June 26, 2017

Музичка плејлиста за 2017 (втор дел)

Ако ништо друго, годинава ми е исполнета со музика. Многу, многу музика. Ми влетуваат албуми што не ги очекував во 2017, албуми што ги чекав со години и буквално одбројував до датумот кога ќе се појават на интернет, како и некои за кои првпат слушнав и бев фино изненаден. На пола од 2017 веќе го имам и фаворитот кој беше во тесна конкуренција со DAMN. на Кендрик и Migration на Bonobo, но успеа да излезе како победник.

За досадните нема да губам време овој пат, па затоа во вториот дел од музичката плејлиста ќе се позанимавам со четири од различни жанрови кои ми се сместија во листата со најомилени и најслушани за оваа година. Драм ен бејс сцената исто така е опожарена од новитети, баш додека го пишувам ова ми свири новиот на Hybrid Minds во позадина. Но, за тие изданија веројатно ќе посветам една жанровска листа некогаш во иднина.



Поминаа седум години откако првпат ја почувствував креативната струја на Брајан Бетс. Инстантното навлекување на музиката која ја снима со другарчињата зад зајачките маски под името Sleep Party People, беше причината секое следно издание да го дочекувам со неопислива возбуда. Оваа година Бетс го објави четвртиот албум насловен Lingering, според него најсериозниот материјал до сега, не само во однос на процесот на создавање, туку и лирички. Темите како и претходно се крајно енкриптирани, меѓутоа поради чистите вокали полесно може да се стигне до нивната суштина.

Со минатиот албум, Бетс иако ја задржа иконографијата на Sleep Party People, одлучи да го одмори вокалниот процесор кој со години придонесуваше кон уникатниот звук. Доколку тоа звучеше чудно на феноменалниот Floating од 2014, oвде неговиот "човечки" вокал е природно наталожен врз колажот од амбиенталните психоделични мелодии и префинетиот поп. Бетс секогаш наоѓал удобност во помеланхолична територија, а со Lingering нуди спокој на секој оној кој не се плаши да пристапи во неговиот анкциозен свет. 

Иако трагите од раните денови на Sleep Party People бледаат од сопствената еволуција, Lingering е уште едно беспрекорно издание. Она што минатата година ми го приреди Tell Them It's Winter сега го доживувам со овој албум кој до овој момент ми е омилениот од 2017. Планирам наскоро да го имам и на плоча.

Слушни: "The Missing Steps", "The Sun Will Open It's Core", "Fainting Spell" и "Figures"


Onyx и Dope D.O.D. повремено соработуваат уште од 2013, а оваа година решија нивото на пријателство да го подигнат во цел албум кој верувам дека ги задоволи фановите на секој табор поединечно. Како лажен рапер, повеќе ме интересира страната на Dope D.O.D. и затоа ќе си земам за право да извлечам заклучок од мојата аматерска анализа дека ова им беше најдобриот потег што можеа да го направат откако го изгубија Доупи како член. Дури ја имав и таа среќа или несреќа да го проследам вториот концерт откако останаа без него.

Албум без еден член сигурно ќе звучеше многу попразно. Shotgunz in Hell вака појачан со Onyx е како да се отвориле портите на пеколот. Но, заслугата е секако на двете страни, а во еден момент гостува и Доупи чисто за да потсети дека и покрај неговиот дискутабилен талент, тотално недостасува во целата приказна. Дрога, насилство и секс врз највалканите дабстеп и трап битови. Материјал лишен од било какви морални норми, но зарем не е ова тоа што отсекогаш ја правело оваа дружина толку забавна?

Слушни: "PIRO", "XXX" и "Playa"


Не можеш да ги избегнеш оние романтичари на социјалните мрежи што упорно ја постираат "Nothing's Gonna Hurt You Baby" во различен контекст. Тоа и беше мојот прв контакт со бендов пред неколку години. Оваа депресивна американска багра пред неколку недели го издаде првиот албум кој го носи само името на бендот. Крајно скептичен се одлучив да го преслушам и сега мислам дека ми е во топ музика за оваа година. Не знам дали воопшто има поента да се обидам да си помогнам. 

Ако ништо друго, ова е најтажниот албум што сум го слушнал во последниве години, а ќе признавам дека повремено го вртам I'm Wide Awake, It's Morning од Bright Eyes. Само што досвире "K." со која Cigarettes After Sex решиле да ја почнат оваа аудио агонија, ми стана јасно дека ме чека издание што ќе се обиде да ми ги избоде чувствата со скршено стакло. Браво. Ова ми е веројатно најголемото музичко изненадување последниве месеци. Потсети се на албумов следниот пат кога ќе лежиш мамурен, дехидриран и со ново остварување во низата од сомнителни животни одлуки. А, доколку се осетиш малку емаскулирано, секогаш е тука Shotgunz in Hell да те стане на нозе.

Слушни: "Each Time You Fall In Love", "Sunsetz" и "Flash"



Лондонските Pumarosa ги открив преку една епизода на Flaked каде што свиреше "Priestess". Серијата има феноменална музика во секоја епизода, ама ова некако најсилно успеа да ми се залепи. После толку преслушувања на The Witch уште не можам да ги добројам жанровите кои ги комбинира. Пост-рок, електроника, трип-хоп, поп, фанк... Обично на ваквите бендови им се лепи "инди" етикета и се спремни за носење, само што ми се чини дека The Witch одбива било какво класифицирање. 

Крајно интересен бенд и албум. Ова им е прво издание, а веќе покажуваат исклучителна смелост за експериментирање со звук. The Witch колку и да е емотивен ролеркостер, успева да истера разиграно и динамично од почеток до крај со едвај некоја пауза за колку да земеш воздух. Искуство ми покажа дека The Witch е најефективен кога се слуша во кола од дома до работа во гужвите.

Слушни: "Dragonfly", "Priestess" и "Honey"

June 4, 2017

Wonder Woman (2017)

Веројатно имам изгледано повеќе од сто филмови во кино. Никогаш до сега не сум станал ни да се измочам, без разлика дали траеле четири саат или биле 50 Shades of Grey. Трпам сè и сешто, памтам дека на The Force Awakens бев готов да го извадам во кофата со пуканки. На Wonder Woman не само што бев да ја ослободам бешиката, туку ќе станав и ќе си отидев од филм првпат во животот. Лоши филмови како Suicide Squad се забавни баш поради тој факт што се лоши. Можеш да си прилегнеш и да се смееш на глупостите. Wonder Woman е секој заморен Марвелски шаблон до сега, игра безбедно и ако уште можеш да уживаш во ствари видени милион пати претходно, тогаш е океј. Во спротивно, и не баш.

Една работа е сигурна, DC конечно се на добар пат, дури и економски. Точно, и претходните филмови имаа солидна заработка, меѓутоа критичарите и публиката не им беа баш наклонети. Не можам да ги обвинам, иако стварно многу го сакам Batman v Superman: Dawn of Justice. Можеби главниот проблем со Wonder Woman е тоа што ликот никогаш не успеа да ме придобие до степен да ми биде грижа. Комплетно сум рамнодушен кон сè што претставува. Во Dawn of Justice беше океј, веројатно зошто се појави само кратко, но овде ми беше премногу. 


Досаден. Тоа е единствениот збор со кој би можел да го опишам филмот. Не е лош, ама е толку линеарен и предвидлив што и тие малку возбудливи сцени бидуваат потиштени. Има и хумор што повремено функционира, меѓутоа често неколкуте штосови се репетитивни, па ја губат поентата. Да, јасно ни е дека Дајана е дојдена во свет кој не го разбира, но само неколку пати може да се смешни нејзините несмасни испади кои ја потенцираат културолошката разлика. Со Капeтан Америка тоа го правеа многу посимпатично и умерено. Затоа е уште толку смешно кога ќе му даде бакшиш на Ник Фјури во The Avengers

Режисерката се обидува да го емулира визуелниот тон од претходните филмови во новиот филмски DC универзум, што значи има еден куп затемнети сцени каде што само можеш да претпоставиш што се случува. Но, зошто веќе го имаш гледано истиов филм многу пати претходно и не е некој проблем. Поголем проблем е претераната употреба на слоу моушн за акционите сцени. Арес како негативец е повторно шаблон, заедно сосе задолжителниот говор против човештвото кое не го заслужува светот. Што треба да се случи за главниот негативец барем еднаш да има некој поинаков мотив? 


Актерите, барем оние главните, се сосема океј. Можам да се сложам со сите добри работи некогаш кажани за Гал Гадот. Крис Пајн е одличен како Стив Тревор. Баш ми е мило што не го гледав капетанот Кирк во неговиот лик. Типот има харизма и талент кои знае како да ги користи без разлика на тоа со какво сценарио треба да работи. За жал немам забелешки за остатокот од екипата зошто едноставно не ми беа доволно впечатливи. Имаше неколку ликови кои филмот се обиде да ги протне како битни, меѓутоа не успеав да се поврзам со нив.

