Мини-серијата The Falcon and the Winter Soldier

Не ме интересираат филмскиве марвелувања после Avengers: Endgame. Тоа ми беше супер заокружување на таа децениска приказна и не сум нешто особено загреан да видам што е следно. Знам дека доаѓа цел бран на нови филмови и серии и сигурен сум дека повеќето ќе ги прескокнам. WandaVision ја рипнав. Ликовите ми се преглупи и немам некоја желба да се натерам да отседам десетина саати таму. На The Falcon and the Winter Soldier дадов шанса само поради Баки и љубовта кон мојот засекогаш омилен Marvel филм - Captain America: The Winter Soldier.

Не знаев што да очекувам од ова и ме затекна пријатно изненаден. Бев малку скептичен за како ќе се справам со мојата неодамна развиена алергија на Ентони Меки, ама ми остави океј впечаток воглавно. Не беше неподнослив како во очајната втората сезона на Altered Carbon или во епизодата од поеднакво лошата Black Mirror сезона. Не дека е лош човекот, меѓутоа кога ќе го извадиш од рамката на "спореден лик", некако се гуши. За среќа, во Falcon and the Winter Soldier, исклучително динамичната синергија со Себастијан Стен го воспоставува балансот што Ентони Меки може да го поткопа поради недостатокот на харизма која обично ја очекувам од главен лик.

Приказната во The Falcon and the Winter Soldier е сместена пола година после настаните во Avengers: Endgame и е многу покомпактна и баш соодветна за овие ликови. Дури и е во цврста стилистичка корелација со The Winter Soldier филмот, нешто што можеби и не би требало да биде изненадување, ама ете го земам како огромен бонус. Двајцата со соочени со мала армија супер-војници што се пукнале со тазе серум и се обидуваат да го вратат светот каков што бил во годините кога Танос одлучи да ја преполови популацијата. Интересен концепт, особено тоа што заканата е всушност варијанта на стриповскиот Flag-Smasher, само тука малку поинаку наштелуван и адаптиран. 

Паралелно на тоа, избран е и нов Капетан Америка, Џон Вокер, кој пак е стриповскиот U.S. Agent и имаме прилика да го видиме неговиот зачеток и трансформација. Мини-серијата не штеди на стриповската основа, па така што уфрла разни елементи од историјата на Кеп, а воведува и верзија на Ајзеа Бредли. Сигурен сум дека има уште многу други вакви ситници, ама за жал моето познавање на овој фолклор завршува отприлика тука некаде. Ако си поозбилно навлезен во стриповскиот Капетан Америка, верувам дека уживањето е уште поголемо кога ќе успееш да ги приметиш.

Интересно беше да се види кој како се справува со себе и тоа околу по настаните во целиот марвелов филмски арк. Ми се свиѓа како серијата пристапува кон Баки, неговата историја како Зимскиот Војник и цената што тој денес ја плаќа. Баки, заедно со Кеп, ми е еден од најтрагичните Marvel ликови и баш е прикладно кога добива третман со ваков посериозен тон. Штета што серијата некако брзо се ослободува од овој аспект на приказната. Можев цело време да го гледам Баки како се труди да се интегрира во свет комлетно различен од тој што му е нему познат.

The Falcon and the Winter Soldier има и значително големо количество на квалитетна акција. Никогаш нема да ми здосади да го гледам Баки како млати наоколу, а тука за среќа има многу од тоа. Уживав дури и во оние сцени кога нетренирани ликови нелогично успеваат да се додржат на вака обучена машина за елиминирање. Воглавно се забавував, па успевам да ги простам моментите на таквата неконзистентност. Она што не успевам целосно да го простам е тоа што форматот на серијата е можеби несоодветен за приказна која се труди да ја раскаже.

Шест епизоди ми се видоа како малку на почеток. Импактниот старт стварно ветува многу и се плашиш дека ќе те остави недојаден до крај. Се случуваат премногу добри работи за кои си мислиш дека ќе треба уште цела сезона за да се расчистат. За жал, серијата некако успева да спласне после онаа шокантна кулминација во четвртата епизода, па бавно се тегне уште саат и кусур во следните две. Ова комотно можеше да биде мејл. 

Мислев дека петтата епизода само зема здив пред некое поголемо финале, но не. Финалето е досадно. Баш се чудев што ќе прават до крај. Иако приказната ги затвора повеќето одврзани краеви и остава простор за иден развој, со времето што го потроши ми личеше како два пати да заврши. Можеби во филмски формат ќе беше далеку поефективно, којзнае. Ако скратиш саат време од сè што се случи после четвртата епизода и ја исечеш целата приказна со сестра му на Сем, ете ти филм што ќе пројде на стриминг сервис. Ова како намерно да влечеле да држиш претплата на Disney+ шест недели.

Сепак, ако уште те чеша за Marvel материјал, супер е. Настрана од развлечениот крај, остатокот е квалитетен и возбудлив. Се надевам дека набргу ќе ги видиме сите овие ликови пак. Џон Вокер е можеби најсветлата точка во The Falcon and the Winter Soldier покрај Баки и сигурен сум дека ќе видиме уште повеќе од него. Се крчка четврт дел во Captain America филмскиот серијал, па доколку не дочекаме некоја мини-серија измеѓу, веројатно тука е приликата каде што ќе може да опстои. Ама ете, не можам да не забележам дека ми пречи кога сè што гледам последниве години служи како вовед во нешто чија реализација е неизвесна. Што се случи со посамостојните приказни, каде отидоа? 

