Таман си е The Last Voyage of the Demeter

Сум приметил дека во последно време вампири се повторно присутни и прифатени во популарна фикција. Иако ништо никогаш нема да ми го надмине From Dusk Till Dawn, мило ми е кога ќе налетам на нешто ново и свежо. Можело уште да се цеди од жанрот ако се најде во вешти раце. Eте, добар пример е мини-серијата Midnight Mass на Мајк Фланеган, а моментално Роберт Егерс работи на Nosferatu римејк. Дури и Николас Кејџ беше Дракула во Renfield годинава. Сега и The Last Voyage of the Demeter испадна океј.

 

Филмот адаптира поглавје од книгата на Брам Стокер кое раскажува за доаѓањето на Дракула од Романија во Англија, тајно натоварен на трговскиот брод Деметра. Ни режисерот не крие дека инспирацијата за филмот ја нашол во Alien на Ридли Скот, па иако е малку дарежлива споредба, The Last Voyage of the Demeter е сличен концепт само со вампир на отворено море. Кога ќе наведеш таква инспирација, подобро осигурај се дека е вешто склопена твојата варијанта зошто ризикот е да создадеш очекувања кои нема да бидат пресретнати. Имаме веќе еден куп тапа имитации на Alien.

 

За среќа The Last Voyage of the Demeter не е воопшто лош, а реално и се труди да си е посебна ствар иако штофот од кој е скроен не е баш најшарен и уникатен. Без разлика што филмот потона финансиски со заработка само пола од вкупниот буџет, мислам дека полека ќе си го најде местото на Б хорор сцената. Ме зачуди што и воопшто стасал до кино. Одамна немало некое вакво забавно ѓубре од овој поджанр и одбивам да верувам дека ќе се заборави брзо.

Со мали модификации би бил многу подобар. Најголем проблем е што маркетингот открива премногу. Замисли ниеден трејлер да покажеше што го демне овој мал екипаж. Еве, не знам дека имало ваков брод и ваква приказна во Dracula книгата на Брам Стокер? Како поширока публика, комотно можеа да ми го изрекламираат малку посуптилно. Не дека покрај насловот ќе останеше тајно изненадување, ама доколку го тргнеа Дракула од промотивните материјали верувам дека ефектот кај многумина ќе беше поразличен. Сакам да избегавам трејлери, ама од овој некако успеав да видам три-четири и сите лабаво го раскажаа пола филм.

Затоа викам дека тие споредби со Alien кај вакви филмови мора да престанат да се користат како маркетинг. Остај го филмот да си дише на раат. Alien и сто пати да го гледаш, пак го осеќаш стравот на екипажот таму што не знае кој и што им е осми патник. Таа тегоба од непознатото е постојано присутна и ти се пренесува на тебе, иако како публика располагаш со информации што ликовите ги немаат. 

 

Тој мајсторлук на Ридли Скот е неповторлив и глупаво да мислиш дека си успеал да го пренесеш во твојот филм. Режисерот на The Last Voyage of the Demeter очигледно ги нема истите вештини, па цело време знаеш што го мачи екипажот тука. Дополнително има и лик воглавно наменет за експозиција, така што не многу работи се оставени на имагинација. Толку нешта се супер погодени во филмот, штета што некогаш не знае невербално да раскаже некои ствари. Немало да штети малку помистериозен тон, без разлика што инспирацијата доаѓа од веќе постоечко дело.

 

Но, за тие малку шашави моменти успева да надомести со претежно солидна режија и фотографија. Општо целата продукција е добра и покрај скромниот буџет. Користи и сетови наместо зелено платно, баш тоа и го прави филмот дополнително имерзивен, а и самиот Дракула, кој е очигледно инспириран од грофот Орлок, е повеќе практични отколку компјутерски ефекти. Има многу видливи детали што укажуваат дека The Last Voyage of the Demeter e правен ќефски и внимателно, па затоа замерките што ги имам некако ги тргнав од фокус. Уживав во секој момент, дури и кога филмот е цврсто убеден дека толку те поврзал со ликовите, па мисли дека емотивно ќе те допре драматичната смрт на некои од нив.

Ликовите се стандардната посада за ваков жанровски аранжман. Не се онакви неспособни глупаци како во Prometheus, ама не се ни доволно паметни да се справат со ситуацијата. Актерите од друга страна се супер и го вадат максимумот од материјалот. Сите се добри, од Сер Давос до детето актер, сечие присуство соработува со амбиентот на филмот. Кори Хокинс е одличен, мислев дека го немам видено од Straight Outta Compton, а само ми прошол незабележан во Kong: Skull Island. Време е заедно со Дејвид Дастмалчиан да добијат поголеми прилики. Капацитетот за носење цел филм на грб е очигледен.  

 

Два саати се можеби и премногу за ваков филм, ама успева да исплови до крајната дестинација без да се насука негде. The Last Voyage of the Demeter веројатно нема да го дочека продолжението кое се обидува да си го намести на крај, ама тврдам дека ќе остане да биде почитуван во одредени кругови. Одамна немав гледано нешто што се осеќа како да припаѓа на DivX ерата, ептен ми направи мерак. Да се појавеше тогаш веројатно ќе го имав изрежано на исто цеде со Ghost Ship.

За малку не ја бидна Twisted Metal серијата

Никој нит играл, нит го чул името Twisted Metal дваесетина години. Затоа и се зачудив од каде дошла идејата ова да се адаптира во серија во 2023. Може правата биле откупени за седум долари, па испаднала прилика што не смее да се пропушти. Целата публика за ова се луѓе што биле деца во девеести, не знам колку возила накитени со креативни оружја што се пукаат меѓусебно во арена може да допрат до поширока раја. Не дека Twisted Metal не беше популарен серијал, ама таа популарност некако е спласната до заборав. Спомни му на некој за Twisted Metal и ќе видиш дека прво ќе се изненади што ти текнало, па после ќе се израдува што и некој друг се сеќава.

Сепак, како едно од тие деца што ја љуштеше четворката на плејстејшн и од таму дозна кој е Роб Зомби, бев решен да дадам шанса на некоја епизода иако знаев дека не располагам со дип фејк технологија која може да ми го смени Ентони Меки со вистински актер. Оваа препрека меѓу мене и Twisted Metal серијата беше најтешка за премостување. За среќа епизодите траат по триесетина минути, ама пак ти се собираат неколку саати да гледаш како работи некој што комплетно ја промашил професијата.

Со оглед на тоа што Twisted Metal игрите немаат некоја содржајна приказна, серијата мора да измислува и да импровизира околу тие малку концепти, меѓу кои најважен е "Твистед Метал" турнирот каде што учесниците се трудат да се испоубијат со вооружени коли. Тоа е главниот мотив, треба само да смислиш како ќе вкрстиш шаренолики ликови и возила и ништо повеќе. Добрата вест е што серијата успева да разбере што е интересното во Twisted Metal и наоѓа начин како функционално да го искомбинира, особено кога настојува да биде истовремено смешна и насилна. Глупавата вест е што тоа е само мал дел од овие десет епизоди.

Ентузијазмот е често видлив, меѓутоа воглавно изгледа како да е лимитирана од вештините на повеќето инволвирани. Серијата најмногу трокира со сценариото, начинот на кој што се труди да ја раскаже приказната и неможноста да се одлучи за конечен тон. Не проверив кој како ги пишувал епизодите, ама изгледа како да имало барем еден лик во тимот што ги играл игрите пред да се впушти во ова и ги влечел работите во соодветна насока. Остатокот се онаква багра што мислат дека дијалозите им е домашната по родови студии.

Антагонистите се многу позабавни за гледање од Ентони Меки и Стефани Беатриз. Повеќето популарни филмови и серии следат исти главни ликови со истата таа бајата динамика, па тоа што ќе го затекнеш тука не е ништо ново и непредвидливо. Но, надвор од тој "задолжителен" шаблон карактеристичен за последниве години, Twisted Metal е креативно слободна кога станува збор за споредната гарнитура. Затоа е жалосно што серијата е некаде искасапена по пат за да се создаде простор за работи кои не ја ни засегаат публиката што ќе го пушти ова. Има прилика да биде комплетно автентична, а ја коцка за да труе со глупости.

