Третата сезона на Hоmеlаnd

Пред три години мислев дека е готово помеѓу мене и Homeland. Повремено приметував дека има нова епизода од тракерите кај што си набавувам ствари за гледање, ќе чуев некој спојлер од луѓето околу мене што продолжија да следат, ама после крајот на втора сезона бев убеден дека сум ја закопал серијата. Со американско знаме и сите почести. Толку ме разочара последното што го видов, за гневно да ја мразам со месеци отпосле и да се грчам при секој случаен контакт. Пред некоја недела, кога сфатив дека ми спласнал душманлакот, чисто од љубопитност ја симнав првата епизода од трета сезона, и чим го читаш постов веројатно е очигледно дека чувствата се сменети. Да, уживам да трошам енерија на сочно пцуење, но овојпат муабетот е различен. Супер си пројдов со овие дванаесет епизоди. Зошто сме 2015, а сезоната е од пред две години, нема потреба да предупредувам за спојлери под сликата.

Третата сезона на Homeland не е втората сезона на Prison Break. Не само што Кери и Броди не бегаат заедно од законот низ Канада, туку и не е мизерно ништожно срање. Сезоната се занимава со настаните кои се неколку месеци по бомбашкиот напад врз ЦИА, за кој нели, Броди е покажуван со прст од целата американска јавност. Додека Броди е во бегство, Кери е назад на работа и ги срка глупостите заедно со преживеаните колеги, кои се обидуваат да ја вратат Агенцијата во целосно функционална состојба. Но, Броди не е во главниот фокус, иако има клучна улога во големиот настан кој се штима уште на почетокот на сезоната. Смел потег е да отстапиш од лик граден две сезони, но исплатлив ако останеш доследен на духот на серијата. А, тука Homeland тоа одлично го изведува.

Има моменти кога серијата повеќе наликува на досадна семејна драма отколку на шпионски трилер, и веројатно ако ги чекав од недела за недела епизодите, тука некаде ќе ми се појавеа отоци на репродуктивните органи. Тоа е поволноста при гледање серија што има целосно излезена сезона, имав заборавено каков е осетот. За среќа, Homeland бргу ја враќа играта, па остатокот е тензична одисеја каде повремено ќе гризеш перница на работ од креветот. Комплетно склопена, со сите детали кои ја правеа серијата толку возбудлива од самиот старт.

Знаев што ќе се случи со Броди, ми кажа некој кога веќе ми беше сеедно и не можев да се грижам помалку. Тоа што не знаев како и кога во текот на сезоната, ми создаде дополнителна напнатост која ми го направи гледањето уште поисплатливо. Не верував дека пак ќе најдам задоволство во Homeland. Погрешниот впечаток ме држел со години настрана од квалитетна серија, која можеби само накратко скршнала од шините Ќе ја изгледам и четврта сезона со надеж дека ќе стигнам да се вклучам пред да заврши тековната петта.

Будењето на Силата

Ова ми е 900-тиот пост на Crapwerk, 120-тиот оваа година. Мал јубилеј што доаѓа две недели пред деветтиот роденден кој ќе биде соодветно прославен со молдавски проститутки во Боба Фет шлемови и пола кило колумбиски кокаин. Но, деталите за забавата на страна, за шест недели во кината пристигнува најголемиот филм во последниве години, The Force Awakens со кој сега ќе се позанимавам за последен пат пред премиерата. Силата е насекаде моментално. Низ цел интернет, во џебот на Дизни акционерите, во твојот тазе измислен "гиковски" идентитет, во книги и стрипови, игри, секаде. Маркетингот е јак со оваа франшиза, успешно допира до сите мрачни ќошиња на планетата. 

Го изгледав трејлерот, ја изгледав и јапонската варијанта, а и она кратко промо наменето за телевизија. Добро е, одлични се. Тоа е тоа, другари, тоа е тој Star Wars што Лукас сам не можеше да го скрои. Немам никакви сомнежи за квалитетот, зошто тим од пеесетина советници и луѓе што го истражиле пазарот веќе знаат што сака публиката да види и мали се шансите за пропаст. Сака да се осеќа како дома, во Star Wars што им ги топли душите, што ќе делува познато иако ќе се третира како нов. Rebels веќе успешно го спроведува тоа, го осеќам со секоја епизода од новата сезона, каде што пак и пак "преработуваат" сцени и кадри од оргиналната трилогија за да се создаде тоа чувство. Ќе функционира додека не почне да старее, а моментално експлоатацијата не е стигната до никаква критична точка, па...

Дизни не се од вчера, знаат дека тоа ќе успее и тука. Колку кадри препозна во трејлерите што те асоцираат на првиот филм? Премногу? Последниот пат кога визијата ја напушти комфортната зона во која публиката ги тегнела нозете со децении, знаеме како заврши тоа. Џорџ Лукас ти го уништи детството, зар не? Овој пат перцепцијата внимателно се поправа, се прилагодува на вкусовите и навиките, само за твое комплетно уживање. Профитот е на сметка на твојата забава, но уживаш во тоа. Уживам и јас, очигледно е. Затоа ќе се навалиме заедно во кино и ќе дозволиме да нè допре Силата специјално сошиена по наша мерка, крајните корисници. Не можеш против, зошто едноставно не сакаш. Знаеш што се крие зад магијата, можеш да ги видиш запчаниците на машинеријата, ама веќе одамна си се предал, заложник си по своја волја.

