October 25, 2021

Филм на неделата: Dune (2021)

Трет пат ја прочитав Dune летово, со намера да си го освежам предзнаењето за материјалот. Ја немав фатено во раце некои десетина години. Малку ми е смачено да слушам како е комплицирана за екранизација, колку е обемна, детална, богата и повеќеслојна. Иако тоа е точниот впечаток за книгата до некоја мера, верував дека е сосема возможно пристојно да се прешалта на друг медиум, а филмот на Дени Вилнев е тука да посведочи. Некако упорно се романтизира тежината на приказната и светот што го создал Френк Херберт, а филмот на Линч од 1984 нема баш многу помогнато да се одвојат во друг облик. 
 
Сепак, доколку не ја следиш книгата така религиозно, ќе видиш дека сега добивме сосема функционална модерна адаптација, а иднината ќе утврди дали визијата за Dune на Вилнев ќе се протне во историјата како капитално научно-фантастично остварување. Иако допрва доаѓа времето за маринирање, сега за сега тоа е единствената патека за филмот која можам да ја забележам. Одлуката да се расцепи првата книга на два филма е сосема логична, па иако официјално вториот дел во моментов е неизвесен, сигурен сум дека ќе се случи.
 

Вилнев не е вчерашен. Последните два негови филмови се темелат на изворен материјал и некако тоа ми влеа доверба дека можеби нема да промаши со Dune кога станува збор за пристапот. Од друга страна 2021 сме, денешните филмови прават некои сомнителни одлуки, па бев и малку претпазлив со очекувањата. Мило ми е што можам да потврдам дека не останав разочаран. Dune e прекрасно филмско искуство какво што имав подзаборавено дека постои. Како да сум пукнал меланж. Едвај чекам пак да го гледам.

Некои работи од книгата кои ти се потребни како основа која те внесува во светот на Херберт, се покриени со вешта експозиција, соодветно дозирани за да ги добиваш постепено без да те шлогира уште на почеток. Иако успева да изостави некои детали кои можеби ќе добијат третман во следниот филм, наративот се движи доволно мазно за да те остави со минимум прашалници во случај да не си запознаен со изворниот материјал. Оттаму имерзијата е значително олеснета, а начинот на кој е поткрепена со визуелниот јазик на Вилнев и аудио стимулот на Ханс Цимер, ја прави уште поинтензивна. 
 
Така удобно те позиционира во центарот на случувањата, да можеш прописно да го искусиш светот и кога ќе проба да ти издува врел песок во очи. Некои визуелни аспекти се толку незаборавни што уште ми е присутна тегобата во стомак од средбата со првиот шаи-хулуд. Ствари што можеби некогаш биле лимитирани од достапната технологија денес воопшто не се предзвик за да го поддржат овој незаборавен спектакл. 

Филмот согорува бавно, но во ниеден случај не го испушта моментумот и контролата. Вилнев ја користи секоја прилика за да ја навигира приказната напред, без постојано да се чувствува дека само гради основа за евентуалниот втор дел. Иако Dune не е замислен како самостоен филм, туку како прв чекор кон франшиза, содржински е доволно густ за да не одземе од искуството. Не знам како точно е ова пресликано кај публиката која не е запознаена со книгата, ама за мене функционираше баш таман. Многу повеќе од само предигра.

Кастингот е феноменален. Кога работиш со намера да создадеш филмско дело со потенцијал да ја обележи генерацијата, веројатно логично е да си внимателен и да бираш од актуелниот актерски крем, макар и дел од екипата да ти се фаци од популарни жанровски остварувања. Дискутабилно е ова секако, ама целата актерска гарнитура тука функционира одлично. Не знаев кој е овој Тимоти Шаламе до пред некој ден и сум изненаден колку е преполн со талент и шарм за да износи ваков главен лик. 
 