Со тие наметнати ограничувања, Twisted Metal не знае да претстави обична човечка интеракција. Дури и ликови кои треба да соработуваат бидејќи се на иста страна и во исти лајни имаат одвратен меѓусебен однос зошто некој мисли дека така комуницираат луѓе. Не знам за кого да навивам и кој е вистинскиот негативец тука. Има една епизода кога Ентони Меки и Стефани Беатриз одвоено си ги тераат приказните и таму ќе приметиш колку серијата би добила на фокус доколку има еден единствен главен лик на кој само публиката му е совозач. Двајца со ваква непостоечка хемија се вишок, а капак на тоа серијата се гњави да им овозможи некаква романтична врска која е полошо напишана и од Падме и Анакин.

Стефани Беатриз е супер, само што ликот тука неуспешно ја емулира Роза од Brooklyn Nine-Nine. Разбирам дека им требало силна женска, ама не сакам дека верувам дека ова е сѐ што има да понуди и дека ја собрале во серијава само затоа што Мишел Родригез е поскапа, а и одбива да се понижува наоколу. Нејзиниот лик е најосакатен од обликот на серијата и едноставно нема простор за да се развие соодветно. Со таквиот неконсизтентнен такт не функционира ниеден од "озбилните" моменти по кои серијата толку се подава, па се само шум измеѓу акционите сцени и тие со Свит Тут. Апсолутно не одговараат.

Светот е најзабавниот и најстабилен столб на Twisted Metal и една од малкуте ствари што серијата не ги прави комплетно аматерски. Малку посаглам главни ликови би го направиле далеку поимерзивен и покрај тоа што целото продукциски изгледа како фан-филм од 2009. Визуелно успева да се сочува низ цела сезона, единствено што можеби фали е малку повешта презентација. Плус така ќе ја наштелува и општата атмосфера, со оглед на тоа што упорно сака да биде некоја комбинација на Mad Max и The Boys, а вака само гледаш дека не знае како. 

На моменти не знае ни основни работи да раскаже, па се ослонува на дијалози за експозиција каде што еден од ликовите кој растел во истиот пост-апокалиптичен свет не е запознаен со некои работи кои се очигледно често појава. Такво е глупаво и срамно, како сега на некој што триесет години живее на овој свет да треба да му објаснуваш што е снег. Некои од овие несмасни глупости можат да бидат симпатични и смешни за гледање, ама почесто ти доаѓа да си го прегазиш телевизорот со кола.

Свит Тут е веројатно единствениот лик што добива третман кој е усогласен со амбиентот од изворниот материјал, затоа и неговите сцени се најфункционални. Иако не можеш да се поврзеш со неговите мотиви, барем се јасно дефинирани. Ако гледам нешто што се вика Twisted Metal сакам да е интензивно, не да гледам аматерски сто пати видени мелодрами. Толку одзема од забавниот тек на серијата што некогаш заборавав што е воопшто целта на главните ликови. Како за серија чиј главен штос е уништување возила, Twisted Metal некогаш цели епизоди ги троши на работи кои немаат многу врска со тоа.

Серијата обезбеди втора сезона, па се надевам дека додека стигне ќе сконтаат што функционира во првава, а кои работи треба дефинитивно да одјебат. Тешко дека ќе се отараси од главните ликови, ама барем да се реши дали ќе биде лесна комедија или ненамерно смешна драма. Сите елементи кои би ја направиле серијата вистински добра се присутни и многу малку им фали да избијат на површина. Не дека се потепав да гледам Twisted Metal серија, ама има очигледен потенцијал да биде озбилно забавна, дури и со Ентони Меки во главна улога.

Види такоѓе:

• Првата сезона на The Last of Us
  
• Почетокот на Arcane, серијата базирана на League of Legends
• Street Figher и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Филм на неделата: Mortal Kombat (2021) 
• Warcraft (2016)
• Покемон, другар мој 
• Првите три Resident Evil филмови

Опенхајмер

Не ми легна Tenet, а баш сакав. Два пати го гледав кога излезе и не си кликнавме. Не дека е толку комплициран колку што настојува да биде, туку ми изгледаше како Нолан малку повеќе да се надноланува себеси. Можеби таа (веројатно) ненамерна пародичност е штосот што требаше да ме закачи на филмот, ама не успеа. Или па два пати ме начека неспремен за таков материјал, како што беше случајот со Inception и после можеби Interstellar. Првите впечатоци ги имам запишано тука и не беа најпозитивни. Inception научив да го ценам низ годиниве. Сега ми е еден од омилените негови филмови.

Interstellar уште ја чека таа втора саглам прилика да ме предомисли, комплетно сум отворен сега, само треба да седнам. Сигурен сум дека еден ден барем ќе се потрудам да чепнам подлабоко и во Tenet. Таква е мојата врска со Нолан, крајот не се фаќа. Batman Begins го "презирав" со години, а истовремено се пењавев на The Prestige и Memento. Ова беше една од причините да бидам возбуден за Oppenheimer. Да видам до каде стасал Нолан со кариерата и да проверам до кај сум јас со вкусот. 

Нолан е еден од најголемите режисери на генерацијава. Не се многу останати од тој ков, сега уметноста во мејнстримот е сведена на тезгарење "франшизи" и кадар вработен да исполнува листи смислени од студијата. Не дека го немало тоа и претходно, ама седнување во кино за да гледаш конкретен режисер е настан поредок од било кога. Зборувам за холивудски блокбастери, не за сиромашни молдавски андерграунд режисери и нивниот репертоар на филмски фестивали кај некој дома во двор. Сосема супер, ама нека го сега за друштвото на другана маса. 

Се радувам на ваквите несекојдневни прилики да седнам во нормално кино со прескапи бајати пуканки и да уживам во нешто како Oppenheimer. Обично завршувам на глупости како The Flash за кои ми е непријатно да разговарам. За Oppenheimer еве може да седнеме. Важен е од повеќе аспекти кои можеби и немаат директна поврзаност со комплексната тематика која ја обработува. Ова е сведоштво за кариерен врв на повеќето од инволвираните во неговото создавање и овековечување на нивните имиња во филмската историја.

Од режисер до композитор, сите феноменално функционираат како дел од големиот механизам што го движи Oppenheimer, ама веројатно најголемиот товар го носи актерската екипа. Не е ништо ново за Нолан да обликува млади актери во филмски ѕвезди или да ги освежува кариерите на такви кои индустријата ги подзаборавила. Нолан очигледно знае да го исцеди актерскиот капацитет до последна капка, а и да го скорне Мет Дејмон од привремена пензија за да го смести во еден од неговите најдобро одиграни ликови.

Не му успева секогаш додуша, видовме дека нема што да се добие од неверојатно неталентираниот син на Дензел Вашингтон како во Tenet, ама после Oppenheimer некои од кариерите на актерите веројатно ќе имаат поразличен правец, секако на подобро. Килиан Марфи од спореден лик по секакви филмови и филмчиња, покрај телевизиска фаца сега е и де факто водечка филмска величина. 

Не знам каков бил вистинскиот Роберт Опенхајмер приватно, ама Марфи маестраелно влегува во кожата на лик кој до крајот на животот бил подгрбавен од товарот на трнливата титула "татко на атомската бомба". Нелинеарниот наратив што шалта низ неколку временски оддалечени точки е прилика да видиш како Марфи ревносно се справува со секој слој од енигматичниот Опенхајмер и дуалноста на неговата позиција во секоја од нив. И претходно беше очигледно дека е талентиран актер, ама не и дека е еден од најдобрите на неговата генерација. 