Не знам дали Wonder Woman може да послужи како осигурување дека ќе гледаме добар Justice League филм на есен. Иако изгледа како DC конечно да научиле од грешките, ми личи како да прават други, но еј, тоа е тоа што публиката сака да го види додека си фрла пуканки во усната шуплина. Justice League филмот и онака поминува низ глупости во кон крајот на продукцијата, не толку како The Batman, но пак постојат големи шанси да е хаотичен кластерфак. Кој секако апсолутно ќе ми се свиѓа зошто Бетмен и Супермен ќе бидат во ист филм. Се задоволувам со малку.

Ако ништо друго, додека трае општава падавица околу Wonder Woman ќе заќутат оние што им се бесат за јајца на DC последниве години. Не биле како Marvel? Епа ете, сега го адаптираат стилот да го задоволи твојот префинет вкус за досадни блокбастери. Сигурно и Ant-Man ти се свиѓа, нели?

June 2, 2017

Впечатоците од The Fidelio Incident

Кога пред некој ден излезе The Fidelio Incident си помислив дека конечно ќе играм нешто слично на Firewatch. Уште па и со приказна инспирирана од Фиделио операта на Бетовен за која не знам многу детали зошто сум недоволно едуциран, сместена во модерно време? Звучи како формула што квалитетно ќе ти потроши неколку саати, зар не? Погрешно. Освен преубавата графика и музика, The Fidelio Incident е несмасен склоп на повеќе идеи кои или се репетитивни или Act 3 Games не знаеле како да ги развијат во нешто поинтересно. Оној дел со Фиделио на Бетовен е присутен само како маркетиншка фора која претпоставувам дека влегла во концептот некаде кон крајот на развојот на играта. Но, тоа е најмалку битно. 

Главниот лик со кој играш, Стенли, доживува авионска несреќа со неговата жена Леонор на еден мал снежен остров во Исланд. Малото авионче е распрскано на сите страни низ островот, а Леонор е во остаток од авионот паднат на некоја ебана планина, каде што треба да стигнеш и да ја спасиш како не би премрзнала од студ. Почетокот е забавен зошто механиката ти е уште тазе. Главен непријател ти е неповолната клима, па за преживееш се топлиш од гејзерите што веќе се на островот и на запалените остатоци од авионот кои ги има во нереално огромен број на секој чекор. Сериозно, околината е како да се срушила цела флота авиони. 


Повремено комуницираш преку радио врска со Леонор која ти кажува дека пред да ја спасиш, треба да собереш страници од нејзиниот дневник кои се исто расфрлани на островот за во случај некој да ве најде, да не ви ги открие тајните идентитети. Тука е точката каде што играта се допира со операта на Бетовен, минатото на Стенли и неговата кутра жена е базирана на дејството од Фиделио и отприлика тоа е тоа. Можело да биде било што друго, или барем нешто поинвентивно што би ја направило причината за постоење на мистериозни бункери на островот повозбудлива. 

Да, во еден момент талкаш и низ напуштени бункери каде што играта користи прилика да ти уфрли нова механика - вртење вентили. Вртиш вентили за да пуштиш пареа од цевки да се стоплиш, ама вртиш и вентили за истата таа пареа да набрка рој инсекти додека се движиш по едно вертикално дрво на островот. Тука некаде веќе бев изгубен и тотално ми опадна интересот. Очекував дека ако веќе се наоѓам во бункер на мистериозен остров ќе бидам почастен со некој пресврт, но не. Само свртев неколку вентили и се најдов пак на островот за да го правам истото што го правев последниот саат. Да се топлам на пареа, оган што е отпорен на ветар и да поврзувам механизми што испуштаат друга пареа за бркам инсекти зошто еј, нема друг пат освен низ ројот бубачиња. Животот е суров, дечки.


Најсмешниот момент беше кога се најдов во некои флешбеци или ме фатија некои мистериозни ликови на островот и бев под некакво психотропно дејство. Со овие секвенци играта веројатно очајно проба да ме фасцинира, ама тука веќе зевав и задоволно се смешкав што не ја платив. Таман кога помислив дека ова е големото финале, се најдов пак надвор на островот кој сега беше цел опожарен и пак морав да вртам вентили за да пуштам вода и да го изгасам огнот.  Разбирам дека не треба којзнае каква механика за ваков walking simulator, ама ова е премногу досадно. Или правиш приказна што ќе ти удри некоја сентиментална нота, или барем малку ќе си малку попаметен со механиката. 

Не знам како The Fidelio Incident добива позитивни рецензии и спореби со Firewatch. Доколку ова беше VR игра верувам дека искуството ќе беше поинакво. За жал, нема таква верзија, ниту пак верзија што е доволно оптимизирана за да функционира со тастатура и маус. Среќа имам контролер и играм во полу-лежечка положба, па можев да ја искористам играта и за да дремнам малку. Не вреди за цената, а не вреди ни за времето. Првите петнаесетина минути се океј, но после тоа веќе имаш сè видено. Стенли се жртвува на крај за да ја спаси жена му зошто му правела друштво да бега од законот. Сега е слободна, јеј.

Види такоѓе: 

May 31, 2017

Хаха, новово Prison Break...

Еден мамурен викенд пред некоја недела ме закачи на новата сезона Prison Break или новиот мини-серијал или што и да е веќе овој дел од трендот на враќање стари, култни серии назад на телевизија. Не можеше да биде помалку гајле за продолжение на серија што не сум ја ни догледал до крај додека се прикажувала редовно, ама јеби га, некои денови не е ни битно што ти мрда на екран додека на смртна постела си даваш ветувања на себе кои знаеш дека нема да ги исполниш. Една епизода нема да боли, нели? Не може да е полошо од новото The X-Files, си мислев.

Последен пат кога гледав Prison Break беа во затвор во Панама. Изгубив интерес уште во втора сезона, па така трета ја баталив негде на пола и никогаш не се свртев назад. Од луѓе што догледаа дознав дека Мајкл Скофилд умира на крај и едно добри шест години никогаш не го слушнав името Prison Break, барем додека браќата не се појавија во првата сезона The Flash. Но, во петтата сезона, ајде да ги викаме овие девет епизоди петта сезона, Мајкл е прилично жив и се спрема за бегство од затвор во факинг Јемен. Секако дека да, инаку не би се викала серијата Prison Break!


Океј, овде навлегувам во спојлери, ама гајле ми е зошто и онака не верувам дека некој стигна со читање до тука или па ја гледал сезонава. Па, зошто е Мајкл пак во затвор, освен за FOX да можат да испродуцираат уште една сезона со ликови што публиката ги познава? Некаде кон крајот на четврта сезона или финалето на оргиналната серија, се разбира ова е тотално од газ извадено тука, извесен озогласен таен агент под кодното име Посејдон, кој решил да работи за сопствени цели, го регрутира Мајкл за да ослободи некој водич на ИСИЛ од затворот. Само што не е баш регрутиран, туку уценет, па затоа мора да си ја исценира смртта за да го заштити семејството и сите што ги познава. 

Првите две-три епизоди и не беа толку лоши. Се собра на кратко старата екипа да му помогне на Мајкл, истераа неколку комплетно нереални ситуации околу самото бегање од затворот, но она што ми беше најсмешно во цела сезона е "теоријата на заговор" што се оплеткуваше епизода по епизода. Имено, после наводната смрт на Мајкл, Сара се мажи за некој рендом лик кој испаѓа дека воопшто не е обичен суртук туку Посејдон. Еден од пресвртите што сезоната ги понуди е дека типот решил да го тргне Мајкл од сликата зошто едноставно се заљубил во неговата жена и дете. За да биде уште посмешно и Ти-Бег има син за кој не знае, но случајно тој син ќе се најде во истата ќелија во Јемен со Мајкл. 

Буквално сè што се случува во овие девет епизоди во однос на приказната е ликовите да се поместуваат од точка А до точка Б пропратено со некаков обид за илузија на тензија. Ништо возбудливо, ништо непредвидливо. Упорно сè се одвива во полза на главните ликови. Ситуациите се толку нереални што некогаш изгледа како да импровизирале по пат. Сезоната почнува еден куп работи во исто време, а не заокружува ни пола од нив. Тие што имаат некаков расплет само ја номинираат за најдобриот ситком за 2017. Ненамерно, секако. Се смеев. Едно добри пет епизоди само тоа правев.