Оскар Ајзак е актер со широк глумечки распон и способост да ги доминира сцените во кои е присутен. Многу ми е ќеф што успеа да се отцепи од Star Wars "клетвата", па имаме прилики да го гледаме и во други филмови неоптеретен од сенката на ликот што веројатно го прослави. Џејсон Момоа има неповторлива харизма и баш го размрдува воглавно сериозниот тон на филмот. Сцените со Данкан и Пол ми се еден од омилените моменти од Dune. Дури и Зендеја фино се вклопува, иако нејзиниот лик ќе има поголема улога во следниот филм.

Dune можеби не е Lord of the Rings на оваа генерација како што многумина сакаа да го пречекаат, ама е свеж, квалитетен научно-фантастичен ескепизам. Веројатно и првата достојна адаптација на книгата на Френк Херберт што опфаќа доволно за да не се изгуби во сопствениот медиум. Останува да видиме колку филмот, а и целата планирана франшиза, ќе го положи тестот на времето. Во години каде што филмската индустрија е подинамична од било кога не е лесно да се одржиш над моменталниот бран, искрено се надевам дека Dune ќе триумфира. 
 
Види такоѓе:

October 11, 2021

Да не гледав некоја друга Squid Game?

Изминатаве недели не можев да се фатам за телефон без да ме пречека нешто за некоја нова корејска серија што се вика Squid Game. Или гледам пост, некое меме или некој ме прашува дали сум ја гледал или ми ја фали колку била добра, свежа и оригинална. Насекаде е. Со буквално ништо ново за гледање решив да дадам шанса и сега не ми се верува на каква глупост потрошив време. Не ми е првпат да наседнам вака на хиперболизирано пењавење, имам изгледано цела сезона од онаа шпанска сапуница La Casa De Papel, ама ништо нема да ми го надомести изгубеното време и многу ми е жал за тоа.

Идејата на Squid Game не е нова, ама ќе потврдам дека е фино спакувана за барем првата епизода да ти биде привлечна. 400 и кусур сиромашни јадници се доброволно собрани на непозната локација во некоја припиздина да учествуваат во смртоносни игри, организирани од мистериозни маскирани лица. Тој што ќе остане жив на крај добива сума  на пари која не ни знаев да ја прочитам и избројам, ама според многуте нули изгледаше безобразно. Пишај по сиротињи.

Ќе продолжам со спојлери, ама не е ни важно. Првата епизода не е толку лоша. Со втората веќе почнува беспотребното тегавење, а во трета веќе ти јасно дека ова нигде нема да тера. Squid Game ги става главните ликови во стаклено ѕвоно и знаеш кој ќе преживее кога ќе почне да делка големи количини од тие 456 души. Нема храброст да потепа никој од нив толку рано, па секоја ситуација кога ќе се најдат загрозени, тензијата станува и си оди. 

Епизодата со играта кога се тегнат со јажето единствено што прави е да посакаш и ти едно такво дебело јаже околу врат зашто си испаднал пак глуп и си се подлажал со ова колосално лајно. Знаеш дека корејскиот лукав Наум Петрески ќе преживее додека постојат споредни ликови. Squid Game не само што има нула тензија, туку е и лесно предвилива, па станува уште посмешно кога ќе почнат да ти се остваруваат предвидувањата. Не треба да си корејски сценарист за да знаеш дека стариот што се прави мутав ќе испадне мозокот на операцијата или дека тој со црната маска е братот на џандарот. 

Се изнасмеав на глас кога дојдоа богаташите со позлатените маски за вечерни искачанки. Пола беше смешно зашто не нашле поталентирани странски актери, пола дека е пресврт што чекав да се случи уште од втората епизода. Глупости, озбилно. Освен ако не постои некоја друга добра Squid Game серија како што урла агресивниот маркетинг на интернет овие недели, ова е комплетно промашување. 

Што е толку квалитетно во серијава, а јас не го наоѓам? Сценариото е катастрофално и сервирано соџвакано, а не верувам дека е такво само дека е можеби оштетено со преводот од корејски на англиски. Глумата е аматерска, предраматична и во моменти каде што нема потреба да се преглумува, а приказната се сите западни клишеа од нискобуџетен материјал со слична тематика. Последните три епизоди се неиздржливо досадни и плитки, а ги догледав само за да ја добијам кладбата со себе за тоа што ќе се случува. Добро е што победив, лошо е што наградата се изгубени девет саати. Може и не сум победил баш.