Нолан го црпи најдоброто и од Џош Хартнет. Не знам што е со него периодов, ама пет пати го начекав во различни работи годинава. Што се случи во меѓувреме, не знам, последен пат го видов на постер кај другарка во детска пред некои дваесет години. Како индустријата да го чекаше да подостари за да го користи во посериозни улоги со кои очигледно добро се справува. Кога сме кај сериозни улоги, мило ми е што конечно пак го гледам Роберт Дауни Џуниор. Светот изгледа заборави дека прво беше добар актер пред да биде добар Тони Старк. Неговиот талент и неповторлива харизма ја изградија таа куќа кај што сега живеат ликови ко Ентони Маки. Среќен сум што почнува нова етапа во неговата кариера, едвај чекам да го гледам во било што следно.

Oppenheimer не ме пушти три саати. Единствените неколку пати кога изгубив фокус беше додека ги прибирав нозете да поминат тие што ја напуштаа проекцијата преку нашиот ред. Воглавно помлада публика која веројатно завршила на филмов поради кретенсконо "Барбенхајмер" меме, а си стана и една баба што веројатно јасно го памти тој топол август во 1945. Филмот претежно се потпира на дијалози, ама никогаш не ја испушта тензијата и анкциозноста од заебаната ситуација во која е вплеткан Опенхајмер сосе тој опширен научен, интелектуален и политички свет, директно или индиректно.

Без разлика што често скока низ неколку временски периоди, некогаш и цели години кои ги референцира со некој ситен детал, никогаш не губи од природниот тек. Не знам како му успеало ова на Нолан, ама ќе приметиш дека постојано има и музика која всушност цел филм гради кон неизбежниот климакс. Овозможен ѝ е соодветен простор да биде доминантен елемент во одредена сцена, некогаш дури и со отсуството. Нолан секогаш имал специфичен однос со музиката во неговите филмови, па секако дека Oppenheimer нема да биде исклучок.

Мислам да, браво Ајнштајн, секако дека музика е интегрална филмска компонента, ама муабетот ми е дека оваа во Oppenheimer е многу понаменски искористена од тоа што вообичаено ќе го сретнеш. Нолан неприкинато ја користи за да ја нијансира приказната, нешто што можеби е покарактеристично за некоја постара филмска ера. Иако самите композиции во филмот се современи, имаат некој симпатичен старошколски мотив. Не знам кај сум го сретнал ова последен пат во модерен филм, веројатно во The Lighthouse на Роберт Егерс.

Што се однесува до штреберскиот аспект на Oppenheimer, не е далеку од вистината она дека е Авенџерс за луѓе што знаат таблица множење. Иако не навлегува премногу детално во начинот на кој функционира науката на самата бомба, преполн е со ликови што си ги сретнал низ образовниот процес. Ако не си бегал од физика, веројатно ќе им ги разбереш и стручните дискусии.

Намерата на Нолан е да го искусиш ова во кино. Исто како Dunkirk, интензивен е и со звучните ефекти, па нормално е да ти се затресе столчето под газ кога ќе рокне бомбата. Конкретно тој сегмент е многу мангупски изведен и испреплетен низ приказната на повеќе места, плус Нолан воглавно користел практични ефекти за самата експлозија што е уште еден исклучително импресивен технички момент околу создавањето на филмот.

Oppenheimer е можеби најдобриот, најзрел проект на Кристофер Нолан до сега. Ќе морам да го гледам пак наскоро за да го потврдам ова, меѓутоа истава мисла ме држи веќе со денови. За ниеден друг негов филм не сум рекол дека е подобар од The Dark Knight, веројатно дека темата таму ми е ептен сродна, ама Oppenheimer општо како дело отскокнува од сѐ останото во неговата филмографија. Дефинитивно најдоброто кино искуство последниве неколку години и најдобриот филм што сум го гледал од The Lighthouse навака. Очекувам вака добро да си пројдам и на вториот Dune за некој месец, исто од режисер што последниве години резба длабоко во филмската историја.

Си требаше серија како Silo

Скоро ја изгледав Better Call Saul за првпат. Веројатно пројде доволно време од Breaking Bad за конечно да ми залепи и да сум убеден дека е многу повеќе од тоа што е површински видливо. Може ќе муабетам за Солац во некоја друга прилика, засега нека стои само дека испадна толку добра што пола месец не можев ништо да гледам. Така разгален од квалитетот на Better Call Saul почнав да ја делкам Silo. Двете серии се неспоредливи, меѓутоа сепак не е лесно во иста вечер да се прешалташ од Лало Саламанка на Комон во улога на судски орган во дистописка научно-фантастична лимонада. 

Silo ме наврати на еден период во раните 2010-ти кога американските телевизиски куќи штанцаа по три научно-фантастични серии неделно. Не беа сите гледливи, особено многу од оние на SyFy каналот, ама веројатно саглам популарни серии како Battlestar Galactica создаваа вакуум откако завршуваа, па различни продукции си ја пробуваа среќата да ја склопат следната "голема". Не само што имаше избор, туку постоеше и голем жанровски диверзитет. Не беа сите вселенски опери како Killjoys, Dark Matter или Stargate: Universe.

 

 

Се наоѓаше по нешто за разновидни научно-фантастични апетити. Од тие како Falling Skies што го јавнаа бранот на The Walking Dead, детективски драми како Almost Human, Lost фазон адаптации на Стивен Кинг како Under the Dome и еден куп други како Extant што ги памтиш само по наслов. Можам да набројам уште петнаесет од кои сум изгледал бар по една епизода. Повеќето од овие се појавуваа во тазе реновиран медиумски терен што денес е познат како новата златна ера на телевизија, па "квалитетот" поинаку се филтрираше. Потешко се проаѓаше ако си нискобуџетна СФ драма за група луѓе што кубурат во модерен свет кој останал без струја покрај серии како, не знам, Game of Thrones?

Без оглед на жанрот, значително повисокиот квалитет воведуваше нови стандарди за продуцирање на серии и некако општиот интерес се прешалта натака. Немав ни приметено дека ги снемало тие помалите серии додека не ми притребаа. Во тоа време, ете конкретно за научна-фантастика, имаше далеку поголем избор од ова очајново што е достапно денес. Што ако има седумнаесет Star Wars серии кога се потепаа која да е најлоша? Или Star Trek? Срамно е како успеа и она последното Strange New Worlds да се скурца до негледливост по неколку епизоди, а таман го пофалив. 

Затоа и се израдував што Silo испадна сосема солидна серија. Нема да го редефинира жанрот, ама не е ни комплетно срање како повеќето научно-фантастични серии достапни во последниве години. Последно вака привлечно од тие ми беше Raised by Wolves, една од ретките оригинални серии што не беше базирана на ништо постоечко, првите две епизоди режија на Ридли Скот, а ја скинаа лани додека ја гледав втора сезона. Остана недовршена поради глупи корпоративни промени на продукцијата, штета што веројатно никогаш нема да дочека трета сезона.

Премисата на Silo е видена многу пати, барем оној главниот мотив, ама пак успеа цела сезона да ме држи заинтригиран и покрај тоа што повремено знаеше да заринка. Без да навлегувам во детали, приказната следи неколку ликови кои се дел од општество што животари изолирано во џиновски силос. Последните десет илјади преживеани од човештвото не ни знаат кој го изградил силосот во кој се накрцани, како се нашле таму и дали озбилно светот надвор е толку опасен. Историјата е одамна избришана, а не е баш општо прифатено кога некој ќе фати да копа во минатото.

Ги има сите стандардни елементи на "ништо не е така како што изгледа" и одредени работи се лесно предвидливи, ама доволно прикрива некои важни моменти или намерно те насочува во друг правец за да биде тензична и забавна до самото финале. Не е опетеретена од онакви глупи "мистерии" како 1899 што само отвараат прашања без да ги одговорат. Има една главна работа што ја мрда, нема триесет ликови да не може на ред да дојде за здив, туку е баш компактно конципирана за лежерно да ја расплетува приказната без дистракции.