Види такоѓе: 

• Втората сезона на The Mandalorian
• Двете сезони на The Boys
• Хенри Кавил од Ривија
• Добредојде назад и збогум, Френк 
• Daredevil, најдобрата серија за 2015
  

Филм на неделата: Mortal Kombat (2021)

Неуспешно пробав да се загревам со старите Mortal Kombat филмови кога пред некој месец се појави трејлерот за новиов. Не знам колку треба да си носталгичен за било што во нив да ти е барем малку подносливо. Првиот има премногу лошо остарено, што не би ни знаел од кај да почнам ако се најдеме во муабет, а Annihilation не ми ни дојде до ред. Не успеав ни да се посмеам на лошата продукција, а камоли да стигнам и до серијата што некогаш одеше и на телевизија. По пропаднатиот Mortal Kombat маратон сфатив дека само анимираниот Scorpion's Revenge ми е единственото нешто гледливо од оваа франшиза. 

Трејлерот за новиот филм испадна доволен за да ми го наштима расположението и ме држеше така додека го чекав цело ова време. Не е како да имаме многу филмови за пречек овие година-два, нели? Новиот Mortal Kombat e сè што можеш да посакаш од адаптација на игра позната по нејзината непресметлива количина на креативно насилие и крвопролиќе. Филмот е бескомпромисно брутален и не се воздржува да прсне крв и да истури по некое црево на земја. Така што, тој дел од адаптирањето на играта е веќе штиклиран.

Не ја следам приказната од игрите за да знам како остатокот е пренесен, меѓутоа сè што има од неакционен наратив во филмот е супер-фунционално. Реално, не знам ни дали има подлабока приказна од онаа што сум имал прилика да ја сретнам во тие две-три Mortal Kombat игри што сум ги штракал во животот, ама добар дел од таа што е присутна во филмот ми е веќе позната. Главната работа што треба да ја знаеш е дека судбината на Земјата се одредува на боречки турнир во кој земаат учество преставници на неколку интердимензионални царства. Ако си веќе љубител на Mortal Kombat, знаеш дека целото ова е многу помангупски концепт отколку што јас успевам да го објаснам.

Конечно, материјалот е во вештите раце на некој што точно разбира каков третман заслужува Mortal Kombat. Продукцијата е на солидно ниво во секоја насока. Костимографијата, сетовите, кастингот, па дури и самата фотографија е исклучително квалитетна. Погледни само како отвара филмот. Реално, не би очекувал од нешто вакво да има толку внимателен крој. Кореографијата на сите тепачки е феноменална. Доволно приземјена за да не забега во шкартната есктрема каде што ќе превртиш очи, ама тактички си создава услови за класична Mortal Kombat ескалација. Баш онака стилски, како што и доликува. 

Филмот знае добро што е и за кого е наменет. Знае зашто си дојден и е скроз услужлив домаќин. Не се тегави до бескрај со непотребни работи, ниту се обидува да има некоја комплексна наративна структура. Камоли да направи напор да се обрати на пошироката публика. Фокусирано се движи од почеток до крај и ја прави секоја тепачка за која си тука исплатлива, без просторот измеѓу да го гуши со глупости кои немаат апсолутна врска со околната материја. Дури успева да протне и ненаметлива доза на хумор. Треба ли да споредувам со онаа прегласна катастрофа Godzilla vs. Kong за да го илустрирам ова подобро? Се надевам не.

Она што ми е многу занимливо околу овој Mortal Kombat филм е што некако премногу си верува на себе. Има столбови на кои може да потпре, ама последниот збор секако ќе го има публиката и критиката. Постои тука некаде дискусија за дали попатно го губи моментумот со тоа што се наметнува како вовед во некоја подолготрајна франшиза, меѓутоа мислам дека вака како целосен продукт би можел да опстои самостојно и да го испорача ветеното.

Знам дека универзумот на Mortal Kombat е огромен, а овој филм е само слој од него. Има многу ликови што во оваа прилика се плански на клупа, а спремни за да влетаат во некое идно продолжение. Искрено навивам за да си ја дочекаат шансата и филмот да си ги оствари амбициите. Ја сум задоволен, Mortal Kombat ми го даде баш тоа што го очекував. Што можеш повеќе од ова да бараш, жити се? Безумна акција и високобуџетно славење на ѓубрето од девеести. Беспрекорна победа.

Види такоѓе: 

• Street Fighter и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Warcraft (2006)
• Првите три Resident Evil филмови
• Покемон, другар мој
  

Епскиот Zack Snyder's Justice League

Не верував дека Џос Видон и баграта циркузанти од продукцијата на Justice League толку многу скратиле од снимениот материјал на Зек Снајдер. Таа верзија на филмот од 2017 е толку очајна што ќе се кладев дека нема начин да се прекрои во нешто гледливо. Ама ете, речиси митскиот Zack Snyder's Justice League конечно виде ден и успеа два пати за еден викенд да ми го потврди спротивното. Види, не е нешто тешко да ја надминеш таа несмасна крпеница на Џос Видон, ама верзијата на Снајдер далеку, далеку подобро филмско искуство.