Секогаш верував дека Star Wars е преголем за да заринка лошо во пустина. Можеби сум во право. А, можеби ќе сопре светото млеко после неколку години, па сите ќе си одиме дома презаситени. Секоја популарност има точка на вриење, ниту една империја не владеела вечно. А, овој пат Силата е во раце кои може да ја прегорат од играње. Колку повеќе од истото е доволно? Сепак, целосно ја задржувам возбудата до декември. Убеден сум дека ќе се исплати, барем овој пат.

Spectre (2015)

Крајот на Skyfall го најави сето она што го очекував од Spectre. Се чинеше дека најпосле тој модернизиран Casino Royale облик полека се претопува во потрадиционален Бонд, каков што беше отсутен од ерата на Броснан. Сцената со која отвара Spectre, самоуверено ја нагласува виталноста на Крег и визијата на продуцентите за таква класична изведба и функционира совршено. Врвна режија и сурово насилство во сценографија која предизвикува чудна носталгија што во одредени моменти си помислуваш дека и Роџер Мур ќе се ѕирне од под некоја маска. По воведната песна на Сем Смит што пола свет стигна да ја исплука (јас сум некаде на средина), следуваат два часа солиден материјал, кој во неколку наврати се гуши во обидите цврсто да се потпре на сопствениот фолклор. 

Spectre целосно ја имплементира Бонд формулата. Егзотични локации, бркотници кои ја нарушуваат сообраќајната безбедност на истите, гаџетите на Кју, две згодни девојки и злобен мегаломан како негативец со сопствено скривалиште во изолирана вукојебина кој нормално има свој хенчмен со кој Бонд физички ќе има прилика да се пресметува со голи раце. Ако добро се сеќавам, Крег никогаш немаше порачано водка-мартини со истите зборови како неговите претходници и не се ни преставуваше каков нив, па Spectre се има погрижено и за тие детали. Но, кога ќе се обидеш таа формула да ја скрпиш во континуитет како што тука прави Сем Мендез, треба да си малку попретпазлив за публиката да не ги види конците кои би можеле да го направат целиот впечаток банален. Токму тоа и се случува во Spectre, во повеќе наврати. Филмот премногу се труди да се надоврзе на последните три, без некоја битна цел, а за сметка на многу работи кои страдаат колатерално. До тој момент бев убеден дека го гледам најдобриот Бонд на Крег. 

Пресвртот кој бил замислен да намигне кон верната публика која е запознаена со историјата на најголемите душмани на 007 воопшто не е толку изненадувачки зошто како прво во името е, а како второ, не трошиш актер како Кристоф Волц на некој што не е Блофелд, така што добар обид Мендез, ама сите знаевме. Она што ме затекна неспремен беше другиот дел од "подарокот", врската на Блофелд со Бонд. Зошто? Нели беше доволно од личните емоционални ролекостери во Skyfall? Крајно нефективно за целата приказна, ни малку потребно, а само додатно искомплицира едноставни ствари. Пренакитувањето и кичерајот не запреа тука, па пресметката со Блофелд ми приреди уште неколку превртувања очи без кои доживувањето ќе ми беше многу попријатно. 

За тоа што Бонд може магично да разнесе толкав комплекс или да пука во неколку тони и да сруши хеликоптер не ни сакам да почнам. Од една страна е Бондовски, но премногу старомодно дури и за ваква разводенета варијанта на модерен Бонд како Spectre. Приказната која оди паралелно додека непослушниот Бонд хара низ Европа, како да е тука само да потсети дека ова не е филм снимен пред 35 години. И, да се оддолжи што Кју беше отсутен во првите два филмови. Со тоа немам проблем, Вишо е одличен како Кју само што не сум навикнат да го гледам ликот во срцето на акцијата. Фајнс е феноменален како М, се надевам дека во случај Крег да го предаде смокингот во следниот филм, ќе ги задржат овие двајца. 

Во главно, Spectre е океј. Ми ги исполни очекувањата, дури и повеќе од тоа, ете бонусот се некои непотребни глупости, но е чиста забава што ми го круниса труењето со Бонд месецов. Го разбирам хејтот, ги видов и позитивните и рецензиите каде што се распнува филмот, меѓутоа овој пат ја завземам страна на Бонд и покрај тоа што пребрзо одјава со Медлин Свон кон зајдисонцето.

Lok'tar ogar!