Малку го дрви на средина, тоа е точно. Mе исплаши дека ќе е уште едно од многуте лајна што ненамерно сум ги сркнал, како сезона на Westworld што не е првата или последните Black Mirror, ама брзо се враќа на иницијалното темпо за еве сега да може да ми послужи како повод за муабетов. Не е совршена, има некои шашавлуци на кои им треба малку полирање, ама верувам дека може да го искористи потенцијалот со добар план за втора сезона. Скорешниве серии во жанров имаат тенденција да се испосерат во втора сезона по успешна прва. Уште ми е мака од вторите сезони на Altered Carbon и Westworld. Џабе ги чекав овие. Подобро на време скурцај се како Wayward Pines. Се надeвам дека Severance ќе има добра втора сезона, ете дури и на истиот стриминг сервис е со Silo.

 

Ми требаше нешто вакво да ме потсети дека жанрот може да биде забавен и без да се потпира на големи комплексни идеи. Ако правилно го наштелуваш амбиентот можеш да раскажеш секаква приказна, макар и некоја ваква што додека ја гледаш ќе те потсети на триесет други. Подобро ми е од сè што е моментално достапно во научно-фантастичниот домен, а со оглед на тоа што не ми текнува на ништо друго освен на влажни пувежи од веќе постоечки франшизи и Чарли Брукер мемиња, можно е и да е единствената серија покрај Severance што чека нова сезона. Пред да го донесам овој заклучок, проверив и потврдив дека ни SyFy не продуцираат ништо со години. Не ми е јасно како дојдовме до ова дереџе.

Анимираниот Batman: The Long Halloween

Којзнае како би се одвивале некои работи во The Dark Knight, па и во The Batman на Мет Ривс, без влијанието од Batman: The Long Halloween стрипот. Иако тие филмови имаат друга примарна инспирација, некои битни мотиви се директно позајмени од овој капитален наслов на Џеф Лоуб и Тим Сејл, оригинално објавуван додека Џоел Шумахер напорно работи да го отстрани Бетмен од филм во следните осум години.  

The Long Halloween е подеднакво важен за обликувањето на современиот Бетмен како што се и оние на Френк Милер, Алан Мур, Грент Морисон, Џеф Џонс и Скот Снајдер, па како таков логично беше да ја доживее својата анимирана адаптација во незапирливиот бран на Warner Bros. кој исфрла четири-пет долгометражни суперхеројски цртанчиња годишно. Не се сите добри, ама се случува и да погодат нешто. Ги промашија The Killing Joke и Hush, затоа и не се потепав ова да го гледам, a испадна позабавно отколку што очекував.

Не знам дали е до тоа што одамна го немам читано стрипот за споредба или едноставно се погоди што внесено се занимавам со Бетмен ствари периодов, ама супер ми дојде филмов. Или филмови, ако го гледаш одделно како Part I и Part II. Го има и топтан цел, скоро три саати трае. Приметив некои разлики од стрипот поради кои можеби и друг муабет ќе правевме сега ако го имав завчера пролистано, ама пак не се такви драстични скршнувања како во адаптацијата на The Killing Joke, на пример.

Разбирам дека не е секогаш едноставно да адаптираш страна по страна од стрип, ама не ми е јасно кога "адаптираат" страници што воопшто не постојат во приказна која до тогаш движела паралелно со изворниот материјал. The Long Halloween воглавно избегнува непотребни измислици, го следи тактот на стрипот колку што дозволува медиумот и најважно е што успева да ги долови главните моменти без премногу да изгуби од суштината додека ги конвертира. Не е лесен материјал да го пренесеш во ваков формат, има специфичен концепт и еден куп ликови, ама некако се снашле да проработи.

Ова е детективска приказна за раните денови на Брус Вејн како Бетмен и неговите тазе познанства со шареноликите жители на Готам навечер. Бетмен е растрчан низ градот на сите страни. Истовремено треба да открива мистериозен сериски убиец што убива на секој празник од Халовин натака, да се справи со група криминални будали што носат маски и кога не е маскенбал, да се социјализира по кровови со Харви Дент и Гордон и да навигира низ последиците од распадот на фамилијата Фалконе. Еден ден раат не гледа цела година - ни празник, ни делник.

The Long Halloween солидно ги балансира сите наративни нишки кои потекнуваат од стрипот и максимално го користи обемното времетраење во своја полза. Со оглед на тоа што има тројца протагоности и секој треба да добие доволно простор за да си ја оправда положбата во приказната, добро е што се решиле да го поделат на два дела. Комотно можело да биде и мини-серија, ама нивна работа. Веројатно одлуките ги прават истите луѓе што мислеа дека Бетмен на Мајкл Китон може да функционира надвор од интензивно стилскиот свет на Тим Бартон.

Кога веќе спомнав стил, The Long Halloween е визуелно нешто поквалитетен од претходните слични анимирани филмови на DC. Не изгледа како шкартно аниме, ама пак е штета што уште не се осмелуваат за малку поекспериментален пристап. Види каков е стрипот The Long Halloween и запази колку обично изгледа адаптацијата во спредба. Не дека е лошо, меѓутоа филмот би можел да е уште помангупски доколку ноар тонот е визуелно подобро пресретнат. Не барам ни да биде Into the Spider-Verse, ама и вакво поскромно издание на анимиран филм би добило повеќе доколку отскокне малку естетски. Време е DC да излезат од овој комодитет, сите анимирани филмови им изгледаат слично, а упорно ниеден не успева да се доближи до Batman: The Animated Series.

Не се сеќавам кога последен пат сум останал буден на анимиран Бетмен од овие поновиве. Не знам што било добро минативе неколку години, последно нешто што сум фалел било Batman: Gotham by Gaslight во 2018, така што многу е возможно ова да е првото квалитетно во последните пет години што сум го сретнал. Морам да си го освежам впечатокот од Batman: The Long Halloween стрипот наскоро. Колку и да ме бендиса адаптацијата, нешто не ми е рамно околу крајот, а не сум сигурен дали е такво поради промената на медиумот или пак нешто измислувале. 

Види такоѓе: 

• Batman: Bad Blood (2016)
• Batgirl: The Killing Joke (2016)
• Batman vs Robin (2015)
• Batman: Assault of Arkham (2014) 
• Son of Batman (2014) 
• Batman: Gotham by Gaslight (2018) 
• Batman: Hush (2019)
  

Не се плаши од Path of Exile

Симпатично е што сум мислел дека имам играно Path of Exile. Пред некое време сфатив дека само сум имал поиграно. Имав пристап до некое затворено бета тестирање во 2012, па ми била и "зараза на месецот" пред десет години, ја пуштав повремено низ годиниве за да мрчам како ми е бавна и визуелно досадна. Најсмешен ми е тој месец кога наводно сум бил заразен со Path of Exile, а очигледно не сум ни ја прошол клучната прва половина од кампањата. Да било така, немало никогаш да се дрзнам да ширам невистини за Path of Exile низ град.

Малку ја потценив, ама ајде по ред. Со години наназад слушам за Path of Exile колку е стварно добра, тешка, комплексна, како Diablo е вирче, а ова е океанот, па како не можеш да ја играш без да потрошиш три недели на читање екстерни туторијали. Во ред. Си викам, сигурно не е EVE Online на ARPG жанрот, луѓе користат туторијали за мин-максање и во новиве World of Warcraft експанзии каде што треба да си ептен мрза за да не разбереш некои работи сам. Аха.

Алергичен сум кон било какви "документации" за игри. Немам ќеф за препишување тука. Убавината на играње игри ми е сам да ги откривам стварите, не пола ден да гледам детални видеа за да ми излезат поголеми бројки на екран или нешто. Играм за да олабавам неколку саати во неделата, не сакам симулација на работен ден што ме извлечкал низ темните ќошиња на Стек Оверфлоу и индиската програмерска ЈуТјуб сцена. Па, така самоуверено решив пак да улетам во Path of Exile во 2023 за да се осигурам дека последниве години ваквиве игри ми се интересни максимум две недели и дека отпорот кон Diablo IV ми е оправдан.

