Епскиот Zack Snyder's Justice League

Не верував дека Џос Видон и баграта циркузанти од продукцијата на Justice League толку многу скратиле од снимениот материјал на Зек Снајдер. Таа верзија на филмот од 2017 е толку очајна што ќе се кладев дека нема начин да се прекрои во нешто гледливо. Ама ете, речиси митскиот Zack Snyder's Justice League конечно виде ден и успеа два пати за еден викенд да ми го потврди спротивното. Види, не е нешто тешко да ја надминеш таа несмасна крпеница на Џос Видон, ама верзијата на Снајдер далеку, далеку подобро филмско искуство.

 

Беа потребни години за кампања на фановите и натегања од студиото за да ја видиме оваа оригинална замисла на Снајдер. Четири саати ти проаѓаат како четириесет минути. Штета што ваков материјал мораше да заврши како жртва на различни креативни насоки, глупи некалкулирани извршни одлуки и за жал, една страшна семејна трагедија. Којзнае каква ќе беше иднината на адаптациите на DC со успешен Justice League филм во 2017. Одиме подолу без спојлери.

 

Zack Snyder's Justice League е различен филм од оној што го гледавме тогаш во кино. За среќа, не го памтам толку детално оригиналниот за да би можел попрецизно да ги подвлечам разликите, ама највпечатливата е тоа што ликовите сега имаат простор да дишат. Кога веќе немаш засебни филмови од претходно за да ја запознаеш публиката со новите ликови, мора да имаш некаков начин да ги претставиш Аквамен, Флеш и Сајборг за тие што не се во тек со некаков изворен материјал. Дури и да си запознаен со нив од стриповите или каде било, ова се нивните нови инкарнации кои мора да имаат соодветен вовед во филм од ваков тип.

Во ваков случај, четири саати се океј за да им се овозможи некаква појдовна точка на тие ликови. Да се изгради некаква динамика со веќе воспоставените, нешто што ќе те убеди да се грижиш за нив и ќе ја поткрепи нивната мотивација. Истиот случај е и со негативците. Оваа верзија на Зек Снајдер им дозволува и на нив да се позиционираат како посериозна закана пред која мора да застане ваков тим. Степенвулф сега има цела приказна што ги потпира неговите постапки која беше комплетно отсутна во филмот на Видон. Има дури и уште поголем негативец од него кој во претходната верзија мислам дека не беше ни спомнат.

Како и минатите филмови во овој Sniderverse (Man of Steel и Batman v Superman), Zack Snyder's Justice League удира посериозни ноти. Дури има и R рејтинг. Хуморот е исто така сведен на минимум и хероите не се обидуваат да бидат смешни во секоја втора сцена Што е всушност бизарно кога ќе видиш колку глупави досетки биле преснимувани во тој од 2017 со цел да се порамнат со нечија неточна идеја за формулата на Marvel. Единствено хуморот е најмногу присутен кај Флеш, но е неспоредливо воздржан за разлика од претходно.

 

Ги нема ни блескавите бои што зрачеа од филмот на Видон со кои се стремел колоритно да го разведрува ко да е Guardians of the Galaxy. Снајдер си го задржува визуелниот стил од претходно со попригушени и потемни нијанси и супер функционира во склоп на она што се случува. Лично, ми се свиѓа стилот на Снајдер, се научив дури и Man of Steel да го ценам во последниве години и немам проблем со тоа каде оди креативно и во овој филм. Knightmare сцените што ја допираат Injustice територијата се прекрасни и сакав да видам уште од тоа. Цел филм, на пример?

Меѓу другите ликови, Снајдер го враќа и Џокерот на Џаред Лето од Suicide Squad. Ова и не е некој спојлер, бидејќи добар дел од маркетингот за оваа верзија на филмот се потпре на него. Никогаш не го сакав тој Џокер, ниту Suicide Squad филмот (на слично ниво ми се со Justice League на Џос Видон), ама овде е изненадувачки добар. Перформансот му е одличен тие две-три минути колку што се појавува. Разменуваат неколку супер-тензични реченици со Бетмен, дијалог што е прилично интересен придонес кон приказна која за жал можеби никогаш нема да ја видиме. Феноменална сцена, морав да ја вратам уште неколку пати. Баш ваков Џокер би сакал да видам контра Бетмен на Бен Афлек. 

Озбилно не бев спремен за тоа колку добро може да испадне ова. Темпото е побавно и добро се снаоѓа со минутажата што е на располагање, па затоа многу лесно успева да те грабне и да те држи седнат четири саати. Работите ги гради бавно и фокусирано, те држи заинтригиран и речиси никогаш не ја губи контролата над твоето внимание. Освен тоа што убаво ја распослува приказната, и акционите сцени добиваат сличен третман. Подолги се и подетални, онака осеќаш дека некој стварно се бори за нешто. Има цела таква нова сцена што освен е епски акционен спектакл, служи и како дополнителна експозиција која одржува повеќе делови споени.

Zack Snyder's Justice League не е без проблеми, како и да е. Иако приказната успева да се одржи во кохерентна целина и воглавно да избегне бесмислени ќорсокаци, има неколку моменти кои не проработеа за мене. Не би сакал да навлегувам во спојлери, ама примерот што најмногу ми боде очи е најавувањето на еден нов лик во сцена која ќе беше многу пофункционална без пресвртот што наштетува на целиот емотивен контекст. Непотребно, зашто истиот лик го гледаме подоцна во филмот каде што е многу поефикасно презентиран. Не знам стварно како Снајдер не успеал да ги сецне тие две секунди од спорната сцена и што точно му била идејата.

 

Не знам дали филмов ќе успее да диктира некаква нова иднина за филмскиот универзум на DC. Очигледно е дека Снајдер имал амбиции за уште пообемна Justice League приказна, бидејќи самиот крај служи како ветување за нешто такво. Да, неколку кратки сцени се лани доснимени, ама и покрај тоа е присутна истата поголема идеја. Сепак, дури и да не се реставрира "Снајдервезумот", се радувам што конечно оваа верзија успеа да се избори за опстанок, а и лесно да ме освои откако пристапив со минимални очекувања. Како фан на овие херои не можам да не сум благодарен. Стварно ќе беше жалосно да останевме заглавени со оној шкарт од 2017.

Justice League и пластичниот Холивуд

Минатата година Rogue One ми ја одржа последна лекција за холивудските блокбастери. За тоа како вештачки да создадеш допадлив филм за широка публика, изземајќи креативен инпут и визија на еден човек, заменувајќи ги со производ базиран на резултатите од темелно истражување на пазарот и предлозите на извршната власт на студиото. Ништо ново, ама беше првиот пат кога приметив дека сум презаситен од таков вид манипулации. Некогаш функционираше, ама сега сме веќе длабоко зацапани во филмскиот еквивалент на четвртиот депресивен албум на Лана Дел Реј. 

Види, и пластично цвеќе понекогаш знае да изгледа убаво, само што нема никаков мирис кога ќе му се доближиш. А, сите овие шарени примероци во градината одамна почнаа да се разградуваат, без оглед на материјалот. Во случајот на Justice League, можеш многу лесно да го видиш и процесот на создавање. Ги гледаш разбушавените конци, го осеќаш целиот обид на студиото како да протне производ што ќе личи на тие од успешното Marvel дуќанче карши. Поразително е и во мултимилионски филм кога ќе видиш колку очигледно му е компјутерски острануван негуваниот густ брк на Хенри Кавил зошто не сакал да го избричи поради снимање друг филм. 

Можеби и тоа е еден од проблемите. Информациите за продуцирањето на овие филмови ни се толку достапни и фрлани во фаца, што додека стигнат во кино веќе знаеме премногу. Знаеме за кенкањето на колебливиот Бен Афлек, за приватниот живот на режисерите и како тоа влијаело при создавањето на филмот, за ветувањата на студиото дека ќе испорача производ каков што сакале фановите со снимање на дополнителни сцени... Секако, можеш да изолираш, ама некако упорно наоѓаат начин да стигнат до тебе и да те инволвираат во процес кој би требало да се одвива зад завесата.