По години, години нестрпливо агонично чекање, Warcraft филмот конечно се случува. Официјалниот трејлер се истовари на интернет и го ветува целиот тој спектакуларен поглед на Азерот што секогаш се надевав дека ќе дочекам да го видам. Речиси е тука, најпосле на дофат, и комплетно ми ја руши објективната перспектива. Ова ќе биде најдоброто нешто што сум го гледал, макар било и група Орки кои ќе берат по десет јагоди за дејли квест. Не можам да видам каде би можеле работите да отидат јужно, кога толку прецизно се поклопува со мојот детски сон и визија. Стормвинд ќе го дочекам на филм, мостот кон Лејкшајр, Порталот, Каразан... Тоа што првиот пат го искусив во World of Warcraft, сега е тука пред мене во формат за кој би ја пиел крвта на Манорот да го доживеам. А, дали ова на сликата подолу е Кросроудс и Орките ќе се придвижат кон ова што денес е Дуротар?

Единствено нешто што ме загрижува е како ќе биде пречекан филмот од публиката. Моето мислење е веќе слепо оформено како за ништо претходно до сега, дури ни за кобниот Prometheus. Само финансиски неуспех, иако се сомневам дека ќе се случи, би можело да ме лиши од една епска трилогија каде што ќе дочекам да ги видам Илидан и Артас? Само тоа, тоа се надевам, дека Данкан Џонс успеал да создаде нешто што ќе ги предизвика истите морници кај доволен број луѓе од чиј џеб студиото ќе ги извлече продолженијата. Франшизата е далеку од врвот на својата популарност, играта не е наголемиот феномен во поп култура, па веројатно ќе биде потребно нешто повеќе од Avatar со Орки за да се обезбеди светла иднина и развој. Шансата е една, ве молам не се посерувајте врз неа. 

Синоќешниот Blizzcon ја зајакна и најавата за новата World of Warcraft експанзија, Legion, со новиот конечен синематик. Обично падавичарам на секое вакво видео од The Burning Crusade навака, со панично превртување по под и сè,  меѓутоа овој пат сум некако порамнодушен. Се радувам за Legion секако, меѓутоа трејлерот за филмот некако ми ја засенува целата возбуда. Тизерот што излезе во август ми беше далеку поефективен, веројатно зошто сум многу послаб на Гул'дан отколку на Варијан и Силванас. Сепак, самата експанзија изгледа како една од најдобрите до сега, без разлика што повторно се повикува на носталгијата од најдобрите денови. 

Занимливо е како ќе успеат да го вметнат патувањето назад во времето на Дренор во целиот тек на левелирање кој треба да овозможи и ослободување од ендгејмот во претходната експанзија, но ова беше потенцијален "проблем" што се јави уште во првиот момент кога стапнавме таму. Не е нешто што не би можело еден квест да го реши, но што е со Гарнизоните што мене ми го сјебаа природниот тек на левелирање професии? Сакам да го изгорам тоа гомно до земја и да се вратам на традиционалниот начин кој нема да ме држи како заложник во досадна инстанца со саати. Сакам фокус на отворен свет, како што отсекогаш било. Океј?

Warcraft филмот ќе ја има премиерата на 10-ти јуни 2016. Најдобриот почеток на летен распуст ако си дете со такви привилегии. Legion ќе се обиде дополнително да ќари и од тој маркетинг, со датум на излегување најдоцна на 21-ви септември истата година. Епска година за една од најдобрите франшизи на сите времиња, нели?

Другите Бoндoви сo Пирc Брocнaн

По GoldenEye продолжив со гледање и на другите три Бондови со Пирс Броснан. За првпат мислењето малку ми е сменето овие години, веројатно носталгијата за тоа време игра улога, а може приликата и овој мој актуелен Бонд занес си го направија своето. Се сомневам дека баш овие три филмови стануваат подобри како што течат годините, па најзгодно би било доколку свежите заклучоци ги препишам на мојата моментална перцепција. 

Она што најмногу ме изненади овој пат е Tomorrow Never Dies. Имав еден период кога го сакав поради играта, па потоа го отпишував како лош и еве сега успеа да ми остави сосема различен, позитивен впечаток. Темата е премногу чудна за Бонд филм, дури и смешна ако ја загледаш добро, но некако успева да се протне Бондовски и покрај тоа што реализацијата е повеќе напната акција отколку шпионски трилер, зошто филмот ја зема цела акција од GoldenEye, ја пумпа и ја експлодира насекаде. Под вода, по покриви, на паркинзи, по газот на Тери Хачер, секаде. Забавен е секоја минута, па на моменти ќе заборавиш дека главниот негативец, сопственик на медиумска групација, се обидува да направи војна помеѓу Кина и Велика Британија за да може да добие екслузивни права за пренос. Не само тоа, туку мести и други катастрофи за да може да ги покрива. 

Tomorrow Never Dies ги прави најпретераните моменти, дури и за Бонд, да изгледаат симпатично. Ќе се насмееш под брк кога ќе ја вози колата со мобилен што нема полифонски мелодии, зошто еј, Q може да изведе таква технологија и 90-тите да ја пречекаат со раширени раце. За жал, некој мислел дека Die Another Day во 2002 ќе може да помине со нешто слично, ама ќе стигнам и до таму. Ако успееш да пројдеш низ неколку фино изведени ствари кои немаат врска со реалноста (самиот Бонд за почеток нема, ако веќе...), Tomorrow Never Dies е супер материјал со кој комотно ќе можеш да се изгасиш оптегнат два саати. 

