Малку Lord of the Rings Online во 2024

Сакам да се преправам дека имам слободно време за MMORPG наслови. Желбата ми е тука реално, ја кликам секоја вест за сите од тие малку нови што доаѓаат наскоро иако знам дека веројатно ќе ги снема додека дојде денот да ги пробам. Целава година дрвев како конечно World of Warcraft има експанзија што сериозно ме бендиса и еве го пропуштам актуелниот печ. Излегува нова за два месеци. А, да е само тоа? Во моментов имаш неколку различни официјални верзии на WoW, вклучувајќи и "ремиксана" Mists of Pandaria што ќе фура целово лето. Не броев, ама веројатно Активижн Близард сега поддржува повеќе легални варијанти на истата игра отколку што има саглам приватни сервери. Какво време дојде. 

Додека се растеретам за World of Warcraft, макар било и за последните денови од Dragonflight, седнав малку на Lord of the Rings Online. Ни отприлика не ми одзема време како WoW, а знае да ми ја олабави "кризата" за ваква игра. Баш копав низ Crapwerk кога последен пат сум пишувал на тема LOTRO и испадна дека воопшто ништо немам освен некое штуро постче од 2010. Не дека некогаш ја запукав озбилно, ама поиграв пак од тогаш, па дури и изгубив еден акаунт во времето кога играта менуваше сопственик. Отиде мојот сирот хобит некаде во дигиталниот амбис, а само што го имаше сретнато Том Бомбадил.

Од пандемијата имам нов акаунт и ново џуџе што знам повремено да го разонодам низ Средната земја. Текстурите се застарени и флората има вкупно четири полигони по дрво, ама не ми смета зошто уште успева да изгледа преубаво. Надоместува со неповторлив амбиент и умешност лесно да те смести во светот на Толкин за воопшто да не размислуваш колку е примитивен целиот гејм дизајн и квестовите. Филмот што го вози, дека си обичен курајбер што воглавно собира по десет свински чмарови за локалното селце да може да си направи нови постелнини, е доволно ефективен за да не ми е мака што седум пати по ред бев испратен во Минас Ериол кога можев да завршам сѐ на еден трошок. Мислам дека во ниедна друга игра немам убиено волку многу гоблини, ама беше презабавно.

Зоните се огромни, па често самото одење од точка А до точка Б е авантура само по себе. Штета што овој дизајн е некако забатален во последно време. Во LOTRO можеш да налеташ на квест на некое забаталено место каде што си стапнал сосема случајно и од таму да ти се отвори цела нова приказна. А, бидејќи дејствието се одвива паралелно со The Lord of the Rings трилогијата, па повремено ќе ги среќаваш главните ликови и ќе правиш квестови кои се некако поврзани со нивното патешествние. Пак со истата механика, ама барем малку ја кршат наративната рутина. 

Lord of the Rings Online ми го има она што одамна го изгубив во World of Warcraft, огромен отворен непознат свет каде што морам да станам појак за да не ме акнат од земја во следната зона. Еве, моментално сакам да стигнам до Ривендел, ама тешко дека со овој левел можам да преживеам до таму. Тоа ми е главниот квест што сам си го измислив. Знаеш она, кога првпат во старата WoW ќе скршнеш од идиличниот Ред Риџ во буквален пекол со суштества што наместо бројка на портертот имаат прашалници и тоа ти станува мисијата - да изодиш пеш и низ нив. Или од Дасквуд кога случајно ќе се најдеш во Дедвинд Пас. 

Не знам каде ќе ме однесе патот следно, а не се ни трудам да дознаам надвор од самата игра. Не знам ни колку левели се вкупно во моментов, сѐ што знам е дека излегоа 250 експанзии од 2007 навака и дека повеќето се достапни бесплатно. Гледам дека уште има активна посветена заедница што ја одржува играта во живот и светот е некако жив. Без проблем се групирав за квестови, а дури и ме однесоа до некое селце да си земам коњ, па веќе не акам пешки.

Веројатно затоа и ја "чувам" LOTRO вака за повремени излети, зошто уште можам да црпнам од елементите што биле главната причина да се закачам вака на жанрот. Освен RIFT, ниедна друга игра од жанрот не успеа да ме тргне подолго од WoW, а ги играв повеќето. Од најдолните азиски и руски клонови на WoW до Guild Wars 2 и Star Wars: The Old Republic. LOTRO испадна некако најлежерна. Таму левелирањето е уште примарниот фокус, па затоа никогаш не се осетив притиснат да стигнам до било каков ендгејм или дека пропуштам нешто ако ја оставам со месеци или години.