Path of Exile има сериозно досаден почеток. Сигурно ми бил интересен пред десет години, ама од тогаш кога и да сум ја пуштел ми била мачна за гледање. Има вкупно две бои, биомите се пусти, непријателите едвај ги приметуваш каков облик имаат, а покрај тоа и многу е бавна ако избереш некоја класа што не користи стрела. Нешто морало да ме привлече да ја играм цел месец некогаш, макар и без значаен прогрес, па направив еден Темплар што се вика SvetiKrapverk. Време беше да го извлечам она што Diablo IV не ми го овозможува во моментот - да бидам побожен паладин со чекан и штит што ќе ги погреба сите што переле на црвено слово.

Додека да сфатам дека во Path of Exile нема класични демони, ниту класата е таква каква што си ја замислив, веќе ја распалував тастатурава ко Симон Трпчевски. Фрштат пламени на секаде, фрлам тотеми, летаат глави и раце, вадам скелети од земја, се телепортирам позади групи непријатели да ги опожарам од зад грб - сè е шарено, брзо и адреналинско. Некој да те гледа од страна ќе рече дека зјапаш во скринсејвер со огномети или нешто. Не го играв Темпларот што си го замислив, ама ми беше презабавно.

Иако мразев што го играм ова гомно од игра наместо да играм било што друго на светот, инатот ме натера да го завршам тој посран Акт 10 и да видам дали ендгејмот е стварно за луѓе што немаат ништо друго за правење во животот освен Path of Exile. Тоа ми беше единствената цел. Играта всушност првото црвено знаме ти го крева после Акт 5. Таму комплетно станува друго нешто.

Path of Exile нема архетипски класи како во другите игри. Класата што ја бираш е практично само локацијата од каде што ќе те пушти да полниш поенчиња во тоа џиновското комплексно дрво со пасивни скилови. Ти сакај си да бидеш Темплар, ама ако утнеш нешто по пат додека мислиш дека знаеш што правиш, после Акт 5 играта ќе ти ги исклемпа ушите. Не само што отвара дополнителна содржина и нови ствари за правење, туку и повеќе ќе умираш отколку што ќе ги гледаш огнометите. А, после некое време кога ќе почнеш да умираш, ќе почнеш да губиш и погрес, па ќе верглаш на истиот левел. 

Тука си викам, може си глуп Бобо што не прочита ништо за ова, ама па кој го пишувал тоа што требаше да го прочитам? Некој што единствено имал повеќе време од мене. Не е некоја наука што ми е непозната, седнав да си го поправам скршениот билд колку да ја доиграм кампањата до Акт 10. Играта тука ми стана интересна, особено што почнав да фаќам и нешто од приказната. Естетски е исто многу подобра понатаму, не ми е јасно зошто мора да истрпиш саати ружна игра додека да дојдеш до привлечното? Или можеби во тој момент веќе си заложник на допаминот и сите овие лајна ти се сега убави. Не сакам ни да знам, искрено. Сакав само да завршам и да си одам дома.

Реално, после Акт 10 е веројатно вистинската забава. Пробав. Билдот не ми чинеше. Ставив една од тие мапите во една џиновска направа што ми отвори неколку портали кон ендгејмот. Влегов, умрев. Две копчиња не успеав да стиснам. Се сетив што читав за играва, можеби и беа во право. Не е тешко, ама треба озбилно да се замараш ако сакаш да ти е интересен ендгејмот. До таму можеш да си кликаш лежерно ко да е Diablo, ама после тоа - со среќа. Плус, ја не ни знаев дека сум избрал толку непочетничка класа. Ако некогаш пак ја пуштам играва ќе изберам нешто што има една бројка за мислење.

Пробав да видам како изгледаат тие водичи за преживување во Path of Exile. Имаш видео за "почетници" што трае пола ден, имаш пишани туторијали за еден единствен билд што се поголеми од техничката документација за кој и да е најновиот фронтенд фрејмворк неделава, па вика сега симни ги еве овие десет адони и научи ги следниве три ексел табели, купи сè од списоков од други играчи зошто тоа е единствената економија во играта, напушти си ја фамилијата, фармај 300 chaos orbs и ќе го убиеш Китава за пет наместо за десет минути. Не се плаши.

Сега, озбилно. Играта е супер. Една од најдобрите вакви и дефинитивно најкомплексната од жанрот, ама бара време да се посветиш што ете јас не можам да си го дозволам. Можеш и ендгејмот да го играш со некој сопствен билд. Битно е првиот пак да ја пројдеш кампањата како јас што ја пројдов, да научиш како функционираат некои механики, да разбереш како се трошат валутите што ги собираш, да видиш која опрема е најсоодветна за билдот, да видиш какви непријатели може да ти изгенерира играта и притоа да грешиш како во ниедна друга игра, ама па и секоја грешка да ти биде лекција. 

Верувам дека целото замарање се исплати и баш ми е ќеф што постои ваква игра за специфична публика. Заедницата е лабава, пријателски расположени се да ти ги одговарат и најглупавите прашања. Глобалниот чет на Path of Exile е еден од најискулираните што сум ги видел во последниве години. Нонстоп има нови играчи што ги поставуваат истите работи, а до сега не видов некој да биде токсичен или магаре невоспитано кон друг. Луѓето што посветено го играат ова имаат почит кон сите што ќе дадат шанса и баш ми е мило што затекнав ваква ситуација. Може се погодило оваа недела и пол во Crucible лигава. Може на други денови очите си вадат, којзнае.

Кревам раце од Horizon Zero Dawn

Според она што го знаев за Horizon Zero Dawn, играва требаше да ме држи многу повеќе од дваесетина саати. Барем третина од тоа време се форсирав да продолжам да играм и покрај тоа што интересот ми овена рано во главната мисија од која успеав да испукам повеќе од пола. Јасно ми е дека седнав на шест години стар наслов кој до пред некое време беше достапен само за публика што ја купува истата игра со фудбал секоја есен, ама вака теоретски ми звучеше на нешто што ќе мe заглави како The Witcher 3, Red Dead Redemption 2 или Assassin's Creed Origins.

Затоа и ја чував така одамна купена за кога ќе знам дека нема да играм ништо друго. Horizon Zero Dawn може била добра и свежа некогаш во 2017. Денес имам чувство како веќе да сум ја играл во поквалитетна варијанта. Обожавам игри во отворен свет со неограничена слобода на движење, ама очигледно концептот ми е веќе бајат после неколку вакви што делат сличен дизајн. Структурата на мисиите е премногу блиска со The Witcher 3 и ја има истана онаа досадна механика што е доволно да ја видиш во една игра. Доаѓаш на обележаната локација, кликаш копче за да ја "скенираш" ситуацијата и после следиш некакви траги низ пола мапа за пак да кликнеш копче или да удираш во нешто додека не умре.

Horizon Zero Dawn не те ни пушта да скршнеш од шината. Џабе што е отворен светот ако буквално секоја мисија мора да ја завршиш како што самата игра те носи за рака и притоа не ти дава издржана причина да истражуваш. Текстот што го добиваш не е јасен и наменет за да можеш да ги изгасиш маркерите и да се шуњаш сам да наоѓаш ствари. Само си приморан да следиш насоки без да избегаш од трасата. Штета е зошто светот во Horizon Zero Dawn изгледа сериозно прекрасно. Визуелно е еден од најубавите што сум ги сретнал во игра. И, еден од најпразните.