Две години подоцна, во 1999, доаѓа The World Is Not Enough. Првата половина е прилично стегната, почнува остро и тера солидно до моментот кога ќе се појави Дениз Ричардс, мојата симпатија од тоа време. Освен некои физички атрибути, нема никаков талент за глума и е неподнослива во секоја сцена. Како сум можел да ја сакам? Мех. Има неколку пресврти што пробуваат да искомплицираат едноставна приказна, но во ниту еден момент филмот не ти го граба доволно вниманието за да успеат како што веројатно била намерата. Ниту па заканата не е толку сериозна за да ја одржи тензијата. Она што го прави филмот да е некако важен е последното појавување на легендарниот Дезмонд Левелин како Q, кој тука ненамерно ја предава улогата на Џон Клиз со тоа што гине во сообраќајка кратко по завршувањето на филмот, на 85 години. 

Решен да не го допрам The World Is Not Enough во следните пет години, без оглед на тоа колку е добра Софи Марсо, го пуштив Die Another Day. Пробав некако да си го отворам умот и да заборавам дека е еден од најлошите филмови што сум ги гледал, се тешев со тоа дека единственото лошо е само невидливиот Астон Мартин, дека остатокот е можеби океј. Сцената која го отвара филмот не е лоша, Бонд е заробен, негативецот делува доволно заканувачки... И, за кратко почнува најлошата Бонд песна и тука ми текна што ме чека. Издржав некаде до пола кога веќе јубилејниот Бонд почна да се претвара во комбинација од пародија на себе и футуристички цртан филм. Додека се будев од палатата од мраз и климаксот на невидливата кола, ја затекнав сцената со цунамито. Никогаш повеќе, никогаш. Хали Бери е ужасна, сцената со ласерите е смешна, обидите за хумор се тажни. Се оди во затвор за ваков криминал, ало.

Веројатно е добро што EON се откажаа од Броснан за следниот Бонд. Колку и да сакав да го видам пак, не верувам дека имаше некаква шанса да го врати достоинството на серијалот. Финансискиот успех на Die Another Day можеби ќе ги инспирираше продуцентите да отидат уште подалеку од смешни вселенски оружја што пукаат зраци на Земјата. Но, околностите за среќа се наместија така за да франшизата сепак да добие некаков рестарт. Превисоката сума што Броснан ја побарал за продолжување на договорот, некој со здрав разум што приметил дека филмовите премногу се потпираат на лоши специјални ефекти и можеби Тарантино кој тврди дека ја убедил фамилијата на Флеминг да се адаптира Casino Royalе. Тарантино има изразено желба да го режира филмот, но строго црно-бел, сместен во 50-ти како книгата и со Броснан. Е, сега замисли тоа како би можело да испадне...

Да, може нова Star Trek серија

Не дека некој ме праша, но задоволство ќе ја пречекам новата Star Trek серија. Се обидувам да се сетам на квалитетен телевизиски СФ сместен во вселена од последниве неколку години, и освен Firefly и првите две сезони на Battlestar Galactica ништо друго не ми доаѓа на ум. А, од тие две серии е поминато многу, многу време. Дадов шанса на Dark Matter, дури дадов шанса и на Defiance, меѓутоа не успеаа да ме задржат повеќе од две-три епизоди. Defiance можеби и не е толку лоша, само што вкусот ми е еволуиран од времето на кое припаѓа. Пред десетина години можеби ќе ми изгледаше како најдобрата серија на телевизија. 

Пред точно десет години и Star Trek замина од природното живеалиште, малите екрани. Во меѓувреме, процедуралните серии почнаа да изветвуваат, телевизиските наративи напреднаа на повисоко ниво, а и самата популарност на Star Trek е значително намалена. Или, барем не е во толку фокусот на мејнстримот како некогаш. Во јануари 2017 почнува нов серијал на CBS, односно нивната pay-per-view платформа All Access. Ако погледнеш каков ужас нуди телевизијата моментално, плукањето на ваквиот бизнис потег е сосема оправдано. Како ќе дојде серијата до оние што не сакаат да платат, освен преку пиратерија? Колку луѓе денес ќе се претплатат ексклузивно за Star Trek? Далеку од тоа дека ме засега лично, но се надевам дека CBS ќе ја разгледа одлуката само за да може новиот Star Trek да има поширока публика. 

Сепак, најбитното е самата содржина, без оглед на начинот на кој ќе биде дистрибуирана. Позитивното е тоа што конечно ќе има нов екипаж, зошто сериозно, кој би сакал да гледа уште еден римејк? Во најлошото сценарио, ќе биде во истиот универзум на Абрамс, во случај да сакаат да градат ист тајмлајн како што Marvel го прави тоа со глупи серии. Добро, и не толку глупи. Не дека тој универзум на Абрамс е комплетно промашување, но не гледам реална причина зошто би се отфрлил канон кој се градел 40 години за нешто што е толку свежо и никогаш не доби некоја сериозна тежина. Ете, официјално е дека нема да има поврзаност со третиот филм, Star Trek Beyond, но не видов потврда за каде точно ќе е сместено дејствието во серијата. Сакам да видам пензиониран Пикард, а не гостување на Закари Квинто во пилот-епизодата. Никаква "реимагинација" нема да пројде. Не значи дека ако тоа донесе финансиски успех со два филм, ќе се случи Battlestar Galactica. Star Trek треба да оди напред.

