокер. Или барем, како што и самиот Тод Филипс вели, некој што инспирира друга будала да стане Џокер како што знаеме денес. Иако филмот воглавно се дистанцира од The Killing Joke на Алан Мур, приказна која често се користи како основа за ликот, со ова Тод Филипс вешто се штити од тие неколку кловнови кои не успеваат да направат разлика помеѓу адаптација и интерпретација. Мора да има такви.

Приказната во Joker иако е свежа во однос на тоа што можеби претходно си го видел или го знаеш за ликот, некако премногу се потпира на познати клишеа кои фикцијата често ги користи за да создава социопати и психопати. Го нема оној постулат на Алан Мур од The Killing Joke за "еден лош ден". Барем не е така експлицитно присутен како што можеби ќе очекуваш да биде. Артур Флек има повеќе лоши денови кои го обликуваат во Џокер, па тој колапс во комплетен мрак се случува постепено откако ќе се изрони дел по дел.

Трагично го кршат повеќе неприлики, а некогаш изгледа како да ја кани публиката да навива за него без нагло да ја сврти ситуацијата наопаку и јасно да ги прикаже последиците. Храбра и ризична одлука, ама почитувам што не ја потценува сопствената публика. Остава сам да сфатиш дека ако си доволно глуп или психички нестабилен за да те инспирира некој како Џокерот, тогаш заслужуваш да те застрелаат специјалци во глава со снајпер.

Да беше било кој друг актер наместо Хоакин Феникс, сигурен сум дека Joker немаше да ја има истата ударна снага. Феникс е внесен во ликот и со неговиот доминантен перформанс упорно ги вади сценаристички шаблони од нивниот иницијален просек. Совршено е вклопен во тактот на ликот и дури и физички прогресира заедно со него. Во која и да е ситуација сместен Артур Флек, тоа Хоакин Феникс генијално го пренесува преку поглед, говор на тело или некаква гестикулација. Не мора ни да е вербален за интензивно да ја осетиш неговата општа состојба или намера. Ова е еден од најдобрите актери на денешницата и стварно е привилегија да посведочиш ваква мајсторија.

Морам да ја пофалам и режијата и феноменалната фотографија. Одлично го надополнуваат општиот тон и амбиент на филмот. Секој еден кадар преполн со детали, внимателно осветлен и со прекрасна композиција. Од друга страна, музиката и не ме воодушеви премногу, зошто освен неколку познати песни, не успеав да приметам ништо друго. Некако се сомневам дека тоа била намерата на самиот филм. Како и да е.

Е, сега. Не можеш да зборуваш за ниеден Џокер без да спомнеш некој друг. Барем јас не можам. Џек Николсон и Џаред Лето нема да ги коментирам. Особено овој вториот што им праќаше стаорци на колегите додека се спремаше за улогата за на крај филмот да го заебе комплетно и него и сите инволвирани. Лето е супер актер, ама очигледно има менаџмент кој не успева да препознае лоши кариерни одлуки. Марк Хамил е исто надвор од категоријата бидејќи само го позајмува гласот, па така останува засекогаш непреболениот Хит Леџер.

Џокерот на Хит Леџер сè уште повремено ме прогонува. Без разлика колку е добар Хоакин Феникс, оној Џокер од The Dark Knight ми е многу позастрашувачки. Всушност, и застрашувачки воопшто, зашто никогаш не осетив таква закана од овој Џокер на Феникс. Ниту пак осетив дека е генијалниот манипулатор што подоцна царува со готамското криминално подземје. Да, ментално е нестабилен и насилен, ама доколку не му застанеш на патот, не би требало да имаш проблем со него. Од тоа што филмот го зборува, не изгледа како некој што е природно злонамерен туку некој кој бидува таков поради одмазнички мотиви. Ќе преминеш улица и океј си. Додека Џокерот на Леџер ќе премине со тебе.