Marvel пред неколку години ја најдоа совршената формула за забавен блокбастер, отпочнувајќи суперхеројски тренд кој сигурен сум дека веќе ги живее последните денови. DC скокнаа малку подоцна, но со поинаков пристап кој не успеа да ја задоволи "разгалената" публика. Кога видоа дека не функционира, почнаа да се обидуваат да го емулираат стилот на конкуренцијата. Wonder Woman беше блиску до она што денес пазарот го очекува и тоа што осигура доверба кај повеќето дека можеби ќе им успее и со Justice League. 

Batman v Superman: Dawn of Justice мене ми беше океј, колку и да е непопуларно мислењето. Тогаш не се трудеа да ги копираат Marvel, па сите проблеми што ги има филмот се изолирани од таа трка. Suicide Squad ако воопшто може да се смета за филм, ги покажа првите знаци на испаниченото студио. Се плашев дека Justice League ќе е повеќе како овој вториот, зашто повторно се обидуваат да склопат приказна со ликови кои публиката едвај ги познава. За среќа не е толку лош, но сепак еден од главните предизвици за филмот e да најави неколку нови ликови и да ги здружи со постоечките против заеднички непријател. 

Времето од три часа некако се скрати на два, па нормално загриженоста дека филмот ќе биде кнап со време за да ги постигне сите овие ствари, ми беше присутна. Секако, тие што читаат стрипови знаат кои се Флеш, Аквамен и Робокап, но што е со пошироката публика која првпат слуша за Виктор Стоун или површно го познава од општа култура? Пет минути вовед не се доволни за да се поврзеш со ликот, а камоли да те убеди дека ваков тим има обединета динамика. Исфорсирано до крајност, со уфрлање на различен нов лик во наративот баш тогаш кога останатите се наоѓаат во некаква животна опасност. 

Никогаш не ја осетив хемијата помеѓу нив. Филмот се обидува да те излаже дека сите овие странци се познаваат меѓусебно и дека може да победат дводимензионален невозбудлив негативец, со мотиви сто пати претходно видено во ваков тип на приказна. Marvel таа доверба ја градеше со повеќе филмови пред да ги смести сите во The Avengers. Целата интеракција меѓу нив е во трејлерот. Да си помислиш дека прво го напишале трејлерот, па оттаму го гранеле цел филм. Дури и хуморот што е во трејлерот и функционира како таков, овде кога ќе го ставиш во контекст, исто така често делува присилен и вештачки.

Некомплетниот развој на ликовите и нивната улога во филмот го прави Justice League да изгледа како уште еден вовед во нешто поголемо. Нешто како што тогаш изгледаше Dawn of Justice. Не можам да прифатам филм што повторно изгледа како интро. Ликовите се толку добри што е срамота милиони и милиони долари да не можат соодветно да им го исполнат потенцијалот на големо платно. За да биде уште полошо, волку скап филм има очајни ефекти. Преполн е со кадри каде што еден од актерите е во фокус, а приметуваш како се двои од заматена позадина залепена на зелено платно. Последното нешто што го очекував од Justice League е да изгледа аматерски како фан-филм.

Бен Афлек, на кого толку му се кењав кога го најавија, продолжува да биде најдоброто нешто во франшизава. Некако успеваат да го погодат неговиот Бетмен, Брус Вејн, па и Готам. Можеби ликот не добива нови нивоа на длабочина овојпат, меѓутоа визуелно и со кореографијата на движењата, е баш онаков Бетмен каков што сакам да видам на филм. Упорно гледаме само делчиња од истиот, а сигурен сум дека тој потег со Бетмен, ако го изиграа на време, ќе создадеше многу подобри услови за развој на што и да сакаа да постигнат. Штета што можеби ни јас ни Афлек нема да сме тука за самостојниот Бетмен филм во истиов кинематографски универзум. 

Мислам дека овојпат е готово меѓу мене и овие филмови. Rogue One ефектот, од тогаш немам пипнато Star Wars ни со стап од далеку. Не ми е ова веќе замислата за двочасовна забава. Изморен сум. Ќе го искористам потрошувачкото право да не им дадам да ми брцнат во новчаник или да ме избричат со брендираните Justice League™ производи за нега и убавина, како и опцијата да не создавам галама околу нив. Нема да помогне да не се штанцаат уште неколку години дур трае трендов, ама барем нема да се осеќам како магаре и овозможувач.

Флешови

Одамна не е тајна дека гледам The Flash. Успеав да конвертирам и неколку луѓе околу мене кои издржаа до "Out of Time" епизодата со која ми се отворија очите за серијата и сега ни е заедно убаво. Првите две сезони веќе беа излезени кога почнав да гледам, па морам да забележам дека ова чекање од недела до недела за нова од третава сезона не беше нешто особено забавно. За жал, исто како и добар дел од целата сезона. Сакав дека верувам дека и за The Flash важи истото како и за други слични серии, дека кога гледаш неколку епизоди по ред полесно се филтрираат досадните, но по финалето на третата сезона веќе имам еден цврст заклучок. 

Воглавно океј сезона, ама преполна со елементи поради кои ќе морам да ја издвојам како најслабата до сега. Што е чудно како воопшто ги приметував, зошто нели тотално лабаво гледам, со прогледување низ прсти на многу ствари. Mеѓутоа, серијата во повеќе наврати завзема насоки кои беа крајно шашави. Тотално не сакав да го правам ова Флеш, извини. Да почнеме отпочеток. Што се случи со Флешпоинт? Неколку епизоди и комплетно го тргнаа на страна неговото постоење? Пред почетокот на третата сезона со месеци наназад слушав "Флешпоинт, Флешпоинт" и молскавично го снема. Да, целото дејствие се случуваше таму (веројатно?), но ликовите коа беа засегнати од акциите на Бери едноставно престанаа да му придаваат било какво значење.

Штета. Ова беше единствената прилика да се долови генијалноста на Џеф Џонс во ваков формат и ја посраа. Бев возбуден и за другите спидстери кои му се приклучија на Бери, но во неколку прилики успеваа само бескорисно да прават гужва. Еве пробувам да се сетам во колку ситуации Воли, Џеси и Џеј направија некаква разлика. Поради моето разочарување од финалето, ми текнува на нула такви ситуации. Џеј дури и го одјебаа во ебаниот Спидфорс подоцна. А, ако сите овие спидстери не беа доволни, главниот негативец Савитар, беше исто така спидстер. Зошто претходно нели, ги немавме Риврс-Флеш и Зум. 

Ова е третиот поголем проблем со сезоната и тука веќе навлегувам во спојлерска територија. Не зошто негативецот е повторно спидстер, туку зошто пола сезона ја потрошија во страв од нешто што никогаш нема да има било каков импакт врз дејствие во серија каква што е оваа. Мантрата "Мора да го сопреме Савитар" стана напорна после неколку епизоди. Ајрис немаше да умре во никој случај, така што не знам зошто воопшто се трудеа со билдање на ваква тензија стоседумдес епизоди. Испадна дека алтернативна верзија на Бери и Савитар и да, океј, можеби тоа ме затекна неспремен. Но, од моментот кога се откри идентитетот на таа метална канта со комплекс на бог, приказната насекаде ја расеа предвидливоста. Да бидеме реални, The Flash не е најинтелигентата серија на светот. Чекорите кои ги прават се во некој нивни лимитиран домен и опциите за исходот се лесно пресметливи. 