Се надевам само дека ќе успеат да ги задржат идеите на Роденбери, барем онака како што од денешна перспектива би можеле да се третираат. Далеку сме од неговата утопија, меѓутоа некои негови визии, особено технолошките, се денес реалност. Прифатени се некои концепти и идеи кои тогаш сами по себе биле "научна фантастика", а има уште многу останати со кои новата серија би можела да се занимава и да го задржи фундаменталниот тон. Star Trek е, очекувам да биде испочитувано како такво. 

Иако оној формат на една приказна по епизода го прават Star Trek толку фин, овој пат сакам да видам нешто што ќе се протега низ цела сезона. Не само аркови врзани меѓусебно, туку јасна тема која ќе се отплеткува од епизода во епизода. Многу повеќе од брод изгубен во Делта Квадрант или Dominion War. Ајде CBS, може сте плодна почва за одгледување срања како CSI: Cyber, ама ова е Star Trek, мора повнимателен пристап. Сега е шансата за нова Star Trek револуција и серија што ќе ги диктира новите стандарди за како се прави СФ во вселена. Не ја заебувајте.

Види такоѓе:

• Неколку епизоди од Star Trek: The Original Series

Нова серија: Аsh vѕ Еvil Dеаd

Еш е еден од оние ликови кои упорно одбиваат да остарат. Не само поради култниот статус на оргиналната Evil Dead трилогија, туку и тоа што Брус Кембел со години изгледа како да се осеќа удобно со моторна пила закачена за пресечената десна рака и "бумстик" во другата. Самоуверено се носи со улогата и неговото место во светот на Б-филмовите. Сем Рејми, мајсторот за крв и вадење органи надвор од нивните демонските сопственици, очигледно ја дели истата страст. Ash vs Evil Dead немаше да биде тоа што е, без двајцата комплетно посветени да се забавуваа на нивното работно место. Двајцата се свесни за тежината на она што го создале пред триесетина година и ова е нивната благодарност изразена кон секој оној што ги поддржувал во меѓувреме.

Армијата фанови на серијалот нема ден одморено од интензивното урлање за враќањето на Еш и неговиот арсенал, па повторното случајно рецитирање на стиховите од Некрономикон го повикува злото од Пеколот баш онака како што сите гладни го очекуваа. Со избежните референци кон корените, Ash vs Evil Dead продолжува во истиот дух, без да се потпира на модернизација и обновување на концепт кој совршено функционира во доменот на сопствените шаблони. Подостарениот Еш (Брус Кембел има 57 години), способен е сам да се справи со она што повторно доаѓа во неговата генерална насока, но за атер на обемот на срањата, поддржан е од неколку нови ликови кои се буквално свежата крв. Луси Лолес е исто така дел од актерската екипа, меѓутоа нејзиниот лик едвај доби минутажа во пилотот. Ќе игра поголема улога, но оставена е веројатно за од втората епизода, па натаму.

Хуморот е исто такa задржан во рамките на Evil Dead 2 и Army of Darkness, што на моменти ќе се запрашаш како воопшто може да функционира како таков. Но, со оглед на внимателниот третман на Рејми и Кембел, не треба ништо да те изненади. Затоа и на почетокот на пилотот бев малку скептичен околу стилот на раскажување, но набргу Ash vs Evil Dead се претвори во она што го вети трејлерот и резултатот е одличен. Веројатно требаше малку време додека се свестам што гледам, бидејќи не успеав да најдам време деновиве да го освежам познавањето од оргиналниот материјал и да се ставам во прикладното расположение. 

Моторната пила на Еш е запалена и назад во употреба, каде што така ќе остане барем десет епизоди колку што ќе трае првата сезона. Освен пилотот кој е 45 минути, останатите епизоди ќе се по половина час, сосема доволна доза на лабава хорор комедија која ќе можеш да ја добиваш на мрзливи недели до крајот на годината.

Види такоѓе:

• Crapwerk Horror Show

Возбудата околу No Man's Sky

Океј, конечно после 47 години е познат датумот кога ќе излезе No Man's Sky. Јуни 2016. Баш кога почнав да верувам дека кога ќе дојде денот, сите ќе сме заминати на различни, вистински планети, оставјќи го малиот тим од Hello Games да ги пегла комплексните математички формули наменети за процедурално генерирање на нивниот шарен универзум. Попатно и да измислува глупости кои се двојат од оргиналната замисла и ќе одекнуваат низ празната Земја. 

Пред две години звучеше како најдобрата игра во историјата на индустријата. Универзум со над 18 трилиони планети, секоја со уникатен екосистем, до кои ќе доаѓаш со својот брод, ќе одбереш име и ќе ти овозможат да си криеш од проблемите во вистинскиот свет, како пиздата која си, додека гледаш како еволуираат полигонални вонземски диносауруси. Идејата е феноменална на прв поглед, особено кога ќе ти ја понудат на тацна со убавата графика и музика која е исто така процедурално генерирана со амбиентални семплови од 65daysofstatic. Како што го следев развојот, работите некако почнаа да ми се раштрафуваат. Колку е навистина возможно No Man's Sky да функционира толку добро како на хартија? 

Колоритната утопија што си ја замислував ми беше нарушена со она видео од Е3. Почнува баш како што звучи играта, но баш во моментот кога си ја собираш вилицата од подот, се појавуваат џиновски роботи. Џиновски роботи која штитат пуста планета од тебе, ти што само си сакал да сечеш розеви дрва додека пукаш во жолти жаби со дискутабилен број на очи. Шон не е ни изненаден од нив, значи не се нешто што ќе го видиш еднаш во следните неколку од твојот живот на седмата планета што си ја открил и носи име на ретка венерична болест! Наводно немало да ги има Сентинелите на секоја планета, но зошто да не бидат нешто што ретко го среќаваш? Зошто животот на планетата да не еволуира во нешто ќе ти биде закана од сличен размер? Или не е толку едноставно да развиеш таков систем, нели Шон? 

Моменталната состојба на No Man's Sky ми наликува на досадното дете што би го имале Spore и Minecraft, со многу мал потенцијал да наследи и нешто од EVE Online. Дури ќе има и wanted level како во GTA каде што ќе бидеш гонет од Сентинели ако ја играш играта. Соновите на студиото и онаа група играчи што остана да мастурбира во транс на сабредитот и жестоко го брани секој искритикуван пиксел и линија код, многу лесно може да завршат во црна дупка. Веруваш во хајпот, си ги прилагодуваш очекувањата и ќе ти се случи Watch Dogs. Веќе потврдија и дека планетите сепак не се толку огромни, туку некои можеш да ги прошеташ и за неколку минути. Како во Rick and Morty епизодата. Секако дека ќе има и поголеми, но во суштина играта ќе нуди мал простор каде што можеш да ораш додека не ти дојде ебан робот во кој малку ќе попукаш.

Без оглед на тоа каква е формулата за генерирање, до сега видов само неколку варијанти на бои. Можеби бројот на планети е импресивен, но тоа никако не треба да биде она што ќе го форсираш како најатрактивно. 2015 сме, има многу покомплексна технологија. Што ќе ми се толку планети ако секоја десетта изгледа исто? Со што ќе ме задржи играта повеќе од четири часа? Океј еве, да не серам во празно, оставам простор да ме изненади. Но, се сомневам дека ќе биде приближно од најавата која ја искористија да го создадат ова глобално пењавење. Што е со она дека само привремено играчот ќе може да ги менува својствата на планетата? Добро го разбрав тоа или ќе важи само за приватни сервери, а не за глобалните? Значи моето внуче нема да може да слета на Gonorrhea-VI што дедо му Бојан ја открил во 2017 и да види како се живеело тогаш во No Man's Sky?

Се надевам дека уште напорно работат на играта и дека додека излезе ќе добие некој облик што звучи забавно како пред Е3. Или јас сепак премногу си замислував?

GoldenEye и почетокот на новата Бонд ера

Во исчекување на Spectre, деновиве си го вежбам британскиот акцент со постари Бонд филмови. Го поминав и Skyfall уште еднаш, само за да си потврдам дека е еден од најдобрите од целиот серијал. Да, малку се помоча врз најдобрата фан теорија на сите времиња која вели дека Џејмс Бонд е кодно име доделено на различен агент, но одлично успеа да се справи со модернизацијата на формулата која беше отсутна во претходните два. Не дека цврсто се држев до тоа, меѓутоа ќе беше многу покул доколку имаа поинаков пристап кон тој некаков виртуелен континуитет. Ова е сепак дискусија за некоја следна прилика, сега дозволи ми да се фокусирам на мојот омилен Бонд. Џејмс Бонд. (ова веќе станува старо Бобо, мора да го промениш во иднина)

Благодарение на пиратската содржина на телевизиите додека растев, Бонд беше постојано присутен. Секоја телевизија имаше афинитет кон одреден актер, така на што на една ги даваа сите со Роџер Мур, додека на друга доминираше Шон Конери. Тие со Тимоти Далтон, чичкото ќе ги свртеше поретко, кога неговата полноќна инстроспекција веројатно достигнувала критична точка, па не било битно што ќе оди, дури и да е истиот "ИГРАН ФИЛМ" два пати по ред. Кој дреме пред телевизор тоа време, нели. 

GoldenEye ми беше првиот неслуачен контант со Бонд, во истиот тој период. Ги памтам рекламите, ги памтам трејлерите, најдобрата музичка тема, буквално беше насекаде. Набргу Пирс Броснан стана и омилениот Бонд на детето растено во фамилија каде што агентот ужива посебна почит. Нов Бонд, за генерација од која и јас бев дел. Понатаму посвесно го трошев времето на серијалот, имав многу прилики да ги анализирам актерите и филмовите, да го менувам и оформувам вкусот, но секогаш на крајот заклучокот е ист - Пирс Броснан е Џејмс Бонд. Харизмата и шармот на Броснан ќе ти ги експлодираат јајниците. Доколку немаш, ќе намигне и спонтано ќе ти пораснат. Потоа кажи им збогум. Освен тоа, кој друг Бонд толку самоуверено држи оружје? 

Новата ера на Бонд, која започна и заврши со Броснан го има вратено серијалот назад од провалијата каде што се држел за карпи уште пред Тимоти Далтон. Осумдесетите носат поинаков вид на акција. Сталоне, Шварценегер, Брус Вилис. Британскиот агент е малку истуркан настрана, студиото влегува во некои легални компликации, па неговата судбина станува неизвесна. Кога конечно долгиот спор доаѓа до некаква светла завршница, Тимоти Далтон ја бакнува улогата за збогум и го најмуваат Пирс Броснан. Замислен како наследник на Роџер Мур, конечно ја добива дозволата за убивање во остварување кое е замислено да го живне серијалот, за прв пат отстапувајќи од оргиналниот материјал на Флеминг. 

Уште трае паранојата од Студената Војна, па GoldenEye се потпира на Русите како стандардниот непријател во западната фикција. Приказната е класична Бонд приказна, со мисија наменета само агентот што без пардон ќе заведе психијатарот задожен за неговата евалуација. Го користи и тогаш најпопуларното технолошко достигнување, интернетот и неговите паранормални својства, хакирањето како врачарска вештина, со цел да биде помодерна од било кога претходно. Извини, зевав додека мислеше на Moonraker. Каменот доаѓа од блиску, па покрај Советските душмани, Бонд е соочен и со поранешен колега со своја агенда, одигран од актер кој денес освен тоа што е познат по обиди за силување на хобити, има репутација за некој кој умира секаде каде што ќе се појави. 

За првпат, М е заменет со жена. Џуди Денч е веројатно и единствениот М што ќе го памтиш кристално јасно додека Ралф Фајнс не си го најде местото од Spectre па натаму. Од моментот кога првпат влегува во кадар и собата станува претесна за нејзиниот челичен авторитет, те доминира и тебе и Бонд и цел MI6 во следните неколку филмови. Секоја чест. Или, пробај заборави ја сцената на почетокот со браната? Или сателитот што се крева од езерото. Дури не ти пречи ни тоа што Бонд дрифта ебен тенк по урбани улици. Акционите сцени се толку добро изрежирани што ги прават ударите во воздух на Шон Конери да изгледаат смешно на моменти. Да, свесен сум дека е различна школа на режија и создавање филмови, само се обидувам да дадам дополнителна тежина на нешто за кое сум исклучително пристрасен. 

Успехот на GoldenEye е заслужен за мојата генерација да има толку популарен Бонд. До толку популарен што порано кружеа гласини дека Броснан со договор бил ограничен да носи костум и вратоврска во другите филмови кај што се појавува. За жал, ова е веројатно единствениот сериозно добар Бонд филм со кој може да се пофали дека е на листата во блиско друштво со Goldfinger и The Man With The Golden Gun. Можеби требаше да го проверам овој факт дали воопшто е во некаква листа од овој тип, но еј, во мојата е. Кариерата како Бонд ја заврши неславно, квалитетот исчезна како невидливиот Астон Мартин во Die Another Day. Тоа што се случи помеѓу беа каши од приказни кои ете, не успеаа да го искористат целосно потенцијалот на најдобриот Бонд кој порачал водка-мартини. Знаеш какво.

Низ дискографијата на Еминем: Relapse

Да речеме дека малку повеќе навлегов во Еминем последнава година и нешто. Не како Кен Каниф што навлегува во мажи, туку повеќе како Стен. Можеби не ја шатирам косата, но доволно сум опседнат за девојка ми да биде љубоморна што зборам за него 24/7. Таа не ги разбира луѓето како мене и тебе, Слим, никој не ги.

Целата митологија околу него ми е интересна за анализа, а покрај тоа нема рапер на планетава што толку добро ракува со англискиот речник и вештините на микрофонот. Дали го памтиш оној период кога го снема Еминем? Кога одеднаш престана да слушаш за него, исчезна од секој канал на телевизија и ромчињата ги фрлија Слим Шејди маиците? Тоа не е зошто си пораснал преку ноќ, ти се појавиле влакна на смешни места и си почнал да пушиш трева на реге. Еминем стварно го изеде помрачина.