Пред да кажеш дека ова е филм за почетокот и дека можеби не е оформен како таков - стој. Ова треба да е целосен филм. Не е филм што прави подлога за продолжение. Барем така се надевам. Ова е едноставно филм со поинаку развиен Џокер кој лично не ми е толку ефективен како онаа хаотична енергија на анархистичкиот Џокер од The Dark Knight. Можеби и гласините се сепак точни, дека ова оригиналното сценарио за Joker не ни било Џокер филм туку е подоцна адаптирано од студиото. Џокерот на Хоакин Феникс е и првиот што нема некаква комична нота и тоа му недостасува на филмот, а и ликот. Не барам да кажува смешки во секоја втора сцена, ама ликот ќе беше многу побогат доколку протнеше некоја успешна фора. Такви детали знаат да се многу значајни, не ми е јасно како се изоставени.

Но, Joker ќе добие уште многу награди и признанија. Веќе собра неколку. За Хоакин Феникс комплетно заслужено. Штета што остатокот од филмот е просечен, а критиката која не е негативно настроена кон него го слави во друга крајност, па се добива некој впечаток дека ова е најдобриот филм во поновата историја. Сосема е далеку од тоа, ама среќен сум што конечно мејнстримот е вака јако поларизиран. Убаво е ваква галама малку да ги размрда работите и да видиме дали е возможно поп културата навремено да се спаси од обидите за монетизација на трендовски политички струи и да ја врати забавата во преден план, па макар била и ваква провокативна.

Види такоѓе:

August 7, 2019

Ретроспектива на Batman Forever

Што знае дете што е добар или лош Бетмен филм во 1995? Имаш некои наивни критериуми за оценување на филмови. Си собираш албум со самолепливи сликички Batman Forever, со другите копиљаци од маало играш некој бордгејм со ваши измислени правила, покасно ја пукаш и онаа чудната игра за ПлејСтејшн кец... Такво мултимедијално искуство нема шанси да имаш денес. Не е битно дали бил Мајкл Китон или Вал Килмер, Бетмен е, филмовите и онака воглавно ги разликуваш по негативците. После тоа малку растеш, ти се гради и обликува вкусот, па стигнуваш до фаза во расудувањето каде што Batman Forever е "срање невидено" и единствени добри Бетмен филмови на светот што ги признаваш се само оние на Тим Бартон.

Откако покасно ги прифатив Бетмените на Нолан, ми се случија дополнителни осцилации на перспективата. Со Бетмен врамен во свет поблизок до реалниот некако е уште полесно да го отпишеш тој пластичниот неонски циркуз на Шумахер. И, тоа не беше само Нолан, туку општо последниот суперхеројски бран влечеше цврста линија помеѓу себе и неговите прекурсори од деведесеттите. Па, додека жанрот ги утврдуваше новите стандарди, Batman Forever и Batman & Robin беа влечкани и покажувани неоколу како лош пример, често пати и од авторот на овој муабет кој како да имаше заборавено каков интегрален дел се од неговите рани филмофилски чекори.


Можеби е до начинот на кој некогаш сум ги искусувал овие Бетмени на Шумахер, ама секое наредно прегледување ми е различно доживување. Впечатоците не ми се толку фиксни како филмовите што ги гледам денес и не е само поради тоа што детскиот мозок ми функционирал поразлично. Достапноста на старите Бетмени беше подруга. Ќе те однесат во кино еднаш да го гледаш, ама после ќе си го чекаш во видеотека или на телевизија. До тогаш, контактот со филмот ти е ограничен. Ќе најдеш некои статиички по списанија, постерчиња или ете конкретно со Batman Forever, неколку други алтернативни аналогни тракатанци. На следното гледање желбата ти е толку набилдана што си импресиониран со стопати поголем интензитет од претходниот пат.

Низ годиниве сфатив дека уште имам остатоци од оваа врска со филмовите на Шумахер. Да, сега ми се достапни на клик, ама ги пуштам со сите овие ствари од минатото што ми тлеат негде позади во мозок. Затоа и ми е интересно да видам што ми спремил филмот следното гледање. Batman Forever го немав гледано одамна, некои четири години кога го гледав и Batman & Robin последен пат. Тогаш впечатокот некако го фокусирав повеќе на вториов и како е позициониран во однос на тогашната жанровска атмосфера, па Batman Forever успеа да куртули од ваков пишан третман.