Во кога се сценаристите се обидуваат да те подлажат, само се смешкаш зошто знаеш дека Велс има направа со која може секого да направи да изгледа како некој друг. Премногу време се потроши и на тоа. Каде се идеите, каде беа различните негативци секоја сезона? Зошто упорно ми паѓаа во сенка на "Леле дечки, мора да го сопреме Савитар, еј". Бери не научи никаква лекција сезонава, ниту тој, ниту целава багра од С.Т.А.Р. Лабс. Две сезони наназад дополнително ги заебува стварите со постапките што ги прави и цел тим будали упорно му веруваат. Симпатично е кога не е загушено во дрвење со закана која никогаш не беше сериозна. Во спротивно е само заморно.

Таман кога помислив дека е готово со Савитар и неинвентивноста на сценаристите, финалето ми фрли небитен и непотребен клифхенгер во фаца. Да, сигурно Бери ќе остане во Спидфорсот повеќе од пола епизода, баш сум загрижен, дечки. Кој ви ги смислува овие, бе? Хрчаци што трчаат по тастури ви пишуваат вакви наративи? Како да немаше доволно глупости сезонава. Како да беше малку мјузикл епизодата или онаа со Емо Флеш. 

Сепак, и покрај тоа што зевав на моменти, се радував на секоја нова епизода. Да, можеби серијата комплетно заборави и на фактот дека Бери е ебан форензичар и му треба работа за да плати сметки, но го убација Драко Мелфој како редовен лик што малку ја размрда екипата. Забавен лик и супер актер, се надевам дека ќе остане и понатаму.  Секоја чест и за Том Кавана. Три сезони глуми различни верзии на ликот и е феноменален. Обесете му некој медал на човеков. И, ако Кејтлин ја напушта серијата како редовен лик за да гостува како Килер Фрост, сакам да ја задржат новата докторка и во следната сезона. Ќе претпоставам дека затоа и ја додадоа, зошто тотално ме мрзи да проверам дали е замената на Кејтлин. 

Не знам каде ќе оди четвртата сезона, ама некаде прочитав дека конечно главниот негативец нема да е спидстер. Се надевам дека ќе се вратат на стариот формат кога не ни мафтаа пред нос со злобата на големиот антагонист. Се надевам и дека Ајрис конечно ќе има нешто повеќе за правење освен бидување жртва, дека Воли конечно ќе одјебе во друг универзум со симпатијата и ќе бидеме поштедени од неговиот иритирачки ентузијазам, а другиве ќе се вратат пак нивните обични професии. Сериозно, приметува некој дека и Џо не оди на работа веќе? Сакам и седум епизоди со Горила Грод ако може. Уствари, не седум. Сите нека бидат со Грод. Грод да биде главниот негативец во четврта и петта сезона.

Види такоѓе:

• Несупермен

За DC Rebirth: The Button

Колку и да се мрштев лани кога DC одлучија да го соединат нивниот суперхеројски универзум со ликовите од Watchmen на Алан Мур, некако успеав да ја прифатам оваа крајно ризична идеја. Ништо веќе не е свето, нели? Се случува, сакал или не (Алан Мур дефинитивно не), и веќе полека влегува во историјата на американскиот стрип како еден од најсмелите потези до сега. Факт е дека DC поминуваат низ сериозна криза последниве години лутајќи со сомнителни чекори во потрага по цврста земја, меѓутоа некогаш од хаосот што го создадоа успева да никне по некој квалитетен плод. Овој пат тоа е The Button.

Со DC Rebirth одлучија дека историјата на нивниот универзум ќе биде одново напишана и дека Доктор Менхетен ќе биде виновникот за тоа овојпат. Некој дефинитивно претерал со креативноста на состаноците во DC Comics кога се решавало во кој правец ќе им се движат стриповите. Ретроактивно, Менхетен е одговорен и за создавањето на 52 универзумот и целиот башибозук со континуитетот таму од кој уште трпат приказните и после пет-шест години. Во обид да се закрпат некои дупки од ова безредие, моментално DC Rebirth прави напори со оргија помеѓу Flashpoint, трошките од 52 и Watchmen.  

The Button е мини-настан распространет низ последните два броеви на главните Batman и The Flash наслови кој беше заокружен оваа недела и една од етапите кои би требало да го обликуваат универзумот во нешто покохерентно. Во првиот DC Rebirth број Бетмен во пештерата го најде беџот на Едвард Блејк. Една година мистеријата остана недопрена и не беше лесно да се претпостави што точно им е планот. Беџот и опсесијата на Брус со тајните кои можеби ги крие, заедно со Еобард Тон (Риврс-Флеш) се враќаат во Batman #21 за да го наштимаат правецот во кој ќе се залета приказната.

Еобард завршува мртов под необјаснети околности многу набргу по конфронтацијата со Бетмен, па Бери и Брус одлучуваат да ги искомбинираат своите детективски способности и да патуваат низ времето по одговори. Откако ќе прошетаат низ неколку панели кои ги референцираат изминатите DC континуитети, повторно завршуваат во бет-пештерата, но таму се пречекани од Томас Вејн, Бетменот од Flashpoint и татко на Брус. Ако е потребно мало потсетување, во Flashpoint универзумот таа кобна вечер за Вејнови, застрелани се малиот Брус и Марта Вејн, по што Томас Вејн станува Бетмен за да ја одмазди нивната смрт. 

Batman #22 ги обединува таткото и синот од паралелни универзуми, двајцата облечени како џиновски лилјаци, како средство за неутрализирање на нивната болна траума. Сценариото на Том Кинг овде ја одмара мисијата на Бетмен и Флеш за да ја удри секоја можна емотиционала нота и резултатот е ништо помалку од фасцинантен. Томас и Брус конечно добиваат шанса да бидат повторно заедно, дури и во ваква ситуација. Имаат толку многу да си кажат, но за жал времето е прекратко зошто пештерата е веќе нападната. Томас се обидува да го убеди Брус да ја пензионира наметката и конечно да се помири со смртта на најблиските, иако сите знаеме дека веќе е предоцна за тоа. Меѓутоа за разлика од Брус, Томас успева да најде мир, жртвувајќи се уште еднаш за неговиот син. 

Уште од Flashpoint баш се прашував како би можела да изгледа една ваква средба. Том Кинг ми понуди повеќе отколку што можев да очекувам и поднесам, до степен да веќе не ми беше важно што ќе се случува во финалето на приказната во The Flash #22. Томас Вејн е крајно забавен Бетмен и перфектно функционира кога е искористен во умерена доза. Без разлика на тоа колку го сакам ликот и начинот на кој го канализира товарот што го носи, било што повеќе од него само би го разводенило. Публиката упорно го бара во сопствен наслов, ама се сомневам дека неговото присуство би било толку ефективно. Ликот е тука само за да понуди поинаква перспектива на слична трагедија и тоа е сосема доволно како такво. 

На насловната на Flash #22 го има Џеј Герик, првиот Флеш на DC. Ова беше предмет на шпекулации дека и тој ќе го има своето големо враќање во DC Rebirth, меѓутоа исходот е поинаков. Можеби и само сакаа да намигнат на публиката или пак имаат планови за во иднина кои само решија да ги најават на ваков начин. Воли Вест се врати во DC Rebirth по години заробеништво во Спидфорсот кога Бери се сети на неговото име и буквално го повлече назад во светот, но овде во ситуација паралелна на таа, Џеј Герик остана заборавен. Барем засега. Кул момент е тоа што е нацртан како Џон Весли Шип, браво за тој фин детал. 

Крајот на The Button наговестува инволвираност и на Супермен во целата оваа каша, но тоа ќе го видиме дури во ноември оваа година насловено како Doomsday Clock. Иако овие четири броеви ја размрдаа малку приказната, голем дел од мистериите остануваат без разрешница. Со Doomsday Clock би требало конечно сè да е објаснето. Приказната за среќа е малку изолирана од главните случувања во DC Rebirth, па материјалот за читање не е нешто многу голем: Flashpoint, DC Rebirth #1, првиот број на DC Rebirth The Flash (иако не е задолжителен) и овие четири броеви The Button составени од Batman #21-#22 и The Flash #21-22. Секако и цел Watchmen, нели.