Има некоја привлечна носталгија во MMORPG игри од пред скоро дваесет години. Неодамна конечно ја пробав и Warhammer Online која денес единствено опстојува на приватен сервер како Return to Reckoning и исто е вака шармантна како LOTRO и сличните од тоа време. А, LOTRO си ги покажува годините не дека не. Наводно требало да има некое поголемо визуелно освежување, меѓутоа испаднало премногу скапо во однос на тоа колку е реалниот профит, па сега тимот ја крпел постепено. 

Некои работи дефинитивно би можеле да се исполираат. Онакви ситни детали како резолуцијата на мапата или елементите од самиот интерфејс би направиле разлика. Поголемиот проблем е што има константно некој ситен лаг кој како што разбрав не успеваат да го поправат со години поради некакви технички ограничувања. За жал единственото решение е да го навикнеш или да се научиш да го игнорираш. Ако еве сега кажам дека не ја крши играта воопшто, веројатно и јас го навикнав. 

Не знам каква е иднината на LOTRO, ама во моментов има доволно содржина ако почнеш од нула и не ти смета постарошколска варијанта од жанрот. Бавна е, има грајнд колку што сакаш, не те брза никаде, па веројатно има за играње и до 2047, ако воопшто и тогаш излезе тоа новото Lord of the Rings MMO што требаше Amazon Games да го прават. LOTRO одлично функционира ако ти треба малце толкинствување, а иако тематски ми е активност поприкладна за грч зима, ете ме поттикна да фатам да го делкам македонскиот превод на The Silmarillion што излезе скоро.

Види такоѓе:

• Чистење со Middle-earth: Shadow of Mordor
• The Rings of Power не знае кај тера 
• The Hobbit: An Unexpected Journey (2012)
• The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) 
• The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014)

Чистење со Middle-earth: Shadow of Mordor

Не можам да се сокријам од глупана серија The Rings of Power. Таман ќе подзаборавам дека постои, ќе ми се појави од некаде да ме потсети како така забавен свет успеа да го претвори во мачна неиздржлива досада. Надвор уште не е удобна зима за традиционалното прегледување на трилогијата на Питер Џексон, па барав нешто друго толкинско малку да ми ја врати бојата на лицево. Првата опција беше да ја преиграм The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth, ама дека последниве два месеци се ашкам низ Assassin's Creed игрите, Middle-earth: Shadow of Mordor испадна посоодветен избор.

После шест години избришав прашина и ја пуштив. Јако размрда кога се појави, па после некако комплетно се изгуби од секаде, скоро и да ја заборавив. Веројатно затоа и двојката така неприметно ми се слизна. А, кецот е презабавен. Баш се чудам колку добро се држи и денес. Shadow of Mordor воглавно позајмува многу од гејмплејот на Arkham игрите, ама има уникатен систем на непријатели што е многу мангупски испреплетен со приказната и ја двои од сите слични во жанрот. Можеби е штета што го имаат патентирано и немаме можност да го видиме и во други игри.

Nemesis системот ја прави целата игра реактивна на твоите постапки. Непријателите се процедурално изгенерирани освен оние кои се дел од поглавната приказна. Речиси секој Урук што ќе го начекаш низ Мордор е уникатен во секоја смисла. Има различни атрибути, моќи, ранг во хиерархијата на Орките низ која може да напредува и да гради врски со другите. Станува и помоќен доколку успее да те победи во битка или да ти избега,  со што играта практично сама ти ги создава главните душмани. Секоја смрт на играчот во Shadow of Mordor го штелува светот во поопасна насока, така што мора однапред да си ја планираш стратегијата за да не си ја искомплицираш иднината. 

Многу кул систем. Не само што ја прави играта подинамична, туку те лишува од линеарноста што знае да биде карактеристична за ваков тип на игри. Имаш и приказна за следење и супер е, меѓутоа позабавно и понепредвиливо е онаа содржина што доаѓа од Nemesis системот. Во секој случај ќе убиваш Орки на креативни начини, а играта ти нуди цела лепеза на располагање која дефинитивно не би била возможна доколку постои некаква Женевска конвенција во Мордор. Можеш да им изрипаш од грмушка, да им скокнеш од платформа, да ги гаѓаш со стрели од далеку, да јавнеш карагор да ги косиш или да се улеташ на цела орда и млатиш додека не ти се излизга испотениот контролер од раце. 