Всушност, и не се премногу различни, со тоа што Batman & Robin скоро и да ги елиминира најдлабоките траги што Бартон ги има оставено на франшизата, а Шумахер поцврсто гази во сопствените кои ги создава во Batman Forever. А, продукцијата е бизарна исто како и многу елементи од самиот филм. Од почетокот кога студиото решава да го разбие мракот на Бартон за да го направи филмот подостапен до деца, до крајниот резултат што е преполн со разни уредувачки грешки, неправилен ритам и брадавици на костимите за кои се побунил дури и самиот Боб Кејн. Не е ни чудно што си умре човекот кратко после Batman & Robin кога истите тие брадавици беа најизразени, Џоел.

Со Бартон напушта и Мајкл Китон, па на негово место доаѓа Вал Килмер. Не е толку впечатлив Брус Вејн како Китон, ама ни отприлика не штрчи како Џорџ Клуни. Добро се справува со многу аспекти од улогата и претежно те убедува дека е Бетмен. Може е премногу спокоен во однос на целата бучава која ја создава филмот со преексцентричните негативци и брзото темпо, ама тоа се должи на некои други одлуки. Бил замислен како многу помрачен филм кој намеравал подлабоко да ја истражи психата и дуалноста на Брус Вејн, ама на крајот е таков каков што е, со неколку исечени сцени кои се остаток од иницијалната идеја. Па, затоа Вал Килмер често пати изгледа како жив глумец залутан во цртан филм, а Никол Кидман нема никаков психијатриски придонес туку неколку секси црни фустанчиња.

Batman Forever има двајца негативци чии манеризми се повеќе прикладни за Џокер, но вистинската инспирација што не ја цениме доволно е некаде во старата серија со Адам Вест и стриповите од една поодмината ера. Денес нема да најдеш суперхеројски филм каде што негативецот има тајно скривалиште уредено во тон со неговиот моден имиџ. Нема ни да најдеш суперхеројски филм каде што таков негативец има банда што исто фура слична тематска гардероба. Само со таква наивна логика битангите што би се тепале од твоја можеш така да ги дотераш. Нема ништо појако од брендираните предмети на Ридлер кои се појавуваат по потреба од сцена во сцена.

Во овој контекст, има една сцена во филмот каде што Робин првпат му се приклучува на Бетмен како партнер и тргнуваат кон Ту-Фејс и Ридлер со бет-чамец и бет-авион. Иако Ту-Фејс и Ридлер немаат никаков начин да дознаат дека Бетмен доаѓа со засилување, Бетмен и Робин се пречекани со бомби кои се активираат со хардверски панел за "Подморница". Тоа ако не е ситуација директно од цртан филм, не знам што е. Разбирам дека после двата поозбилни филмови на Тим Бартон е тешко да го свариш ова ако си бил возрасен во 1995, ама без разлика, заслужува секаква почит бидејќи е едноставно генијално. Човек што го става ова во филм не е некој што не знае што прави. Твое е дали ќе го прифатиш. Мене ми е мило што научив комплетно да го сакам Batman Forever.

Дури и ако сè во филмот уште ти изгледа како пропаст, не можеш истото да го кажеш и за музичката подлога на Елиот Голдентал. Темата на Дени Елфман засекогаш ќе биде ненадминлива класика, ама Голдентал внимателно и прецизно гради врз нејзината основа. Ако Шумахер ровари по сè што воспоставил Бартон, тогаш овој би бил комплетната спротивност. Прво мислев дека е до звучниот микс и како доминантно е поставена музиката во Batman Forever, ама по внимателно преслушување на саундтрекот сконтав дека е самостојно феноменален, а во некои аспекти и помоќен од оној на Дени Елфман.

Е, сега види. Секако можеме до утре да ги чешламе и аспектите што го прават филмот "срање невидено". Наглите коси кадри, неонската естетика, истиот Џим Кери од сите негови филмови тој период, физиката и функционалностите на играчките на Бетмен, сексуалните испади на Џејс Меридијан кои се речиси престап, отсуството на логика кога Бетмен е уценет да го прифати Робин кој е патем возрасен маж посвоен од Брус Вејн, отсуството на логика во играчките на Ридлер, отсуството на полиција или воопшто било каква корисна моќ во Готам освен будали преправени во џиновски лилјак, секако дека можеме.