Види, Prison Break никогаш не била серија со најпрецизната логика на светот. Ниту пак со најталентираните актери. Првата сезона успеа зошто беше оргинална и мистериозна, и се појави во период кога такви серии, со таков формат и жанр, беа прилично популарни. Можеби баш и тоа ги маскираше смешните глумачки способности на цела екипа со исклучок на Роберт Кнепер. Сериозно, никој друг не знае да глуми. Вентворт Милер има два различни изрази на лицето. Или е зачуден со подотворена уста или е резервиран со подзамижани очи. Таков и како Снарт во The Flash, подзамижан, дури и кога носи темни наочари. 

Не знам колку треба да си фан на Prison Break за да можеш ова да го сфатиш сериозно, а притоа да не се затекнеш навреден. Вака како некој што има океј сеќавање за првата сезона, си пројдов добро со смеење на глупостите што ги имаше тука, па некако не жалам за потрошеното време. Можеби петтата сезона немаше намера да ми понуди баш ваков тип на забава, а со оглед на тоа што сосема неплански и без очекувања решив да дадам шанса, на крајот некако испадна исплатливо. Фала FOX.

May 26, 2017

Флешови

Одамна не е тајна дека гледам The Flash. Успеав да конвертирам и неколку луѓе околу мене кои издржаа до "Out of Time" епизодата со која ми се отворија очите за серијата и сега ни е заедно убаво. Првите две сезони веќе беа излезени кога почнав да гледам, па морам да забележам дека ова чекање од недела до недела за нова од третава сезона не беше нешто особено забавно. За жал, исто како и добар дел од целата сезона. Сакав дека верувам дека и за The Flash важи истото како и за други слични серии, дека кога гледаш неколку епизоди по ред полесно се филтрираат досадните, но по финалето на третата сезона веќе имам еден цврст заклучок. 

Воглавно океј сезона, ама преполна со елементи поради кои ќе морам да ја издвојам како најслабата до сега. Што е чудно како воопшто ги приметував, зошто нели тотално лабаво гледам, со прогледување низ прсти на многу ствари. Mеѓутоа, серијата во повеќе наврати завзема насоки кои беа крајно шашави. Тотално не сакав да го правам ова Флеш, извини. Да почнеме отпочеток. Што се случи со Флешпоинт? Неколку епизоди и комплетно го тргнаа на страна неговото постоење? Пред почетокот на третата сезона со месеци наназад слушав "Флешпоинт, Флешпоинт" и молскавично го снема. Да, целото дејствие се случуваше таму (веројатно?), но ликовите коа беа засегнати од акциите на Бери едноставно престанаа да му придаваат било какво значење.


Штета. Ова беше единствената прилика да се долови генијалноста на Џеф Џонс во ваков формат и ја посраа. Бев возбуден и за другите спидстери кои му се приклучија на Бери, но во неколку прилики успеваа само бескорисно да прават гужва. Еве пробувам да се сетам во колку ситуации Воли, Џеси и Џеј направија некаква разлика. Поради моето разочарување од финалето, ми текнува на нула такви ситуации. Џеј дури и го одјебаа во ебаниот Спидфорс подоцна. А, ако сите овие спидстери не беа доволни, главниот негативец Савитар, беше исто така спидстер. Зошто претходно нели, ги немавме Риврс-Флеш и Зум. 

Ова е третиот поголем проблем со сезоната и тука веќе навлегувам во спојлерска територија. Не зошто негативецот е повторно спидстер, туку зошто пола сезона ја потрошија во страв од нешто што никогаш нема да има било каков импакт врз дејствие во серија каква што е оваа. Мантрата "Мора да го сопреме Савитар" стана напорна после неколку епизоди. Ајрис немаше да умре во никој случај, така што не знам зошто воопшто се трудеа со билдање на ваква тензија стоседумдес епизоди. Испадна дека алтернативна верзија на Бери и Савитар и да, океј, можеби тоа ме затекна неспремен. Но, од моментот кога се откри идентитетот на таа метална канта со комплекс на бог, приказната насекаде ја расеа предвидливоста. Да бидеме реални, The Flash не е најинтелигентата серија на светот. Чекорите кои ги прават се во некој нивни лимитиран домен и опциите за исходот се лесно пресметливи. 

Во кога се сценаристите се обидуваат да те подлажат, само се смешкаш зошто знаеш дека Велс има направа со која може секого да направи да изгледа како некој друг. Премногу време се потроши и на тоа. Каде се идеите, каде беа различните негативци секоја сезона? Зошто упорно ми паѓаа во сенка на "Леле дечки, мора да го сопреме Савитар, еј". Бери не научи никаква лекција сезонава, ниту тој, ниту целава багра од С.Т.А.Р. Лабс. Две сезони наназад дополнително ги заебува стварите со постапките што ги прави и цел тим будали упорно му веруваат. Симпатично е кога не е загушено во дрвење со закана која никогаш не беше сериозна. Во спротивно е само заморно.

Таман кога помислив дека е готово со Савитар и неинвентивноста на сценаристите, финалето ми фрли небитен и непотребен клифхенгер во фаца. Да, сигурно Бери ќе остане во Спидфорсот повеќе од пола епизода, баш сум загрижен, дечки. Кој ви ги смислува овие, бе? Хрчаци што трчаат по тастури ви пишуваат вакви наративи? Како да немаше доволно глупости сезонава. Како да беше малку мјузикл епизодата или онаа со Емо Флеш. 


Сепак, и покрај тоа што зевав на моменти, се радував на секоја нова епизода. Да, можеби серијата комплетно заборави и на фактот дека Бери е ебан форензичар и му треба работа за да плати сметки, но го убација Драко Мелфој како редовен лик што малку ја размрда екипата. Забавен лик и супер актер, се надевам дека ќе остане и понатаму.  Секоја чест и за Том Кавана. Три сезони глуми различни верзии на ликот и е феноменален. Обесете му некој медал на човеков. И, ако Кејтлин ја напушта серијата како редовен лик за да гостува како Килер Фрост, сакам да ја задржат новата докторка и во следната сезона. Ќе претпоставам дека затоа и ја додадоа, зошто тотално ме мрзи да проверам дали е замената на Кејтлин. 

Не знам каде ќе оди четвртата сезона, ама некаде прочитав дека конечно главниот негативец нема да е спидстер. Се надевам дека ќе се вратат на стариот формат кога не ни мафтаа пред нос со злобата на големиот антагонист. Се надевам и дека Ајрис конечно ќе има нешто повеќе за правење освен бидување жртва, дека Воли конечно ќе одјебе во друг универзум со симпатијата и ќе бидеме поштедени од неговиот иритирачки ентузијазам, а другиве ќе се вратат пак нивните обични професии. Сериозно, приметува некој дека и Џо не оди на работа веќе? Сакам и седум епизоди со Горила Грод ако може. Уствари, не седум. Сите нека бидат со Грод. Грод да биде главниот негативец во четврта и петта сезона.

Види такоѓе:

May 25, 2017

Научно-фантастично музицирање

Секогаш ми е непријатно кога мора Nanohex да биде тема на муабет. Од некои причини го држам крајно тивко, за разлика од вешот пружен тука на жицава Crapwerk, го доживувам некако поинтимно. Nanohex е псевдонимот под кој десетина години објавувам амбиентални електронски звуци за различни издавачки куќи низ светов. Денес за матичниот британски лејбл Kalpamantra излезе нов материјал под насловот Garden. Ова можеби и воопшто немаше да го спомнам тука да не се работеше за соработка со другар близок како Дамјан Крстески

Тие што нè познаваат, знаат дека ова не ни е прва соработка. Измеѓу професионалните програмерски соработки и порочењето, низ годиниве дружба имало многу обскурни музички дејанија. Но, бидејќи Дамјан последнава година и пол живее и работи во Берлин, ова ни е прва ваква каде што сме немале потреба да тегнеме опрема, клавијатури и гитари во импровизирано студио. Дамјан интензивно пишува и објавува научно-фантастични раскази во светски списанија и омнибуси. Garden е спој на неговата литературна луцидност во облик на кратка приказна и моите инструментални анти-музики како подлога. 


Почнавме со работа некаде на почетокот на годинава. Паралелно се создаваа приказната и музиката, често двата сегменти беа инспирирани еден од друг, зависи што ќе стигнеше прво дента. Последните два албуми на Nanohex беа издадени за Kalpamantra, па во моментот кога завршивме со снимање и пишување, првиот човек што одлучивме да стапне во контакт со ова, беше сопственикот Стивен Вилијамс кој воодушевен од материјалот повторно ни излезе во пресрет. Литературниот дел од Garden ќе биде објавен и посебно во списание.

Изданието е бесплатно за даунлоуд на овој линк со опција за симболична донација која оди за поддршка на опстојувањето на Kalmamantra. Кратката приказна е соодветно поделена и достапна во lyrics секцијата за секоја музичка подлога. Лејблот е присутен на сцената со години и воглавно се занимава со звук кој не е баш најдобриот избор за веселби и прослави, но си има публика која го одржува и лејблот, а и жанрот во живот. Garden e достапен и на YouTube каналот.

May 24, 2017

Jоhn Wick: Chаptеr 2 (2017)

Во последно време успешно ја избегнувам оваа чума од продолженија, римејци и рибути што е малку иронично зошто откако ќе го објавам овој пост за мојот омилен филм од 2017 што е исто така продолжение, ќе ја гледам новата епизода на новото Prison Break. Но, да речеме дека спијам помирно навечер со фактот дека нема да платам карта за вториот Guardians of the Galaxy или Alien: Covenant. Веројатно нема ни да ги гледам откако ќе ми станат нелегално достапни. Да не задремував пред да навлезам во долга дискусија зошто, сигурно ќе понудев неколку аргументи во моја полза, ама и онака на никој не може да му е помалку гајле. Меѓутоа со новиот John Wick ситуацијата е нешто поинаква, така што можеш сега да си земеш столица.

Продолжението на John Wick не ги користи елементите од првиот дел кои тимот за истражување на пазарот ги подвлекол како највпечатливи за публиката како основа, ниту пак се обидува во целост да го емулира. Нема бебе Грут и не е римејк на сам себе. Барем не толку за да биде безобразно очигледно. Сè уште се чувствува свеж пристап на не толку оргиналната формула или можеби тоа што не сум толку бескрајно накурчен кон тоа што го претставува филмот ми создава некое такво расположение. 


Последниот пат кога го видовме поранешниот озогласен платеник Џон Вик, ја спроведуваше неговата насилна одмазда кон тие што му го убија кучето и му ја украдоа колата, притоа пркосејќи на неговата страсно посакувана пензија. Ги испотепа сите на различни креативни начини со кул музика во позадина, но филмот не откри што точно се случи со стариот Форд Мустанг. John Wick: Chapter 2 отвора баш со одговор на тоа прашање кој доаѓа во форма на испукани куршуми во телата на преживеаните руски мафијаши. Ќе си помислиш дека конечно после ова заминува во пензија со новото куче и болката кон изгубената жена, но не. Успешни филмови имаат продолженија кои не му дозволуваат на Џон да земе воздух.

Но, што можеш да му направиш на човек кој веќе нема што да изгуби, ги убил во одмазда тие што му згрешиле и едноставно повеќе не го гледа убивањето на луѓе за пари како лукративен бизнис? Запали му ја куќата до темел. Нека не му остане ниту една слика од мртвата сопруга, ниту еден физички спомен. Ќе се врати ти се наебе на сè што имаш пред да успееш да му го изустиш прекарот. Овој пат Џон си има работа со италијанци кои се дел од организацијата на која тој припаѓал додека му течел стажот како платеник. Првиот дел тој свет го изгради како врвно организирана мрежа со сопствени кодекси на однесување и делување, посебни валути и "продажни места" за нивно трошење, па продолжението се повикува на еден таков елемент. 

Имено, двајца колеги може да си дадат крвна гаранција дека доколку едниот побара услуга, другиот не може и не смее да ја одбие. Правила си се правила. Да ги немаше ќе живееме со животните, зарем не? Но, Џон одбива една таква услуга зошто прилично е сериозен во намерата да живее помирен живот и таа одлука повторно ќе му ги извалка рацете. Дали веќе го кажав ова погоре, ама со други зборови? Баш како што филмот ја раскажува приказната од првиот, ама со други зборови? Хм, можеби сепак треба да заќутам и да го изгледам Alien: Covenant деновиве.

Сепак, John Wick: Chapter 2 успева да фасцинира. Толку е интензивен што немаш време да размислуваш за репетитивноста на формулата. Визуелно е исто така импресивен, Чед Стахелски се потрудил да има конзистентност во стилот. Сакав да верувам дека правецот на филмот ќе оди во некоја насока поблиска до Kill Bill 2 и покрај тоа што првиот дел за запечтаи приказната на некој начин, но сум задоволен со ова што е. До сега од репертоарот за 2017 не успеав да изгледам ништо подобро. Оргиналниот аспект доаѓа од продлабочување на подземниот свет во кој оперираат платените убијци од колегиумот на Џон Вик и повторно е суптилно за природно да се вклопи во овој нашиот. Дури и кога обични граѓани игнорираат разменување тупаници и куршуми на костумирани раскрварени луѓе на јавен простор. 

Дали ќе биде спојлер ако кажам дека во филмот го има и Лоренс Фишбурн? Сериозно, не го памтам трејлерот, можеби го имаше и таму, ама неговата појавување кај мене предизвика нечовечки крици од возбуда. Верувам дека е присутен тука само за да застане до Кијану Ривс, но за жал или за среќа, Стахелски се воздржал од The Matrix референци. Ги чекав, цело време ги чекав. Не е некој филм што се доживува себе толку сериозно за да не може да помине некоја суптилна фора, но ете, не го направија тоа. 

Без разлика на тоа како завршува филмот, Џон Вик нема долго да е во пензија. Веќе е најавен трет дел, а верувам додека не се претвори серијалов во нешто како Taken, ќе го цепаат со многу, многу продолженија. А, зошто веќе имаат и опширен свет изградено околу Џон Вик, ништо чудно седмиот дел во 2024 да има нов главен лик. Не го направија веќе тоа со Борн? Ете, гледаш како можело.

May 20, 2017

За DC Rebirth: The Button

Колку и да се мрштев лани кога DC одлучија да го соединат нивниот суперхеројски универзум со ликовите од Watchmen на Алан Мур, некако успеав да ја прифатам оваа крајно ризична идеја. Ништо веќе не е свето, нели? Се случува, сакал или не (Алан Мур дефинитивно не), и веќе полека влегува во историјата на американскиот стрип како еден од најсмелите потези до сега. Факт е дека DC поминуваат низ сериозна криза последниве години лутајќи со сомнителни чекори во потрага по цврста земја, меѓутоа некогаш од хаосот што го создадоа успева да никне по некој квалитетен плод. Овој пат тоа е The Button.

Со DC Rebirth одлучија дека историјата на нивниот универзум ќе биде одново напишана и дека Доктор Менхетен ќе биде виновникот за тоа овојпат. Некој дефинитивно претерал со креативноста на состаноците во DC Comics кога се решавало во кој правец ќе им се движат стриповите. Ретроактивно, Менхетен е одговорен и за создавањето на 52 универзумот и целиот башибозук со континуитетот таму од кој уште трпат приказните и после пет-шест години. Во обид да се закрпат некои дупки од ова безредие, моментално DC Rebirth прави напори со оргија помеѓу Flashpoint, трошките од 52 и Watchmen.  


The Button е мини-настан распространет низ последните два броеви на главните Batman и The Flash наслови кој беше заокружен оваа недела и една од етапите кои би требало да го обликуваат универзумот во нешто покохерентно. Во првиот DC Rebirth број Бетмен во пештерата го најде беџот на Едвард Блејк. Една година мистеријата остана недопрена и не беше лесно да се претпостави што точно им е планот. Беџот и опсесијата на Брус со тајните кои можеби ги крие, заедно со Еобард Тон (Риврс-Флеш) се враќаат во Batman #21 за да го наштимаат правецот во кој ќе се залета приказната.

Еобард завршува мртов под необјаснети околности многу набргу по конфронтацијата со Бетмен, па Бери и Брус одлучуваат да ги искомбинираат своите детективски способности и да патуваат низ времето по одговори. Откако ќе прошетаат низ неколку панели кои ги референцираат изминатите DC континуитети, повторно завршуваат во бет-пештерата, но таму се пречекани од Томас Вејн, Бетменот од Flashpoint и татко на Брус. Ако е потребно мало потсетување, во Flashpoint универзумот таа кобна вечер за Вејнови, застрелани се малиот Брус и Марта Вејн, по што Томас Вејн станува Бетмен за да ја одмазди нивната смрт. 


Batman #22 ги обединува таткото и синот од паралелни универзуми, двајцата облечени како џиновски лилјаци, како средство за неутрализирање на нивната болна траума. Сценариото на Том Кинг овде ја одмара мисијата на Бетмен и Флеш за да ја удри секоја можна емотиционала нота и резултатот е ништо помалку од фасцинантен. Томас и Брус конечно добиваат шанса да бидат повторно заедно, дури и во ваква ситуација. Имаат толку многу да си кажат, но за жал времето е прекратко зошто пештерата е веќе нападната. Томас се обидува да го убеди Брус да ја пензионира наметката и конечно да се помири со смртта на најблиските, иако сите знаеме дека веќе е предоцна за тоа. Меѓутоа за разлика од Брус, Томас успева да најде мир, жртвувајќи се уште еднаш за неговиот син. 