Скраја и далеку од вакви серии во иднина. Сомнително ми е дека маркетингот е природен и дека мемињата почнале да се шират така лесно од луѓе што не се вработени во Нетфликс или кој и да го продуцирал ова. Дури и високите оценки и рецензии. Ако целиов хајп не е некој маркетиншки заговор, јас прв ќе чучнам во зелени тренерки да гребам колаче со игла. Освен ако не си фан на La Casa De Papel и Задруга, не гледам причина да ти е јако ова.

October 9, 2021

No Time To Die и крајот на Бонд ерата со Даниел Крег

Вчера влегов во кино шокиран од сознанието дека се поминати петнаесет години од Casino Royale. Толку долго Даниел Крег е Бонд. Џејмс Бонд. Тоа е многу подолго од ерата на Пирс Броснан што почна со GoldenEye во 1995. Сме остареле малку, а? Емоциите дополнително ми ги наштима и фактот што немав стапнато во кино скоро две години, па иако имав многу мали очекувања за No Time To Die, некако бев превозбуден дека сум пак раскомотен во тие црвените седишта.

На времето бев отпорен на Даниел Крег како наследник на мојот засекогаш омилен Пирс Броснан. Casino Royale ме премисли и ми создаде одлична прилика да го прифатам, а со секој нареден филм сѐ повеќе ме убедуваше во неговата компетентност. Освен Quantum of Solace, ми се свиѓаат сите Бондови на Даниел Крег. Додуша, никогаш не му ни дадов нова шанса, па ете си го живеам животот со истото мислење од 2008.

No Time To Die имаше многу чуден маркетинг. Создаде некоја неубава слика за тоа што навистина е. Го дрмаа контроверзии за некои избори што ги има направено во контекст на општествено-политичката слика која наводно ја црта, а со холивудската клима изминативе години и немаше да се зачудам доколку тргнеше по некој таков пат. Оттаму очекував до некоја мера да биде Star Trek: Picard на Бонд франшизата, а се изненадив колку не е. Дали исекле нешто во пост-продукција? Којзнае, а не е ни важно.

Да, додека Џејмс Бонд е пензиониран на почетокот од No Time To Die, силна независна црна жена ја носи 007 ознаката, меѓутоа не е онака интрузивно и беспотребно арогантно како што обично знае да биде во 2021. Во ниеден момент филмот не го спушта нивото на самиот Џејмс Бонд и не го "адаптира за модерните времиња". Има некои мали ситници со кои кокетира со публиката што е подготвена да го укине Бонд и неговата "токсична" природа, меѓутоа постои и баланс со кој неговиот лик останува недопрен. 

Номи, освен тоа што е жртва на маркетингот за првиот црн женски 007, нема никаков значаен придонес кон приказната, и тоа е некако тажно. Само ги изложува лицемерните тенденции на денешните блокбастери и нивната упорна безидејност. Среќа, филмот го одржуваат многу позабавни ствари, па функционира феноменално покрај сите тие исфорсирани елементи кои наводно се присутни за да ја отсликаат денешницата.

Ерата на Даниел Крег за првпат воведе наратив кој се провлекува низ сите пет филмови. Иако сите опстојуваат самостојно, има некои нишки што се поврзуваат и сега конечно се затвораат во целосен круг со No Time To Die. Филмот е прошталното писмо на Бонд за оваа генерација и напорот за прописно да се заокружи оваа етапа е очигледен. Дури и во моментите кога сам си врши притисок да изнуди силни емоции од тебе. Функционира. Последните четири филмови упорно ја подвлекуваа таа човечка страна од вообичаено ладнокрвниот Бонд, па така и не можеш да си изненаден кога ќе направи некој чекор повеќе во таа насока.

Ако настојувале ова да биде On Her Majesty's Secret Service филмот на Даниел Крег ерата, можам да заклучам дека е успешно. Дури и повеќе од тој филм, затоа што имавме години и години да се приврземе за Крег, додека Џорџ Лејзенби со само еден филм не ми значи нешто премногу. Не дека е лош или нешто, ама замисли го On Her Majesty's Secret Service со Шон Конери. Океј, тоа е тема за друг ден.