Има многу такви моменти и добар дел од нив се стандардната аргументацијата против филмот. Само што после сите овие години не осеќам потреба јас да го правам тоа. Ова е од едно друго време кое не можеш и не би требало да го оценуваш по денешни стандарди. Не подлегнува на шаблони и не се органичува со креативноста. Не крши никакви правила бидејќи воопшто не ни се труди да воспостави било какви. Целта му е да биде чиста, проста забава и да профитира воглавно од тоа, најбитно без натопорување некаква политичка агенда - нешто што денес упорно го труе она што е останато од жанрот, за жал.

Види такоѓе:

July 23, 2019

Анимираниот Batman: Hush

Си ги гледам скоро сите овие анимираниве DC филмови. Особено овие што се адаптации на култни стриповски наслови. Попрецизно веројатно би било инспирации од култни стриповски наслови, бидејќи некои од филмовите се прилагодени да функционираат во веќе воспоставен наративен континуитет со сопствени параметри и основа во Новиот 52 универзум. Како и да е, се појавуваат неколку пати годишно и се трудам да најдам време за повеќето, ама имам впечаток дека квалитетот веќе им е дојден до точка каде што само верглаат во некој чуден агол. Оттаму и трагите што многу од овие анимирани филмови ги оставаат се краткотрајни, па ретко нешто да те натера да го погледнеш пак. 

Со Batman: Hush ситуацијата не е ништо поразлична, за жал. Повторно е искасапен добар изворен материјал и парчињата му се налепени врз тој еден ист стерилен шаблон што само повремено успева да се оттргне од сервирањето просечна забава. Често пати Batman: Hush во тие саат и пол напорно се бори со сопственото темпо и набрзинка премотува некои мотиви кои се носечки во стрипот на Џеф Лоуб и Џим Ли. Јасно ми е дека не можело без нив, ама некои се шашаво и невешто изведени. Особено оние кои најсилно треба да ги извлечат емоциите на публиката.


Верувам дека е комплициран и амбициозен потег да напикаш толку обемен материјал во така скромна минутажа, меѓутоа е веројатно изводливо со поинаква насока. Доколку ова би било реализирано како засебна адаптација на Hush стрипот наместо ситуација која им се случува на ликови во постоечки континуитет можеби би било и пофункционално и покомпактно. Вакво личи на пропуштена шанса да се склопи како што анимираните Year One и The Dark Knight Returns на Френк Милер. Или некој формат каде што поприродно би легнале сите сегменти со кои ова се мачи да се справи одеднаш. Мини-серија, нешто такво.

Чудно ми е и тоа што Batman: Hush одлучува да го замени пресвртот без некоја посебно исплатлива причина. Hush како приказна е многу поефективна со тој залог, а анимираниот филм го одзема и тоа речиси во целост. Одлуката да се ослободи од таков интегрален дел на оригиналната приказна ми е некако непотребна и аматерска, не заради тоа што со ништо не придонесува, туку крати и на некои други места. Не знам каков е интегритетот на овој DC континуитет, претпоставувам дека се држи до некакви правила, а Batman: Hush со некои постапки ми личи како да ги прерипа или па можеби само ги потенцираше. Не сум баш најуверен дека адаптацијава има јасни цели.

Една многу интересна технички страна на Batman: Hush е тоа што светот во кој опстојува е изграден од различна Бетмен материја и приметувам дека не се стегаат да трупаат што им дојде при рака. Некои моменти од филмот наведуваат дека можеби следниот чекор на DC ќе биде во територијата на Бетмен на Том Кинг, па со оглед на тоа што не сум претерано врзан со овие анимирани екскурзии, држам отворена прегратка за позитивни изненадувања. Има многу материјал, барем на Бетмен му оди добро последниве години по медиумите што не се филмови со Бен Афлек.