Имаш различни мисии расфрлани низ Мордор што иако имаат репетитивна механика, секогаш се забавни за играње. Се прикрадуваш и ослободуваш затвореници на Орките, па заробуваш ти некој Орк да му извлечеш информација за некој негов надреден, трагаш по различни артефакти што го откриваат фолклорот, се бркаш со Голум што ти открива нови информации за Келебримбор, имаш временски-органичени предизвици, собираш Итилдин руни... многу содржина има, а сам си избираш како ќе ја таманиш. Низ целово ова секако си го појачуваш ликот со нови руни за оружјата и поени што му ги зајакнуваат атрибутите. Во суштина, Shadow of Mordor е симулатор на воени злосторства врз Орки, ама има толку многу работи за правење по пат што целосно ќе те претопат во тој богат свет на Толкин.

Приказната е исто супер. Баш поради тоа и фатив да ја поиграм пак. Пак е фан-фикција базирана на пишуванките на Толкин, ама за разлика од серијана не ја погани митологијата толку безобразно. Талион, ликот што го играш, е капетан од Гондор, кој откако ќе му ја убијат фамилијата е спасен од духот на елфот Келебримбор со кој практично сега го дели телото. Сите натприродни моќи што ги поседува Талион доаѓаат од неговиот "гостин". Ептен добро е вметнато во приказната, следиш двајца ликови кои мора да соработуваат на ваков нестандарден начин за да си ги остварат целите. Талион ја одмаздува смртта на фамилијата, а Келебримбор трага по своите сеќавања и идентитет. 

Ваква некоја приказна плаче за адаптација што може да биде онаква возбудлива авантура како The Witcher, ама не. Добивме надркана Галадриел што не знае да искулира и расипани прото-хобити што ќе те остават да умреш ако шинеш глужд. Shadows of Mordor иако е позиционирана измеѓу настаните во The Hobbit и The Lord of the Rings пак донекаде егзистира во сопствен фолклор без претерано да влијае на настаните што доѓаат пред и после. Затоа и функционира како приказна што е одлична ако ти треба прочистување од The Rings of Power.

Нема подобра LOTR игра за кога ќе ти дојде да се испукаш. Саат време дневно е доволно колку да опустошиш некој оркшки камп. Не е игра што можам да ја играм маратонски, ама сакам вака повремено да ја делкам за евентуално еден ден да ја комплетирам 100%. Онака е за полека да си ја играш, да си планираш како ќе пристапиш кон следната мисија. Продолжението не го пипкам додека не ја завршам комплетно оваа, а тоа сигурно ќе потрае.

Види такоѓе:

• Изиграв Assassin's Creed игра
• Ги спукав и Assassin's Creed: Brotherhood и Assassin's Creed: Revelations
• Assassin's Creed IV: Black Flag испадна многу подобра отколку што мислев
  
• Бидување Бетмен
• Околу Batman: Arkham Origins
• Први впечатоци од Tomb Raider
• Први впечатоци од Rise of the Tomb Raider
  

The Rings of Power не знае кај тера

Не е дека имав некакви големи очекувања од The Lord of the Rings: The Rings of Power. Да речеме немав никакви. Серијата првпат ми трепна на радар со тие трејлерите што изгледаа прилично евтино за нешто што низ годините се рекламираше како најскапиот производ во телевизиски формат. Околу 150 милиони долари по сезона, што е безобразно висока сума. Сепак, тој прв трејлер изгледаше толку натрупан со апла приметливи вештачки компјутерски кадри што не бев сигурен дали ова ќе биде серија или игра за плејстејшн три. 

Не ме интересира дали The Rings of Power е верна адаптација на делата на Толкин или одбира целосна креативна слобода. Не ми е грижа за тој фолклор зошто освен главната трилогија и The Hobbit, едвај и да имам друго читано од таму. Визуелниот репер ми се The Lord of the Rings филмовите на Питер Џексон. Тие три филмови се меѓу најдобрите работи воопшто снимени откако е измислена камера, па ако на нешто има "Lord of the Rings" етикета најмалку што можам да побарам е да има барем сличен, препознатлив сензибилитет.

 

Без разлика на очекувањата и желбите, не мислев дека The Rings of Power ќе успее од таков возбудлив изворен материјал, макар тоа да се само имиња на ликови и локации, да исцеди толку бескрајно досадна и шуплива приказна. Четири епизоди од вкупно осум и уште не знам што точно се случува, кој и зошто е загрозен од Саурон и за кој од ликовите треба да навивам. Дали треба да навивам за постојано лутата и накурчена Галадриел што упорно ја полни секоја просторија со негативна енергија? Дали да навивам за Елронд кој освен што е пријател за џуџињата нема некоја друга истакната особина?

