Brightburn e инстант класика

Понекогаш налетувам на некои идеи кои можам да ги ценам како многу поголеми и познајачни од нивната конечна интерпретација. Не мора да е најинвентивната идеја. Доколку успеам да ја препознаам намерата и мотивот кај некое дело, со многу помалку труд може да ме направи поблаг кон видливите недостатоци. Овгодинешниот Brightburn, другарско-роднински хорор проект предводен од Џејмс Ган, е последниот таков пример. Реализацијата често пати гравитира околу просекот, меѓутоа многу ентузијастички се труди за некои концепти и морам да дадам повисока оценка токму за тој труд.

Приказната за доаѓањето на Супермен на оваа планета не е нова и е општо позната, секако освен ако не си живеел во пештера или амазонско племе. Идејата за злобен Супермен исто така не е нова и има претрпено многу инкарнации, но воглавно повеќето од нив биле на медиум кој не е толку масовно консумиран како на пример, филмот. Точно е, Superman 3 се шлапка до глужд во тој концепт и Batman v Superman: Dawn of Justice исто делумно истражува една перспектива на последиците од такво надмоќно суштество како Супермен. 

Но, основниот стремеж на Супермен е многу поблагороден, па затоа тие идеи за негова тотална агресивна доминација врз човештвото се поадекватни за оние против кои се бори или кога се примарно содржани на стриповски страници. Освен ако некогаш не дочекаме Injustice филм секако, меѓутоа тоа е желба за некој друг ден. Не знам баш дали можеш така лесно да превртиш таков симбол наопаку и да го продадеш лесно на широка публика. Веројатно Зек Снајдер уште често мастурбира мислејќи на ова.

Brightburn како одделно дело и интелектуална сопственост, барем онолку колку да може да опстои без тужба, целосно се препушта на теоретизирањето за што би се случило доколку малиот Кларк Кент паднат во Смолвил би имал комплетно спротивни методи и мотиви. Приказната во Brightburn почнува речиси идентично, со бебе во капсула што паѓа од друга планета и го посвојува и одгледува брачен пар. Сменети се само имињата, па така Смолвил се вика Брајтбрн, а Кларк Кент е Брендон Брајер. 

Тука можеби и треба да предупредам за спојлери, ама мислам дека веќе е јасно како филмот го изопачува митот за Супермен во неговата антитеза. Брендон е социопатска машина за изживување и убивање. Не е баш комшиското дете за пример. Не дознаваме експлицитно зошто е таков, но суптилно си насочен да шпекулираш. На крајот не е ни толку битно, иако мислам дека можеби филмот има пропуштена шанса за семејна драма со емоционален рез и проверка на исправноста на домашното воспитување. Реално, овие двајца луѓе што го чуваа Брендон не беа баш добрите праведни Кентови. Барем јас имав таков впечаток, ама тоа сигурно повеќе се должи на невешто напишаните страници од сценариото.

Brightburn намерава да биде хорор и тука воопшто не прави задршки. Ни со амбиентот, ни со практичните ефекти за грозоморното насилие. Претежно функционира и е сосема за почит со оглед на тоа што идентитетот постојано го гради со туѓа материја, па дури и жанровски. Како и секој хорор, особено овие глупавите од кои овде позајмувле, Brightburn прави слични грешки сопнувајќи се на клишеа, ама се толку симпатични што само дополнително го зајакнуваат "Б" квалитетот на целото доживувње.

Секогаш ми биле забавни и фасцинантни паралелните патеки на Супермен и различните можности на капацитетот на неговата моќ и тоа е нешто што најчесто го добивам од стрипови, а Brightburn сега еден таков фазон ми го спакува во филм. Не можам да останам имун на целата Супермен иконографија истумбана наопаку. Некои работи не знам како воопшто ја спасиле продукцијава од тужба, ама претпоставувам дека не можеш да лупнеш авторски права на црвени наметки, летање и пукање вруќ сноп од очите.

Јак штос е тоа што Брендон носи маска. Не за да го заштити идентитетот, туку како нешто што можeби треба да ја симболизира неговата одвоеност од човечкиот род или па едноставно да ја најави неговата непријателска природа. Уште еден кул анти-Кларк Кент момент нели, кој пак не си го крие лицето за луѓето полесно да се иденфитикуваат со него и да стекнат доверба.

Факт е дека Brightburn претежно има повеќе стил отколку супстанца и ми се допаѓа како гордо се носи и справува со тоа. Лесно можеш да ја видиш желбата за создавање на опширен свет и љубовта кон филмот. Дури и самата актерска екипа изгледа како максимално да ужива во сето ова. Целата приказна и општо сѐ што се случува може да се сумира со две-три реченици вклучувајќи ја и онаа каде што ја краде Супермен идејата, ама има еден куп финеси кои изгледаат соодветно импровизирани. Баш поради овие ствари сум сигурен дека филмот веќе успеa да си обезбеди култно место под површината на мејнстримот.

Уште е рано, ама со оглед на тоа што филмот за еден месец со минимален маркетинг веќе успеа да го триплира својот скромен буџет од десетина милиони долари, можеби Brightburn ќе дочека наследник. Потенцијалот овозможува многу повеќе, а и самиот филм не крие дека има некои размислувања за експанзија. Со задоволство би гледал уште.

Види такоѓе:

• Hereditary е сосема пристојно хорор искуство

Аниме на месецот: Erased

Вонсезонски седнав и изгледав аниме серија. Претежно ми треба поесенска клима за прописно уживање во вакво аниме со посериозен тон, ама стварно останав без серии. Erased (oригиналниот наслов му е Boku dake ga Inai Machi) од 2016 е еден од оние наслови што ми дремат во беклог и ете знаат да ми се најдат кога ќе пресуши останата серијализирана забава. Баш ми е мило што конечно дојде денот, дека му се токмев уште откако завршив со Kabaneri of the Iron Fortress.

Erased е супер-компактен мистериозен трилер врз чија основа е подигнат мојот засекогаш омилен научно-фантастичен концепт - патување низ време. Јадрото на заплетот е дваесет и девет годишниот Сатору и неговата чудна судбина. Животот не само што го напикал во едно кариерно ќоше кое баш и не се поклопува со неговите амбиции, туку има и необјаснета неконтролирана дарба да се враќа назад низ време, неколку минути пред некоја несреќа со животни последици каде што воглавно помага истата да не се случи. 