Како и да е, не е толку лош како некои други анимирани Бетмен филмови. Ете адаптацијата на The Killing Joke ми доаѓа инстантно на ум, ама пак е далеку од вистинскиот начин за да се пренесе една ваква одлична приказна. За саат и кусур лабаво Бетмен цртанче сигурно проаѓа, ама за вистинската интензивна Hush приказна строго го препорачувам стрипот кој го сметам за еден од најдобрите во историјата на Бетмен.

July 25, 2018

Скоро совршениот Бетмен на Том Кинг

Некои работи се поубави само ако им ја чепнеш површината. Како кога DC Rebirth суптилно си поигра со Watchmen универзумот. Знаев дека еден ден ќе вдлабат целосно, ама не очекував дека резултатот ќе излезе така непријатен. Секако, ништо нема да го оштети ремек делото на Алан Мур, меѓутоа одлучив дека е подобро да не бидам изложен на материјал што ненамерно ќе го карикатуризира. Другите наслови отидоа во насока која исто не можев да ја следам, дури и оној All-Star Batman на Скот Снајдер. 

Затоа и така лесно се откажав од DC Rebirth. Единственото што остана привлечно беше редовниот Бетмен на Том Кинг, кој некаде на средина решив да го почекам за да се потсобере во купче. Кинг го имаше убедливо најкатастрофалниот почеток во целата оваа "преродба", што беше баш онака тажно за најважниот лик од DC, ама успеа комплетно да ја преврти играта со приказните во I Am Suicide и I Am Bane. Не само што си го исчисти своето име, туку ги гланцна и репутациите на Бетмен и DC. Сите што кенкавме дека Кинг не е добар избор за Бетмен сценарист, сега може да си напикаме по еден трејд пејпербек во газот. Особено после The War of Jokes and Riddles аркот за кој без спојлери можам да кажам само дека е една од најдобрите Џокер приказни воопшто.


Секако, по бројот #50 Кинг денес мора да се движи со обезбедување низ стриповски конвенции дека добива закани по живот, ама ќе стигнам и до таму. Деновиве ги прочитав последниве дваесетина броеви кои ми останаа за да бидам во тек и заклучокот е дека имам ново име на листата со омилени Бетмен автори. Кинг е цар. Го познава Бетмен, ја разбира неговата динамика со другите ликови, ги познава и нив самите, но она што е најбитно за приказните кои ги цепа тука - го знае човекот под лилјачката маска.

За да напишеш добар Бетмен стрип, мораш да навлезеш во комплексната психологија на Брус Вејн за некои работи глатко да функционираат. Тие сиви зони, дуалноста и дилемата за доминантниот идентитет се важни доколку сакаш нешто повеќе од обичен акционен третман. Предизвикот кој Кинг си го дава во серијалот е да го направи Брус Вејн среќен. Откако Кинг сфатил дека Брус не може да биде среќен со она што го прави и има, иако се грижи со сето негово постоење за истото, решава да му пружи љубов. Не љубов од Алфред и Робините, туку романтична љубов, од жена. Од Селина Кајл, поконкретно. Дали ова ќе го направи Брус среќен и што воопшто би значело тоа за Бетмен?


Кинг се обидува да најде некаков одговор веќе 51 број и јас сум комплетно задоволен од тоа како ги обликува стварите. Брус и Селина се конечно заљубени, а Кинг ја пишува историјата на Бетмен стриповите со тоа што нивната љубов одлучува да ја спои и во брак. Целиот третман е емотивен, романтичен и комплетно соодветен за сложени ликови како Бетмен и Кетвоман. Очигледно е дека се работи за професионалец кој перфектно ја познава сржта на проблематиката. Со години наназад сме ја гледале тензијата помеѓу нив двајца, дури и моментите кога ги однеле работите на друго ниво, но ова Кинг што го прави тука е крајно смело и невидено.

Секако, ова не е главното на сите овие броеви, Бетмен стрип е, не е Мег Рајан драма, меѓутоа е тема која речиси постојано се провлекува. Во 50-тиот број кој се случува дента на нивната долгонајавувана свадба, Кинг прави еден потег со кој сега гледам дека ја поделил публиката на две групи. Едните се восхитуваат на неговата храброст да отиде чекор подалеку, другите се бесни и му упатуваат закани поради кои DC му ангажирале телохранители. Јас сум во групата што остана со подотворена уста од концептот и сценариото и не сакам ништо да му се случи на Кинг. Целиот серијал ќе трае 100 броеви, па има доволно време за да го оствари она што го замислил, а кое можеби во оваа фаза го исплаши вториот табор.