Уште од Flashpoint баш се прашував како би можела да изгледа една ваква средба. Том Кинг ми понуди повеќе отколку што можев да очекувам и поднесам, до степен да веќе не ми беше важно што ќе се случува во финалето на приказната во The Flash #22. Томас Вејн е крајно забавен Бетмен и перфектно функционира кога е искористен во умерена доза. Без разлика на тоа колку го сакам ликот и начинот на кој го канализира товарот што го носи, било што повеќе од него само би го разводенило. Публиката упорно го бара во сопствен наслов, ама се сомневам дека неговото присуство би било толку ефективно. Ликот е тука само за да понуди поинаква перспектива на слична трагедија и тоа е сосема доволно како такво. 


На насловната на Flash #22 го има Џеј Герик, првиот Флеш на DC. Ова беше предмет на шпекулации дека и тој ќе го има своето големо враќање во DC Rebirth, меѓутоа исходот е поинаков. Можеби и само сакаа да намигнат на публиката или пак имаат планови за во иднина кои само решија да ги најават на ваков начин. Воли Вест се врати во DC Rebirth по години заробеништво во Спидфорсот кога Бери се сети на неговото име и буквално го повлече назад во светот, но овде во ситуација паралелна на таа, Џеј Герик остана заборавен. Барем засега. Кул момент е тоа што е нацртан како Џон Весли Шип, браво за тој фин детал. 

Крајот на The Button наговестува инволвираност и на Супермен во целата оваа каша, но тоа ќе го видиме дури во ноември оваа година насловено како Doomsday Clock. Иако овие четири броеви ја размрдаа малку приказната, голем дел од мистериите остануваат без разрешница. Со Doomsday Clock би требало конечно сè да е објаснето. Приказната за среќа е малку изолирана од главните случувања во DC Rebirth, па материјалот за читање не е нешто многу голем: Flashpoint, DC Rebirth #1, првиот број на DC Rebirth The Flash (иако не е задолжителен) и овие четири броеви The Button составени од Batman #21-#22 и The Flash #21-22. Секако и цел Watchmen, нели.

May 15, 2017

Последните обиди на RIFT

RIFT е една од оние игри што секогаш ќе имаат место во мојата листа на омилени гејмерски искуства. Бев таму во моментот кога првпат се отворија интердимензионалните Рифтови над Телара, ја сркав достапната содржина до речиси последен артефакт, платив годишна претплата и експанзија која бргу после тоа стана бесплатна како и самата игра, а откако напуштив поради Mists of Pandaria, се враќав повремено само за да бидам дел од најсложната заедница во било која игра што сум ја играл.  

RIFT пред некој месец наполни шест години. Има турбулентна историја, се бореше со сериозна конкуренција, успеа да доживее многу светли моменти, но за жал никогаш не го достигна потенцијалот. Падна пред World of Warcraft како и сите претходно, без оглед на тоа што нудеше искуство слично на "златното доба" на гигантот на Blizzard. Не можеш толку лесно милиони играчи да ги избркаш од нивната комфорна зона, особено ако растеле заедно со еволуцијата на нивната матична игра. Но, тие од нас што ја прегрнаа иновацијата и свежиот воздух кој Trion го понуди со RIFT, се забавуваа. 


Сите навивавме да успее. Денес играта е терминално болна. Во гилдот каде што сретнав еден куп прекрасни луѓе со кои не си ги знаевме ни вистинските имиња, едвај има пет што се активни. Комплетни странци кои некако залутале во легендарниот Harshmallows. Ако си помал левел, можеш да чекаш и со саати за dungeon група или warfront. Има алтернативни начини за групно левелирање, меѓутоа овој дел моментално изгледа тотално заринкан. Можеби шашавата Nighmare Tide експанзија беше еден од причинителите за ова, или едноставно застерениот жанр живее добро само во Азерот. 

Викендов Trion ја подари новата експанзија на сите што се логираа. Не само што не оствари доволно профит кога се појави негде лани есента, туку компанијата влезе во спор со друга компанија која ги имала правата на името Starfall Prophecy. Спор кој Trion го криеше од јавноста додека не протекоа некои судски документи и причината за експанзијата сега да се вика Prophecy of Ahnket. Колку и да сум благодарен што ми заштедија триесетина евра, ова изгледа како очајнички потег на компанија која е свесна дека нема уште долго да може да ја одржува играта во живот. Верувам дека серверите ќе бидат онлајн барем уште некоја година, меѓутоа никој веќе не очекува нова содржина толку често.


Стапнав на новиот континент, односно комета која лебди над Телара, за да ги видам новите зони. Изненаден сум од огромниот труд кој е вложен во дизајнот на зоните, навистина ќе биде штета ако не пркне популацијата. Има играчи, но ова е најмалиот број што сум го видел во овие шест години. Можеш да најдеш група за секоја активност што е после 65 левел, луѓето се фини и се грижат да ја одржат играта во живот, но ми недостасува онаа гужва на која бев навикнат. 

Го завршив главниот квест во новата шума, Scatherran Forest, не сум нешто особено задоволен од приказна за спасување еднорози, зајчиња  и џиновски верверици, ама се забавував со динамичната содржина. Приказната пак не успеав да ја фатам, ниту зошто сум на ебана комета, ни како се нашла тука, ама од тоа што визуелно ми беше понудено сконтав дека целата е составена од димензиите од каде потекнуваат Рифтовите. Што е сосема океј, зошто секоја зона нуди различна темата. Ова го претпоставувам секако, не успеав да ги разгледам сите од проста причина што бараат поголем левел.


Затоа и планирам да поиграм, барем додека не ги прошетам сите зони. Левелирањето е споро, што е секако добро, ама ќе го ценев повеќе доколку главните квестови не беа толку досадни. Се надевам дека во следните зони потрошиле и пари на пишување приказна, а не само на дизајн. За механиката на спелови, уште тераат некој хибриден модел базиран на Diablo III и раната World of Warcraft, во експанзијата појачан со некои ајтеми соодветни со приказната. Не го разгледав системот во целост, ама ми изгледа како природен прогрес. 

И, ова погоре можеби и не е доволно за да извлечеш конечен заклучок дали играта воопшто вреди да се игра сега, па да бидам прецизен. Да. Секако дека да. Има доволно содржина што можеш да ја пржиш сам, има Instant Adventures што ги обединуваат играчите од сите левели, па доколку се осетиш осамено за данџн, можеш со дел од тие луѓе да склопиш група. Левелите на играчи скалираат до било кој левел рачно, а заедницата за среќа е уште пријателска, па со два-три реда муабет ќе ги убедиш да ти прават друштво за што и да ти се прави. До 65-ти левел, односно додека не дојде редот за новата експанзија, има доволно содржина да те држи окупиран со недели, ако не и месеци.

May 11, 2017

Уште Вовсталгија

Некаде околу годишнината од моментот кога Blizzard решија да го отштекаат приватниот сервер Nostalrius засекогаш, неколку другари ми пристапија со понуда за "враќање на Bанила World of Wacraft" на Elysium. Зошто сум мала кучка што никогаш не може да рече не на WoW (освен ако е Legion или некоја глупава експанзија), сè што ми требаше тие неколку минути покасно, е да направам акаунт и да сменам realmlist на 1.12 верзијата. Да, во секое време располагам со различни верзии на играта само за вакви пригоди. 

Elysium е исто така приватен сервер кој ја позајми базата од затворениот Nostalrius. Теоретски, има(ше) опција за трансфер на избрканите карактери од Nostalrius, меѓутоа таа опција никогаш не профункционира за мене. Покрај тоа, другарчињата не се баш пријателски настроени кон Алијансата, а зошто сакав пак да играм WoW со луѓе што ги познавам лично и со дел сме играле на Времето, мојот драг Гном со смешни бркови мораше да биде жртвуван и да направи место за малку помрачна раса. 

Анита, Јанев, Горгон, јас и Маке, бидуваме позери

Серверот е отприлика она што беше Nostalrius, барем во однос на квалитетот на емулацијата. Има значително помалку луѓе, дел се на други сервери, а дел исплашени од долгата рака на Blizzard која повремено решава да посегне по ентузијасти кои никако не штетат на нивниот бизнис, па се држат настрана од вложување во нешто што еден ден може ненајавено да престане да постои. Но, јас имам поминато години и години во пиратски Азерот и немам проблем кога ќе дојдат лошите чичковци од Blizzard и ќе нè растераат на клоци. Нека трае колку што ќе трае, секогаш ми e забавно.