Прото-хобитите што изгледаат како отцепени од некоја друга шкартна серија и единствениот придонес во приказната е што ќе им падне Гандалф или кој и да е од небото? Елфот што малку стражари малку ѝ се стрви на таа локалната селанка? Исилдур на отворено море? Не знам, сериозно. Ете, освен имињата на ликовите што ги знам од претходно ниедно друго име не успеав да запамтам ни по пола сезона. Серијата не прави никаков напор да те зближи со оваа група на ликови. Спореди со Game of Thrones прва епизода. Повеќето не знаевме ништо претходно за тој свет, а на крајот од епизодата бевме закачени за ликовите и нивните животни приказни во следните шест-седум години. 

Единственото нешто што ми е барем малку привлечно во The Rings of Power е Елронд во Казад-Дум со џуџињата. Уште не знам како се вика главното џуџе, ама серијата фрли малку трошки да ја зајакне неговата динамика со Елронд, па нивниот однос некако ми е најинтересен за гледање. Имаат историја, нивните заеднички цели се појасно дефинирани, па во четвртата епизода дури извадија и краток емотивен момент. Многу малку фали за The Rings of Power да е многу поквалитетна, ама претпоставувам за тоа треба да најмиш луѓе што имаат некакво елементарно познавање од пишување на ликови.

Сценариото е крш. Дијалозите се поблиски до овој денешен свет отколку до тој магичниот на Толкин. Без разлика колку слоеви на британски акцент ќе натрупаш, доколку ликовите разговараат како во модерна серија, никого нема да убедиш дека ова е некаква фантастика. Па, кога невешто сценарио ќе го споиш со полуталентирана актерска гарнитура, неизбежна ти е ваква калакурница. Не знам каде отишле парите од буџетот, веројатно за специјални ефекти. Ете, барем самата серија не изгледа толку евтино како во трејлерите. Не е оригиналната трилогија на Питер Џексон, ама е сосема пристојно. Нешто како The Hobbit филмовите можеби.

 

Не е сега визуелно ремек-дело, ама не е баш толку пластично како што се рекламираше. House of the Dragon е полошо. Она што упорно ми боде очи во The Rings of Power е колку стерилно чисто изгледа сè. Пешачеле овие пола свет низ снегови и чуда, стигнуваат на локација цели убави, ме сфаќаш. Сите насекаде се дотерани, испеглани, нашминкани и со уредни фризури, без разлика дали Орки им дишат во врат или животарат во некоја каллива припиздина. Има искучоци секако, ама воглавно многу надворешни фактори и ситуации не се соодветно рефлектирани на изгледот на ликовите.

Ќе бидам дарежлив ако речам дека The Rings of Power е просечна серија. Добрите моменти се навистина ретки, темпото е премногу бавно за да си закачен, мотивите за некои дејствија се уште недоволно јасни за да бидат значајни. Не знам дали серијата ќе успее да си одреди попрецизен правец до крај на сезоната, во моментов не ни имам желба да дознаам. Ова е ништо помалку од креативен краток спој. Можеби откако ќе заврши оваа мачна прва сезона ќе седнам и ќе го догледам остатокот. Ни House of the Dragon не е ништо подобро од ова, тоа одлучив засекогаш да го баталам после три епизоди.

Дури и еве да ја одземеш поврзаноста со Толкин и да се потрудиш да го перцепираш ова како посебно, пак ќе е истиот досаден шунд. Ако бројките за буџетот се точни, тогаш ова е најскапата пропаст што сум ја посведочил. Штета за посветените фанови што се надевале на попрецизна адаптација на тоа што го читале, а сега мора да ја отседат оваа немотивирана генерична фан-фикција. Ако е некаква утеха, серијава никој нема ни да ја памти за некоја година исто како што ќе бидат заборавени Kenobi и Picard.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014)

Ете, некако Питер Џексон успеа да развлече мала детска книга и до трето продолжение. Секоја чест. Еј, секогаш можеше подолго. Никогаш не видовме како Билбо се врати дома, нели? Идеја што ќе остане нереализирана, а можеше комотно уште три саати The Return of the Hobbit, пополнети со возбудливи ликови и ситуации излезени при неговото утринско седнување во позлатениот нужник. Да заокружевме квадрилогија. 

The Battle of the Five Armies за среќа, трае некој пола саат помалку од An Unexpected Journey и The Desolation of Smaug. На тоа тегнење, минутажата е импресивна. За жал, тоа е една од малкуте импресивни работи за (се надевам) последното остварување на Толкиновиот опус. The Battle of the Five Armies продолжува онаму каде што запре претходниот. Почетокот е фин, возбудлив и убаво изрежиран, се става крајот на Смауг, и сè она што следи понатаму е гушење во нарацијата и обид да се рекреира епска битка како во Lord of the Rings. Нема никаква поента да потенцирам каде филмот се двои од изворниот материјал, зошто тогаш постов би звучел уште понегативно. А, не ми е тоа целта. Не овој пат.