Приказната е сместена во пост-апокалиптична иднина каде што човештвото е сведено на племенски заедници, копја и стрели со кои лови џиновски роботи останати од "древната" цивилизација за која не знаат многу. Мистеријата е доволно привлечна за да те закачи на светот, меѓутоа играта истовремено е толку штура што нема некоја друга забавна активност освен правење скриншоти. Да, супер е секој пејзаж што ќе го начекаш, таква живописна природа веројатно недопрена со векови што обвиткала некој остаток од напредно човештво, срушени згради, метални конструкции и споменици, ама и тоа престана да ме импресионира после неколку саати.

Доаѓаш на различни населени места и немаш ништо за правење. Интеракцијата со околината е минимална и незначајна. Низ приказната играта ти ветува некојси главен град и тоа можеби ми беше најинтересниот саат тука. Цела авантура е додека стигнеш пешки. Не играв никакви сајд квестови по пат, само пешачев, берев глупави цвеќиња, се тепав со бандити и роботски елени и се надевав дека ќе ме затекне нешто што подетално ќе ми раскаже за културата на ова општество, како живеат, какво им е секојдневието. Доаѓаш во градот - штама. Три квеста како претходните триесет и двајца трговци што ти ја нудат истата роба.

Спореди со Red Dead Redemption 2 колку е поживо таму кога шеташ и јаваш наоколу. Ќе начекаш сомнителни фаци што варат илегален алкохол, ќе крадеш кочии, ќе спасиш некои несреќници од непријатна ситуација, некој ќе проба да те ограби. Баш работи што се својствени за идентитетот на играта и контекстот во кој се случува. Сите ликови што ќе ги сретнеш се интересни и имаат некаква приказна. Можеш само да седнеш и да играш покер со саати. Знаеш, каубојски ствари. Сè што нудел Дивиот Запад ќе го искусиш во RDR2.

Со The Witcher 3 е слична ситуацијата. Можеби нема такви случајни случки, ама има многу споредни мисии што се директно поврзани со експертизата на Гералт. Има пожив свет. Има и гвент. Не е дека нема досадни квестови и таму, меѓутоа на повеќето им треба баш вичер за да бидат решени. Поимерзивно е кога споредната содржина има некаква врска со ликот што го играш, макар и механиката да е репетитивна. Играта комплетно те става во улогата на Гералт и неговиот еснаф.

Во Horizon Zero Dawn играш со Елој, лик што има некоја интересна позадина и мотив, меѓутоа за кратко сфаќаш дека нема карактеристики кои се неопходни за да биде единствената помош и спас за светот. Верувам дека било кој друг би можел да го најде изгубениот меч на братучедот на комшијата на поштарот во племето или да собере десет свински чмарови за новите шатори. Озбилно, буквално само диви свињи и фазани има во играта. Остатокот е роботски дивеч. Вакви квестови можеби функционираат во MMORPG игри, ама овде каде што си предефиниран лик со други грижи, некако немаат поента. Тука и ме одвои играта со ликот што го играм и не успеа да овозможи да си кликнеме пак.

Повеќето од тие споредни мисии ја имаат истата механика што ја спомнав. Го скенираш местото каде што исчезнал селанецот и му ја следиш потта или нешто, прикажана со светкаво розево за да те однесе до него. Некогаш некој ваков лик ќе го затекнеш жив, некогаш растргнат од механички мечки, ама никогаш нема никако да биде важно за било што поврзано со светот или големата приказна. Ваквиве мисии се присутни за колку да се каже дека играва трае четрсто саати. Пропуштена прилика за подетален развој на целиот фолклор. Или, па јас имав таква среќа да ги прерипам баш тие забавните, доколку постојат воопшто.

Проблемот со Horizon Zero Dawn ми е тоа што сите работи кои ги доживеав ми беа интересни само првиот пат. Штета, бидејќи почнува сериозно многу добро ама успева да се распадне после неколку саати. Чим го напуштиш првото селце - толку е. Ми беше само еднаш интересно кога се качив на џиновски механички диносаурс, еднаш кога исчистив бандитски камп или кога требаше да се прикрадам во трева за да уловам роботски тигар што го искористив како превозно средство. 

"Стелт" механиката е најплитката што сум ја видел до сега. Разбирам дека е опционална тука, ама подобро да ја немало отколку да е ваква. Horizon Zero Dawn те учи дека можеш да се криеш и прикрадуваш во трева, да го скенираш и следиш патот на механичките суштества, ама освен во првиот квест каде што ќе ја научиш механиката - не функционира на ниедно друго место. Како некој да одлучил да измислува гејмплеј базиран на еден единствен квест. Разбирам дека ова не е Assassin's Creed, ама која е поентата да ми е дозволено да сум "тивок" ако можам да се скријам само на обележани места? Освен тоа, сите суштества имаат слична шема на детекција, нема простор за да си правиш различни стратегии, па иако е возможно и вака да ја играш, некако е глупаво и незабавно.

Пробував да продолжам да играм само поради уникатниот фолклор, ама стварно не можам со сила. Разбирам дека во 2017 го следеле трендот на вакви игри во отворен свет, само мислам дека самата приказна повеќе ќе ми залепеше доколку беше покомпактна, како новиве Tomb Raider или Star Wars Jedi: The Fallen Order. Не можам да го видам бенефитот од отворен свет тука. Можеби и Elden Ring ме научи на поинвентивен пристап за отворен свет и сега ваквово ми е мака, не знам. Ќе мора да ги пробам Спајдермен и Хари Потер игрине да видам дали озбилно ми се смачени ствариве што ги зборам или само Horizon Zero Dawn лошо ги имплементира. Не верувам дека ќе ја пуштам пак. Добра игра ја мислиш и кога не ја играш, а на ова приметив дека зевам додека чекам да се излоуда.

Оној Doom филмот од 2005

Секако дека се распукав бумер шутери после Warhammer 40,000: Boltgun и секако дека ја протрчав и Doom од 2016. Така занесен дека со години го немав пипнато жанров, ми се распламти некој ентузијазам до степен да и првиот Doom филм ми се виде како добра идеја. Колку стварно може да е лош после толку години? Најмалку што очекував е да се позезам саат и кусур. Си викам, сигурно денес ваков филм од таа далечна 2005 ќе е преполн со наивна забава карактеристична за тоа време. Мислам, ако воопшто имаше нешто специфично на филмски план во 2005. Сигурно имало. Плус, Карл Урбан и Д Рок на почетокот на кариерите. Нема шанси да е крш? Тоа е како да ти бил лош Universal Soldier.

Doom филмот ми ги надмина очекувањата за тоа колку еден филм општо може да биде катастрофа. После толку работи изгледани до денес мислев дека ништо веќе не може да ме изненади. А, баш види што имал мејнстримот во истата година со Doom. Последниот добар Star Wars, некојси Бетмен филм без Мајкл Китон, Serenity, адаптација на The Hitchhiker's Guide, камбек на Роберт Дауни Џуниор. Има и хорор со Парис Хилтон и два филма со Џесика Алба ако ти е баш дојдено до 2005 година.

Многу од тие 2005 остварувања се значајни и ден денес. Стилот на Batman Begins уште се црпи низ филмови и серии, а некои други уживаат култен статус во одредени кругови иако тогаш не си прошле најдобро. Doom замисли, успева да е лош и денес по сите параметри. Толку е лош што не покажува никаков знак за потенцијал да биде добар од што е лош. Жалам што не го оставив таму каде што припаѓа. Со кратката актерска кариера на Парис Хилтон и целокупната кариера на Џесика Алба. Уште па и планирав ако ми е забавен да го гледам и Doom: Annihilation.

Како можеш да промашиш Doom филм? Наједноставната идеја на светот е. Не е ништо ново за на филм. Добро, можеби во 2005 не знаеле за Џон Вик, Shoot 'Em Up е две години покасно, ама нема шанси режисер како Андржџжџжеиј Барктовиак што цела кариера работел на акциони филмови толку да го има утнато концептот на Doom за да склопи филм што едвај има акција. Пукаш во демони. Тоа е, толку е. Има неколку сорти на демони и ти треба лик што ќе пука во нив. Не знам од каде оваа самодоверба да направиш Doom адаптација што не само што нема демони, туку личи како да ја склопувал некој што единствен гледан филм во животот му е Alien: Resurrection. 