Сатору нема одговор зошто и како ја поседува оваа моќ, ама сосема природно се носи со неа што дури изгледа крајно рутински и секојдневно. Ова негово удопство зема нова насока откако ќе ја убијат мајка му и наместо стандарните неколку минути, ќе се врати осумнаесет години во минатото. Сатору тогаш почнува да изведува една нова форма на она "да го имав овој памет на тие години" со тоа што е соочен со неколку заебани предизвици меѓу кои и решавање серија убиства кои завршуваат со она на неговата мајка.

Има многу причини за да го сакаш Erased. Иницијалната идеја со враќањето низ времето ја ракува со неколку финти што му даваат фина свежа шара на механизам тука присутен во својата најсирова парадоксална форма. А, како таков е и најадекватен со оглед на тоа што серијата целата таа проблематика воглавно ја користи за да опслужи местоположба на ликови. Откако ќе ги позиционира според замислата, тек тогаш фаќа да жонглира со идеи и жанрови кои се вон научно-фантастичниот спектрум.

Претежно е вешто и ритмички тоа жонглирање. Erased нема проблем да те одведе низ мрачни места и да ти изрипува изненадно од зад грб откако ќе те остави сам таму без да приметиш. Темите што ги шалта некогаш се стварно мачни за гледање, ама созревањето на ликовите и нивната борба со секоја гомно ситуација под твојата гледачка лупа вреди за секое урлање во телевизор. Моментите кога ќе успее да го воспостави тој емотивен контраст ми се омилените.

Мала е цената за она што го нуди за возврат, неколку живци се во прашање. Ваква трампа е веќе реткост кај сериите од англиско говорно подрачјe, па можеби затоа сум толку позитивно расположен од целото искуство. Често пати и ќе те насмее и ќе ти направи топло во стомак. Да, изгледа како да си игра со многу работи одеднаш, ама повеќето од нив добиваат задоволителен третман. Мистеријата е добро заташкана, а тензијата која произлегува од неа успешно се испумпува за да се слее од една епизода во друга.

Erased можеби не е најдоброто аниме на светот, ама ми беше потребната културна инјекција после сите лајна од серии што имав прилика да ги исркам. Забележувам дека самиот крај е предмет на жестоки интернет дискусии, за тоа како бил незадоволителен и (намерно) различен од изворната манга, ама јас немав проблем иако разбирам што штрчи. Веројатно само епизода повеќе би била доволна за полесно приземјување, ама и без тоа Erased вреди за сите дванаесeт.

Покемон, другар мој

Покемон франшизата никогаш не била дел од моето детство. О, не, jас бев од Дигимон кланот. Немав на што да ги играм тогашните Pokémon игри, a кога аниме серијата почна да се прикажува кај нас, пубертетот веќе ме имаше толку јако удрено што "не ме интересираа цртани". Иронично, години покасно несакајќи се стекнав со Покемон експертиза и ризикував да бидам настрадан пешак во процесот. Фала Pokémon GO. Години покасно ги играв и пропуштените стари игри на емулатор во обид да разберам зошто е ова толку популарно. Иако уште не сум точно сигурен зошто, сепак завршив во кино на Pokémon Detective Pikachu. Очигледно не е тешко да ми увалиш Пикачу што ќе ме асоцира на Дедпул.

Филмот е адаптација на истоимената игра за која не знам ништо, не ни знаев дека воопшто постои, а веројатно не е ни битно. Франшизата можеби е опширна, ама приказната врз која е изградена е проста и едноставна. Изгледа како целиот изворен материјал да може да го сведеш на една реченица и пак да е кристално јасен за сите. Ако има повеќе слоеви целово Покемон срање, тогаш се извинувам за непознавањето. Слично е со приказната во Detective Pikachu. Младиот Тим, син на детектив кој се смета зa исчезнат, несакајќи ќе забега во непланирани авантури со неговиот детективски партнер Пикачу.

Е, сега не мора да си Покемон детектив за да знаеш дека луѓето и Покемоните не можат баш вербално да комуницираат. Покемоните пред луѓето звучат како да го изговараат само сопственото име, додека овој Пикачу зборува и тоа со гласот на Рајан Рејнолдс, меѓутоа Тим е единствениот кој може да го слушне и разбере. Исто така носи и Шерлок Холмс капа што го прави уште посмешен и посладок. Тоа е и главната ствар што филмот се обидува да ти ја шитне и некако успева повеќе одошто очекував. Не ни морав да се ставам во комплетен авто-пилот мод за Detective Pikachu да ме смее на глас. Да, филмот е воглавно наменет за помлада публика, ама е наштиман да биде доволно забавен и шармантен за повозрасните да не умрат од досада.

Што е баш логично, нели. Првата генерација на Покемон фанови е веројатно таа која сега ги носи сопствените деца во кино и Detective Pikachu изгледа како да го почитува тоа. Сигурен сум дека филмот е преполн и со носталгични референци за најхардкор фановите кои не ми беа очигледни, ама имаше една симпатична Home Alone референца која воопшто не ја очекував и само ми докажа дека ова што го гледам намерно се труди да комуницира со децата што растеле во деведесеттите.

Detective Pikachu покрај општата ведрина, досетливите штосови и исклучително ефективната "buddy cop" динамика на главните ликови, изгледа сериозно добро. Има супер соодветен детектвски noir дизајн на градот во кој се одвива дејствието, а Покемоните се толку квалитетно направени и најприродно си се вклопуваат во доминантното човечко опкружување. Скоро и ќе заборавиш на логиката на овој чуден Покемон универзум и дилемата дали е воопшто етички луѓе да заробуваат мали животинчиња за да ги присилуваат на пријателство и брутални битки со натпреварувачки карактер. Бидејќи секако изгледа дека е легално.

Но, единствената замерка за филмот која не се однесува на тоа ропство, ми е еден тотално несмасен пресврт на крајот. Целото возење е стварно удобно, само баш на крај онака при кочење ќе се истумба на кров. Не дека влијае на општиот впечаток толку многу, ама приметив дека некако многу долго го зборевме после излегување од кино. Скроз изгледа како нешто испрдено од белешките на Дејвид Бениоф и Д. Б. Вајс.