Дваесет броеви The Flash од DC Rebirth

Сакав да пишувам за тековниот Супермен. Стварно сакав. За тоа како највозбудливата приказна која започна со самиот DC Rebirth се погрижија да ја претворат нечитливо, полукохерентно ѓубре што само успеа да ми го изгуби времето со месеци. Но, не вреди ни за солзите од разочарувањето да си ги избришеш. За тоа е тековниот Бетмен на Том Кинг и Дејвид Финч, но затоа што е добар, за разлика. Дечкиве колку и да почнаа шашаво, го вратија Бетмен на врвот на DC Comics. Ама, таа тема е за некој друг ден. 

Читав многу The Flash периодов. Листав низ овој DC Rebirth Флеш и низ тој на Џеф Џонс од пред петнаесетина години со Воли Вест. Очигледно и тој е тема за некој друг ден... Наскоро Бетмен и Флеш конечно ќе се сретнат пак за да ја отплеткуваат причината зошто во DC Rebirth има ликови од ебаниот Watchmen и колку DC можат да ја напикаат интелектуалната сопственост во несоодветни места. Таман заборавив на тоа, ете во следните два броеви на Batman и The Flash ќе се обидат да ме потсетат. Но, зошто сакам да сум упатен кога ќе се случува тој "важен" кросоувер, избрав да сум во тек и со Флеш.

Откако почнав редовно и религиозно да ја следам серијата, некако ожеднев за Флеш стрипови. Знаев дека нема да го најдам следниот Flashpoint, ниту дека тој Бери од телевизија ќе го има истиот шарм како тој на телевизија и бев сосема кул со тоа. Верувам дека постојат добри The Flash наслови таму некаде, брцнав речиси во секоја листа што ги набројува "најдобрите". Иако повеќе ми се интересни, ништо не ми остави некоја видлива трага. Џеф Џонс има некои стварно супер приказни во неговиот Воли Вест Флеш, ама сакав Бери. А, овој Бери од DC Rebirth не е ни отприлика толку забавен како Бери на Џеф Џонс.

The Flash почна баш фино со Lightning Strikes Twice аркот. Бери е Флеш, Воли се врати од комплицираната историја на DC Comics, црнецот Воли од серијата (кој е нуспроизвод на New 52) е исто така присутен, и таман ќе помислиш дека има малку спидстери, Џошуа Вилијамсон реши пола град да го направи спидстери. Ако третата сезона на серијата претера со Флешови, можеш да замислиш што се случува кога добар дел од населението на Сентрал Сити ќе има такви моќи. Добро замислуваш, се појавува ултра-злобен негативец кој себе се нарекува Godspeed.

Аркот со Godspeed ме изгуби некаде на крај. Прекинав на најинтересното. Функционира само ако ги читаш по ред за жал, не ме завлече да следам редовно, но резултатот испадна задоволителен. Прилично солидно и со ветувања за иднина кои засега се неисполнети. Во отсуство на емотивна длабочина, The Flash компензира со шарена акција што е сосема океј откако ќе прифатиш дека тоа што го бараш од стрипот нема да го најдеш овде. Повеќе е нешто за повесела, посветена публика што би го следела ликот каде и да се затрча. Зошто се третирам себе како прилично нов фан на Флеш, ова не успева да ми го продаде ликот без предзнаењето кое ме задолжува да го имам.

Макар и што во следните броеви си игра со палетата на неговите најпознати негативци, пак нешто не штима како што треба. Зарем не го направија DC истово со Флеш и во New 52? Ми пречи и што фокусот е повеќе на Кид Флеш отколку на Воли Флеш, бившиот Кид Флеш. Јасно ми е дека комплексниот универзум околу Бери дополнително се замрси со серијата која веројатно има поголема популарност од стрипот и публиката го знае само црниот Воли како Кид Флеш, но сепак. Која беше поентата така театрално да се врати оргиналниот Воли ако дваесет броеви е ко статист? Сериозно ќе ме тераат да читам Titans заради Воли?

Следните два броја на The Flash и Batman може да ги искомплицираат стварите уште толку и се сомневам дека одат во насока што ќе ја остави публиката смирена, но еј! Marvel го направија Кеп агент на Хидра, секако дека DC можат уште еднаш да ја кренат ногата и да се измочаат врз Алан Мур. Се надевам дека и оргиналниот Воли ќе има некаква улога во извиканиов настан, зошто сепак со него почна целото ова, зар не? 

Па, дали вреди воопшто да се читаат овие 20 броеви? Веројатно, можеби. Ако нешто стои на средина помеѓу тековните Бетмен и Супермен тоа е ова. Просечно и подносливо. Бидување фан на серијата секако помага, мало предзнаење на кој Флеш е кој, меѓутоа за тазе публика секогаш ќе го препорачувам Flashpoint.

Пак гледам Флеш

Од "дајте ми електролити, ме пребледе ова" пред некој месец, стигнав да ги бројам деновите до почетокот на третата сезона на The Flash. Да, до таму е стигната мојата љубов кон серијата. Дури скришно ја изгледав и епизодата на срањено Supergirl кај што гостува Бери, зошто паузата меѓу сезониве практично почна да ме убива. Трејлерите што го најавуваа Flashpoint како основа за новата сезона не помогнаа времето побргу да пројде. Сега ќе треба да чекам и цела недела за нова епизода. Прекрасно, зар не?

Трета сезона е Флешпоинт. Барем така ја нарекуваат алтернативната реалност што Бери ја создаде во финалето на втората, иако има големи разлики со стрипот. Не очекував да следи страница по страница, секако, исто како и да ги нема останатите суперхерои кои се дел од оргиналната приказна, меѓутоа првата епизода ветува дека и оваа адаптација ќе биде забавна. Комплетно е во духот на серијата и го следи сето она кое беше елегантно обликувано минатите две сезони. Задоволен сум со ова, ама би бил пресреќен и со Томас Вејн како Бетмен епизода. 

До сега The Flash докажа дека нема граници кои може да ја запрат приказната, воведувањето на мултиверзумот беше смел потег, па верувам дека е сосема возможно подлабоко да згазне во оргиналниот Флешпоинт. Почеткот ветува дека продуцентите се спремни да се справат со емотивниот аспект на стрипот. Колку и влогот да е преголем, фино беше конечно да го видиш Бери среќен на начин на кој што некогаш бил и веројатно нема да биде повторно. Веројатно си ги заслужи тие неколку месеци, со оглед на неговата пожртвуваност, колку и да беше себично. 

Но, цената изгледа, за жал ја плати два пати, барем според крајот на првата епизода. Тоа е тоа што ќе биде занимливо за гледање сезонава. Форматот од претходните добива нова, возбудлива димензија, баш во време кога истиот може да стане досаден во серии во ваков концепт. Од тоа страдеше и почетокот на првата сезона, ама изгледа ја најдоа формулата кој ќе ги освежи стварите кога можеби е најпотребно.

Во промо трејлерите го имаше и Џеј Герик како Флеш, со тоа што сега ќе бидат три Флешови сосе Воли Вест сега. Ако нели, одлучат да го задржат и понатаму, но не гледам зошто да не. Ова отвара нови прилики за обединување на повеќе Флеш универзуми и едвај чекам да видам како ќе го изведат тоа. Со ова што (ќе) се случува сега, шансите да затупи се минимални. Се надевам дека не грешам.