Цел филм е некако бездушен, без јасна визија и разбирање за изворниот материјал. Не знам што било причината. Може мислеле дека снимаат Resident Evil, реално материјалот е многу посличен на тоа. Не верувам дека било целосно друг филм, па при крај некој се сетил дека може да го брендира како Doom. Рано е за таа Cloverfield ера на филмови каде што студијата би направиле такво нешто, ама скроз изгледа како да ја снимиле таа сцената во "прво лице" за колку да залепат Doom на постерот. 

Еве и да прогледаш низ различната идеја, пак е тапа. Нема константно темпо и тон. Сака да создаде некоја тензија, некаква опасност во која ќе ја стави оваа група невоспитани маринци што комуницираат меѓусебно како симнати од планина, ама едноставно ништо не функционира. Само се ашкаат споро со пушките низ темни ходници и буквално ништо друго не се случува. Третина од филмот не ни гледаш со што воопшто се соочени. Некогаш таман мислиш дека ќе убрза со акциона сцена, ќе засвири и музиче такво и наеднаш ќе почне да пак трокира.

Сценариото е глупаво, нема ништо друго освен експозиција и некои плитки дијалози што се трудат да ти доловат кој лик е кој. Ни тоа не е јасно. Да не ги знаев Карл Урбан, Д Рок и онаа антипатичната од Gone Girl, немаше да имам за кого да "навивам". Морав нив да ги изберам како главни ликови само затоа што ми беа познати од негде. Карл Урбан е ебан цар. Кај сакаш стави го, колку и да му е глупаво напишан ликот ќе се испоти од работа, ама овде озбилно нема што да прави. Аман, дајте му да биде Dredd уште еднаш. Кој да биде Дред освен него, Теса Томпсон ли?

Рок е посебно лош тука, што еве денес по други филмови и не е толку. Овде е пресериозен, како да било ова или ништо. Дава максимум, а едноставно нема актерски капацитет за тоа што пробува да го направи. Мисли дека во Apocalypse Now глуми и ми е многу симпатично и смешно. Штета што филмот толку многу ќе те истошти со други глупости да не можеш да се фокусираш на некои вакви детали. 

Таа сцената што и денес е второто нешто што ти текнува околу Doom филмoт е сосема супер, меѓутоа не можат тие три-четири минути сами да го качат целиот циркуз на грб. Баш тоа е единственото нешто што е приближно до штофот на изворниот материјал. Акција, насилие, побрзо темпо и лефтерен тон. Не да се посереме од смеење сега, ама Doom филм не треба да се срами од хумор. На ова овде ем му е незгодно што е адаптација на видео игра, ем постојано настојува да биде сериозно и надмено, демек едниот медиум вреди повеќе од другиот. Ебати филмот глуп.

Пробувам да најдам некое објаснување. Баш од сите промашени филмски адаптации на игри за ова ми е некако најсмешно. Не е The Last of Us тип на приказна. Не е изворен материјал со којзнае какви богати приказни и фолклор, да треба да те замара накурчена публика што фикцијата ја меша со реален живот, па ќе ти го сере филмот на ирцови, форуми, блогови и останати интернет платформи умрени пред петнаесетнаесет години. Уште посмешно е што пак ја утнале работата и во 2019 со Doom: Annihilation откако е излезенa игра што фантастично го утврдува концептот, Hardcore Henry и неколку Џон Вик филмови.

Види такоѓе:

• Street Figher и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Филм на неделата: Mortal Kombat (2021) 
• Првите три Resident Evil филмови

Распуцавање во Warhammer 40,000: Boltgun

Многу се смеам на "бумер шутер". Иако е можеби семантички неточен, нема подобар термин да ги опишеш пуцачините во прво лице од рани девееести. Нешто сум помлад од генерацијата што ги има играно Wolfenstein 3D и првата Doom додека биле гланц нови, ама добар дел од тинејџерските години ги пројдов по играчници со Unreal Tournament, Quake III Arena и Quake II на ПлејСтејшн кец. Дома млатев Return to Castle Wolfenstein, Clive Barker's Undying, Half-Life и слични, кои може не припаѓаат целосно во категоријата, меѓутоа имаат доволно елементи специфични за таа ера. 

Тоа очигледно ме прави квалификуван за носталгијата со која Warhammer 40,000: Boltgun прецизно ме погоди. Приметувам дека "бумер шутер" е веќе жанр последниве години и нон-стоп излегува нешто на Стим. Повеќето од тие упорно ги игнорирам од причина што нели некогаш сум ги играл "најбитните", ама еве до Boltgun не знаев колку ми требало да испукам нешто вакво. Ретро графика, два-три кадри приказна, неколку оружја, безброј непријатели и мрсен индастријал саундтрек. Талкаш по тесни темни ходници, пукаш во секој пиксел што ќе мрдне. По пат собираш големи ротирачки икони што светат и тоа ти се енеријата, штитовите, муницијата и по некое ново оружје или нешто друго корисно. Толку е.

Причината поради која решив да играм денешна варијанта на бумерска пуцачина е мојот освежен интерес за Warhammer 40k. Универзумот е совршен за ваква игра и природно можеш да ги спроведеш есетиката и амбиентот. Ги имаш сите мрачни метални лавиринти на светот, готска архитектура, демонски непријатели или што и да е друго што ќе ти притреба за да создадеш атмосфера за пуцачина која ноншалантно евоцира чувства од оргининалните вакви. 40k визуелно те покрива на секое поле. Уште во првите пет минути ти е расчистено дека ова што го играш вришти летен распуст 2002.

Нема долги развлечени синематици што ти ја раскажуваат приказната, нема левелирање, нема дрва со таленти што ти даваат +3.45% регенерација или нешто, нема мапа, ни квестови - само пукај мајсторе, нека прска на сите страни. Ништо против модерните игри со сите елементи што ги опишав, ама некогаш заборавам колку се забавни ваквите едноставни концепти. Мислам, не е ни стриктно поради носталгија. Некогаш може само главниот елемент да функционира добро и да не ти треба ништо повеќе. Играта има концепт што е супер изговор да се лимитира само на ова и пристојно да го дотера.

Никогаш не ти ја одзема позицијата во која те става на почеток. Константно мора да пукаш во нешто што пука на тебе и тоа ти е единствената грижа. Некогаш ќе мора да најдеш некаков клуч за да отвориш врата за да одиш понатаму низ мапата за да продложиш да пукаш, ама со друго не те замара. Има и некои "тајни" што даваат и краткотрајни корисни подобрувања на оружјето и слично. Можеш да ги собереш чисто за статистика дека си ја комплетирал стазата сосе нив. Лесни се за наоѓање, не се на некои којзнае колку тајни места, ама изгледа тимот бил презафатен со носење на пукањето во играва близу совршенство, па не се грижеле да смислат покреативно име за "тајните".

Озбилно, многу е кул пукањето во овде. Мислам, нормално дека мора да биде зошто цела игра е воглавно тоа, ама сакам да го пофалам. Секое оружје прави да се осеќаш добро кога ќе го искористиш во непријател. Звукот, тие четири пиксели што прскаат на екранот, а и моментот кога ќе збрцаш нешто директно во фаца со моторен меч. Моторен меч, не знам како да избегнам да не пишам chainsword? 

Играта се грижи и да те стави во размер со многу мангупски детал. Спејс Маринец си, два-три метра висок и со огромен оклоп, ама играш во прво лице и немаш баш претстава колкав си во однос на непријателите и околината. Ова иако не е некаков проблем, го "решиле" со тоа што кога ќе скокнеш и ќе застанеш пак на земја има звук како да паднало нешто стварно толку тешко. Многу кул детал ми е. Таман ќе се запукаш фокусирано и ќе заборавиш и што игра е онака, па ќе го чуеш звукот и ќе се потсетиш дека си џиновски Спејс Маринец. А, баш е добро да си џиновски Спејс Маринец во Warhammer 40k.