 

Беа потребни години за кампања на фановите и натегања од студиото за да ја видиме оваа оригинална замисла на Снајдер. Четири саати ти проаѓаат како четириесет минути. Штета што ваков материјал мораше да заврши како жртва на различни креативни насоки, глупи некалкулирани извршни одлуки и за жал, една страшна семејна трагедија. Којзнае каква ќе беше иднината на адаптациите на DC со успешен Justice League филм во 2017. Одиме подолу без спојлери.

 

Zack Snyder's Justice League е различен филм од оној што го гледавме тогаш во кино. За среќа, не го памтам толку детално оригиналниот за да би можел попрецизно да ги подвлечам разликите, ама највпечатливата е тоа што ликовите сега имаат простор да дишат. Кога веќе немаш засебни филмови од претходно за да ја запознаеш публиката со новите ликови, мора да имаш некаков начин да ги претставиш Аквамен, Флеш и Сајборг за тие што не се во тек со некаков изворен материјал. Дури и да си запознаен со нив од стриповите или каде било, ова се нивните нови инкарнации кои мора да имаат соодветен вовед во филм од ваков тип.

Во ваков случај, четири саати се океј за да им се овозможи некаква појдовна точка на тие ликови. Да се изгради некаква динамика со веќе воспоставените, нешто што ќе те убеди да се грижиш за нив и ќе ја поткрепи нивната мотивација. Истиот случај е и со негативците. Оваа верзија на Зек Снајдер им дозволува и на нив да се позиционираат како посериозна закана пред која мора да застане ваков тим. Степенвулф сега има цела приказна што ги потпира неговите постапки која беше комплетно отсутна во филмот на Видон. Има дури и уште поголем негативец од него кој во претходната верзија мислам дека не беше ни спомнат.

Како и минатите филмови во овој Sniderverse (Man of Steel и Batman v Superman), Zack Snyder's Justice League удира посериозни ноти. Дури има и R рејтинг. Хуморот е исто така сведен на минимум и хероите не се обидуваат да бидат смешни во секоја втора сцена Што е всушност бизарно кога ќе видиш колку глупави досетки биле преснимувани во тој од 2017 со цел да се порамнат со нечија неточна идеја за формулата на Marvel. Единствено хуморот е најмногу присутен кај Флеш, но е неспоредливо воздржан за разлика од претходно.

 

Ги нема ни блескавите бои што зрачеа од филмот на Видон со кои се стремел колоритно да го разведрува ко да е Guardians of the Galaxy. Снајдер си го задржува визуелниот стил од претходно со попригушени и потемни нијанси и супер функционира во склоп на она што се случува. Лично, ми се свиѓа стилот на Снајдер, се научив дури и Man of Steel да го ценам во последниве години и немам проблем со тоа каде оди креативно и во овој филм. Knightmare сцените што ја допираат Injustice територијата се прекрасни и сакав да видам уште од тоа. Цел филм, на пример?

Меѓу другите ликови, Снајдер го враќа и Џокерот на Џаред Лето од Suicide Squad. Ова и не е некој спојлер, бидејќи добар дел од маркетингот за оваа верзија на филмот се потпре на него. Никогаш не го сакав тој Џокер, ниту Suicide Squad филмот (на слично ниво ми се со Justice League на Џос Видон), ама овде е изненадувачки добар. Перформансот му е одличен тие две-три минути колку што се појавува. Разменуваат неколку супер-тензични реченици со Бетмен, дијалог што е прилично интересен придонес кон приказна која за жал можеби никогаш нема да ја видиме. Феноменална сцена, морав да ја вратам уште неколку пати. Баш ваков Џокер би сакал да видам контра Бетмен на Бен Афлек. 

Озбилно не бев спремен за тоа колку добро може да испадне ова. Темпото е побавно и добро се снаоѓа со минутажата што е на располагање, па затоа многу лесно успева да те грабне и да те држи седнат четири саати. Работите ги гради бавно и фокусирано, те држи заинтригиран и речиси никогаш не ја губи контролата над твоето внимание. Освен тоа што убаво ја распослува приказната, и акционите сцени добиваат сличен третман. Подолги се и подетални, онака осеќаш дека некој стварно се бори за нешто. Има цела таква нова сцена што освен е епски акционен спектакл, служи и како дополнителна експозиција која одржува повеќе делови споени.

Zack Snyder's Justice League не е без проблеми, како и да е. Иако приказната успева да се одржи во кохерентна целина и воглавно да избегне бесмислени ќорсокаци, има неколку моменти кои не проработеа за мене. Не би сакал да навлегувам во спојлери, ама примерот што најмногу ми боде очи е најавувањето на еден нов лик во сцена која ќе беше многу пофункционална без пресвртот што наштетува на целиот емотивен контекст. Непотребно, зашто истиот лик го гледаме подоцна во филмот каде што е многу поефикасно презентиран. Не знам стварно како Снајдер не успеал да ги сецне тие две секунди од спорната сцена и што точно му била идејата.