Сега, денови покасно, дојдов до еден малку друг заклучок. Ова е еден од оние филмови во кои или уживаш или не. Не гледам дека нуди некоја понеутрална територија. Без разлика дали си запознаен со франшизата. Ако си спремен за лабавење саат и пол со симпатични компјутерско-генерирани шарени слатки суштества, едноставна интересна детективска авантура, дозиран хумор и гласот на Рајан Рејнолдс, тогаш да - трк во кино да го доживееш ова на голем екран. Бидувањето фан на Покемон е само бонус. Ако не, има John Wick 3 за истите пари.

The Wandering Earth, кинескиот научно-фантастичен спектакл

Освен со стари кунг фу филмови и чат-пат неколку од поновите што се со слична тематика, не сум многу запознаен со кинеска кинематографија. Не ни знаев дека имаат, т.е. дека немаат огромни скапи научно-фантастични блокбастери. Всушност, The Wandering Earth што премиерата ја имаше оваа година е првиот таков високобуџетен што баш ме чуди како тој голем пазар чекал толку долго. Веројатно на некој му текна дека наместо да увезуваат филмови ко Transformers од запад, може да си напраат домашен голем, бучен и шарен визуелен спектакл.

The Wandering Earth е адаптација на кратка приказна на еден од најпонзатите кинески научно-фантастични автори, Лу Сисин. Се надевам дека правилно му го изговарам името, се мислев помеѓу Сиксин и Чичин. Да бидам искрен, не ни зборувам толку многу кинески, Гордон Лу ме научи само неколку кунг фу потези. Како и да е. Во иднината во која се случува The Wandering Earth, Сонцето е веќе при крај, па човештвото решава да ја одвози целата планета во друг сончев систем. Патувањето е испланирано да трае 2500 години, а до тогаш огромен дел од луѓето се приморани да живеат под земја во градови што личат како да се отцепени од Blade Runner универузмот. 

Визуелниот стил на филмот црпи огромна инспирација од различни научно-фантастични холивудски школи и наслови. Барем упорно така ми изгледа, а се сомневам дека сличноста е случајна зашто очигледно е малку штелуван да биде привлечен и за западната публика. Можеш да насетиш слична струја и кај самата приказна и како некои делови од сценариото се "холивудски" презентирани. Што види, не е ич лошо. Баш е симпатично да го набљудуваш како такво снопче од идеи, концепти и инспирации.

The Wandering Earth повремено посакува да биде голем со идеите и експериментирањето со различни елементи од жанрот, ама никогаш не успева да се издигне многу над сопствените специјални ефекти. Тука воопшто не штеди и не престанува да биде импресивен. Секој кадар е пребогат со детали и понекогаш го краде вниманието од приказната која и онака повремено е тешка за следење. Можеби само и делови од филмот се чудно исечени и уредени. Не знам дали е намерно и како се навикнати да ги прават стварите таму во Кина, ама обично кога ликови во филм ќе стигнат од ситуација А до ситуација Б онака магично, заклучуваме дека е лошо. 

За среќа, големата приказна го држи филмот под контрола, онака доволно за да не ги осетам тие два саати или да почнам да се предомислувам за иницијалниот фин впечаток. Наративните маани ситни во однос на другото што го нуди The Wandering Earth како забавно филмско искуство. Дури и кога таа "голема приказна" ќе зализга малку, има толку многу детали што припомагаат како сигурносен појас и се грижат да остане на зацртаната траекторија. Ама, ако веќе си успеал да замижиш пред научното мамбо-џамбо тогаш веројатно немаш гајле и тука.

Ликовите се претежно се присутни како средство за експозиција, да го раскажат она кое специјалните ефекти не можат во целост. Стварно се потрудив да ми биде гајле и да се фокусирам на тоа што им се случува, ама во ниеден момент филмот не ми понуди било каква емотивна врска со нив. Намерно или не, The Wandering Earth ги третира како спореден дел, не толку интересен и лесно предвидлив. Сепак, крајно сум слаб на филмови со епски катастрофи, а овој ми нуди нов и забавен агол на темата, па потешко фаќам кусури.

Oва е веќе вториот најпрофитабилен филм во Кина, вклучувајќи ги странските. Очигледно супер ги погодува елементите од увозните блокбастери и ги радува кинезите. Може не сакаат Star Wars и црнци, ама си сакаат вакви мегаломанштии. Филмот е доволно популарен и на западниот пазар, па баш ме занима дали со ова се создаде прилика за уште други вакви научно-фантастични остварувања. Ова тука е исклучително кул, технички висококвалитетно и со освежувачка идеја, па заинтересиран сум да дознаам што друго има оваа школа да понуди. Баш ми е жал што немавме прилика The Wandering Earth да го гледаме во кино.

Види такоѓе: 

• Gravity (2013)
• Интерстеларен медиокритет
• Селекција од Love, Death & Robots

Свршница

Единаесет години, дваесет и кусур долгометражни филмови. Сериите што се во истиот континуитет нема ни да ги бројам. Тоа е солидна бројка. Интересно ми е кога ќе го погледнам целово ова со перспективата што ми ја створи Avengers: Endgame. Не е дека не сум свесен за тоа дека последнава декада бевме соучесници во редефинирање на поп-култура. Само ете, начинот на кој таа се пакува и продава ми е исклучително фасцинантен, можеби затоа што не разбирам во целост што е тоа што им упали на Марвел, а не им успеа на другите.

Ми текнува еве на првиот Iron Man филм и периодот кога излезе. Го имам и "рецензирано" со две реченици, ама многу посимпатичен ми е серијалот муабетчиња со кои сум се "загревал" да го гледам. Ни на крај памет дека почнува ваков глобален културолошки феномен. Не можев да замислам дека ќе дочекам филмска адаптација на Civil War. Ни дека се создава франшиза што ќе израсне генерации, ни тоа дека возрасни луѓе ретроактивно ќе си додаваат суперхерои и стрипови како интерес во нивното минато, ко тоа хоби да симболизира којзнае каков социјален престиж. А, ни дека целото еден ден ќе успее ме презасити до гадење.

Епа, Марвел само што ја круниса оваа филмска етапа и ја заокружи сопствената ера на доминација со мејнстримот. После Avengers: Endgame нема ништо да биде исто - како во овој шаренолик фиктивен универзум, така и на реалниот пазар. Јас имав прилично турбулентно искуство со франшизата. Ја славев кога ми ги исполнуваше соновите за суперхеројска забава, ама и кренав раце кога осетив дека ме гуши. Магијата за мене престана да функционира со Age of Ultron и тогаш престанав активно да се следам што се случува. Тука некаде се сруши тој емотивен мост што го имав со овие ликови. Веќе ми беше сеедно.

Ликови како Стрејнџ и новиот Спајдермен ми беа супер, тоа беа и единствените Марвел филмови што ги гледав во кино после Ultron, ама не ми се губеше време со додворувачката расна и невештата родова "освестена" пропаганда што следуваше после тоа. Доволно Star Trek и Star Wars ме спамираа со тоа. Ги пропуштив последните Ент-мен, Гардијанс, Тор, како и Infinity War. Некои од овие ми извртеа дома позадински, а Infinity War успеав скоро да го повторам зашто сепак сакав да сум таму за Endgame. Сакав да се испратам со оваа екипа со која иако се разотидовме последниве години, имавме супер незаборавни моменти во помладите, поедноставни денови.

Avengers: Endgame има сè за да приреди една достојна проштална журка. Спектакуларна каша од емоции, нескриена носталгија, многу заебанции, по некоја солза, фина музика, пиво за дебели стомаци, мечти за иднината... Сите се целосно внесени и сите се забавуваат. Актерите, публиката, режисерите, сценаристите и сите што вложиле во ова. Марвел добро го познава занатот, па ваквата завршница воопшто не ме изненади. Да беше било која друга франшиза можеби ќе се посомневав. Стварно три саати проаѓаат како да си пукнал со прсти.

Доколку некогаш си бил дел од оваа филмска авантура и успеала некако да те допре, макар и со само еден наслов - Endgame веројатно го има начинот да чепне таму. Како за сам крај, изиграни се сите карти и потрошени се сите средства. Толку ми е мило што ненамерно си направив услуга и останав изолиран од секакви трејлери, муабети, шпекулации, очекувања, предвидувања, спојлери и општо од сè поврзано со овој филм. Освен тоа дека крши срца и рекорди не знаев ништо друго, па оставив спонтано да ме воодушеви. Како што и се случи.

Не можеш да си рамнодушен кога стриповски страници оживуваат пред тебе како никогаш претходно. Неколку пати се потсетив зашто воопшто сакам ваков вид на фикција. Филмов е како некоја награда што ти следува ако си го прател ова. Не знам јас колку ја заслужив, ама сум некако благо окезен што ја добив. 

Не знам ни каква е иднината на франшизата што се однесува до приказната, ама не ми е ни битно. Мислам дека правецот ќе треба да е драстично променет за евентуално некогаш пак да се постигне ефектот што го создава Endgame. А, Endgame допрва ќе се зацврстува како споменик на еден збир филмски искуства што обедини генерации во кино и бескрајни дискусии. Ефекетот е поголем и од Logan и било кој нов Star Wars филм. Фала Марвел што можев и јас малку да се повозам.

Недела-две со The Elder Scrolls Online

The Elder Scrolls Online е една од игрите што не знаеа дека го фаќаат последниот силен MMORPG бран. Ама, за разлика од многуте што малку потонаа, ESO некако фино се одржува последниов период и покрај тоа што насмасно се насука кога искочи. Никогаш до сега не ја ни пробав, се чудев дури и како уште постои. Зимоска мислев дека Guild Wars 2 ќе ми биде матичнотo MMORPG прибежиште, ама ме изгуби многу бргу. Не успеа да ми го приближи светот за да го разберам, само ме шеташе од точка А до точка Б за да ги правам истите ствари до бескрај. Џабе брцнале да крадат концепти од RIFT кога имплементацијата им е досадна и непривлечна.  

Сеедно, некако морав да сe пукнам со некое ново MMORPG. ESO изгледаше супер привлечно на попуст, а освен тоа се изнаслушав само пофални зборови изминативе месеци за тоа како конечно ја средиле и имала голема пријатна возрасна заедница. Не знам каква била играта претходно, излезе пред некои пет години. Памтам само муабети дека е тажен бродолом, ама ова што го затекнав тука не само што е јако стокмено, туку гледам дека спремаат и нови повозбудливи ствари. Жив, здрав производ и еве се чудам како Bethesda не ги градеа приказниве сингл плеер на Skyrim енџинот како Fallout 3 / New Vegas, наместо да ја портираат истата игра на повеќето постоечки електронски уреди.

Добар дел од времето The Elder Scrolls Online е сингл плеер искуство. Не ни имаш потреба да се групираш со други ако не сакаш. Ме пушти директно во Morrowind експанзијата и целата приказна што ја играв таму беше како "вистинска" The Elder Scrolls игра. Можеби затоа што визуелно не ни изгледа како традиционална MMORPG игра, пред сè. Другите играчи со кои го делиш светот се насекаде околу тебе, меѓутоа благодарение на суптилниот интерфејс и прикладниот дизајн на опрема, толку се добро вклопени што некогаш едвај се разликуваат од NPC ликовите. 

Не сфатив колку било кул ова додека не го видов тука. Научен сум бројки и букви да ми се фрштат од сегде во вакви игри. Кога немаш такви дистракции многу е полесно да се изгубиш, а тоа веројатно клучниот момент за игра што себе се нарекува The Elder Scrolls. Види, ваквите игри ги користам за да се претопам во тој свет, не да сум полуприсутен и во нашиов како со оној симулатор за тепање кентуари што е Guild Wars 2. Тоа ми е редок луксуз на овие години и некако ESO успева да ми го сервира и по неколку саати овие недела-две.

Квестовите се одлично напишани, дури и оние кои не се дел од главната приказна. Не мораш ништо да следиш, можеш само да се шеташ низ преубавите зони, да уживаш во музиката и да оставиш авантурата сама да проба да те најде. Има толку многу начини да ја играш играва што комплетно ми се свиѓа и е баш како што треба да биде наслов од жанрот. Пред некое време решив да бидам магионичар со лак и стрела и со две деидриски суштества што ќе напаѓаат за него. Повремено фрлам и громови и имам афинитет кон алхемија. И, супер ми оди. Сакам да берам цвеќиња во игри и да правам напитоци и отрови од нив. Мислам дека таа амбиција ја стекнав некаде во раните WoW денови и ова е сериозно за некој што во вистински живот не прави разлика меѓу лале и хризантема.

Единствено нешто што некогаш ми смета е тоа што цел Тамриел скалира и се адаптира на твојот левел. Ова не било вака кога излегла играта, од скоро е промената. Во било која зона и да отидеш, сите опасности се отприлика исто силни колку тебе, често дури и послаби. Супер е за секое делче од приказната и светот да ти се достапни и да не си ограничен во слободата на движење и делување, меѓутоа ми фали оној момент кога си едноставно преслаб за некаде. Тоа е тој предизвик што те мотивира за да им се вратиш на ебаните диви свињи што те убивале дур си го береш цвеќето и да направиш гулаш од нив.

Сепак, од друга страна ми одговара зошто едноставно не би ни имал време да левелирам така традиционално. Ако некогаш за два саати можам да завршам по два три квеста во три различни зони додека сум шетал за да ги разгледам - супер. ESO си ја завршила работата кај мене. Секогаш сум бил истражувач во вакви игри, бројките на наметката или чизмите помалку ме занимале, ама пак некогаш ми фали нешто да ми биде потешко достапно. Не е дека нема предизвици во играта, ама ете си носам некои навики и преференци од други места.

Не можам уште да се решам за тоа како се осеќам околу тоа што ESO во некои моменти од главната приказна на Х зона те мести како најбитен. Многу попријатно се осеќам кога сум некој помалку битен сељак што не прави многу разлика во светот, туку си ја брка својата работа и сосема случајно е инволвиран. Зашто ако сите сме посебни тогаш никој не е. Таа грешка ја направи World of Warcraft кога сите ги седна до Трал во Cataclysm и продолжи со херојската мастурбација до ден денес. Сакам кога сам ќе се изборам за позиција во MMORPG, а не играта да ми ја подари. Затоа и ја обожавaм RIFT, никогаш не те направи најглавниот лик во приказната. За репутацијата во Телара требаше да се испотиш сам и тоа за пред други играчи, не за пред NPC-ја.

Па, дали вреди воопшто The Elder Scrolls Online во 2019? Да, апсолутно да. Како што кажа едно типче што го сретнав таму, немало подобро време за играње ESO од сега. Играта е преполна со топ содржина и играчи, заедницата е фина и гостопримлива и сите радосни се во исчекување на новата експанзија Elsweyr која меѓудругото ќе донесе и змејови во јуни. Се осеќа дека ова го работи тим што се грижи да шитне квалитет и да те задржи како муштерија. До сега не осетив дека сум намагарчен и тоа ми е многу битно. Да, продаваат разни ствари, содржина, козметички додатоци, ама основната игра која се плаќа еднократно вреди за секое евро.

Удобно ми е овде и планирам да останам некое време. Имам уште многу, многу за играње, немам ни една зона целосно комплетирана. Единствено што може да ме извади во друга игра е Classic WoW летово дека ете, трзам на таа носталгија и Азерот. Не знам каква е ESO кога ќе стигнеш до маскимум левел, не ни сакам да читам - се трудам да ја искусам играта со минимално (пред)знаење. Групната содржина не е лоша, ги има стандардните данџни и PvP инстанци, единствено би сакал отворениот свет да беше малку подинамичен и спонтан.

Засега, целата групна содржина во отворениот свет се случува на определени места што можеби станува досадно понатаму. Барем мојот впечаток е таков. Од друга страна, видов некое видео од Elsweyr каде што цела група играчи тепаат огромен змеј. Па, доколку ги рашират низ цел Тамриел и се појавуваат така од нигде како во Скајрим, ова ќе биде најдобрoто MMORPG искуство во 2019. Како и да е, ова е една од ретките игри последниве години за кои сум се радувал онака искрено детски што ќе ги играм кога ќе си дојдам дома. А, тоа да го приредиш на волкаво магаре е стварно вештина.

Види такоѓе: 

• Залезот на MMORPG жанрот
• Специјалната Скајрим
• Добрата дигитална Magic: The Gathering дрога 
• Драмата со Diablo Immortal
• Утринско лигавење за Warcraft III: Reforged 

Залезот на MMORPG жанрот

Ми текнува на една статија во некое компјутерско списание од крајот на деведесеттите во која беше опишана некаква игра во која играчите заедно опстојуваат во огромен виртуелен свет и ги здружуваат силите против разни страшни закани. Концептот ми ги светна очите. До тој момент мојата претстава за мултиплеер беше седење на тепих пред телевизор со другарче и пукање Contra на Нинтендо. Не се сеќавам со која игра точно се занимаваше таа статија, веројатно со Ultima Online, ама затоа никогаш нема да го заборавам првиот момент кога конечно и јас стапнав во таков навидум неограничен свет на фантастични прилики.

Азерот ме зема и ме прифати многу брзо. Првата недела немав појма што правам. Бев запрепасен од тоа колку е широк светот и едвај чекав да го прошетам, да видам што има под секое дрво и камен. Трчав околу и мавав во секое суштество што ќе се најдеше на патот на мојата експедиција, се радував на секој играч што ќе го сретнам, а дури еднаш мислев и дека Братството Дефајас во Елвин се играчи од противничката фракција кои ете ми се намерачиле и упорно ме убиваат. Што ли им имав згрешено?  

Прејако чувство и восхит каде што мојот најголем сојузник беше непознавањето на тој свет и неговиот начин на функционирање. Додека да сконтам дека освен стап или меч имам магии и дека преку квестови можам да "наплатам" за десетте собрани чмарови од убиени свињи, мојот Ворлок веќе имаше мноштво незаборавни авантури позади него. Кој можеше да ми замери? Си играв по свој терк, зарем не е тоа целата идеја на MMORPG жанрот?

Со години бев вљубен во World of Warcraft и веројатно уште сум, само што сега се гледаме поретко. Не е тоа мојата игра одамна, ама засекогаш ќе биде симболот на моите безгрижни млади денови и средството со кое повремено безуспешно се обидувам да искусам нешто што повеќе не постои. Доаѓа пролет и јас си барам нов MMORPG наслов кој ќе ме "изгаси" на неколку саати, луксуз кој денес едвај може да си го дозволам. Некогаш дури се логирам и во RIFT, моето прибежиште за деновите кога бев накурчен на WoW, ама и тоа стана наслов кој денес повеќе има шанси да го дочека чичкото што ќе го отштека последниот сервер отколку нова група MMORPG ентузијасти.   

WildStar замина пред неколку месеци, заминаа и многу други, а сигурен сум дека дури и оние кои се базирани на големи франшизи ќе се приклучат за некоја година. Нема нови AAA наслови од жанрот кои наскоро доаѓаат, тие во најава се некои преамбициозни игри финансирани преку Кикстартер. WoW има рекордно најмалку играчи - се шпекулираат околу три милиони. Некогаш најпопуларниот и најексплоатиран жанр, сега е сведен на неколку активни игри. Подостарени како и нивната публика. Иронично, најголемиот MMORPG наслов кој се очекува за 2019 е World of Warcraft Classic. Toa би било сосема поетско затворање на кругот. 

Можеби MMORPG жанрот не е стварно мртов и само така мириса, ама сепак златната ера е завршена. Ги нема веќе ни "убијците" на WoW и компаниите кои сакаат залак од тој профит. Сега битката е фокусирана на battle royale жанрот. A, Blizzard веројатно се ранија сами кога решија да го подарат херојството на новата генерација и да направат секој играч во World of Warcraft да биде "најдобриот". Тогаш и ја одземаа потребата да се комуницира со други играчи во амбиент каде главниот штос треба да е социјализација и соработување.

Искрено, не сум ни сигурен што се случи прво. Дали разгалените деца дојдоа сами и игрите се адаптираа на нивните потреби или обновените механики на игрите создадоа таква шупачка генерација? Дали ние бевме разгалените во однос на тие што биле активни во MUD игри? Во секој случај, денес e многу поисплатливо да направиш една мапа и да фрлиш 100 деца да се пукаат меѓусебно. Сигурно поисплатливо отколку да создадеш широк свет кој може да вдоми многу повеќе играчи без инстантно да ги наградува и валидира туку да им овозможи самите да се потрудат.

Веројатно е природен процес, па ова се соодветните еволутивни деривати на некои MMORPG елементи. Mожеби тоа е главната идеја. Зошто да левелираме со недели за да играме PvP во ендгејм кога можеме да играме battle royale или да се групираме за PvE во игри како Warframe? И, онака повеќето квестови во традиционалните MMORPG-а се досадни и репетитивни. А, и цело време сме вмрежени, па не ни е дојдено до уште една дигитална интеракција со други луѓе и во игри. Можеби е полесно да се испукаме и испцуеме во League of Legends и Fortnite. Не знам, а може сум само стар и старомоден и не признавам целосно некои ствари.

Играм The Elder Scrolls Online oд пред недела дена. Не е Skyrim, не е ни WoW, ама во моментов ми задоволува дел од тој нагон за масивна мултиплеер онлајн фантастика. Знам дека никогаш ниедна ваква игра нема да ми го овозможи чувството на неупатен почетник, ама сакам барем за кратко да поглумам лудило. Да си играм по свој терк, зарем не е тоа целата идеја на MMORPG жанрот? 

Освен World of Warcraft Classic, има уште неколку наслови околу кои MMORPG заедницата се обидува да гравитира. Иако се сомневам во толку скора ренесанса, би бил среќен ако барем Pantheon се појави набргу. Секој ден се менуваат стварите кај некои други игри што се моментално во изработка, а за Pantheon имам малку надеж само поради Бред МекКвејд. Ако некој го разбира овој жанр, тоа е еден од најбитните луѓе зад EverQuest без која  немаше да има MMORPG-а како што ги знаеме денес, а веројатно ни World of Warcraft.

Види такоѓе: 

• Што се случи со RTS жанрот?
• Вовсталгија
• Уште Вовсталгија
• Неколку саати со Star Wars: The Old Republic 
• Преглед на Star Trek Online 
• WildStar бета викенд 
• Први впечатоци од Lord of the Rings Online 
• Последните обиди на RIFT 

Селекција од Love, Death & Robots

Антологиската збирка на кратки анимирани филмови Love, Death & Robots е најбучната ствар во поп-културата последниве месец дена. Се чини дека екипата на Тим Милер и Дејвид Финчер успешно го испорача духовниот наследник на култниот Heavy Metal кој разбирливо се обраќа кон новите генерации. Love, Death & Robots е сочинет од осумнаесет краткометражни парчиња од различни автори, режисери и студија кои воглавно опстојуваат во научно-фантастичниот спектрум, меѓутоа не се строго задржани во јасни дефиниции. 

Како што можеби е очигледно од насловот на компилацијата - сите се споени со љубовта, смртта и/или роботите како лајтмотив, иако се стилски диференцирани. Повеќето траат околу десетина минути, некои подолго или пократко и сите различно се справуваат со времето, па така што ќе наидеш на наслови кои раскажуваат целосна приказна до некои што само нежно гребнале одреден концепт.

Love, Death & Robots ретко промашува. Нема нешто што би можел да го издвојам како лошо, освен ако тие "епизоди" за кои сум сигурен дека нема да ги пуштам никогаш пак би ги категоризирал како такви. Дури и ако темата или концептот те остават рамнодушен, неодоливите анимации не допуштаат општиот продукциски квалитет да падне под просекот. Доживувањето е супер во секој случај, можеш да си истераш неколку саати мал фестивал за анимирани филмови во домашен амбиент.

Уживав во повеќето, ама изборот ќе го сведам на овие неколку кои ме натераа да се вратам на уште некое прегледување. Спојлерите се сведени на минимум, ама сепак претпазливо надоле.

Beyond the Aquila Rift
 

Love, Death & Robots адаптира две кратки приказни на Аластер Рејнолдс, оваа и Zima Blue, кои ете без да знам дека се од ист автор, инстантно ми се издвоија како омилените. Тешко е да изнесеш функционален космички хорор надвор од пишан медиум, а Beyond the Aquila Rift некако тоа го прави елегантно и прецизно. За многу кратко време успева да го оформи цел свет, да те приврзе за ликовите во него и со застрашувачки методи да го исплати целиот емоционален влог. 

Вознемирувачкиот исход на Beyond the Aquila не е нова идеја, ама презентацијата во оваа клаустрофобична минутажа е тоа што прави толку ефективно да се закачи за тебе и барем на кратко да те повлече во интензивен егзистенцијалистички вртлог.

  

Zima Blue

Како еден вид на мета-наратив, Zima Blue мајсторски ги лупи слоевите кои го откриваат уметничкиот микросвет. Го прави цел сопствен гламур да изгледа како кич. Уште една приказна на Аластер Рејнолдс која е потсетник за поместување на приоритетните наслови во читачкиот список. Не знам каква е оригиналната приказна, ама адаптацијата е еден од најдобрите кратки анимирани филмови кои сум имал прилика да ги искусам.

Беспрекорна анимација, музика и амбиент кои совршено кореспондираат со тактот на темата. Сјајна потрага на минимализам во јадрото на една изморена грандиозност. Ова е апсолутно најпоетичниот дел од Love, Death & Robots, дури и да не била таква намерата.

Good Hunting

Кен Лу, авторот чија кратка приказна е основата на Good Hunting го има измислено терминот "силкпанк" кој во суштина е стимпанк, меѓутоа наместо стандардната викторијанска естетика, светот е ишаран соделот со како-и-да-е-панкот е  мотиви од Источна Азија. Good Hunting веројатно е точката која ги судира овие два поджанрови и резултатот е одличен, макар и што не бев претерано воодушевен од анимацијата.

Но, приказната ми го задоволи оној нагон за машинерија на пареа, па секогаш кога ќе зачадеше нешто ми доаѓаше да запалам копија од филмската адаптација на Mortal Engines. Очајно ми фали жанров на ваков медиум и сакам кога е вака добро изведен.

Ice Age

Ова е единствениот сегмент од Love, Death & Robots кој користи вистински актери за кои неколку пати посакав да беа компјутерски генерирани статични дрва. Сериозно, на што толку отишол буџетот па што се одлучиле за талент од полу-професионално порно? Дури и репликите им звучат импровизирано.

Ice Age си игра со една друга стара идеја, но од една многу забавна перспектива. Лесно гризам на темата, а особено кога е симпатично апсурдизирана до овој степен. Можеби Ice Age технички заостанува зад наслови како The Witness или The Secret War, ама ми ја исполни душата многу повеќе од нив.

Shape-Shifters

Акциониот дел од Love, Death & Robots е резервиран за врколаците кои на Блискиот Исток се дел од специјална единица на американската армија. Велам акционен дел, бидејќи Shape-Shifters иако се обидува да даде некоја морална димензија, на крајот повеќе функционира како пиу-пиу парче.

Дури не е ни целосно функционално, зашто има толку нелогични ноти што да не беше самата идеја за милитаризирани врколаци толку кул, сигурно немаше повеќе од еднаш да го гледам ова. Но, еј - во целава оваа збирка анимирани филмчиња поеднакво решив да ги ценам и концептите. Не сите што се тука имаат време или намера да изградат комплетен свет со правила. Понекогаш ти треба само тепачка со врколаци.

Suits

Не можеш да имаш нешто што има роботи во насловот, а да заобиколиш mecha. И, тоа не било какви, туку рачно изработени mecha роботи што реднеци ги користат да си ги одбранат фармите и имотот од штетници кои со портали доаѓаат од некој друг свет. Suits таа идеја ја засадува многу лежерно. На овие луѓе очигледно борбата со ваква вонземска напаст им е секојдневие. Мислиш бркаат лисици од кокошарник.

Долго се мислев со што точно да ја завршам мојава селекција која опфаќа третина од Love, Death & Robots и на крајот се одлучив за Suits. Има шармантна анимација, супер ликови и е одлична аркадна забава која меѓудругото пакува и некои емотивни изненадувања. Концептот и визуелниот стил се супер комбинација за видео игра.

Оскаровскиот Спајдермен

Можам да замислам колку им е јако на посветените Спајдермен фанови овој период. Лани се нагостија со солиден PS4 наслов и анимиран филм што пред некој ден беше награден со Оскар, а наскоро пристигнува и продолжението на Homecoming. Се надевам дека и тековните Спајдермен стрипови се синхронизирани со забавата што ја сервира ликот низ другиве медиуми. Последниот аниминиран филм, Spider-Man: Into the Spider-Verse, е исклучително забавно и возбудливо парче, онакво какво што ретко се гледа откако филмските суперхерои интензивно почнаа да се потпираат на групирања во заеднички универзуми. Tолку e супер што дури и ми ја врати желбата за Спајдермен стрипови. Четири-пет години не сум пипнал Спајдермен стрип.

Spider-Man: Into the Spider-Verse, бидувајќи изолирана анимирана единка, се потпира на сопствен мултиверзумски еко-систем во кој функционира речиси беспрекорно. Сигурен сум дека во иднина ќе се разграни со продолженија и спинофи, ама сум среќен што основата овде не страда од интрузивна презентација. Баш е културно и умерено. Можеш да приметиш кога нешто е примарно создавано да е прв дел од многу и како му испаѓаат парчиња додека се тркала.

Мајлс Моралес конечно дочека достоинствен долгометражен третман и е вистинско освежување во Спајдермен свет каде што зад маската претежно се наоѓа Питер Паркер. Мајлс доаѓа и во време на безобразна присилена монетизација на диверзитет и прогресивни политики, а воопшто не создава беспотребна бука околу тоа. Колку повеќе се галами околу тоа, ефектот е помал. Некои филмски и телевизиски франшизи ја учат баш оваа лекција во моментов. Види само каква контра-услуга си прави Captain Marvel со интензивната промотивна кампања која исклучува цела демографска група.

Но, Into the Spider-Verse претежно се занимава со еден денес редок елемент - забавата. Во последно време има толку драми и контроверзии околу продукцијата на сите овие суперхеројски лајна што додека дојдеш до крајниот производ веќе си затруен од нив. Овде не го осетив тоа. Филмот ми пристапи прилично тивко и ме потсети на едно време кога овој жанр беше многу порелаксиран, ведар и топол, кога немаше потреба да  нагласува некаков политички тон или да се додворува на публиката со носталгија.

Чисто уживање за секоја возраст. Ултра-интересна приказна, феноменален кастинг, топ музиче и досетлив хумор. Не секој суперхеројски филм мора да го има истиот пристап кон спасување на светот. Без разлика дали е анимиран или не, мило ми е што заобиколува голем дел од досадните линеарни клишеа. Продуцентите во целост ја разбрале суштината на Спајдермен и можеби затоа резултатот е така префинет. Нешто чудно се случува откако суперхероите почнаа да стануваат поблиски со нашата реалност отколку со нивната, стриповската. Into the Spider-Verse иако игра околу границата, конечниот избор му е да остане во наивните стриповски рамки каде и најсоодветно функционира.

Анимацијата е главниот алат кој му овозможува на Into the Spider-Verse да настапи видно дистанциран од повеќето жанровски шаблони и итро ја користи приликата за се раздвижи. Oсобено во самата естетика која во одредени моменти го прави да изгледа како кандидат откорнат од фестивал за независен анимиран филм кој не штедел на визуелен раскош и психоделичен сензибилитет. Баш тој неодмерен експериментален стил го прави филмот толку привлечен и уникатен. Се надевам дека неизбежните продолженија ќе бидат поумерени во овој контекст зашто во спротивно брзо ќе излити и ќе се презаситиме.

Саундтрекот е уште еден впечатлив елемент кој придонесува за модерниот, младалачки амбиент на Into the Spider-Verse. Претежно се состои од имиња кои творат низ денешниот актуелен хип-хоп спектрум чии ствари овде се соодветно распоредени и одлично се вклопуваат во ритамот на филмот. Често го фаќам како ми се протнува во дневната плејлиста.

Се осеќам добро со Into the Spider-Verse. Слично исполнувачко чувство ми предизвикува The Lego Batman Movie. Ги гледаш и не си натоварен со тоа дали Локи ќе се бацува со Танос во седмото Avengers продолжение или дали Бен Афлек некогаш ќе биде пак Бетмен. Изморен сум од филмската суперхеројска серијализација и цикузот зад завесата. Се надевам дека некогаш во иднина продукцијата ќе се врати на самостојни приказни како Logan, а иднината ќе донесе нови свежи креативни екскурзии како Spider-Man: Into the Spider-Verse во овој одамна згрчен жанр.

Третата True Detective

True Detective ми е стара љубов, а богами и болка. Замислена како антологиска серија која еднаш годишно требаше да го оплеменува телевизискиот простор со детективски приказни, се сруши сама врз себе после една сезона. Најмногу зашто таа прва сезона постави високи стандарди на секое поле. Од имињата на актерите чиј сиров талент го цедеше до последна капка, до впечатливата иконографија и визуелен јазик со кои раскажуваше за разноликите темни, песимистички човечки ќошиња. 

True Detective никогаш не ми беше самиот детективски случај, туку ликовите. Тие беа месото со кое се хранев и често пати во првата сезона дури и ќе ја занемарев нивната професија. Втората сезона не ми се допадна воглавно зашто не успеав да си кликнам со новите ликови и начинот на кој актерите ги портретиира, па разочаран баталив после неколку епизоди. Не само ликовите, туку општо сѐ ми изгледаше некако раштимано, досадно и неинспирирано. За жал, не бев единствен со сличен впечаток. Реакциите на поголемиот дел од публиката ја "казнија" целата серија и сѐ до лани беше заринкана во продукциско лимбо.

Враќањето на True Detective со трета сезона ми беше чудно изненадување. Знаев дека некогаш ќе се случи, ама никогаш не бев целосно спремен. Дадов шанса на една епизода чисто од радозналост и на крај чекав недела за недела. Толку ми беше добра сезоната што за финалето нe ни бев загрижен дали ќе ме разочара или не. Квалитетот на епизодите што водеа кон тоа го искористив како амортизација. Тоа обично се случува со слични серии што ќе те наведат да чекаш одговори на прашањa. Може да уживаме во возењето ама не секој е награден со задоволството од крајната дестинација.

Третата сезона повторно има детективски пар што оперираа во јужњачки амбиент кој е тонално наштелуван да потсеќа на првата сезона и со визуелни мотиви кои се веќе синонимни за True Detective. Можеби времето што пројде од првата сезона некако одигра во полза на Ник Пицолато. Барем онолку доволно да препознаеш елементи од оригиналната еститика кои повеќе бележат омаж отколку евтинo рециклирање. Но, приказната е сепак многу различна од претходните, иако изгледа како да се издига од препознатлива основа.

Нема да навлегувам во детали околу самата приказна, ама ќе кажам дека сум презадоволен од понуденото. Ми требаше серија што се занимава со ликови кои вистински луѓе, а не картонски политички мотивирани испрдоци. Да почувствуваш како пренесуваат реални емоции, а не напорен состанок на група сценаристи. Понудено ти е да коегзистираш со овие ликови, па и да го решавате мистериозниот криминал заедно, а некогаш нарацијата дури и ќе откриеше нешто што ќе те ставеше тебе како публика чекор понапред.

Дури и упростената експозиција која во неколку наврати го има директниот придонес за ова е сосема занемарлива ако не очекуваш серијата комплетно од единствена перспектива да ти ги отплетка замрсените прашања. Серијата никогаш не се викаше True Detective поради целосниот приказ за размислувањето на детективите додека работат. Приметив дека разочарувањето од финалето кај дел од публиката е поради тоа - демек не си ја вршеле работата доволно добро или ние сме го виделе тоа. Јас цело време сум со впечатокот дека главниот фокус е тоа како баш таа работа влијае на луѓето инволвирани или што тие си носат таму од друго место. Заради тоа останувам да гледам. Има други детективски серии кои се занимаваат со проблематиката на професија, ако ти е веќе до тоа.

Махершала Али е во зенитот на неговата кариера и е вистинска чест овде да го гледаш како удобно се справува со истиот лик во наратив распостелен низ неколку различни временски периоди. Иако за неговата физичка трансформација голема заслуга сигурно има и шминкерскиот тим, остатокот е целосно Али. Бидејќи приказната постојано скока од една година во друга, лесно можеш да видиш за какво брилијатно глумчиште станува збор.

Изненаден сум и од Стивен Дорф кој како актер со помалку звучни наслови во резимето, постојано му парира на неговиот пореномиран колега. Дорф дефинитивно заслужува да се носи со големи улоги и искрено се надевам дека иднината ќе му биде понаклонета. Исто така се пријавувам да предводам бунт доколку перформансот на Скут МекНири во оваа сезона остане ненаграден. Мислам дека конечно дојде време да го добие Емито што му кидна со Halt and Catch Fire.

Не верувам дека ова што се случи во третово поглавје би можело да успее уште еднаш. Сега некако пројде, ама доколку се случи четврта сезона уште следната година тогаш очекувам да ја раскине папочната врвца со првата. Не сум сигурен дека формулата ќе истрпи уште една употреба. Како антологиски формат не смее да си дозволи толку лесно да се потпира на исти штосови, туку да понуди нешто различно. Нешто како отстапката на втората сезона само посмело и порафинирано. Баш ме занима дали Пицолето има некоја тајна замисла и капацитет да го исполни ова. Oд мене шанса како публика ќе има секако.