Сигурен сум дека ги нема изиграно сите карти и не се потпира на импровизација. Сето ова е плански, меѓусебно поврзано и расцепкано на парчиња кои полека ги склопува. Нешто како "Залогот, пресвртот и престижот" на Нолан во неговата Бетмен трилогија. Уште не сме го виделе крајот на трикот, а баш е возбудлив патот до таму. Кој не сака емоционални ролеркостери? Кинг удри и една неочекувана нота што Knightmare костимот конечно го направи дел од стриповскиот канон. Batman v Superman сцената од сонот на Брус во пустелијата која Зек Снајдер веројатно ја имаше шлакнато зашто визуелно му изгледала кул? Епа, тука е исто ефективна само што конечно е во некаков контекст. Се надевам дека ова ќе стане дел од Бетмен за пустински мисии зошто дизајнот на тој костим е стварно предобар. 

Целиов опус на Том Кинг ќе беше совршен толку не постоеше клизавиот почеток и еден арк некаде понатаму со Ајви кој се потрудив да го разберам, ама не успеав. Дали оваа Ајви тука во DC Rebirth има такви супермоќи или пропуштив некоја страница, не знам, ама повеќе ми изгледаше дека е филер идеја колку да земеш здив. Повеќе сакам филери како онаа приказната со малото милијардерче што е опседнато со смртта на Вејнови и сака да биде Брус Вејн.

Остатокот е феноменален. Кинг е одличен раскажувач, а често нарацијата ја пресликува во нејзината спротивност. Паралелно добиваш две перспективи на една приказна. Тој штос првпат го искористи во еден број во аркот со Бејн, а понатаму со умерената употреба само си го направи препознатлив знак. Секогаш обрнува големо внимание на детали, знае да усогласи различни тонови, а често пати мрачниот универзум на Бетмен ќе го прошара и со порелаксиран соодветно темпиран хумор. Затоа и му верувам. Го прочитав и #51 каде што намерно го трга вниманието од случувањата во претходниот број за да создаде дополнителна тензија, па едвај чекам да видам како ќе го развие целото ова.

Види такоѓе: 

January 24, 2018

Викторијанскиот Бетмен

Бетмен е од оние ликови кои не ги ограничува околината во која се сместени, барем не целосно. Не е Ајрон Мен па да му требаат батерии за да работи. Бетмен како идеја може да функционира речиси во секаков временски период, без разлика дали е далечна иднина или праистриската епоха. Сме го виделе и на едното и на другото место. Брус Вејн секогаш наоѓал начин соодветно да си бетменува и не секогаш му биле потребни неограничени финансиски ресурси за да биде ефикасен. До крајот на оваа година ќе го видиме и во феудална Јапонија.

Пред околу триестина години, објавен e стрипот Gotham by Gaslight, каде што Брајан Агастин и Мајк Мигнола го носат Бетмен во викторијанско опкружување и шармантна приказна која го соочува со легендарниот мистериозен сериски убиец Џек Мевосек. Стрипот го имам читано многу, многу одамна за да би го памтел, па би сакал да ги прескокнам споредбите со анимираниот филм кој конечно ја адаптираше приказната и деновиве е веќе достапен за гледање.


Од она што памтам, Batman: Gotham by Gaslight филмот малку се двои од изворната elseworlds приказна, која патем е и првата со која DC Comics одлучуваат етикетирано да ги раздвојат настаните кои не се дел од нивниот главен континуитет. Самото тоа што адаптацијата не е панел по панел, овозможува простор за креативни манипулации, за среќа, овде успешно изведени. Пред сè, идентитетот на Џек Мевосек во филмот е различен од тој во стрипот, со што целата мистерија е превртена наопаку и те насочува да погодуваш до самиот крај.