 

Не знам дали филмов ќе успее да диктира некаква нова иднина за филмскиот универзум на DC. Очигледно е дека Снајдер имал амбиции за уште пообемна Justice League приказна, бидејќи самиот крај служи како ветување за нешто такво. Да, неколку кратки сцени се лани доснимени, ама и покрај тоа е присутна истата поголема идеја. Сепак, дури и да не се реставрира "Снајдервезумот", се радувам што конечно оваа верзија успеа да се избори за опстанок, а и лесно да ме освои откако пристапив со минимални очекувања. Како фан на овие херои не можам да не сум благодарен. Стварно ќе беше жалосно да останевме заглавени со оној шкарт од 2017.

Можевме и без Pacific Rim: The Black

Првиот Pacific Rim ми беше еден од најпривлечните блокбастери минатата декада. Како може да не сакаш филм каде што човештвото војува против џиновски чудовишта од друга димензија користејќи mecha роботи со сличен таков џиновски габарит? Концепт што можеби е посвојствен за аниме, профункционира одлично на филм. Вториот дел, Pacific Rim: Uprising, не беше ни малку лош, ама некако не го достигна ефектот на првиот од 2013, па не успеа да ја отпочне мултимедијалната франшиза на која толку се надевав. 

Баш поради Uprising нема да видиме трет филм во скоро време. Самиот Дел Торо пред некој месец изјави дека нема никакви планови да го гура ова понатаму, а ниту приметив дека некој друг има волја или доверба да инвестира во ново продолжение. Штета. Сепак, Pacific Rim конечно реши да пркне малку и на друг медиум. Викендов излезе аниме серија со седум епизоди - Pacific Rim: The Black. Пукнат за нов материјал сместен во овој универзум, ја сркнав во две седнувања. Два и кусур саати, отприлика колку еден долгометражен филм.

Но, за разлика од првите два филма, Pacific Rim: The Black малку неефикасно се справува со концептот. Pacific Rim аниме звучи како супер идеја, тематски таму и припаѓа приказната. Меѓутоа, филмовите функционираа баш поради тоа што успешно го извлекоа тој специфичен аниме шарм надвор од неговиот матичен медиум. За сега тие ствари да се добри и како аниме, треба приказната да е малку повешто склопена. Pacific Rim: The Black има океј основа за интересна приказна, само што неуспешно трупа глупости една врз друга со надеж дека нема да се занишаат и распаднат насекаде. Што и се случува неколку пати, за жал. 

Две генерични аниме деца на Јегер пилоти се оставени од родителите во некоја австралиска вукојебина, навидум во безбедно засолниште. Еден ден децата туку-така наоѓаат неактивен Јегер наменет за тренирање пилоти и откако ќе го активираат, нив ги наоѓа каиџу кое сака да ги дигне на клоци и нив, и Јегерот и сè што преживеало тие пет години во пустината откако Јегерите заминале на друг фронт. Па, така децата некако ќе успеат да куртулат од разбеснетото каиџу и го фаќаат патот накај Сиднеј каде што се надеваат дека ќе ги најдат нивните родители. 

Премисата не е толку лоша, ама Pacific Rim: The Black прави многу малку со неа, што ме тера да помислам дека можеби ова требало да биде долгометражен аниме филм што некој решил да го искасапи и развлече во седум епизоди. Отсуствува чувството на опасност и очај од каиџу заканата карактеристично за филмовите, а човечките негативци имаат глупави и неиздржани мотиви кои никако не може да се порамнат со ситуацијата во која се наоѓаат. Оттаму, никогаш не можеш да осетиш дека протагонистите се навистина загрозени. 

Не бев стигнат ни до пола кога почна да станува напорно. Седум епизоди се премал простор за ваква нефокусирана приказна. Упорно се стреми и да ја надополни митологијата со некои нови фазони, ама времето за убаво да ги испегла и вклопи во веќе постоечкиот наратив е прекратко, a придонесот кон Pacific Rim универзумот е едвај забележлив и безначаен. Можеби замислувале и втора сезона за да градат врз овие концепти, можеби и ќе ја има во иднина, меѓутоа како да заборавиле дека и ова што го имаат тука треба да опстане самостојно. 

Не знам дали би можел да го препорачам ова. Ако си фан на Pacific Rim, веројатно е океј за едно гледање. Како аниме е едноставно досадно. Не се ни труди да те воведе во големата слика, па така што ако немаш предзнаење од филмовите, веројатно е уште подосадно. Pacific Rim гледаш за тепачките пред сè, не за драматичната фамилијарна динамика. Има еден куп подобри mecha аниме серијали кои може да ти ги задоволат потребите и за едното и за другото. Единственото стварно позитивно за Pacfic Rim: The Black е анимацијата, ама тоа е далеку од доволно за прелазна оценка.

Види такоѓе:

• Pacific Rim (2013)
• Pacific Rim: Uprising е вториот најдобар филм на сите времиња
• На светот му се потребни уште Pacific Rim филмови
  
• Аниме на месецот: Neon-Genesis Evangelion
• Аниме на месецот: Bokurano
  

Зараза на месецот: Valheim

Никогаш не сум бил некој љубител на survival игри. Единствениот контакт ми се неколкуте саати Rust и минмалното градење на базата во Fallout 4, ако воопшто се важи. Веројатно второво не? Ја немам ни Minecraft пуштено во животот. Сум немал нерви да прибирам градежни материјали до бесконечност за да развивам бази и засолништа. Но, под делумно влијание на викингшката тема во актуелната Magic: The Gathering едиција Kaldheim, некако случајно се најдов во Valheim и еве уште не можам да ја изгасам. 