Околу Justice League филмот

Чичковците ангажирани за третманот на филмските адаптации на DC Comics изгледа конечно си ја научија лекцијата откако Batman v Superman: Dawn of Justice ја подели публиката и фановите на Marvel им се изнасмеаа во лице. Јас никогаш немав некој сериозен проблем со мрачниот тон и отсуството на хумор во последните DC филмови. Проблемите беа поинакви и веќе сум преморен за да ги дискутирам пак. Но, судејќи според трејлерот за Wonder Woman филмот и краткиот тизер со сцени од Justice League, очигледно e дека стварите се движат во нешто поинаква насока каде што се осеќаат траги од стапките на филмскиот универзум на Marvel.

Видеото е така скроено, да одлично ја прикажува динамиката и карактеристиките на ликовите. Особено оние кои првпат се вака на филм. Marvel тоа го градеа постепено, филм по филм, па ги собраа сите на куп, ама некако имам верба дека и овој тазе ансамбл тука ќе биде поеднакво функционален. Ја мразам споредбава, меѓутоа е толку ни е врежана во перцепцијата како публика што не можам да ја заобиколам.

Добро е да се види полабав Бетмен. Бетмен што ќе испорача хумор, без разлика на тоа колку е циничен. Секаде каде што е Брус Вејн во видеото, може да се види дека Бен Афлек е уште поудобен во улогата. Дури има и една искрена насмевка кога Бери ќе го потврди учеството во Џастис Лиг како Флеш. Тоа не значи дека нема да ги скрши забите ако му застанеш на патот, Бетмен е, ама фино е некогаш да го видиш така искулиран. Веројатно и правецот на филмот го диктира тоа. Ако во BvS беше гневен и на крволочна одмазда за смртта на Робин, тука делува како да сака да се искупи со тоа што ќе го спасува светот од закана пореална од Супермен.

Бери Ален е исто кул. Дури има и мало скривалиште со монитори на кои меѓу другото, си гледа и Рики Морти. Кастингот ми е сосема океј и покрај тоа што толку многу го засакав Грент Гастин и мислев дека нема да можам да гледам друг Флеш. Костимот е малку чуден, повеќе е како оклоп, но додека е црвен и со жолт гром на градите, немам проблем. Повеќе имам проблем со тоа што кога ја користи моќта, светкавицата е плава. Можеби ќе го средат во пост-продукција, а можеби беше само во оваа сцена таква. Или зошто повторно филмот е со ограничена палета на темни бои, им изгледало чудно да биде жолто-црвено, еве не знам.

Аквамен е најзаебаниот дел во видеово. И, најмрачниот. Потемен е дури и од самиот Бетмен. Аквамен. Истиот Аквамен на кој му се смеат сите, тука изгледа како да му е прекурчено. Пие, импулсивен е, и веројатно нема да има проблем да ти тресне празна флаша од глава ако пробаш да се заебаваш со него. Бев малку скептичен за тоа како ќе се вклопи Џејсон Момоа во улогата, ама сега мислам дека сум убеден. Едвај чекам да видам како ќе се справат и со неговиот самостоен филм. 

Сајборг ми е најчудниот член на Џастис Лиг. Иако ги исчистав скоро сите Justice League броеви од Новите 52, никогаш не успеав да се поврзам со ликот на ниво на кое ќе ми биде гајле за него. Затоа само ќе се воздржам од коментари и ќе оставам филмот да ме изненади. Грин Лантерн воопшто го нема. Не сум во тек што се случува на таа тема. Можно е да го откачија скроз за филмов? На првата официјална фотка тимот е без него, а во Batman vs Superman го немаше на фајловите за мета-луѓе, ако добро се сеќавам. Можеби и паметна одлука. Со него филмот би бил пренатрупан.

Од Супермен исто така нема трага во видеото, но сосема е разбирливо зошто нели умре и веројатно ќе се врати некаде во втората половина од филмот. Претпоставувам откако Бетмен ќе го собере цел Џастис Лиг, па Супермен ќе стане од гробот кога најмногу ќе им затреба. Се надевам дека овојпат и Супермен ќе го погодат како што треба. Трета шанса е DC, ајде, можете вие. Ептен сум возбуден за ова, и сакам да верувам дека нема да оплескаат. Ноември 2017 изгледа толку многу далеку...

Уште гледам Флеш

Шансата што ја дадов на The Flash испадна едно од најфините мали задоволства што можев да си ги пружам на себе последниве месеци. Дури и кога цената е голтање на сопствените зборови. Ќе си ги земеш, ќе си ги напикаш во грло и ќе се потапшаш по рамо. Не е страшно. Мојата новородена љубов кон The Flash после "Out of Time" епизодата од првата сезона, направи оваа да не трепнам. Од "како може да го гледате ова срање" дојдов до "ова е најдобрата суперхеројска серија што не е на Netflix". Се сè случи толку брзо.

Втората сезона не сопре ни момент. Не застана здив да земе. Да успори малце со рацете на колена, да подише. Не сум некој читател на Флеш стриповите, сум прошол само неколку "важни" наслови, но сум доволно запознаен со фолклорот. Знам кој е Риврс-Флеш, Зум ми е познат како негативец, знам за Џеј Герик, Флеш од паралелна Земја, кул сум со Воли Вест. Во моментот кога шлемот на Џеј Герик заврши во универузмот кај што се случува The Flash, се осетив како некој да ми го гушна познавањето на стрипови. Фан сервис или не, супер вовед во целата сезона.

Втората сезона си поигра со сите тие ликови и создаде огромен арк полн со пресврти кои се протегаа дури и низ мултиверзумот на DC. Можеби серијата е слаба со сценариото, меѓутоа тие што ги пишуваат приказните имаат толку добри идеи што доколку бев поголем Флеш фан, веројатно ова ќе ми беше омилената серија. Секој ден ќе пишував долги љубовни писма до CW. Некој таму сепак има муда да биде креативен и покрај тоа што серијата нема намера да "заплива во длабокото".

Цела сезона без филер епизоди. Дури и кога имаше некои послаби со негативец кој никако не ја придвижуваше приказната од аркот, се случуваа ствари што не ми дозволуваа да преминам на следната епизода ако сум ја заспал таа што ја гледам моментално. Форматот на "цртан филм" сè уште е присутен, но ликовите созреваат побрзо од првата сезона. Барем онолку колку што сценаристите успеваат да ги мрднат работите, без да биде ненамерно смешно. 

Некогаш ништо не прави смисла, како тоа што триесет пати во епизода ќе кажат дека "мораат да го сопрат Зум, заедно", а тоа упорно не се случува. Дали е мрзливо пишување или идејата е серијата да биде модерната Lois & Clark: The New Adventures of Superman, не успевам да сконтам. Но, некогаш Бери ќе биде доведен на работ на разумот како во финалето или епизодата на Кевин Смит и ќе предизвика настани кои ќе ја разгалуваат публиката со приказната од Flashpoint на Џеф Џонс следната сезона. 

Со ова темпо, The Flash ќе има убава иднина. Не очекувам третата сезона да го следи Flashpoint во целост, еј дури не очекувам ни да е слична приказната со стрипот и ликови кои не се "редовен" дел од Флеш на хартија, ама сигурен сум дека ќе биде позабавно од било што до сега. Имаат доволно Флешови за поместување на границите, Бери, Воли и Џеј, па со оглед на тоа како се справуваа со наративот последниве епизоди, од октомври ќе е јако и без да го видиме Томас Вејн.

Почетокот на DC Rebirth

Морам уште на почеток да предупредам за грозни спојлери надолу. Текстот не е целосна деконструкција на DC Rebirth #1, меѓутоа е полн со детали кои би можеле да ти го нарушат уживањето при читањето на еден од најдобрите наслови некогаш создадени. Да, DC генијално го изведоа ова. Моќен и емотивен третман, баш како што заслужува нешто со вакви пропорции. Ова е веројатно тоа ниво кое се обидуваа да го достигнат последните неколку години и конечно им успеа. Еден од оние стрипови што сакаш да ги прочиташ пак отпочеток во моментот кога ги затвориш. Rebirth од денес ми е уште еден пример за "причината" поради која читам стрипови воопшто. Дозволи си го искуството, не читај надолу без претходно да го имаш прочитано Rebirth.