Но, главната идеја е таа истата. Се случува низа убиства на проститутки низ Готам за кои одговорноста ја превзема Џек Мевосек. Сега градот, покрај "манијакот" што се облекува како џиновски лилјак, има уште една работа поради која во страв се движи низ улиците. Бетмен е затекнат со случај што не успева да го реши со првиот обид, а и со негативец кој конечно го предизвикува нивото на неговата вештина. За да постои уште една комплицирана препрека нели, за грозоморните убиства ќе биде обвинет и самиот Брус Вејн.

Иако просторот за освежување на митологијата е огромен, Gotham by Gaslight не отстапува премногу од удобната територија. Пак е на крајот класична детективска noir приказна за Бетмен што скока по кровови на мрачен град, само сега оперира со ресурси и опрема прикладна на периодот во кој живее. Референците кон главниот DC универзум се секако присутни, па кога ќе се појави група сирачиња кои се всушност Робините, нема да си посебно изненаден. Е, сега можеби нема Бетмобил, ама цепа некаков мотор низ тоа маглите.

Стилски, Gotham by Gaslight изгледа фино и покрај тоа што анимацијата на моменти открива дека не бил издвоен некој претерано голем буџет. Но, очгиледно не штеделе на музиката, која за разлика од претходните анимирани Бетмен филмови, овде е приметлива и одлично ја крепи целата атмосфера. Брус Гринвуд е супер како Бетмен, иако последниве години отсуството на Кевин Конрој успеа да ме навикне на Џејсон О'Мара. Реално, само гласовите на Бетмен и Џокер ми прават разлика во мноштвото анимирани филмови на DC, за другите актери немам преференца, а во случајот на Gotham by Gaslight, ни замерки.

Треба да го поминам стрипот за да си го освежам сеќавањето. Филмот е крајно забавен, па верувам дека и стрипот пак би го доживеал исто. Дури и сум пишувал на темата пред скоро една деценија, бледо го памтев и тоа. Краткиот осврт уште живее на The Wayne Manor бет-блогот што тогаш го уредуваа неколку другари, па еве линк тука.

Види такоѓе:

November 18, 2017

Justice League и пластичниот Холивуд

Минатата година Rogue One ми ја одржа последна лекција за холивудските блокбастери. За тоа како вештачки да создадеш допадлив филм за широка публика, изземајќи креативен инпут и визија на еден човек, заменувајќи ги со производ базиран на резултатите од темелно истражување на пазарот и предлозите на извршната власт на студиото. Ништо ново, ама беше првиот пат кога приметив дека сум презаситен од таков вид манипулации. Некогаш функционираше, ама сега сме веќе длабоко зацапани во филмскиот еквивалент на четвртиот депресивен албум на Лана Дел Реј. 

Види, и пластично цвеќе понекогаш знае да изгледа убаво, само што нема никаков мирис кога ќе му се доближиш. А, сите овие шарени примероци во градината одамна почнаа да се разградуваат, без оглед на материјалот. Во случајот на Justice League, можеш многу лесно да го видиш и процесот на создавање. Ги гледаш разбушавените конци, го осеќаш целиот обид на студиото како да протне производ што ќе личи на тие од успешното Marvel дуќанче карши. Поразително е и во мултимилионски филм кога ќе видиш колку очигледно му е компјутерски острануван негуваниот густ брк на Хенри Кавил зошто не сакал да го избричи поради снимање друг филм. 


Можеби и тоа е еден од проблемите. Информациите за продуцирањето на овие филмови ни се толку достапни и фрлани во фаца, што додека стигнат во кино веќе знаеме премногу. Знаеме за кенкањето на колебливиот Бен Афлек, за приватниот живот на режисерите и како тоа влијаело при создавањето на филмот, за ветувањата на студиото дека ќе испорача производ каков што сакале фановите со снимање на дополнителни сцени... Секако, можеш да изолираш, ама некако упорно наоѓаат начин да стигнат до тебе и да те инволвираат во процес кој би требало да се одвива зад завесата.