Не знам каква е Valheim во споредба со другите игри во жанрот, ама сум комплетно навлечен на нејзината механика, есетика и амбиент. Ја играм и со други луѓе, дури и неколку лајв стримови испукавме на Twitch. Презабавна е. Од некој што не можел да смисли игри каде што коваш даски за кров, сега постепено се претворам во нордиски архитект. Беа потребни неколку градби што изгледаа како полско ќенефче за да ми тргне, ама брзо се учи и потоа си оставен на сопствената имагинација и креативност.

 

Valheim се појави од нигде на почетокот на фебруари оваа година и не престана да го освојува гејмерскиот свет. Малото шведско студио Iron Game AB составено од само пет луѓе, успеа да ја продаде во четири милиони за неполн месец. За кратко стана најстриманата игра на Twitch и во еден момент беше втората најиграна игра на Steam. Valheim е феномен што е секако занимлив да го посматраш од страна, а уште појако е да го искусиш од прва рака. Тапа е да не пробаш за смешно ниската цена што ја има.

Тематиката во Valheim е позајмена од нордиска митологија. Ликот што го креираш е воин кој го загубил животот во битка и сега се наоѓа во дивото чистилиште Валхајм каде е соочен со опстанок. Опасноста демне од секоја страна, па треба да ги користиш сите начини што ти се на располагање за да преживееш. Покрај постандардните предизвици и ѕверовите со кои си налетувате еден на друг, има и пет поглавни древни непријатели на Один, кои ти ја движат приказната и на некој начин ти го бележат прогресот низ Валхајм. 

 

Околината е огромна и процедурално генерирана, има часови и часови за истражување, како пешки така и по вода. А, секој играч може да има повеќе такви различни светови, како и да ги посетува и да тера авантури низ световите на други играчи и пријатели. Не е класичен онлајн мултиплеер, туку има супер ко-оп систем кој поддржува до десет играчи на еден свет. Верувам дека во иднина ова ќе го прошират и на повеќе играчи.

 

Во таков еден свет си фрлен без ништо. Со голи раце. Па така, првото нешто што би требало да го направиш е да најдеш гранка некоја и камен, да склопиш некаква примитивна секира со која посериозно ќе се осврнеш кон соголување на околната шума ко некој дрвокрадец. Треба некако да ја преживееш првата ладна ноќ, па подобро да исцепиш некое дрво за огрев и некаков покрив над глава. Студот и дождот ти влијаат на перформансите, па кога ќе те стемни подобро е да имаш некакво засолниште од чудовиштата што може да налетаат на тебе.

 

Valheim многу малку те држи за рака, па сите работи кои можеш да ги создаваш во играта ти се откриваат постепено. Почнуваш многу скромно. Со секој нов ресурс што ќе ти падне во рака, ти се отвараат и стварите што можеш да ги правиш со него. Градежни материјали, мебел, оружја, оклопи, итн. Секако, можеш да видиш и целосни листи на интернет, што-каде да собереш низ играта, ама задоволството е многу поголемо кога ќе си откриеш сам. Нигде не те брза играта, така што прејако е лабаво да истражуваш и да ги дознаваш сите фини работи и детали што ти ги нуди. Пример, ми требаше неколку денови за да сконтам дека ветерот влијае на стрелите, па треба да му го запазиш правецот на дување пред да го оптегнеш лакот кон нешто.

 

 

Предизвиците во Valheim не се само од околината. Пред да одлучиш да се тепаш со нешто, без разлика дали е дива свиња или трол, треба да се осигураш дека си добро најаден и одморен. Секогаш треба да чуваш три различни видови на храна на дофат, а мора да ги запазиш и временските услови пред да одлучиш да тргнеш со секира кон нешто. Не секогаш ќе имаш прилика да се стокмиш на време, па така што некогаш ќе се најдеш во ситуација немоќно да бегаш додека некој трол ти ја упропастува колибата што си ја градел претходните два дена. Некогаш и ќе се удавиш во река бегајќи.

Налетав на една рецензија што ја опиша Valheim како "играта со која создаваш сеќавања кои ќе те растажуваат години покасно". Со оглед на тоа како ме забавува, веројатно ќе е стварно така. Нема да го заборавиш првиот обид за градење куќа, првиот сплав и запловување низ океанот, саатите додека се обидуваш да уловиш елен со стрела или првата тепачка со некој од босовите. Купче авантури кои нема шанси да не си ги понесеш со себе во животот и да акне носталгија во некое идно време. Особено ако ова ти е прва игра од ваков жанр како што ми е мене. Еден месец откако излезе, а веќе можам да ја вбројам во едно од најдобрите гејмерски искуства воопшто. 

 

Баш ме интересира која е иднината на Valheim. Играта е уште во early access, а изгледа многу покомплетно од игрите со слична етикета. Сигурен сум дека ако тимот продолжи да работи вака посветено, играта ќе стане уште поголема и попопуларна. Потенцијалот е огромен, а за кратко време стекнаа и верна публика што одлично ги поддржува. Четири милиони примероци за неполн месец се сериозна бројка и сон на секое вакво мало инди студио. Веќе имаат некаков амбициозен план за 2021 и сигурен сум дека ќе успеат да го реализираат. Едвај чекам да видам што е следното во светот на Valheim. 