Покрај тоа што No Time To Die емотивно го изложува Бонд, истовремено е и најголемиот акционен спектакл од сите пет. Баш како што е достојно за да се испрати актерот што петнаесет години ја носеше франшизата. Сцената што е пред да почне воведната Бонд песна е можеби една од најдобрите со која има отворено филм со Даниел Крег. Целото она бондовско е турнато до максимум и доведено до совршенство. Не дека е последен и сакале да "поголем и подобар", туку доколку има некоја книга за како се снимаат акциони Бонд сцени, No Time To Die ја следи најштреберски што може. И, баш така треба.

Што Бонд филм без Бонд негативец што претставува глобална закана? Реми Малек е супер, малку поумерен од сите што претходно се изнаредија во овие Даниел Крег филмови, ама прописно се вклопува во намената. Има моменти каде што потенцијалот на ликот не е целосно исцрпен, ама функционира доволно добро за го памтиме и кога Идрис Елба или кој и да е ќе биде следниот Џејмс Бонд. Мотивот му е стандарден како за Бонд негативец, така што не би можел да наоѓам замерки. Бонд треба да го спаси светот од нешто, нели?

Ми се свиѓа и како постепено ги враќаа сите потрадиционални Бонд елементи што некако отсустуваа за сметка на пореалистичниот стил на Casino Royal или Quantum of Solace. Бонд не е Бонд без гаџетите на Кју кои некогаш граничат со научна-фантастика. Обичен генерички акционен филм е. Пиу пиу. Мило ми е како суптилно ги протнуваа за прикладно да клапнат во посериозниот тон без да штрчат. Овде некогаш и буквално бодат очи.

Даниел Крег испадна одличен Бонд, ќе ми фали. Му се погодија и филмовите, да бидеме реални. No Time To Die достојно и џентлменски го испраќа во историјата. Петнаесет години еј, кога пројдоа. Не знам што е следно и кој е неговиот наследник, ама се надевам дека ќе направат добар избор достоен за франшиза што тера речиси шеесет години. 

Види такоѓе:

October 6, 2021

Недела и кусур со New World

После месеци, да не речам и години одложување и пренемагање, New World конечно е тука да ти го делка слободното време. Или можеби и нема. Не знам јас тоа, ќе си видиш. Важно е дека пред нас имаме нов свеж MMORPG свет и лично сум пресреќен што пак вистински се забавувам со жанрот. Настрана од катастрофалното лансирање минатата недела кога Amazon, компанија што хостира третина од целиот интернет, не успеа да обезбеди доволен број на сервери за сопствената игра - New World апсолутно си гази. 
 
Да, првите неколку денови не можевме да влеземе во играта поради долгите редици на серверите, ама ете брзо отворија нови, па од следната недела ќе нудат бесплатен трансфер за тие што се раштркани на различни страни со другарчињата. Јас со моите од Midgard се преселив на Kantia и најверојатно таму ќе останеме. Во иднина сигурно ќе падне бројката на активни играчи, во моментов е околу милион, па верувам дека многу од кластерите ќе бидат споени во еден сервер.
 

New World не е многу поразлична од бетата што можевме да ја играме пред месец. Само што сега ја играм на раат и со многу, многу појак хардвер. Ко господин. Ете ја играта што веќе ми ја оправдува приновата. Етернум уште поубаво изгледа на максималните графички сетинзи и со достоен фрејмрејт што не се претвора во пауерпоинт презентација кога ќе влезеш во некое село што крца од играчи.

А, играчи има многу. Секој сервер може да издржи само 2000 во моментов, ама пак целиот свет изгледа живо. Каде и да отидеш има некој што си брка работа, си цепи дрва, си копа руда или ти ги лови елените што и ти сакаш да ги ловиш за да си користен околното гратче. Заедницата е уште тазе за да биде токсичниот отпад карактеристичен за слични вакви игри, па често ќе најдеш помош за било што. Дали е обичен квест, данџн или треба да забодете секирче во вратот на играч од спротивната фракција. Не дека е тотална хармонија, ама во моментов е некако стварно да се биде дел од ова.