The Battle of the Five Armies потфрла како засебен филм повеќе од пола од времетраењето. Недостасува авантурата што ја имаше во претходните два. Иако далеку од епската атмосфера на Lord of the Rings филмовите, помагаше на гледачот да се внесе подлабоко. Ова што е тука, финалето на приказната, делува премногу отцепено. Уште полошо е тоа што се приметува како се обидувале да ги покријат испуканите шавови. 

Самата битка на петте армии е хаотична, неивентивна и на моменти дури се прашуваш која е петтата армија. Дали можеби публиката која се бори да ги издржи сцените кои повеќе личат на трејлер за досадна стратегиска игра? Сети се на било која битка во Lord of the Rings. Го осеќаш воздухот, напнатоста, опасноста... Тука е некако бледо, исфорсирано, со ненамерно смешни моменти и задолжителната дооолга ферка меѓу некој од главните ликови и "главните" од непријателската страна. За да се пополни време, сериозно, не гледам друга причина, затекнати се Леголас и Еванџелин Лили, која никако не успеваше да умре. Толку многу џуџиња ги дадоа животите за тие 320 денари. Уште еден обид за драматична смрт немаше да повреди никого. Љубовната приказна која некако пробуваше да се протне, само придонесе за некохеретноста на филмот. Баш ќе беше фора Питер Џексон да си ја "земе" Тауриел (го гуглав имево) како што ја донесе. Од нигде. Од газот.

Види, филмот не е лош. Мислам, не така и толку лош. Вреди да се изгледа еднаш, особено со овој фрејмрејт и 3D. Првите неколку минути додека ти се навикне окото изгледа како Black Adder, ама после е океј. Барем додека не почнат да те бодат стварите кои некогаш биле сетови, а сега се CGI, зошто Питер Џексон сфатил дека така е поисплатливо. Мене најголемиот проблем со The Hobbit трилогијава ми е што не ми е доволно привлечна за да ја гледам повеќе од еднаш. Освен, можеби вториот, што некако се покажа како најсолиден.

The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013)

Веројатно сум меѓу последните што го изгледаа The Desolation of Smaug. После недели одложување, дојде на ред за гледање и тоа во речиси празна кино сала по напорни неколку денови со голема можност за дремнување во истата. Неколку дена пред премиерата го изгледав An Unexpected Journey со надеж дека ќе ми го смени првиот впечаток. Не само што филмот е досаден како првото гледање, туку само ми го потврди сомнежот во следните две развлечени продолженија. The Desolation of Smaug е токму тоа, тегнење на една мала книга и пополнување минутажа со Леголас и приказни и ликови излезени директно од газот на Питер Џексон. 

Сепак, филмот некако функционира и како таков, или па моите мали очекувања овозможија да бидам изненаден. Иако отидов спремен со пижами и јорган во кино, не ни приметив кога летнаа тие два и кусур саати. Приказната е многу подинамична во однос на првиот дел и не делува како аркаден платформер. Некои сцени кои заслужуваа поопширен третман, за жал се скратени за сметка на измислена акција со измислени ликови, кога Билбо и Џуџињата бегаат по реката во буриња. Да не бидам безпотребно строг кон Таурел, мене ликот ми беше океј. Иако со Леголас беа неколку пати искористени како последниот спас за Џуџињата, нивното присуство некако ја расонуваше приказната. Еванџелин Лили на почетокот ми делуваше чудно во ваква улога, но набргу ја прифатив како дел од светот на Толкин, иако нејзиниот лик е дојден од друго место (види прв параграф).

The Desolation of Smaug си го оправдува насловот, не само со самиот Смауг туку и целата атмосфера е некако пуста и мрачна. Речиси и да нема никаков баланс, филмот цепа темно до самата кулминација под планината. Сцената со Смауг е една од најдобрите во целиот снимен опус на Толкин до сега. Излезе многу подобро од што замислував, дури и дизајнот и анимацијата на Смауг кој е уште еден лик чиј глас во филмот го позајмува Бендикт Камљњхсбеч (?). Клифхенгерот на крајот го најави епскиот почеток на третото продолжение кои ќе го видиме на крајот на оваа година. 

Немам никакви замерки за актерската екипа. Перфектен кастинг и тука, како и во Lord of the Rings. Реално, не ни имам некои страшни замерки, освен тоа дека сето ова ќе функционираше како само еден филм, или мини-серија каде што секое поглавје ќе можеше да си добие некаква фина адаптација. There And Back Again ќе ја опфати Битката на Петте Армии, која верувам дека Питер Џексон ќе се потруди да ја донесе на ниво на битките од LOTR трилогијата. И, искрено се надевам дека тоа ќе биде последната адаптација на дело од Толкин. Иако MGM ги имаат правата на уште две други книги, нема потреба да се пренесува на платно секоја визија на Толкин. Или син му.

The Hobbit: An Unexpected Journey (2012)

Откако месец дена сочно ги пцуевме кината кај нас што не ни овозможија да го гледаме со останатиот нормален свет, ете го сега во двете од три (ако она во Рамстор уште може да се нарече кино, секако). Го гледав The Hobbit во Синеплекс, во сала која не беше којзнае колку поголема од онаа кај што го гледав Django Unchained пред две недели. Киното е супер, платното не изгледа како да јадел чичкото што ги пушта филмовите на него, седиштата се распоредени така што не може да ти сметаат големи глави пред тебе, а продаваат и начос со сомнително потекло. 

Излегов рамнодушен, за жал. Онака. Просечен филм што не ми направи разлика. А, кога ќе се земе во предвид дека и книгата е неколку класи под Lord of the Rings, не знам зошто воопшто очекував Питер Џексон дека ќе успее да ја повтори магијата. Како што вика Дамјан и нагласи да го цитирам, овој пат предизвикот беше една книга да ја развлечеш низ три филмови. Ќе се согласам и ќе додадам дека овој пат Питер Џексон развлекува книга која една иста формула ја користи многу, многу пати. Џуџињата и Билбо на секој чекор се соочуваат со некоја опасност (гоблини, орки, камени џинови, поларни мечки или службеници во банка кои те трујат за кредитот) која само што ќе ја пројдат, се вплеткуваат во нова. Добар дел од книгата е баш таков линеарен, па логично е и филмот да е таков.

Првите неколку минути се сериозно добри и ветувачки, додека Билбо не тргне на неговата, во случајов досадна акциона авантура. Во Lord of the Rings сите битки беа крајно импресивни, најмногу поради тоа што не беа толку чести како тука. Имаше време да се внесеш, да се соживееш со секој лик и да се грижиш за нив, иако веќе знаеш каков ќе биде исходот. Тука, со сите тие познати факти, не ти е баш многу гајле. Пак ќе кажам, динамиката на книгата е таква, но Питер Џексон не се потрудил многу да го ублажи тоа. Единствено место каде што текот на настаните зема здив е Riddles in the Dark, сцената во пештерата каде што Прстенот оди од Голум кај Билбо. На другиве им се допадна, а мене не ми беше ништо посебно.

Питер Џексон премногу се трудел филмот да го поврзе со претходните. Кадрите кои се речиси идентични со оние во Lord of the Rings го губат сјајот после првите единаесет такви. Знаеме Питер дека ти ги режираше и дека приказната се случува во истиот свет, меѓутоа беа крајно исфорсирани. А, бев среќен кога Гилермо Дел Торо се повлече. Едноставно нема простор за да се оддалечиш од споредбите. Она што беше стварно добро пренесено е хуморот. Книгата е подетска, полабава од LotR и добро е што Питер Џексон успеал јасно да го потенцира тоа.

Она што крајно ме разочара е тоа што воопшто немам желба да го гледам пак. Веројатно следниот пат ќе биде некое маратонско гледање на сите три. Има уште за раскажување од книгата, така што еве, ќе дадам шанса да ме запрепасти следниот дел. Да не се разбереме погрешно, The Hobbit е забавен филм и солидно остварување, меѓутоа му фали магија и шарм.

А, и да. Саундтрекот на Хауард Шор е одличен.

Мала дискусија за The Hobbit

Крајот на минатата година го донесе трејлерот на The Hobbit, адаптација на истоимената книга на Толкин. Лично, трејлерот успеа да ме убеди дека оваа година ќе видиме уште еден квалитетен филм, кој ќе остави значителна трага во историјата. Покрај сите проблеми со кои филмот се соочи во раната фаза на продукција, сепак на крај проектот доби зелено светло. Ако некој памти, The Hobbit (поделен на два дела, првиот се вика An Unexpected Journey), требаше да го режира Гилермо Дел Торо. Радоста беше преголема, особено за тогаш тазе фан на Дел Торо, како мене. Доколку некој се сомнева во режисерските способности на типот, слободно нека го погледне Pan's Labyrinth. Дел Торо има осет за жанрот, иако нема некое такво комплетно остварување.