Уште еден таков пријатен детал е тоа што има "Ретро" опција. Да си наместиш со слајдерче колку ретро да ти изгледа игра која веќе фабрички личи како првите тродимензионални пуцачини воопшто. Како малку да е ретро тоа што дводимензионалните објекти од околината се вртат кон тебе. Такви детали има цела низ игра, некои од нив што би ги приметила само публиката што ги има играно оргиналните вакви шутери.

Баш се мислев дали воопшто имам замерки за Boltgun. Што и да помислам дека е можеби некаква замерка, всушност е совршено вклопено во целиот дизајн на играта. Ако речам дека е репетитивна - таква треба да е. "Бумер шутери" немаат некои којзнае какви ивентивни механики. Ако признаам дека некогаш се губев на мапа и не знаев кај да одам - тоа е составен дел од повеќето "бумерски" игри. Во тоа време немаше ни кај да провериш и ќе си останеш така пола лето заглавен во некоја пештера во Tomb Raider III или негде. Секој аспект на Boltgun функционира баш како што треба, дури и да e ненамерен. Нема бунење.

Пази, играва излезе пред само две-три недели и не прекинува да се кити со позитивни рецензии од секаде. Пушти ја и ќе ти стане јасно зошто. Дополнително симпатично е зошто се случува во период кога големине компании јавно се извинуваат за нивните полуфункционални ААА наслови, а оваа ја прави мало независно студио што претходно има работено само две игри од кои едната е симулатор за правење домашно пиво.

Види такоѓе:

• Се заиграв Warhammer: Vermintide 2
• Warhammer 40,000: Inquisitor - Martyr до Diablo IV 
  
• Првите впечатоци од Quake Champions 
• Има ли пилот во Титанот?
  
• Распуцавање во Wolfenstein: The New Order

Ништо не се скрши на Diablo IV Server Slam

Викендов Активижн Близард почастија отворено бета-тестирање на Diablo IV, последно пред играта официјално да излезе на 6-ти јуни. Конечно начекав и јас да штрбнам малку. Еве да кажам уште сега, секој аспект од Diablo IV е феноменален. Да не ти се верува дека ваква компанија со одамна нарушена репутација, успева да обезбеди квалитетна игра, стабилно бета-тестирање и желба да им ги дадеш тие седумдесет евра за три недели. Мислам, рано е за конечни заклучоци општо за цела игра нели, ама дваесетте левели од отворенава бета беа доволни барем за да имам волја да го пукам ова од следниот месец.

Не беше така планот, се оштрев да мрчам. Искрено, имав многу ниски очекувања, а се изненадив уште од моментот кога не почекав ни минута за да влезам на серверите. Сите саати играње ми поминаа без прекин на конекција, без лагови и без ниеден баг што ми скрши нешто. Ова е веројатно и конечната игра, поентата на викендов беше да се провери издржливоста на мрежната инфраструктура која ете очигледно ги издржа сите што се нафрлија. Ќе има повеќе играчи во јуни секако, ама можно е Активижн Близард конечно да научиле лекција за помазно лансирање.

Единствено ми е криво што тие дваесет левели ги изиграв со Sorcerer. Пробав малку и Druid и многу повеќе ми легна од генеричниот мејџ што сум го преиграл во секоја можна игра што го нуди. Немам во моментов желба да ги играм истите квестови два пати во еден ден, ама сигурно ќе ми биде првиот избор во јуни доколку останат истиве класи што се сега достапни. Фали Crusader или некоја слична паладинска класа и искрено се надевам дека ќе се појави бесплатно во целосната верзија. Тоа некако најмногу сакав да го играм и ете уште го нема овде.

Пази, Sorcerer е општо забавна класа. Има повеќе варијации и комбинации што можеш да ги користиш за да не ти биде досадно, дрвото со таленти е обемно за секоја класа и верувам дека секој може да си најде склопка по терт, ама повеќе ќе преферирав да имам шанса да млатам демони со голем чекан и штит. Сепак, ми се свиѓа слободата на избор што ја има Diablo IV за експериментирање со класите, иако сигурно на крајот повеќето ќе ја играат истата мета. Барем додека се левелираш имаш повеќе начини да си го направиш карактерот како што тебе ти одговара. 

Визуелно играта многу повеќе потсеќа на Diablo II, таква е со малку полимитирана палета на темни бои за разлика од Diablo III што блештеше и во "најмрачното". Ептен е глупо да ја споредувам визуелно со Path of Exile која е баш онака директно инспирирана од двојката, ама сега озбилно е присутен тој Diablo тон што некако последниве години почесто се среќаваше во клоновите. Ова е амбиентот во кој естетиката од стариот ков на Diablo најсоодветно доаѓа до израз и среќен сум што Diablo IV вака мајсторски го создава и одржува.

Светот е отворен и за други играчи, па со нив ќе можеш да завршуваш групни квестови, настани што се случуваат некаде на мапата и да тепаш џиновски босови. Има некој MMORPG момент што во бетава верувам дека не успеав да го искусам во целост, ама очигледно ова е правецот во кој ќе се движи Diablo IV и засега изгледа интересно. Активижн Близард имаа скоро десет години да посматраат како жанрот еволуира, какви групни активности сакаат играчите и што да соберат од игри како Lost Ark, па и такви како Guild Wars 2 и последнава World of Warcraft експанзија. Некои препознатливи моменти од таму ќе ги сретнеш и тука во прилагодена варијанта.

Немам претстава каков ендгејм ќе има Diablo IV. Се трудам да избегнувам информации за да можам да ги искусам од прва рака кога ќе дојде денот, исто како што се изолирав од приказната викендов. Со тоа ограничено време не сакав да навлегувам премногу во наративните случувања, гледав само што побргу да се излевелирам за да пробувам билдови. Кампањата колку и да е интересна, сигурен сум дека ќе ја изиграм само еднаш на еден карактер и после ќе ја скокам. Никогаш не навлегов нешто премногу во Diablo фолклорот, ама сакам натенаане да седнам на четворкава и без брзање да ја изделкам цела приказна.

Се надевам и дека Активижн Близард нема премногу да се полакомат со микротрансакции за визуелни тракатанци. Сигурно нема денар да потрошам на било каква козметика што ќе ја продаваат, само се надевам дека тоа што ќе се продава со вистински пари нема да изгледа премногу подобро од тоа што бесплатно ќе може да ти се падне во игра што кошта 70 евра. Diablo Immortal им изнаправи пари од секакви глупости и скроз ќе е тапа ако се "инспирираат" од некои такви бизнис зделки. Само тоа ме плаши околу Diablo IV.

Не е далеку јуни, така што ќе се проба саглам. Diablo IV докажа дека уште е тате на жанрот и баш сум возбуден да видам како ќе се снаоѓа во овие модерни времиња. Онака, да ти дојде да провериш која година е на календар, Активижн Близард со најмалку две добри игри во исто време, еве оваа и Dragonflight. Ќе си помислиш дека некој од таму се позамарал да дознае што сака публиката да игра. Буквално пред една година им се потсмевав за Warcraft Arclight Rumble. Мислев да чепнам нешто друго слично додека да излезе Diablo IV, ете ја изиграв Warhammer 40,000: Inquisitor - Martyr и за малку ќе ја купев и Last Epoch периодов, ама ќе почекам да видам дали ова ќе ми стане "главниот" ARPG наслов. Озбилно е добра. Баш како што и треба да биде четвртата Diablo игра. 

Види такоѓе:

• Warhammer 40,000: Inquisitor - Martyr до Diablo IV
• Преглед на The Incredible Adventures of Van Helsing
• Лабаво со Lost Ark
  
• Преглед на Torchlight II
• Да не ти се верува за Dragonflight