Немам проблем со едноличните квестови. Сакам грајнд, сакам да собирам кожи за да си сошијам поголема торба за цвеќињата и дрвата и не ми смета ако го правам истото секој ден само на различни локации од светот. Ставив рака во истите илјада кутии за да најдам некои документи што му требаат таму на некој си мрзлив забушант во градот што одбива сам да си ги најде.
 

Етернум е интересен за истражување, а немам ни пола видено. Oгромен е, со преубави локации и мистерии што те демнат на секој чекор. Приказната е раскажана со мали белешки и страници од дневници што ги наоѓаш и тоа ми е сосема доволно. Нема долги досадни инстанцирани квестови за експозиција. Баш е суптилно, иако се гледа дека е крпеница со која New World од иницијалната замисла за само PvP игра е сменета да биде во ова што е денес. Веројатно и самиот дизајн на квестовите е прешиен врз таа оригинална идеја, ама за мене таман функционира.

Има дури и некои динамични ивенти. Светот е често напаѓан од некои мрачни сили коа доаѓаат преку портали кои треба да се соберете за да ги затворите. Како во RIFT. Само што не е толку добро како таму, ама е сепак доволно интересно за да те држи заинтересиран и да го правиш повеќе пати. Добар концепт им е ова, се надевам дека во иднина ќе го разработат со повеќе разновидност. Моментално групната PvE содржина е малку посиромашна, па повеќе вакви дешавки низ отворениот свет би можеле значително да ја размрдаат.

Групната PvE содржина се стандардните инстанцирани данџни, ама New World како што можам да приметам нема премногу во моментов. Шест се веќе во играта, а другите шест наводно доаѓаат наскоро. Го истрчав тој Amrine Excavation неколку пати и супер е. Се надевам дека ќе дочекаме и некој рејд набргу, чисто за да биде малку пошаренолико и предизвикувачки. Знам дека играта е воглавно замислена како PvP крвопролиќе, ама има многу PvE играчи кои Amazon ќе мора да ги задржи.

За PvP постојат многу позабавни опции, бидејќи три фракции на играчи може да се тепаат за територија и власт. Само тие војни се ограничени на 50 играчи од секоја фракција, па во моментов и таму е тешко да се бутнеш. Системот функционира на принцип се пријавуваш на огласна табла и чекаш да те одберат, ама барем деновиве приметив дека воглавно големите гилдови се бираат меѓу себе. Изгледа треба да се докажеш како опасен PvP курназ за да те одберат за војна, не знам.

Останувам тука. Мислам дека си најдов нов MMORPG свет што ќе ми биде новиот дом откако го напушив Азерот. Ми се свиѓа амбиентот, комбатот е феноменален, крафтањето е заразно и нонстоп ти дава некои нови мали цели. Ете, последен пат утепав неколку саати на собирање материјали за нова торбица и подобра опрема за цепење дрва, срп за растенија и нож за да ги дерам волците што ги стрелам во чело. Можеш како сакаш да си ја играш играта. Не ни мораш квестови да правиш, се левелираш со буквално секоја активност. Сите професии ти се веднаш достапни и можеш да си било што.

New World има огромен потенцијал да прерасне во следниот голем MMORPG наслов. Останува само да видиме каков третман ќе добие од Amazon, со оглед на тоа дека откажаа неколку други игри за наводно да се фокусираат на ова. Доколку нема редовни апдејти со свежа содржина како другите игри или ако се полакомат со продавање на pay-to-win срања, нема да трае многу долго. А, би сакал да потрае бар додека не излезе Ashes of Creation.