Некаде околу Encore и компилацијата Curtain Call: The Hits, славата почнува да игра поинакви карти. Веќе е зависник од аналгетици, антидепресиви, лекарства за спиење. Од бело дете со желба за рецитирање, за кое до пред некоја година никој не знаел, сега не може да го напушти домот. Во "When I'm Gone" конечно го убива Слим Шејди, ликот преку кој ги манифестира најмрачните фантазии, често маскирајќи ги со хумор за да се оправда полесно. Тука почнуваат шпекулациите дека заминува на некое време, најмногу поради товарот од запоставеното семејство, особено Хејли. Има нешто језиво во тоа спуштање на завесата кон крајот на "When I'm Gone" каде е најмногу нагласено дека нешто различно се случува. Дури и наводната пауза да била замислена како маркетингшки трик, стварите се местат за сепак да се случи. Зависноста доаѓа до критична фаза по смртта на неговиот најдобар другар Пруф во 2006, и вториот развод со Ким. Следува и тоа фамозно предозирање, каде што е едвај спасен, на само два часа од сигурна смрт. 

Relapse е издаден во 2009, четири години по Encore, целите срања измеѓу и рехабилитацијата. Меѓутоа, овде Еминем не е тој истиот од претходно. Знаеш дека нешто не е во ред уште од самиот почеток, интрото/скитот "Dr. West". Во дијалог со докторот Вест (гласот е на Доминик Вест), Еминем е на последниот ден од рехабилитацијата од алкохол и апчиња. Почнува прилично нормално, но како што тече разговорот осеќаш дека нешто не е во ред со докторот, зашто упорно зборува сомнителни работи што не звучат баш прикладно за некој што положил Хипократова заклетва. Гласот на Доминик Вест станува се подлабок, подемонски, за да испадне дека е всушност Слим Шејди кој се враќа во животот на Маршал. Делот од него што упорно одбива да си замине. Истиот оној глас на Слим Шејди што го користи од првото The Slim Shady EP. Интрото избива во "3 A.M.", по што следува цел час хорор и психотични теми кои не звучат баш ведро. 

Темите ги црпи од последните четири години, користeјќи перспективи на фиктивни сериски убијци и еден куп акценти. Хуморот што се обидува да го протне е задушен од целата гротеска, зошто пред тебе е отворен ум на човек што поминал пекол и ова му е начинот да се справи со тоа. Материјалот е потресен баш поради очигледноста на методите, дури и кога се обидува да го однесе во друга насока. Кога ги одмара тие механизми, те депримира со искреноста, потполно соголен од секаква моќ. Емоциите се превистински на "Beautiful", јо. "Deja Vu" е печатот на соочувањето со смртта, а на "Careful What You Wish For" ги дискутира настаните кои постепено го довеле до таа скоро кобна точка.

"My Darling" ми е една од омилените воопшто, не само од албумов. Според "приказната", ова е вистинското враќање на Слим Шејди. Многу ми е јако кога ќе успее вака да го одвои тоа проклето алтер-его. Ако го отпишеш "Dr. West" како сон, зошто нели, ѕвони аларм на крај, ова е вистинското враќање на Шејди, откако се обидува да го убие во "When I'm Gone". Иако Шејди не е баш јасно диференциран во следниот албум, Recovery, го има во изобилие на The Marshall Mathers LP 2. Има многу добар детал во "My Darling".  Кога вика "I'ma get Dre on the phone, I'll just call the Doctor", почнува суптилно онаква клавијатура карактеристична за продукцијата на Дре, и тука ти експлодира главата од генијалноста што ја носи целиот албум. Пуф. 

Целиот гнев му е насочен кон себе. Ја нема Ким, а Деби е минимално присутна, но контекстот е поинаков. Единствено се закача со Мараја Кери во "Bagpipes from Baghdad". Темата е премногу таблоидска, но испораката е беспрекорна. Имено, со Мараја Кери иделе неколку месеци, никогаш не признала јавно, кажала нешто што не треба, и на Еминем толку му фали. Ги има направено партал во неколку траки и нејзе и тазе сопругот, меѓутоа само оваа е на албумот. Знаеш како советува Д Гејм? Не се закачај со Еминем. Ќе те уништи. Листата на такви што паднале пред него е предолга. 

На албумот има и по некој заебантски обид како "We Made You", ама и самиот Еминем ја мрази, сите ја мразиме. Ептен е присилена да звучи така како што звучи. Веќе е дојден до фаза од која нема враќање назад, па некако е надвор од контекст на материјал кој во главно рефлектира скршен, преполовен човек. Relapse го придружува кратко EP, Refill. Истата црнотија како на албумот, во помала доза, освен онаа ствар со Кање, Дрејк и Лил Вејн што ми е избришана од фолдерот со дискографијата. Јеби га, на издавачот му треба сингл што ќе го врти на радио и тоа сигурно нема да биде "Underground".

Relapse не му е најдобриот албум, далеку е тоа. Не е ни приближно лош колку што Еминем се извинува за албумот, но претставува занимливо сведоштво за кариера и живот што скршнале од патеката. Веројатно и околностите под кој е снимен може да послужат како некаков искупувачки гарант. Обично пресвртите во дискографиите на многу артисти доаѓаат нагло, па ретко го гледаме она што се случило "измеѓу". Relapse е баш тоа, тој јасен премин.