Како што почетокот на продукцијата се одложуваше поради финанскиски проблеми, така трпението на Дел Торо го доведе до напуштање на проектот, по што луѓето со парите успеаа да го вратат Питер Џексон на веќе докажаната позиција. Со Питер Џексон како режисер, веќе не би требало да има сомневање во квалитетот на адаптацијата. Ќе видиме филмови кои соодветно би ја надополниле Lord of the Rings трилогијата, во истиот дух, и се надевам барем сличен начин на реализација и стил. Друга работа што ми се допаѓа е тоа што филмот има посериозен тон, ако судиме по трејлерот, нели. The Hobbit е многу подетски раскажана приказна од трилогијата, а трејлерот воопшто не изгледа како Хари Потер.

Кастингот е комплетно погоден. Мартин Фримен е можеби најдобриот избор за младиот Билбо и докажан актер. За Гандалф, треба да сме среќни што МекКелен уште е способен да снима. Искрено, друг актер неможам да замислам во таа улога. Нека си поживее човекот дур не го снимат и вториот дел. Иан Холм, Елајџа Вуд, Кристофер Ли (очигледно е бессмртен), Енди Серкис. Хуго Вивинг, Орландо Блум и уште некои што сигурно ги испуштив, се враќаат во старите улоги, а ја како фин додаток, тука е и Еванџелин Лили. Повеќето актери во улогите на Џуџињата не ги знам, но изгледаат одлично во костимите.

Значи, комплетно му верувам на Питер Џексон. Одлуката да се снимат два (долги) филмови е исто за поздрав, зошто очекувам подетален пристап и раскажување. Единствен проблем тука е тоа што треба да чекам една година за првиот дел, и уште една за вториот. Како и да е, промашување нема да има.

Kнига на месецот: Хобит (Џ.Р.Р. Toлкин)

Спакувана во преубавата корица нацртана од ТхеМичо, "Икона" ја издаде The Hobbit од Џ.Р.Р. Толкин на македонски јазик кон крајот на минатата година. Месецов ја добив за роденден и конечно ја завршив, после влечкање со англиската верзија и аудио книгата.

Хобит ја раскажува авантурата на младиот хобит Билбо Багинс и тринаесетте џуџиња предводени од Торин, кои тргнуваат по богатството чувано од змејот Шмауг (знам дека во оргиналот е Smaug, меѓутоа тука ќе зборам за македонското издание, па ќе го викам Шмауг). Приказната започнува во мирниот дом на Билбо, каде што волшебникот Гандалф доаѓа со групата џуџиња и мапа до богатството на Шмауг, со цел да го убеди хобитот да им се придружи , бидејќи им е потребен провалник каков што е тој. По непланираната забава во домот на Билбо, тие тргнуваат на незаборавен пат, проаѓајки низ Ривендел кај Елронд и Елфовите, па преку Мирквуд, соочувајќи се со најразлични опасности, тролови, џиновски пајаци, гоблини и што уште не. Токму на оваа авантура, Билбо го среќава Голум и Прстенот на Саурон доаѓа до него.

Хобит, како основата на она што е познато како Господарот на Прстените, вреди за секој напишан збор, комплетно успеа да си ја оправда репутацијата кај мене и со ноќи да ми го задржи вниманието. Иако, продолжението лично повеќе ми се допаѓа, книгава си ја заслужи високата оцена. Не ми е јасно како претходно не стигнав да ја прочитам како што треба, а некако успевав да се заштитам од спојлери. Зошто не сум баш многу запознаен со светот на Толкин (освен Господарот на Прстените), одредени настани и ликови ги знам површно, во Господарот на Прстените, најмногу се воодушевив на Битката на Петте Армии. Иако помалку впечатливо пресликана од сличните војни во LotR трилогијата, доволно е епска како кулминација на една ваква авантура. Едвај чекам да видам како ќе изгледа ова во филмот, претпоставувам во вториот дел (да, книгата ќе биде поделена на два дела, ова нема шанси да го собере во три саати), за кој ќе се почека уште некоја година. Ме занима дали ќе го има Беорн, типот што може да завземе форма на мечка. Битен и многу интересен лик, кој се надевам дека нема да го пропуштат како Том Бомбадил.

Колку и да избегнувам спореба, сепак ќе мора да спомнам дека Господарот на Прстените е Хобит на стероиди, што во никој случај не значи дека е помалку квалитетна. Разликата во години помеѓу овие две книги секако дека се забележува, и се гледа Толкин колку избегал со умот за време на војната.

За самото издание, можам да кажам дека е многу подобро од претходното, преводот е навистина океј, за разлика други македонски преводи кои во најмала рака се абоминални и се џабе потрошена хартија, без тронка лектура и смисла на преведеното. Не дека и ова е без грешки, книгата е преведувана од српски, приметив по тоа што има неколку пропуштени зборчиња кои се на српски. Во секој случај, се работи за солидно издание. Препорачувам.