Marvel пред неколку години ја најдоа совршената формула за забавен блокбастер, отпочнувајќи суперхеројски тренд кој сигурен сум дека веќе ги живее последните денови. DC скокнаа малку подоцна, но со поинаков пристап кој не успеа да ја задоволи "разгалената" публика. Кога видоа дека не функционира, почнаа да се обидуваат да го емулираат стилот на конкуренцијата. Wonder Woman беше блиску до она што денес пазарот го очекува и тоа што осигура доверба кај повеќето дека можеби ќе им успее и со Justice League

Batman v Superman: Dawn of Justice мене ми беше океј, колку и да е непопуларно мислењето. Тогаш не се трудеа да ги копираат Marvel, па сите проблеми што ги има филмот се изолирани од таа трка. Suicide Squad ако воопшто може да се смета за филм, ги покажа првите знаци на испаниченото студио. Се плашев дека Justice League ќе е повеќе како овој вториот, зашто повторно се обидуваат да склопат приказна со ликови кои публиката едвај ги познава. За среќа не е толку лош, но сепак еден од главните предизвици за филмот e да најави неколку нови ликови и да ги здружи со постоечките против заеднички непријател. 


Времето од три часа некако се скрати на два, па нормално загриженоста дека филмот ќе биде кнап со време за да ги постигне сите овие ствари, ми беше присутна. Секако, тие што читаат стрипови знаат кои се Флеш, Аквамен и Робокап, но што е со пошироката публика која првпат слуша за Виктор Стоун или површно го познава од општа култура? Пет минути вовед не се доволни за да се поврзеш со ликот, а камоли да те убеди дека ваков тим има обединета динамика. Исфорсирано до крајност, со уфрлање на различен нов лик во наративот баш тогаш кога останатите се наоѓаат во некаква животна опасност. 

Никогаш не ја осетив хемијата помеѓу нив. Филмот се обидува да те излаже дека сите овие странци се познаваат меѓусебно и дека може да победат дводимензионален невозбудлив негативец, со мотиви сто пати претходно видено во ваков тип на приказна. Marvel таа доверба ја градеше со повеќе филмови пред да ги смести сите во The Avengers. Целата интеракција меѓу нив е во трејлерот. Да си помислиш дека прво го напишале трејлерот, па оттаму го гранеле цел филм. Дури и хуморот што е во трејлерот и функционира како таков, овде кога ќе го ставиш во контекст, исто така често делува присилен и вештачки.

Некомплетниот развој на ликовите и нивната улога во филмот го прави Justice League да изгледа како уште еден вовед во нешто поголемо. Нешто како што тогаш изгледаше Dawn of Justice. Не можам да прифатам филм што повторно изгледа како интро. Ликовите се толку добри што е срамота милиони и милиони долари да не можат соодветно да им го исполнат потенцијалот на големо платно. За да биде уште полошо, волку скап филм има очајни ефекти. Преполн е со кадри каде што еден од актерите е во фокус, а приметуваш како се двои од заматена позадина залепена на зелено платно. Последното нешто што го очекував од Justice League е да изгледа аматерски како фан-филм.


Бен Афлек, на кого толку му се кењав кога го најавија, продолжува да биде најдоброто нешто во франшизава. Некако успеваат да го погодат неговиот Бетмен, Брус Вејн, па и Готам. Можеби ликот не добива нови нивоа на длабочина овојпат, меѓутоа визуелно и со кореографијата на движењата, е баш онаков Бетмен каков што сакам да видам на филм. Упорно гледаме само делчиња од истиот, а сигурен сум дека тој потег со Бетмен, ако го изиграа на време, ќе создадеше многу подобри услови за развој на што и да сакаа да постигнат. Штета што можеби ни јас ни Афлек нема да сме тука за самостојниот Бетмен филм во истиов кинематографски универзум. 

Мислам дека овојпат е готово меѓу мене и овие филмови. Rogue One ефектот, од тогаш немам пипнато Star Wars ни со стап од далеку. Не ми е ова веќе замислата за двочасовна забава. Изморен сум. Ќе го искористам потрошувачкото право да не им дадам да ми брцнат во новчаник или да ме избричат со брендираните Justice League производи за нега и убавина, како и опцијата да не создавам галама околу нив. Нема да помогне да не се штанцаат уште неколку години дур трае трендов, ама барем нема да се осеќам како магаре и овозможувач.