52 универзумот на DC официјално престана да постои. Си замина така како што се создаде, а парчињата кои останаа од него, од оваа недела се преточени во Rebirth. Велам преточени, бидејќи Rebirth не е "ресетирање" во онаа класична смисла. Иако претендира да биде голем исчекор во една попозната, традицонална насока, гради врз темелите кои беа поставени токму во 52, истовремено обидувајќи се да воведе некои нови, свежи елементи. Или барем, делумно да ги редефинира тие од пред Flashpoint.

Џеф Џонс експлицитно го прави токму тоа во овој прв специјален број. DC Rebirth #1 почнува со Воли Вест, третиот Флеш. По настаните во Flashpoint, Воли останува заглавен во Speed Force-от (како да го преведам ова без да се превиткам од болка? Режија?) и некако успева да се најде во 52 универзумот. Светот му е познат, но не е неговиот. DC се погрижија сосема да го исклучат Воли Вест од Новите 52, a Џонс тоа го користи за метафорично да ја прикаже перспективата на читателите кои не беа задоволни со овој универзум. Но, присуството на Воли Вест е повеќе од "признавање на грешките" на DC.

Воли е на некој начин точката каде што се преклопува мултиверзумот. Единствениот кој знае дека нешто не е во ред со местото на кое се наоѓа. Не само тоа, туку и дека креирањето на тој универзум не е случајно, дека се заканува нешто големо и мрачно. Воли полека го губи времето, па пред засекогаш да престане да постои се обидува да ги исконтактира тие што некогаш ги познавал. Да му помогнат, да го слушнат неговото предупредување и буквално, физички да го извлечат од енергијата која полека го уништува. Но, никој во овој универзум не се сеќава на Воли. 

Ниту Бетмен го препознава, а ни неговата некогашна девојка Линда Парк. Се обидува кај Сајборг, кај Најтвинг, но сите го гледаат како дух. Сфаќа дека во 52 универузмот постои и друга верзија на него. Пред да се откаже и соочи со сопствениот крај, заминува кај Бери Ален само за да се поздрави. Низ неколку емотивни страници, доколку тие претходно не успеаа да ти предизвикаат грутка во грло, Бери успева да се сети на Воли и да му помогне. Веројатно понатаму и други ликови ќе почнат да се сеќаваат на претходниот универзум и живот. Да, почетниов Rebirth е генерално фокусиран на Воли и неговото искускување на 52 универзумот, но Џеф Џонс секако не запира тука. 

Има уште неколку "исправки" на овој универзум кои допрва ќе треба да видиме како ќе се одвиваат, а започнаа уште со последните броеви на Justice League (#50) и Superman (#52) од Новите 52. Не ги читав редовно, а бидејќи Rebirth ме "предупреди" да се запознаам со содржината, ги пролистав отпосле. Тотално не сконтав што точно се случува во Justice League, но таму требаше да биде откриен идентитетот на Џокер. Наместо тоа, се откри само дека во 52 универзумот постеле три различни Џокери. Не сум нешто посебно воодушевен од ова "големо откритие", но контекстуално, некако прави смисла.

Многу позабавно ми е тоа што се случи со Супермен. На кратко, го убија. Нема веќе Супермен од 52, туку само оној од Lois & Clark кој е дојден и онака од друг покласичен универзум. Со оглед на тоа што ова е единствениот тековен наслов на DC што го читам во последно време, пресреќен сум за оваа одлука. Ако овој Супермен остане како единствен во освежениов унверзум ќе биде интересно. 

Сепак, можеби најважната и најмадеста одлука на Џим Ли или кој и да ги повлекол стварите за ова е вклучувањето на Watchmen во целото ова. Факинг Watchmen, еј. Така завршува Rebirth. Нели е малку... чудно тоа? Никогаш не било тоа дел од овој тип на стриповски свет, не мислам дека тие ликови припаѓаат тука, колку и да е кул начинот на кој Rebirth настаните се врзуваат со нив. Ако нешто клизне во новава стриповска линија, тоа може да е баш ова и покрај тоа што предвидувањата ми се оптимистички. Го замислувам и Алан Мур како превртува маса негде. Извини Алан Мур. 

Следната недела почнуваат редовните наслови. Ќе ги следам колку што ќе можам. Сигурен сум дека ќе има и помалку квалитетни, така што веројатно тие ќе ги филтрирам или ќе ги оставам за маратонско читање ако не ме привлечат со првиот број. Ова со специјалниов број е премногу ветувачки. Дури страшно е колку многу.

Гледам Флеш

Во ред. Навечер кога сите ќе заспијат, се мотам во едно црвено ќебе и гледам The Flash. Да, новава The Flash серија, за која две години зборам дека е за девојчиња и тинејџери. Ова трае околу еден месец веќе. Ја изгледав првата сезона. Морав да признаам за да ми олесни. Да, знае да е лоша, но е и крајно забавна во исто време. Не е Daredevil, не е Breaking Bad, нема да ти го смени животот, меѓутоа ако ти се гледа нешто лабаво пред спиење, ова е тоа "виновно задоволство". Како цртан филм е. Ликовите, науката, логиката, дијалозите, сè е така наивно и детски. И, супер е ако ја прифатиш како таква.

До "Out of Time" епизодата не ни приметив дека има арк целата сезона. Добар дел од епизодите ги заспивав и не ги продолжував следниот ден. Но, "Out of Time" тотално ме завлече. Ми стави патување низ време на тацна и ги сркав следните неколку епизоди во среде ноќ, поспан и замижан со едно око. Тогаш сконтав дека и покрај просечната реализација на серијата, има некаква поголема слика во позадина. Можеби е изведена малку тромаво, но функционира. Првпат осетив некоја тензија во приказната и се соочив со мојата љубов кон ликовите чии имиња имав проблем да ги запамтам претходно. 

Кога ќе се научиш да ја сакаш серијата, тогаш ги гледаш сите детали кои на површината изгледаат безначајно. Дури и кога се обичен фан сервис во вид на референци кон поп култура. Сиско, покрај тоа што има оружје склопено за секој негативец пет минути откако ќе се појави во епизодата, има и еден куп реплики што некогаш ќе намигнат кон публиката. Јасно ми е дека The Flash дели гледачи со други серии и филмови, само што некогаш делува премногу евтино кога експлицитно ќе го нагласат. Но, од друга страна има фан сервис моменти што се сосема океј. Татко му на Бери е Флеш од оргиналната серија, Марк Хамил е исто така Трикстер од таму, а ги има и браќата Скофилд од Prison Break. И, кул е кога тие ликови ќе станат "свесни" за нивното место во поп културата и како публиката ги перцепира. 

Имаше и еден таков момент со Брендон Рут (Супермен од Superman Returns, разбирам ако никој не се сеќава на филмот) кој во овој универзум овде е Атом. Пред да слета, ликовите се прашуваат дали е птица или авион. Такво суптилно кршење на "четвртиот ѕид" е сосема во ред. Симпатично е. Меѓутоа Сиско мора некогаш да ќути. Заморно е. Разбирам дека ликот е напишан така за да може публиката да се идентификува со него, ама тоа потенцирање на очигледното станува досадно после првите 117 пати. 

Покрај ликовите, развив толеранција и кон актерите. Можеби не се најталентираните што телевизијата ги има видено, но со оглед на концептот на серијата, подносливи се. Грент Гастин е одличен како Флеш. Немам нешто со кое можам да го споредам, меѓутоа успеа да ме убеди. Ајрис Вест уште не можам да ја сварам во целост, но претпоставувам дека ситуацијата на ликот до крајот на сезоната е одговорна за тоа. Или едноставно актерката нема харизма, ниту пак некаква хемија за да се носи со остатокот од екипата. 