Elisium има неколку серверски инстанци, а откако отворија посебно место за бегалците од Nostalrius, серверот почна со класична прогресија на содржината. Таму каде што сме ние, на истоимената инстанца, содржината е стасана некаде пред 1.6 печот, значи летово треба да го отворат Blackwing Lair рејдот. Со темпото со кое левелираме ние пет луѓе, веројатно нема да стигнеме да сме едни од првите што ќе стапнат, но еј, ако е серверот присутен за Ahn'Qiraj во 2018, тврдам дека сум прв што ќе се стрча накај Силитус. Шала на страна, добри сме. Со оглед на тоа што јас иако последен почнав сум прв со левел, тројца левелираат заедно цело време, еден упорно забушава, а двајца уште "не знаат дали ќе продолжат", успеавме да стигнеме некаде околу 30-ка. Тоа е пола пат.

Култниот квест Lost in Battle 

Хордашките зони ми се одамна здосадени. Повеќето квестови ги знам по име, знам точно каде се наоѓаат, што не беше случај кога играв Алијанса на Nostalrius, ама ми е крајно интересно, зошто ако не сум со моиве луѓе, наоѓам некоја друга група со која исто можам да си ја разгорам носталгијата. Што веќе мислам дека не е ни носталгија, зошто веќе од лани успеав да си ја наметнам оваа верзија на WoW како примарна. Но, тука е легендарниот "Barrens Chat" кој после години го гледам повторно во неговото вистинско светло. Иако денес не постои на оргиналните сервери зошто никогаш нема доволно луѓе во таа зона, овде живее и цвета. Заедницата секојдневно се труди и успева да ја одржи неговата репутација како најгнасното место на интернет. Пробај да прашаш каде е жена му на Манкрик, еве.

Не знам која е иднината на Elysium, ама ќе сум тука додека имам екипа за играње и секако додека серверот успева да заобиколи судир со адвокатите на Blizzard. Но, со оглед на тоа што не е толку популарен како Nostalrius и веројатно научија лекција дека треба да го држат хардверот во земја каде што Blizzard нема право да тужи, мислам дека ќе е тука уште некое време. Секако, имаше и некои интерни драми помеѓу девелоперите кога дел од нив пробувале да продаваат дрангулии за вистински пари кои мислам дека се завршени, а и да не се, не е битно сè додека можам да си го добијам WoW фиксот кој ми е потребен. Наскоро, кога ќе се одлучиме за име, ќе формираме и гилд, па сите заинтересирани може да ни се приклучат.

May 6, 2017

Музичка плејлиста за 2017

За жал не успеав да ја довршам ланската музичка плејлиста. Четвртиот дел ќе се занимаваше со изданијата што ги открив малку подоцна во 2016, или па излегоа на самиот крај. Сега кога сме веќе длабоко во друга година нема поента да се навраќам, меѓутоа пред да продолжам мора кажам дека Your Wilderness од The Pineapple Thief си го прогласив за вториот најдобриот лански албум, веднаш после Tell Them It's Winter. Откако е ова разјаснето, можам годинава да ја си фатам домаќински, со ред. 

2017 почна со Migration на Bonobo. Иако е сериозен претендент за мојот албум на годината, оставам простор да биде предизвикан од тоа што допрва ќе биде објавено. Без разлика што толку интимно го доживувам, оваа дилема беше непостоечка со Tell Them It's Winter лани, па затоа ќе ги држам ушите широко отворени.  Особено за новиот Sleep Party People албум што ќе биде објавен наскоро. Во првиот дел од плејстата за 2017, претежно ќе се позанимавам со рап и драм ен бејз. Некои од изданијава воопшто не ги очекував годинава, ниту пак се надевав дека ќе звучат така како што звучат, а сигурен сум дека на дел од нив ќе се навратам за некој месец кога поубаво ќе ми спласнат.

Kendrick Lamar - DAMN.


Уште кога се појави спотот на критички инфузираната "HUMBLE.", знаев дека Кендрик е сериозен во намерите да си ја одбрани репутацијата стекната изминативе години. DAMN. на прво слушање е многу чуден албум, особено што продукцијата зема насока која е различна од онаа на претходниот, To Pimp A Butterfly. Но, сепак, зад сингловите попрскани со малку трап, се крие експериментален звук кој испливува на површината после повеќекратно слушање. 

Тематски нуди малку поинтроспективен пристап, а не се воздржува да искористи и религиски поттекст за да го зајакне наративот. Не е толку инхерентен како good kid m.A.A.d. City можеби, или па јас споро пробивам низ слоевите комплексност кои ми откриваат нови моменти секое следно вртење. Има цело богатство на DAMN. ако си спремен да го пронајдеш, а Кендрик и по години на сцената уште има свежа енергија што ме влече да тргнам со лопатата низ неговите мапи. Макар и кога ги среќаваш Ријана и U2 по пат.

Joey Bada$$ - All-Amerikkkan Bada$$


Пред Кендрик да истапи со DAMN. бев сигурен дека ова е најдобриот црнечки рап што ќе го слушнам годинава. Но, подоцна сфатив дека што и да направи господинот Бедес, ќе паѓа во сенка на неговиот претходен опус. Сигурен сум дека некогаш ќе успее да  ги надмине "Unorthodox" и оние валкани млатења на B4.Da.$$, но во некоја следна прилика. All-Amerikkkan Badass е секако солиден албум, Џои има идеи зад кои стои цврсто, ама се приметувам како прерипувам траки и после бројните шанси кои сум им ги дал.  Некогаш звучи како да не му се погодил денот, а сепак морал да стане и да појде на работа.

Како што вели еден стих од претходниот албум, "If it don't hit my spirit, I don't get near it". Барем не онолку колку првиот впечаток. Непобитен факт е дека има голем потенцијал и моќ за уништување на конкуренцијата и заминување во историјата како еден од најдобрите рапери на оваа генерација, "Rockabye Baby" е фин пример за она што може да го извади и измери на масата, само што можеби ќе треба да почекаме до следниот албум.

Dexcell - Under the Blue


Гледам тука во фолдерчево со тотално легално набавени драм ен бејз од 2017 изданија дека имам повеќе од десет албуми. Не ги преслушав сите повеќе од два-три пати, ама барем пола ми вртеа и вртат со денови. Никогаш не ми било тешко да се одлучам за драм ен бејз албум, точно знам што барам од жанрот. Слаб сум на меланхоличнo носталгични мелодии и вокалите на Pat Fulgoni и Charlotte Haining, a ова британско трио се погрижило Under the Blue да биде перфектно спакуваниот производ од тој тип. 

Еден од најдобрите деби драм ен бејз албуми што сум ги чул во последните години, иако бендот има значително поголема километража од колегите со слични фасцинантни првенчиња како оној на Keeno, да речеме. И, секако, мојот омилен од жанрот за оваа година, со можност да си ја зацврсти позицијата како секојдневен животен саундтрек. Нешто како што ми беше Electric Sun лани.

The xx - I See You


The xx ги следам речиси од самиот почеток. Под следам мислам и на одбивав да го слушам Coexist зошто не беше првиот албум. Но, како што поминуваше времето и се местеа ситуациите, речиси и да се израмни со звукот на маестралниот прв самонасловен. За I See You веќе не бев скептичен, туку само љубопитен што ќе понудат овој пат, како ќе ја придвижат сопствената еволуција, колку и дали воопшто, стилски ќе отскокнат од сопствените рамки.

Албумот се погоди да ми падне во раце во онаа глупава снежна зима пред некој месец, совршениот сетинг за овој исполиран, освежен склоп да може емоционално да резонира. The xx по трет пат успеваат да ја удрат вистинската нота. Тешко е да си волку доследен после три албуми, особено со етаблиран стил кој можеби би било ризично да го влечеш низ непознати места без да му го оштетиш интегритетот. Уште не можам да се решам за омилени песни од I See You, но би ги издоил "Brave for You" и "Performance" како ствари што делуваат како сол на отворена рана.

Gorillaz - Humanz


Со Gorillaz си имам посебна врска што трае од "Clint Eastwood" навака. Некако постојано ми биле во непосредна близина. Дури и кога мејнстримот го тргна малку светлото од нив, си го запишував Plastic Beach како еден од омилените албуми воопшто. Humanz го чекав толку долго што мислев дека никогаш нема да се случи. Зошто Албарн ме навикна на различна музика на секој нивни албум, немав никакви очекувања. Само сакав нов материјал, зошто стариот веќе ми е изгребан од слушање. 

Humanz е интересен, но гостите кои ги има на секоја песна прават на моменти да звучи како компилација од разни артисти. Секако, има некоја нишка што ги поврзува и потсеќа дека сепак се работи за Gorillaz албум, меѓутоа на моменти како да е комплетно отсутна. Уште сум возбуден со самото тоа што слушам ново од Gorillaz, па можеби само ми треба повеќе време. Но, ако за нешто не се мислам многу, тоа е дека "Saturn Barz" ми стана една од омилените песни од бендот воопшто.