Види такоѓе:

• Ashes of Creation, последната надеж за MMORPG жанрот
• Hellblade: Senua's Sacrifice ми е игра на годината
• Зараза на месецот: Hades 
  

Kaldheim и мобилната Magic: The Gathering Arena

Не знам кога последен пат сум бил вака загреан за нова Magic: The Gathering едиција како зимава за Kaldheim. Веројатно во деновите кога редовно ја следев играта во нејзината оригинална хартиена варијанта, а од тогаш сигурно се поминати некои десет години. Денес единственото што колку-толку ме држи во тек со играта е Magic: The Gathering Arena. Ми беше откровение кога излезе. Постоеја и претходно некои дигитални верзии на играта, ама ништо што играв од тие не ми беше ни приближно добро колку Arena. Ниту со гејмплејот, а уште помалку со колекционерскиот аспект на Magic.

Arena е сè она што некогаш сакав од дигиталната Magic: The Gathering. Бесплатна е, убаво изгледа, анимациите на она што се случува на таблата се мазни и пријатни, можеш да си собираш карти во културно спастрена колекција, а редовно има и различни турнири каде што можеш да си ги испробаш различните декови. Комплетна Magic: The Gathering игра за ваков медиум. Треба едно големо фала да кажеме на Hearthstone што го дотера дигиталниот TCG жанр и воспостави стандарди, особено околу естетскиот дел. Без Hearthstone веројатно сите дигитални верзии на Magic ќе беа тапа како претходно. 

После две-три години од нејзиното постоење, Magic: The Gathering Arena пред неполн месец се појави и за мобилни и како за нешто што е во early access, супер вози. Практично е истата верзија од таа за PC и едвај е прилагодена за мобилен уред, ама еј - имам Magic: The Gathering во џеб! Сега не морам ни да сум на биро за да играм Magic. Можам да играм Magic на телефон додека ми се вари кафето кое планирам да го сркам на биро додека играм Magic од компјутер. Сега не морам ни да правам пауза од Magic кога истото тоа кафе ќе одлучи да ми ги заскокотка цревата.

Замисли колку научно-фантастично би му звучело ова на Бобо од 2005 што можел само да титка од неговиот Сименс А60 зошто штедел за да си купи Magic бустер. Сега истиот тој може да се пресели во веце и пола саат да отвара бустери. Пред Kaldheim сум успеал да приберам некои 70 илјади голд во Arena. Го имав гушнато како змеј некој. Валутата се добива со играње и може да се користи за пазарење бустери, учество во одредени турнири, итн. Едициите кои ги затекнав последниве години не ми беа нешто особено привлечни за се замарам со пазарење бустери и инвестирање во декови, па некако ова дигитално богатство се трупаше и си го чекаше денот.

Пред некое време на Twitch стрим почнав да купувам и отворам бустери со намера да го склопам првиот Kaldheim дек. Kaldheim е новата, актуелна едиција која е инспирирана од нордиска митологија, свет во кој Magic: The Gathering првпат прави ваков исчекор. Божества, викинзи, џуџиња, џинови, елфови, зомбија - буквално сè и сешто хара низ десетте света на Колдхаим. Повеќето се комплетно нови, додека некои како Vorinclex "гостуваат" од трети светови како Миродин.

Интересна е. Картите имаат преубави цртежи, особено варијантите што имаат руни како мотив на рамката, приказната е соодветно адаптирана да се вклопи во духот на играта, а новите механики како Foretell се исклучително динамични и чудотворни за некои декови. Kaldheim успеа да потрефи неколку правилни ноти за да ме заинтригира повеќе од претходните кои се дел од моменталниот Стандард формат и еве ме, ја собирам цела сега. Бидејќи веќе некое време не постојат традиционалните блокови во Magic: The Gathering составени од најчесто три едиции, Kaldheim стои самостојно со 285 карти, што е супер за полесно комплетирање на колекција. Дигитална додуша, ама и тоа е нешто.

Собрав еден куп карти, ама иако мислев дека 70 бустери се доволни да покријат речиси сè - среќата не ми беше баш најнаклонета. Среќа, со секој отворен бустер добиваш wildcards со кои практично можеш да ја испазариш било која карта, па благодарение на нив успеав да прикрпам дек за Kaldheim Constructed ивентот кој конечно ме натера да склопам дек од само Kaldheim карти. Моментално играм Monogreen Snow Aggro, некоја моја варијација базирана на дек што секако го украдов од интернет. 

Со оглед на тоа што извлеков четири Fynn, the Fangbearer од бустери, не можев да не го трупнам и него. Сигурен сум дека е посоодветен за друг тип на декови, ама одлично извозев на Kaldheim Constructed, а успеа да ме изгура и низ Gold Tier на Standard Ranked. Гледам дека за ваков агресивен mono green изборот на карти е поопширен во претходните едиции, па периодов ќе се потрудам да го збогатам и подобрам и со такви. Важно е дека се решив што ќе играм како главен дек. А, со толку Kaldheim карти на располагање, не беше баш најлесно да се направи одлука.