Ќе продолжам и со втората сезона. Веќе е спремна за гледање, а финалето е следната недела. Всушност, ова мое заглавување со The Flash беше баш поради една епизода на Кевин Смит од втората сезона. Го сакам Кевин Смит и знам колку е фан. Толку беше возбуден околу режирањето, што не можев да останам рамнодушен на тој ентузијазам. Планирав да ја гледам само таа епизода чисто за да видам што може да направи од ваков материјал. И, ете, се навлеков додека чекав да излезе. Сега ќе си ги гледам по ред до таму. Додека си ги јадам сите срања за серијата што ги кажав, се разбира.

Flashpoint на Џеф Џонс и Енди Кјуберт

Пред да почнам напорно да го дрвам со DC Rebirth, морам да се вратам на она што чиј исход го започнува 52 универзумот, Flashpoint на Џеф Џонс и Енди Кјуберт. Го читав непосредно после анимираниот филм од 2013 и инстантно си најде место во списокот на омилени стрипови. Одлепувам на фикција која се занимава со патување низ време и алтернативни реалности. Дај ми добра "што ако?" приказна и запрати како ми се стврднуваат брадавиците. Џеф Џонс сè ова го прави во Flashpoint. Главното случување од пет броја собрано во колекцијата го надополнуваат уште неколку наслови, ама од тие само Batman: Knight of Vengeance го имам читано. 

Бери Ален се буди во свет кој е малку поразличен од тој каде што последен пат бил буден. Мајка му е жива, татко му е починат, жена му Ајрис е со некој друг, а Флеш воопшто не ни постои. Не постојат ни Џастис Лиг, Аквамен и Вондер Воман го имаат спалено пола свет со војната помеѓу нивните кралства. Светот не знае ни за Супермен, а Бетмен е Томас Вејн кој ја одмазува смртта на Брус. Бери, лишен од својата моќ, единствената помош во овој свет ја гледа баш во Томас Вејн, единствениот "пријател" кој е сличен на тој од неговиот. Најголемиот херој во овој универзум е Сајборг, кој треба да го обедини светот и да ја спречи војната помеѓу Атлантида и Амазон.

Приказната на Томас Вејн е исто трагична како и онаа на Брус, но неговите начини на делување се многу побрутални. Ова е Бетмен што ќе те однесе на зграда и од таму ќе те фрли на местото каде што го изгубил синот. Но, и покрај нестабилноста и неконтролираниот гнев, под маската сепак се крие интелигентен Вејн кој ќе ја види вистината во она што Бери го тврди. Барем во името на Брус, кој е некаде жив во паралелен универзум. Џеф Џонс користи прилика од навидум акционен стрип, да создаде длабока емотивна приказна за пожртвуваност и трагедии, веројатно една од најдобрите што ги нуди медиумот. 

Не само што ќе го видиш ретка сцена со расплакан Брус Вејн, туку има и верзија на Супермен кој никогаш не видел сонце. Во овој универзум, кога паднала капсулата од Криптон во Метрополис, владата го заробила Кал-Ел и го држи затворен, исплашен и слаб. Ќе видиш делови и од другите DC универзуми додека Флеш патува низ времето за да го запре Риврс-Флеш кој е одговорен за целата оваа пиздарија. 

Џеф Џонс има необична моќ да направи да засакаш лик што претходно не ти бил претерано битен. Ако може да те натера Аквамен да го сфатиш сериозно или да уживаш во Џастис Лиг, тогаш Flashpoint слободно може да послужи како влезна Флеш дрога. Покрај тоа што обезбедува солиден третман на ликот, се занимава со доволно други познати ликови од DC, како и со повеќето универзуми во кои постојат. Дури и руши еден таков и создава нов. Причина плус за да се најде на секоја листа со "есенцијални DC Comics наслови".

Нова шанса за Justice League

Океј, никогаш не сум бил фан на Justice League. Мислам, фини се лудак во костим од џиновски лилјак и снажен вонземјанин кој идентитетот го крие со наочари, одлично функционираат и кога ќе ги споиш заедно. Ептен ретко ќе прогледав и низ волшебни зелени прстени. Меѓутоа, линијата сум ја влечел на амазонски принцези со невидливи авиони и магично ласо кое жртвите ги принудува да ја кажат вистината. Имам дадено 462 шанси на Џастис Лиг. Стрипови, филмови, серии... Дури ни оној легендарен JLA на Морисон не ме завлече. Не било ништо лошо и неподносливо, секогаш сум бил толерантен кога ќе ми влета некој од ликовиве кои не сум успевал да ги засакам во Бетмен или Супермен стрип, ама кога бил цел тим споен, брзо сум го губел интересот. 

Периодов читам Супермен. Стари, нови, што сум ги читал, што не сум ги читал, секакви... Се опседнав со ликот како да сум Лекс Лутор. Навечер ми доаѓа во сон и ме прогонува. Тука некаде дојде и мојата желба за нова шанса за Џастис Лиг. Ако не Морисон тогаш што? Новите 52 на DC. Нели се скроени за нови фанови? Епа, со умот во таа состојба, отворен како никогаш претходно, ги симнав првите шест броеви. Третирајте ме како нов фан, покажете ми зошто е добро ова. Кецот го памтам како солиден уште од пред четири години, Аквамен веќе го засакав како лик, а со оглед на тоа што веќе изградив култ околу Џеф Џонс - зошто да не. 

Ја затворив првата приказна, шест броја, собрана е како Origin, и седев така и ќутев неколку минути со осмех. Еј, ова било добро. Или се начекавме во вистинскиот момент. Добро, не истекува безусловна љубов од мене кон Вондер Воман или Грин Лантерн, ама ете, конечно природно ми се склопија во целата слика. Фала Џеф Џонс. Ако ова успеа да натера некој што не е фан да почне да копа подлабоко во приказните, браво. Мајсторија. Џим Ли го црта ова, така што можеш да го претпоставиш квалитетот. Му го обожавам Бетменот. 

Во Origin е раскажано создавањето на Џастис Лиг. Бетмен, Супермен, Флеш, Вондер Воман, Аквамен, Грин Лантерн и Сајборг. Сајборг ми беше најнепознат лик, препоставувам тоа го заклучиле и DC, дека не бил толку достапен на публика што површно го чепкала универзумот, па акцентот тука е ставен баш на него. Покрај тоа, другите веќе имаат и сопствени серијали, така што и немаше потреба од некакво посебно претставување. Тимот е соочен со Дарксајд. За да споиш херои како овие погоре, мора да им дадеш некаков голем негативец, а Дарксајд е баш таков. Тука е преголем и за Супермен да може да застане сам пред него. Супер прилика да го донесат и него во 52 универзумот. 

Спојувањето на ликовите е мазно, постепено, баш како што расте целата закана која ги принудува на соработка. Некои едвај се познаваат, не знаат еден за друг, немаат ни доверба меѓусебе, барем до моментот кога баш тоа ќе е најпотребно. Толку е почеток што Бетмен уште важи за некаков мит за кој не ни верувале дека навистина постои. Коментарот на Грин Лантерн е бесценет. Исто како и неговиот однос со Флеш. Двајцата ликови имаат посебна врска и онаква buddy cop тензија каде што Џеф Џонс искористил прилика да протне суптилен хумор за колку да се изнасмееш на глас. 

Да. Ќе читам Џастис Лиг. Ми се свиѓаат ликовите во 52 унивезумот, има доволно за си ја задоволам потребата. Љубопитен сум да видам како се развиват понатаму, така што имам многу пред да се навратам на тоа што претходно ме одбило. А, приказнава што ја читав е адаптирана во Justice League: War анимираниот филм, па ете уште една прилика да бидам позитивно изненаден.

Justice League: The Flashpoint Paradox, Beware the Batman и Batman/Superman филм

Викендов ми се собра "материјал" што сакам да го споделам тука, па ќе пробам да го стиснам во еден пост. Во ист период се појавија Justice League: The Flashpoint Paradox, новиот долгометражен цртан на DC и новата CGI анимирана серија, Beware the Batman. Како врвот на викендов исполнет со Бетмен, на овогодинешниот Comic Con најавија филм со него и Супермен. 

Да почнам со Justice League: The Flashpoint Paradox. Хајпот и препораките од луѓе на кои им верувам на вкусот, ме натераа да чепнам нешто со Justice League во насловот. А, не сум фан на JL, ќе образложам во некоја друга прилика зошто, иако ми се свиѓа кога некои од ликовите ќе ми се преклопат со нешто што го сакам. Филмот е базиран на Flashpoint, наслов на Џеф Џонс кој игра битна улога во историјата на DC универзумот и бизнисот на самата компанија. Веднаш по завршувањето на настаните во Flashpoint, DC го ресетираа универзумот и започнаа "Новите 52" чии приказни сеуште се во тек (и некои од нив се многу, многу добри).

Flashpoint немам читано. Грешка што планирам да ја исправам чим го објавам текстов. Немам нерви за сите наслови во ивентот, се одлучив само за главниот серијал и Бетмен. Одговорно ќе си кажам дека The Flashpoint Paradox лично ми е најдобриот анимиран на DC до сега, кој нели, нема Бетмен во насловот. Приказната опфаќа теми како патување низ време и алтернативни универзуми, теми од кои никогаш не ми е доста и обично гнетам што и да се сервира. Овде плус има мајсторска реализација, со малку посериозни теми и темен тон за што морам да се сложам со Љубиша дека ова не е цртан филм за деца. Барем не за нежните американски деца денес. 

The Flashpoint Paradox можеби не ми го смени мислењето за одредени ликови, меѓутоа ме поттикна да читнам нешто повеќе. Памтам што се случи со Аквамен, додуша. Приказната во стрипот ми делува многу, многу покомплексна и интересна од овие саат и триесет минути и затоа морам што побрзо да видам за што станува збор. Иако целата приказна е џам, најзаинтересиран сум за Бетмен од тој универзум. Ќе читам, па може и ќе склопам нешто за тука.

Е, сега. Колку што ми беше супер The Flashpoint Paradox, толку сум разочаран од Beware the Batman. Јасно е дека моментално не може да се пропушти профитот од Бетмен серија, а исто така дека и не е возможно да рециклираш едни исти идеи и приказни. Особено ликови. Колку варијанти има на Џокер во анимираните Бетмен серии? Тоа си го помислиле и продуцентите на новава серија, CGI анимирана, со квалитет поблизок до Transformers: Prime и новите Нинџа Желки, отколку до The Clone Wars. 

Можеби ќе си најде фанови, ама јас ќе морам да го скокнам ова. Има премногу добри серии на истата тема, со негативци кои не се извадени од правливи полици од некоја DC архива, и со Алфред како што го знам. Алфред веројатно е она што најмногу ме одбива тука, без разлика дали е канонски. Од општопозната претстава за батлерот на Брус Вејн, тука има верзија која повеќе личи на Агентот 47 отколку на Алфред. Набилдан бивш MI-6 агент, кој му е бодигард на Брус и му помага на Бетмен директно на терен. Приказната, а богами и анимацијата, не е ништо посебно за да дадам втора шанса.

И за, крај... конечно Бетмен и Супермен во ист филм. Не е првпат ова да се најавува, но овој пат е официјално и мислам дека нема да се откажат. На Comic Con ова било најавено спектакуларно, со нарација од The Dark Knight Returns, меѓутоа филмот нема да биде тоа. Среќен ќе сум со стар Брус Вејн, како и да е. Не се надевам многу, зошто изгубив доверба во Зек Снајдер. Хенри Кавил останува Супермен, додека за Бетмен моментално нема никакви вести. Ова допрва ќе почне да се отплектува и ќе следам зошто ме занима каде ќе ја тераат работата.

Новите DC: Batman The Dark Knight #1, Superman #1 и The Flash #1

Малку сум кнап со време изминативе две недели, па затоа и ја закаснив турава на последните кецови на DC рибутот. Веќе почнаа да излегуваат и вторите броеви, но тие во некој следен пост. Да видиме што мене ми го привлече вниманието од новиве стрипови.

Batman: The Dark Knight #1. Наслов потпишан од Дејвид Финч чиј прв том заврши со пет броеви од кои нешто имам и на хартија, благодарение на Дамјан. Тие пет броја никако да ми дојдат на ред за читање, а можеби и требаше пред да почнам со ова. Како и останатите Бетмен изданија од рибутов, и ова е со висок квалитет на илустрации и сценарио.

До сега од се што излезе со Бетмен како главен лик, директно влезе со мојата листа на најдобрите нови DC наслови. Знаат како да го возат нивниот најдобар лик, има сценаристи кои одлично го доловуваат ликот и цртачи кои феноменално го пресликуваат тмурниот амбиент на Готам и неговите жители. Приказната е повторно се врти околу Аркам, за на крај да најави негативец кој ни е добро познат, но во далеку погрозоморна варијанта. Наслов кој дефинитивно треба да се провери. За следниот број, планирам да ги прочитам и оние пет пред рибутот, во случај нешто да е поврзано.

Superman #1. Искрено, Супермен во ова издание не ме воодушеви толку многу. Имаа одличен Супермен во Action Comics #1, а овој тука не е ништо посебен. Освен тоа што Дејли Планет има нова зграда, останатото е некако исто како претходно. Супермен се бори со некаков натприроден оган со веројатно вонземско потекло, кој иако успева да нанесе огромна штета низ Метрополис, не ја ни потпалува тазе испегланата наметка на Човекот од Челик. Не ми е целта да измрчам за костимот на Супермен, туку само да посочам дека не видов никаков прогрес во Superman #1.

Ако нешто стварно почнува од прв број, тоа е ова. Можеби на некој ќе му се допадне, мене ете воопшто не успеа да ме импресионира. Има интересен арт, ама и еден куп непотребни дијалози кои не видов како допринесоа за развој на приказната. Ќе го ѕирнам и вториот број, да видам што ќе понуди, мада има еден куп други Супермен наслови што не сум ги читал, така што повеќе би ги листал тие отколку ова.

The Flash #1 е веројатно првиот Флеш стрип што го читам. Ликот го знам од ТВ, сум го среќавал и во други DC изданија, ама никогаш вака посебно. Затоа и се нафатив да го читам, и тоа од прв број нели. Флеш е интересен лик, каде и да се појави (дури и во тие неколку JLA епизоди што сум ги гледал). Бев ептен загреан за читање и кецов ме радуваше многу повеќе од останатите кецови во турава.

Не очекував којзнае колку, меѓутоа ова што го прочитав некако ме остави рамнодушен. Просечни цртежи, приказна која не ми значеше ништо и лик кој некако е различен од она што го знам претходно. Дури ни крајот не успеа да ми загарантира читање на вториот број. До сега се што читав и пишав на блог за рибутов, беше стварно добро. Знаев дека нема да е со сите наслови така, па ете, The Flash ќе го ставам во оние послабите. Дури и насловната му е грозна.

Првата тура втори броеви, како што кажав, е веќе тука. Нешто прочитав, нешто оставив за да се присобере во повеќе броеви. Swamp Thing #2 е исто излезен и време е да пишам нешто повеќе и за тоа.

Види такоѓе:

• Новите 52 на DC Comics
• Новите DC: Batman & Robin #1
• Новите DC: Batman #1, Nightwing #1 и Catwoman #1