Види такоѓе:

September 28, 2021

Го гледав Free Guy за ти да не мораш

Не знам како така се прелажав со Free Guy. Видов нов блокбастер што не е римејк, рибут, адаптација или продолжение и загризав. Башка Рајан Рејнолдс, а притоа заборавив дека многу Рајан Рејнолдс и не е секогаш најбрилијантна идеја. Талентиран е, харизматичен, смешен, има капацитет да износи разновиден материјал, дури и филм како Detective Pikachu, меѓутоа понекогаш и не функционира најдобро ако го истрошиш во првите дваесетина минути. Тоа се случува и во Free Guy, ама филмот страда од други проблеми кои и не се баш поврзани со самиот Рајан Рејнолдс.

А, има баш супер концепт, како може да не те подлаже. Рајан Рејнолдс е ситен позадински лик во ултра-насилната онлајн видео игра Free City, кој не е воопшто свесен за сопствената природа и реалноста на светот во кој опстојува. Се буди, ја цепа утринската рутина, заминува на работа во банка која е всушност дел од мисија за играчите и е постојано ограбувана, па потоа се ресетира во истиот кревет и почнува пак со истиот ден. Замисли секое NPC во GTA да има некаков живот вон твојата интеракција со него како играч.

Еден ден низ Free City ќе налета на Мили, девојка која е всушност вистински играч и така замајан постепно ќе почне да ја заобиколува рутината додека сфати дека светот е многу поразличен отколку што изгледа. Мили во Free City e логирана со сопствена агенда, пробува да најде доказ дека дел од кодот е некој нејзин проект што компанијата која ја развива играта ѝ го има украдено. Некое такво срање, што е битно, идејата е да се најдат овие два ликови во самата игра за да може филмот да се случи.

Не е комплетно лош, ама има некој генерациски јаз меѓу мене и Free Guy. Пази, консумирам секакви глупости кои апсолутно не се наменети за возрасни особи, ама тука приметив дека хуморот озбилно ме промаши во повеќе наврати. Филмот изгледа како да е воглавно наменет за Fortnite генерацијата, барем по бројните референци што не ги сконтав од прва, стримерите што се појавуваат повремено, а дури и самиот дизајн на Free City личи како е игра за малку помлади. Сосема е во ред ова да не си таргет публика, само имав некој впечаток дека ќе најдам нешто што ќе ме држи заинтересиран.

Обично можам лесно да ги сркам ваквиве лабавлуци ко Free Guy, ама сега не беше таков случајот. Во еден момент не ни обрнував внимание на филмот. Кога ќе погледнев пак, или имаше некој штос што веќе прошол во некој облик претходно или Таика Ваитити нешто урла и преглумува. Настрана тоа што вакви есцентрични газди како ликот што го глуми се клише, туку и дали воопшто некој го режирал или го оставиле да импровизира како Рајан Рејнолдс? Типот е супер режисер, Jojo Rabbit му е одличен, добар е и како актер таму, ама не можеш секаде да се носиш сам себе и да изводиш. Можеби ќе ми беше смешно пред десет години.

Ценам колку детали има во филмот. Особено тие што референцираат игри од овој тип. Од избагирани позадински ликови што се заглавени на некоја тривијална препрека, до тоа колку ноншалантно се однесуваат кога во позадина тенк им го уништува градот или проаѓа некој mecha робот. Симпатично е, без разлика на тоа колку е досаден целиот филм. А, кога сме кај референци, од некоја причина Free Guy мисли дека е уште кул да референцираш лајтсејбер или штитот на Капетан Америка. Било некогаш можеби, во Mallrats или некој друг филм од пред седумдесет години, ама сега сите овие работи ќе ги сретнеш во првиот супермаркет испринтани на сокче. Не е веќе толку посебно за изнуди којзнае каква реакција од публиката, само е редундантно и глупо.

Што знам, можеш и да го прерипаш Free Guy. Може подобро ќе си пројдеш со Space Jam: New Legacy. Овој не нуди ништо спектакуларно, предвидлив е и функционира воглавно како позадински шум дур си спремаш храна или нешто. Ми стана јасно кога видов дека е од истиот сценарист на Ready Player One што успешно го избегнувам годиниве. Има многу подобри вакви шарени и светкави акциони комедии. Прв што ќе ми текне е Guns Akimbo. Мислам, комплетно различен филм е, ама е совршен за мрзливо легачење со мозокот офлајн. 

Види такоѓе: