Deathstalker серијалот е од она времето на Conan the Barbarian имитации, златната ера на евтини филмови што се обидуваат да ќарат од успехот на поголемите популарни наслови. Истовремено излегуваат и многу филмови што директно молзат од Alien, Mad Max, а Star Wars лудилото е далеку од спласнато, па и неговите клонови продолжуваат да се штанцаат низ осумдести. Еден од предводниците на таа Б-филм машинерија е легендата Роџер Корман и неговата New World Pictures продукција, во чиј каталог на култни нискобуџетни класици се наоѓа и Deathstalker серијалот, заедно со куп други од тогашниот бран на меч и магија.
Оригиналниот Deathstalker е излезен во 1983. Корман во тоа време се обидува да капитализира од популарноста на Clash of the Titans и Conan the Barbarian, а за дополнително да ги намали трошоците, го сели снимањето во Аргентина. По првиот Deathstalker, за краток период ќе успее да сними десет филмови во копродукција со тамошната Aries Cinematográfica, од кои цели пет уште пред да стигне до Deathstalker II во 1987. Тука има наслови како The Warrior and the Sorceress со Дејвид Карадин и Barbarian Queen, што се исто добри за кога ќе дојде денот да се оптегнеш со ваква фантастика со стиропорни сетови и порнич глума, ама со неверојатен шарм и осет за авантура. Плус тој период и Dungeons & Dragons има фатено замав, па има широка публика заинтересирана за тематиката.
Самиот бран брзо го доживува пикот. Следните две продолженија на Deathstalker се веќе на залезот и едвај капка успеваат да исцедат. Во девеести е веќе значително спласнат, ама може да се рече дека дел од духот преживува во Hercules серијата со Кевин Сорбо и Xena: Warrior Princess. Таму некаде можеби и се губи последното од тој фазон и естетика. Некоја година покасно Питер Џексон засекогаш ги крена стандардите за фантастика на филм и некако сѐ изгубија таквите едноставни пустоловини во магичен свет од перспектива на некаков осамен воин што се ашка низ него. The Witcher серијата комотно можеше да го фати тој пат, ама избра да е тапа.
Се израдував на новиот Deathstalker. Додека дојде на ред успеав да ја изгледам A Knight of the Seven Kingdoms, што додатно ме загреа општо за жанр што последен пат ми беше интересен во Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves. Deathstalker не е ниту едно од овие секако, особено не од технички аспект, меѓутоа се рамнат кај полефтерниот пристап кон жанрот. Филмот воглавно црпи од своите предци и марифетите на таа школа, кои не се воздржуваат да бидат наивни и смешни покрај тоа што се насилни. Лабавиот тон не го спречува да биде брутален и крвав. А со режисер наклонет кон практични ефекти како Костански, не можеш да очекуваш да не се отвори некој череп, вилица или да не летнат екстремитети.
Најголемата предност е тоа што серијалот нема некаков установен фолклор врз кој би морало да гради за условно да функционира како продолжение или некаков римејк. Филмовите ги поврзува само Детстокер како лик кој исто така нема фиксни карактеристики, освен тоа што е некаков варварски архетип со меч. Сите филмови се различни по тон, а во три од четирите го глуми и различен актер. Овој пат Детстокер наоѓа проколната амајлија која го прави мета на разни сили што сакаат да дојдат до неа, па тргнува да бара начин да се отараси. Постојат некои ликови и имиња претходните, има по некоја референца, меѓутоа како приказна и свет стои самостојно.
Иако ги негува корените, Deathstalker не настојува по секоја цена да биде "ретро" или да се држи до некакви шаблони и тропи. Затоа и добива глупи замерки за отсуството на голотија карактеристична за претходните филмови и сличните од таа ера. Костански е повеќе фокусиран на билдање на визуелните аспекти кои постојано потсетуваат дека си во свет во магија. Не му требаат танчарки со четири цицки за тоа.
Филмот е преполн со разни суштества и монструми што потекнуваат од експертизата на Костански за маски, шминка и општо практични специјални ефекти. Многу ретко се ослонува на компјутерски генерирани ствари, освен кога е ептен нужно. Баш му го гледав Psycho Goreman скоро, очигледно е дека човекот има ќеф за дизајнирање страни светови и е одличен во тоа. Се гледа љубовта и познавањето на фантастика. Го слушав на интервјуа како зборува за инспирациите. Растен е со Magic: The Gathering и игри како Doom, Hexen и Heretic, преку Krull, па до Hercules и Xena, и колку Deathstalker му овозможил прилика таа љубов да ја врати на ваков начин.
Секоја сцена ја кити со детали и сите ликови и ситуации на кои налетува Детстокер имаат некаков придонес кон целата митологија. Не ги остава ни надворeшните локации да се празни или да делуваат обично. Некогаш е ситница како некоја чудна жаба што ќе се појави на две секунди, некогаш се камени џинови што се тепаат во позадина, додека ликовите ноншалантно си поминуваат како тоа да е секојдневна случка. Костански инкорпорира различни теми и ситници од фантастика општо за да ја збогати атмосферата во која се одвива приказната. Ете, не требало којзнае каков безобразен буџет ако ги имаш мајсторите на вистинско место.
Даниел Бернхарт е одличен избор за Детстокер. Освен исклучителната харизма која меѓу другото го прави и хуморот на Костански да функционира уште подобро, носи и физичка подготвеност иако филмот нема премногу захтевна кореографија за тепачките сцени. Но, супер е да се види некој со долгогодишна експертиза во боречки вештини и каскадерство, па и километража од Б продукции. Одамна го немав видено во главна улога и ме потсети дека дошло време пак да се изгледа Bloodsport II: The Next Kumite. Во последно време работи на холивудски проекти ама со помал ангажман. Баш го помислив скоро кога го гледав новиот Mortal Kombat II, беше Сиро нели во серијата.
Слабо е присутен жанрот во овој облик денес и многу ми е ќеф кога ќе налетам на нешто вака добро. Јака забава е и за повеќе од еднаш. Знам зашто за многу бргу седнав и пак го изгледав, а ги спукав и Psycho Goremen и Leprechaun Returns на Костански (The Void ми останува омилен од него и понатаму). Не верувам дека ќе има некаков камбек или нов бран на ваков тип "меч и магија" филмови или серии, ама ете наскоро доаѓа анимирана адаптација на Конан од Генди Тартаковски која ако е и барем пола добра ко Primal, ќе се усреќиме. Навивав и за новиов Masters of the Universe филм, ама за тоа во некоја друга прилика.