Сакам постепено да склопам и некој Kaldheim дек на хартија. Онака ќефски, барем за домашна употреба. Штета што оваа едиција нема онакви Planeswalker декови веќе склопени и спремни за играње. Идеш си купуваш два такви различни, чао-пријатно. Жалам што не можам да ја искусам Kaldheim асално на хартија на живо, барем не онака како што би можел кога не би била пандемијава. Можам само да се надевам дека ќе се изнабодеме со вакцини додека е уште дел од Standard форматот.

Види такоѓе:

• Изгледа дека Magic: Legends е уште една предвремена првоаприлска смешка
  

Ретроспектива на Last Action Hero

Сигурен сум дека никогаш нема да има друга филмска акциона ѕвезда како Шварценегер исто како што сметам дека нема да се повтори ни спортска фигура како Мајкл Џордан. Притоа, не мислам само на нивното професионално достигнување, туку и на пробивањето на тие рамки и стекнувањето трајна препознатливост и кај оние кои не следат филмови или кошарка. Разбирам дека времето е различно, ама ако е некакво мерило - денес не секој што ќе го сретнеш знае да ти каже кој е Леброн или Двејн Џонсон. Затоа и мислам дека таквите легенди како Шварценегер ќе останат незаменливи и ќе бидат вечна референтна точка за секој следен после нив.

Шварценегер е еден од акционите херои кои ја обележаа таа ера на бескомпромисно насилни спектакли во филмската индустрија. Последниот сеакако не е, најмалку уште еден го дели тоа место. Сталоне е запишан во истата историска графа и плус е дел од најискрената детска деевеести дебата за кој е појак и кој кого ќе истепа, ама лично некако повеќе сум го преферирал Шварценегер. Барем онака за нијанса, ако фактот што го сметам Terminator 2: Judgement Day за еден моите топ три филмови на сите времиња може да се нарече нијанса. Тенка е линијата во секој случај, ова е како да треба да бираш меѓу Пачино и Де Ниро, ама е исто така е и тема за друг ден.

 

Изминатиов период сум на Шварценегер филмски маратон. Мора тоа да се испочитува барем еднаш годишно. Со тоа што овојпат му ги заобиколувам најуспешните и се фокусирам на овие позаташканите како Last Action Hero и оној шашавиот период од средина на девеести до Collateral Damage и гувернерувањето. Некои како End of Days имаат прелошо остарено, мислам дека веќе никогаш нема да ги пуштам пак. Last Action Hero е најфасцинантен од тоа купче финансиски порази, а и ми е веројатно омилен Шварценегер филм од девеести што не е Terminator 2 или True Lies. 

 

Кога бевме деца Last Action Hero најретко можеше да го начекаш на телевизија. Три пати неделно ќе ги пуштеа T2 и Twins, а овој беше малтене митски. Едно време не ни знаевме како се вика, го викавме филмот со детето што влага во Шварценегер филм. Сега кога ќе ми текне, може и да го имало во локалната видеотека, ама не сме го објаснувале доволно добро за да знаат што да нѝ изрентаат. Го бараш овој, а си дошол дома со Red Heat. Така што, празник беше да го начекаш Last Action Hero на ТВ, а ако не си го фатил отпочеток ќе треба да пројде време додека ја склопиш приказната. Милина. 

Во 1993, Last Action Hero доживува катастрофален неуспех како за филм во кој главна улога е најпознатата холивудска фаца во тоа време. Има еден тон занимливи причини околу тоа, ама генерално се сведува на обидот малку повештачки да се склопи акционен Шварценегер блокбастер базиран на претходно успешни својства, формули и наративни тропи. Филм што е самосвесен за тоа што е. Идејата за таков мета-наратив е феноменална, проблематичната продукција на Last Action Hero поткопала многу од тоа што било планирано и замислено.

 

Last Action Hero e зачнат како сценарио на тогаш двајца млади неискусни дечки, Зак Пен и Адам Леф. Пен подоцна е инволвиран и во пишување на приказните за некои од првите X-Men филмови и The Avengers. Тоа сценарио со наслов Extremely Violent всушност било подиректна пародија на акциони филмови од осумдесети, воглавно на оние како Lethal Weapon на Шејн Блек каде што идејата било да се позезаат со одредени тропи карактеристични за жанрот. Набргу сценариото завршува во рацете на Sony кои решаваат да го претворат во високобуџетен акционен спектакл, па дури го вклучуваат и самиот Шејн Блек да помогне околу дообликување. 

Extremely Violent ја напушта идејата за "стандардна" пародија и се претвора во Last Action Hero, со малку посатиричен пристап кон концептот. Главниот лик што оригинално бил базиран на Шварценегер, сега е толкуван од самиот тој. Sony биле решени да капитализираат на успехот на T2 и немале намера да штедат на супер-ѕвезди. Океј, освен на Алан Рикман. Го зеле Чарлс Денс место него, па носел и маица со натпис "Поевтин сум од Алан Рикман" на сет. Според есапот на Sony, ваков филм би бил сигурен хит. Сите го сакаат Шварценегер и тоа ќе биде доволно, зар не? Најмен и Џон МекТирнан, режисерот на Predator и Die Hard. 

 

Сонот на Пен и Леф е остварен за кратко, пред продукцијата да заврши во вртлог од чудни идеи, креативни разлики и константни "поправки" на сценариото и да останат само трошки од нивниот концепт. Постојано се шалтале и луѓето кои работеле на сценариото, па дури и Кери Фишер била инволвирана во некоја етапа. Пен и Леф на крајот не ни добиваат заслуга за сценариото, туку само за приказната.