Први впечатоци од Lord of the Rings Online

Вчера почнав да играм Lords of the Rings Online. Играта од скоро е бесплатна, значи не се плаќа за даунлоуд и нема месечна претплата, туку сега функционира со микротрансакции. Е, сега има некои ограничувања, на пример, видов дека треба да платам за да играм одредени класи, за слотови за торби, monster play... Најглупавото е веројатно тоа што во бесплатнава верзија не можеш да имаш повеќе од 2 gold, ама со оглед на тоа што тука 1 gold = 1000 silver, претпоставувам дека не е огромна пречка. Тоа е сега, не може "преку lembas погача" (ха-хаааа).

LOTRO е класична MMORPG игра, сместена во огромниот свет на Толкин. Споредбите со World of Warcraft се неизбежни, иако се работи за различен lore. Уште ми е тешко да се навикнам на менијата, термините и се она што е поразлично. Класите се сосема други, има минимални сличности, меѓутоа си ја вршат работата во играта. Играм Elf Lore-master, најблиску до mage од тоа што можев да го играм бесплатно, а дури повикува и гавран и си има посебни магии за него. Зоните се преубави, графиката беспрекорна (шиба на машинава), ефекти, светло, сенки - топ. Очајно ми треба wide-screen монитор.

Таман викендов ќе играм ова, зошто нема абер од мојот closed-beta key за RIFT, a баш денес ги отворија серверите и почна бетата. Инаку, RIFT е веројатно играта што ќе стои една скала под WoW. Тоа што може да се види од видеа и скриншоти, изгледа зачудувачки добро. Се надевам дека деновиве ќе стигне beta key и за тоа, па ќе може и тоа да се проба.

За крај, карактерот во LOTRO ми се вика Zearthex и играм на Evernight серверот.

Месец на Lord of the Rings

Изминативе неколку недели се позанимавав со Lord of the Rings. Ги читав книгите (само The Fellowship of the Ring ја имав читано претходно), ги гледав филмовите и ја играм Lord of the Rings: The Battle For Middle-Earth. Последен пат за Толкин бев до овој степен заинтересиран во средно, баш кога беше актуелен The Two Towers. Заедно со хајпот, спласна и мојот интерес па и не му обрнав големо внимание на The Return of the King.

Трилогијата е совршена. Толкин е генијален раскажувач, детално ја обработува приказната, ликовите и светот во кој се наоѓаат. Книгите се прилично динамични, но на (ретки) моменти се толку напорни, што едвај чекав да стигнам до следното поглавје. Зборувам за деловите каде што Дружината патува од едно место на друго и не се случува буквално ништо, па Толкин на неколку страници раскажува за околината низ која поминуваат. Ја сфаќам поентата океј, како на друг начин би се отсликале деновите/месеците потрошени на напорното патување? Најголемата маана на филмовите е токму тоа. Сé се случува пребрзо, па изгледа како да трае една недела, а не неколку месеци.

Кога би почнал да ги споредувам книгите со филмовите, можеби би извел заклучок дека се комплетно промашување кое го сквернави маестралното дело на Толкин. Се трудам да ги третирам одвоено, бидејќи така најдобро функционираат. Сепак, филмовите се феноменални и сигурен сум дека во следните 10 (и повеќе?) години нема да има подобро fantasy остварување. Сепак, има неколку детали кои навистина ми пречат во филмовите (Елфови на Helm's Deep?!), речиси сите кои ги Питер Џексон решил сам да ги додаде и ги нема во книгите, притоа исфрлил битни работи од книгите. Иста така, верувам (а претпоставувам и Питер Џексон исто) дека пошироката публика полесно ја прифаќа љубовната дилема на Арвен отколку Том Бомбадил.

Книгите се навистина обемни и верувам дека е тешко да се пренесат на филм, па затоа се трудам да не бидам толку строг. Мислам дека не би можело подобро од колку што е, освен со некои измени кои ги спомнав. Крајот е исто така различен, бидејќи пред да го испратат Фродо, Хобитите го ослободуваат the Shire од Саруман. Според Џексон, времетраењето би било значително продолжено а и филмот би имал поинаков ефект.

Бидејќи уште сум под влијание на LOTR, периодов ќе се позанимавам со читање некои додатни материјали, покрај тие во книгите. Ќе го гледам и цртаниот, ќе видам уште некоја игра, а веќе си купив и карти (LOTR картите се слични на Magic: The Gathering)...