April 19, 2017

Дваесет броеви The Flash од DC Rebirth

Сакав да пишувам за тековниот Супермен. Стварно сакав. За тоа како највозбудливата приказна која започна со самиот DC Rebirth се погрижија да ја претворат нечитливо, полукохерентно ѓубре што само успеа да ми го изгуби времето со месеци. Но, не вреди ни за солзите од разочарувањето да си ги избришеш. За тоа е тековниот Бетмен на Том Кинг и Дејвид Финч, но затоа што е добар, за разлика. Дечкиве колку и да почнаа шашаво, го вратија Бетмен на врвот на DC Comics. Ама, таа тема е за некој друг ден. 

Читав многу The Flash периодов. Листав низ овој DC Rebirth Флеш и низ тој на Џеф Џонс од пред петнаесетина години со Воли Вест. Очигледно и тој е тема за некој друг ден... Наскоро Бетмен и Флеш конечно ќе се сретнат пак за да ја отплеткуваат причината зошто во DC Rebirth има ликови од ебаниот Watchmen и колку DC можат да ја напикаат интелектуалната сопственост во несоодветни места. Таман заборавив на тоа, ете во следните два броеви на Batman и The Flash ќе се обидат да ме потсетат. Но, зошто сакам да сум упатен кога ќе се случува тој "важен" кросоувер, избрав да сум во тек и со Флеш.


Откако почнав редовно и религиозно да ја следам серијата, некако ожеднев за Флеш стрипови. Знаев дека нема да го најдам следниот Flashpoint, ниту дека тој Бери од телевизија ќе го има истиот шарм како тој на телевизија и бев сосема кул со тоа. Верувам дека постојат добри The Flash наслови таму некаде, брцнав речиси во секоја листа што ги набројува "најдобрите". Иако повеќе ми се интересни, ништо не ми остави некоја видлива трага. Џеф Џонс има некои стварно супер приказни во неговиот Воли Вест Флеш, ама сакав Бери. А, овој Бери од DC Rebirth не е ни отприлика толку забавен како Бери на Џеф Џонс.

The Flash почна баш фино со Lightning Strikes Twice аркот. Бери е Флеш, Воли се врати од комплицираната историја на DC Comics, црнецот Воли од серијата (кој е нуспроизвод на New 52) е исто така присутен, и таман ќе помислиш дека има малку спидстери, Џошуа Вилијамсон реши пола град да го направи спидстери. Ако третата сезона на серијата претера со Флешови, можеш да замислиш што се случува кога добар дел од населението на Сентрал Сити ќе има такви моќи. Добро замислуваш, се појавува ултра-злобен негативец кој себе се нарекува Godspeed.

Аркот со Godspeed ме изгуби некаде на крај. Прекинав на најинтересното. Функционира само ако ги читаш по ред за жал, не ме завлече да следам редовно, но резултатот испадна задоволителен. Прилично солидно и со ветувања за иднина кои засега се неисполнети. Во отсуство на емотивна длабочина, The Flash компензира со шарена акција што е сосема океј откако ќе прифатиш дека тоа што го бараш од стрипот нема да го најдеш овде. Повеќе е нешто за повесела, посветена публика што би го следела ликот каде и да се затрча. Зошто се третирам себе како прилично нов фан на Флеш, ова не успева да ми го продаде ликот без предзнаењето кое ме задолжува да го имам.

Макар и што во следните броеви си игра со палетата на неговите најпознати негативци, пак нешто не штима како што треба. Зарем не го направија DC истово со Флеш и во New 52? Ми пречи и што фокусот е повеќе на Кид Флеш отколку на Воли Флеш, бившиот Кид Флеш. Јасно ми е дека комплексниот универзум околу Бери дополнително се замрси со серијата која веројатно има поголема популарност од стрипот и публиката го знае само црниот Воли како Кид Флеш, но сепак. Која беше поентата така театрално да се врати оргиналниот Воли ако дваесет броеви е ко статист? Сериозно ќе ме тераат да читам Titans заради Воли?

Следните два броја на The Flash и Batman може да ги искомплицираат стварите уште толку и се сомневам дека одат во насока што ќе ја остави публиката смирена, но еј! Marvel го направија Кеп агент на Хидра, секако дека DC можат уште еднаш да ја кренат ногата и да се измочаат врз Алан Мур. Се надевам дека и оргиналниот Воли ќе има некаква улога во извиканиов настан, зошто сепак со него почна целото ова, зар не? 

Па, дали вреди воопшто да се читаат овие 20 броеви? Веројатно, можеби. Ако нешто стои на средина помеѓу тековните Бетмен и Супермен тоа е ова. Просечно и подносливо. Бидување фан на серијата секако помага, мало предзнаење на кој Флеш е кој, меѓутоа за тазе публика секогаш ќе го препорачувам Flashpoint.

April 10, 2017

Kong: Ѕkull Island е џиновско забавно срање

Да, ама на почеток мора да расчистиме некои ствари. Kong: Skull Island не е добар филм, тоа еве ќе го признаам. Исто како што летоска нагласив дека се напалив како млад мајмун на трејлерот, па стандардите ми беа спуштени неколку нивоа подоле. Не онаму каде што треба да ти бидат за да уживаш во Transformers филм на пример, ама доволно за два саати да издржам генерички ликови на кои неколку познати актери едвај се трудеа да им ги читаат глупавите реплики. Дали тоа е цената што треба да ја платиш за да го видиш Кинг Конг како шлапа хеликоптери со раце што му летаат низ дома? Секако, зошто да не. Се тепа дури и со древен џиновски октопод.

Kong: Skull Island отвора за време на Втората светска војна. Двајца пилоти, Американец и Јапонец, чии авиони се срушиле во џунгла, се обидуваат да се убијат меѓусебе додека не ги прекине џиновскиот примат кој домаќинува со островот. Сцена што веројатно ненамерно ме потсети на синематикот од Mists of Pandaria, ама задоволно се насмеав. Пред да се расветли нивната судбина, филмот се сели на крајот од војната во Виетнам од каде и продолжува до самиот крај. Причина за да има некаков благ Apocalypse Now вајб, на моменти дури и малку исфорсиран, меѓутоа не ми пречеше зошто функционира со целиот несериозен тон на филмот. Барем не пробува да биде воен филм во Star Wars универзум, океј?


Затоа и бев кул со целиот тој ветерански рокенрол одред предводен од Ник Фјури, кои со платеникот Локи, онаа што ќе биде Кептн Марвел, Џон Гудмен и неколку неискористени ликови кои ги претставуваат малцинствата во САД, што тргна во лов по Конг и чудовишта слични на него на проклет остров што го нема на мапа. Триесет и седум ликови се премногу за било каков филм, еј дури и Suicide Squad се испосра со помалку, но кога веќе ги гледаш истите во секој втор, е како да се четири-пет. Замижав зошто Skull Island не штеди на чудовишта, а има доволно за да го избалансираат импровизираното сценарио. 

Референците кои се насочени кон заедничкиот универзум со американскиот Godzilla и го најавуваат следниот филм (или франшиза?) беа повеќе отколку што очекував, но културно камуфлирани во приказната, што некогаш едвај се приметуваат. Освен ако нели, не ја земеме задолжителната бонус сцена после крајот на филмот. Ми се допадна и тоа што овој пат ја испуштија романсата помеѓу Конг и генеричката плавуша, ама сигурен сум дека сепак нешто се случило надвор од сцена зошто имаше некои сомнителни ишарети помеѓу нив двајца. Сепак, не би сакал да шпекулирам и оговарам, може беа само другари.

Насетив и дека не само што Skull Island референцира унија со Годзила, туку веќе им гради и заеднички непријател на него и Конг. И, не само организацијата Монарх, туку и чудовишта против кои ќе се борат откако ќе разменат неколку тупаници, згради и автобуси во Godzilla vs. Kong. Дај им уште неколку филмови и верувам дека ќе се здружат против монструми кои доаѓаат и надвор од планетава, не само од под земја. Забавно ми е. Барем додека она што сакам да го добијам го нудат во разумна мера. Не е нешто што може да стане испрдок како Марвелине, зошто е испрдок уште на сам старт. А, доволно е профитабилно за да штанцаат филмови што еве, ветувам дека ќе ги плаќам и по два пати. Џиновски конзумеризам, јеј. 

Види такоѓе:

March 28, 2017

Shin Gojira / Godzilla Resurgence (2016)

Минатата година некој во Холивуд одлучи дека е добра идеја џиновски чудовишта како Кинг Конг и Годзила да добијат заеднички филмски универзум. Нешто со кое што сум кул, барем додека не прерасне во неподнослив непотребен полу-инвентивен тренд каде што филмовите од секој жанр во 2020 ќе бидат меѓусебно поврзни. Некаде видов листа на ствари во продукција што ќе делат филмски универзум, секако не го зборувам на памет ова. Но, не видов дека џиновски чудовишта дека стануваат тренд, иако радо би сакал. Чии јајца треба да почешаме со пари за едно седум Pacific Rim филмови? 

Во меѓувреме, Јапонците го ребутираа нивното национално богатство, франшизата Годзила. После оној јубилеен Gojira: Fainaru Wōzu од 2004, студиото Toho реши да го задреме Кралот на Чудовиштата цели дванаесет години, додека Холивуд пак го крена малку на нозе со римејкот од 2014. Кога викам малку, стварно мислам малку, зошто колку вкупно го имаше Годзила во тој филм? Десет минути? Немам ништо против филмот, само што секое наредно гледање приметив дека го мотам кон крајот. Затоа и бев толку возбуден за Shin Gojira, зошто ветуваше дека ќе го испорача она што Холивуд можеби повторно не успеа. 


Toho си го знаат занаетот. Знаат што и како функционира и како ќе се одрази на публиката, особено таа домашната, јапонската, која и не е баш најмногу наклонета кон американскиот третман на нивното омилено нуклеарно милениче. Всушност не сакаат ништо поразлично од тоа што и ние го бараме во овој тип на филмови. Џиновски монструм ровари низ град. Некогаш се тепа со друг сличен што исто така има афинитет кон модерна градба. Што не е јасно тука, Гарет Едвардс? А, за да биде Shin Gojira уште пограндиозен, Toho ги најми Хидеаки Ано, режисерот на Neon Genesis Evangelion и Шинџи Хигучи, јапонски гуру за специјални ефекти, кој има работено на Gamera трилогијата.

Shin Gojira е сместен во модерно време каде што луѓето се првпат затекнати од постоењето и уништувачката моќ на Годзила. Но, она што ми падна многу чудно е тоа што филмот нуди рана верзија на чудовиштето. Од почетокот, па некаде до средината е во еволутивна фаза, без малите раце, со прилично смешни подуени очи и се влече наоколу без да застане исправено. 

За среќа, неколку минути пред да станам сериозно загрижен за концептот на Shin Gojira, веќе беше гордо на две нозе и дојден до крајниот облик. Не беше мало момче повеќе, туку ѕвериште што им приреди итна и не толку забавна евакуација на жителите на Токио. Со нуклеарен здив и ласери што му излегуваа секаде освен од газот. Сериозно, пука ласери од перката. Не може да биде повеќе кул од тоа, нели? Ја има дури и оргиналната музика.

Паралелно на беснеењето на Годзила, владата на Јапонија дискутира и спроведува мерки за справување со оваа монструозна криза, нешто што всушност треба да го отслика филмот како  метафора за катастрофата во Фукушима од 2011, земјотресите и цунамито. Нешто како што оргиналниот Gojira од 1954 го симболизира хоророт од Хирошима и Нагасаки. Човечката перспектива во Shin Gojira е само растрчана бирократија и научници, наспроти она што Холивуд упорно го прави со шаблонски хармонични семејства од кои еден член е задолжително воено лице директно инволвирано во нападите против џиновските чудовишта. 

Затоа и сум задоволен со ова што е филмот. Не ни очекував да биде поинаку. Ми се допадна и освежениот дизајн на Годзила, верен на оргиналот, но со видливи црвени лузни од кои пулсира енергија. Мислам дека беше и физички најголемата варијанта на Годзила до сега. Занимливо е и тоа што Toho за првпат не користи човек во гумен костим, туку motion capture. Но, за да биде поавтентично, бар ќе претпоставам дека е нaмерно, на некои места изгледа баш како да е човек во гума. 

Се надевам дека возобновувањето на јапонскиот Годзила ќе донесе уште многу вакви филмови. Време е и овој Годзила да биде соочен со друго чудовиште. Следен филм за жал уште нема најавено, но Toho во ноември оваа година ќе го објави првиот анимиран Годзила, насловен Gojira kaijū wakuse или Godzilla: Monster Planet на Netflix. Во меѓувреме, планирам да плескам со рацете во радост за новиот Pacific Rim.

Види такоѓе:

March 26, 2017

Збогум Вулверин

Колку години опстојува X-Men филмската франшиза, седумнаесет? Веројатно во некаков облик ќе тера уште повеќе. Но, што е првото на кое ти текнува кога ќе помислиш на овие филмови, освен осцилациите во нивниот квалитет? Ќе претпоставам дека е Хју Џекмен како Вулверин. Дури и кога ќе помислам на Вулверин, прво ми се појавува жолтиот костим од стриповите, па потоа Хју Џекмен со бура во уста и бела "бијем жену" маица. Некогаш ми текнува и на  лошите компјутерско-генерирани канџи од X-Men Origins: Wolverine, но за тоа другпат. Поминати се доволно години за ликот да го асоцираш со актерот што веќе муабетите за тоа дали кастингот бил добар или не, полека ја загубија поентата.

Хју Џекмен беше најдобар во тоа што го правеше, но како и сè останато, и ова си го истера својот рок на траење. После четириесет или колку и да се веќе филмови, Вулверин го заокружи патувањето во овогодинешниот едноставно насловен, Logan. Можеби не беше секогаш централниот дел од нив, меѓутоа го крадеше громот дури и со појавување од неколку секунди. И, како за крај на една ера, ликот кој беше предводник на еден нов суперхеројски филмски бран, доби достојно испраќање, многу подобро отколку што можев да замислам и посакам. Секоја чест. Аплаузот е заслужен.


Ништо не можеше да ме спреми за Logan, дури бев скептичен и повеќе од вообичаено што знам да бидам. Каков реално можеш да бидеш после два шашави Вулверин филмови што стануваат полоши со секое гледање? Од првиот Вулверин ми остана само лошата сцена со Дедпул борбата, додека од The Wolverine имам сеќавања кои едвај би можеле да се склопат во трејлер. Но, Logan е различен. Не само поради R рејтингот (фала Deadpool филму за ова) кој допушта конечно да се разлетаат крв и црева кога Вулверин ќе набоде некој, туку и успешното дистанцирање од начинот на кој досега се правеа овие филмови.

Концентриран на три-четири ликови, Logan e повеќе приземјена драма наспроти спектакуларна акција. Темпото овозможува наративот да ја прегрне оваа форма и да се создаде веројатно најнесуперхеројскиот филм од сите суперхеројски филмови. Понекогаш повеќе личи како да го дели универзумот со најчовечките моменти од Little Miss Sunshine, отколку со X-Men: Apocalypse. И, тоа одлично функционира до степен да единствената замерка ми е тоа што Логан никогаш не запали пура во филмов.

Дејствието е сместено во 2029 кога мутантите се на раб на истребување. Ксавиер со годините го губи разумот и контролата врз сопствените моќи, а Логан полека станува жртва на адамантиумско труење. Освен тоа што е уморен од тоа што го правел поголемиот дел од животот, неговиот регенеративен фактор го нема истиот интензитет и решен е да ја прифати сопствената смртност. Но, се појавува мало девојче мутант со моќи слични на неговите, чиј опстанок зависи од него. Нема да навлегувам во спојлери, ама мислам дека е очигледна насоката во која се движи филмот. 

Веројатно е единствен филм од овој тип покрај трилогијата на Нолан, кој ме качил да ме повози на емоционален ролеркостер. Не ми е јасно само зошто им требаше волку време за да создадат нешто вакво. Возможно е секаде, но очигледно сметаа дека полесно се продаваат костимирани суперхерои кои се борат со армии безлични компјутерски-генерирани непријателски ботови. Logan навлегува во суштината на ликовите, нивните причини и мотиви и најпосле нуди некаква човечка и емотивна перспектива за припаѓањето и важноста на семејството, нешто што речиси целиот живот овие ликови не успеале да го искусат поради тоа животот ги турнал кон друг избор. Нешто што секогаш беше дел од X-Men филмската франшиза, но третирано малку ...поинаку.

После ова збогување, се надевам дека X-Men филмовите ќе си најдат друг лик што ќе им го осветлува патот. Секој обид да се врати Вулверин или па Хју Џекмен скраја да е, би било вршење гнасна нужда врз сè што е Logan. А, секоја научена лекција од овој филм може да биде чекор напред кон отстапување од бајатиот суперхеројски шаблон. Можеби е време и Marvel Studios да почнат да се коцкаат вака, зошто нивната комфорна зона е одамна досадна.