Студиото настојувало на акција со Шварценегер што апсолутно сите ќе ја сакаат и ќе може да ја гледаат. Целната група биле возрасни, а и деца кои тогаш биле премлади за Т2, a смееле да одат во кино на Kindergarten Cop. Се барало нешто измеѓу и биле сигурни дека ја погодиле формулата со Last Action Hero. Почнале скапа агресивна маркетинг кампања, се штанцало и брендирало сè и сешто - играчки, облека, храна, игри, па и еден пинбал што се пукаше и низ нашиве флиперници. Логото на филмот било залепено дури и ракета што тогаш била лансирана во вселената. Неверојатно е колку Sony биле убедени дека ова е следното големо нешто.

 

Сепак, раната верзија од филмот се сопнува кај тест публиката. Првите реакции биле очајни, па Sony во обид да си ја спаси инвестицијата нарачува доснимување и нова монтажа што завршиле непосредно пред официјалната премиера. Но, Last Action Hero уште бил хаотичен за пошироката публика, па е дочекан со слична реакција. Не само што не го остварува очекуваниот профит туку на крај пресметува и 30 милиони долари зијан. Тoа лето 1993 година медот го собира Jurassic Park, кој пак од страв да не биде срамнет од новиот блокбастер со Шварценегер, ја поместува премиерата недела дена порано. 

Јас го сакам Last Action Hero веројатно од првиот пат кога сум го начекал, а низ годиниве научив само повеќе да го ценам. Да, тонално знае да откачи на моменти, не успева секогаш да го најде тој баланс помеѓу акција и филм за целото семејство, ама е забавен без престан. Можеш да приметиш каде студиото го "поправало" сценариото и како трупале референци и камео улоги само за колку да се најдат таму. Ги има Ван Дам, Шерон Стоун, Тина Тарнер, Иан МекКелен, Џим Белуши, па дури и Дени Девито како анимирана мачка. Ама, не можеш да ми кажеш дека сцената во која Дени го замислува Џек Слејтер како Хамлет не е подобра од секој Шварценегер филм од True Lies навака. Или кога Дени за да му докаже на Слејтер дека се наоѓаат во филм го носи во видеотека каде што ги дочекува постер од T2 со Сталоне место Шварценегер. 

 

Или кога се разминуваат со Роберт Патрик како Т-1000. Има еден куп такви ситници кои се веројатно остатоци од оригиналното сценарио на Пен и Леф. Не сакам да кажам дека во некоја насока Last Action Hero е "препаметен" за своето време, можеби само оваа дистанца прави да изгледа така, ама што ако публиката тогаш што живеела во златното доба на акционите спектакли не била баш подготвена за пародија со малку нестандардна нарација и концепт? Можеби само повеќе сакале да гледаат диносауруси тогаш. Акциониот жанр и онака го достигнува врвот со Terminator 2 тие години. Тој филм и до ден денес е тешко да го надминеш.

 

После такво нешто, остварување како Last Action Hero е можеби и некаква природна насока на тој жанровски стил, иако луѓето што го работеле филмот не биле свесни за тоа, ниту имале таква намера. Од денешна перспектива, можеш и така да гледаш на ова. Приближно како што суперхеројскиот жанр кулминираше со Avengers: Endgame и профункционира на друго, речиси самосвесно ниво преку ствари како The Boys.

Иако девеесетите го поттурнале на страна, денес Last Action Hero може да се пофали со култен статус. Уште се наоѓа во групата на најпотценети Шварценегер филмови заедно со The Running Man, ама си има најдено публика, па дури и остварено профит откако е објавен за домашна употреба. Ако успеал да те ќари како дете, веројатно засекогаш ќе ти ја нуди истата забава. Артефакт е од детството во девеести, не знам како би го доживеала некоја помлада генерација. А, како што ги брои годините, Last Action Hero се обликува како мета-сведоштво за една школа на филмови која се заокружува баш во периодот кога мачно гурал низ полу-празните киносали. 

Види такоѓе:

• Ретроспектива на The Rock 
• Ретроспектива на Blade 
• Ретроспектива на From Dusk Till Dawn
• Ретроспектива на Batman Forever
• Ретроспектива на Demolition Man
  
• Кита у Била 
• Street Fighter и проклетството на филмските адаптации на видео игри 
• Како остаре Brainscan?
  

Две-три недели со World of Warcraft: Shadowlands

Кога има нова World of Warcraft експанзија ги паузирам сите други извори на медиумска забава. Не гледам филмови, серии и не читам ништо. Нит можам да играм било што друго. Овие две-три недели сум заглавен во Shadowlands, ама не е ни отприлика забавното искуство кое малку се понадевав дека ќе биде. Ова ми е најдосадната World of Warcraft експанзија до сега и само ми ги потврди првите чувства што ги имав кога ја најавија. Дури и во "универзално најлошите" експанзии сум наоѓал нешто интересно за правење и не сум ја гасел цела игра сред левелирање. 

Добар дел од луѓето што ги познавам и ја играат Shadowlands се забавуваат и сум стварно среќен за нив, ама мене сè што ми беше барем малку интересно, успеа да ми се смачи за неколку денови. Torghast е така нешто покул од останатите новитети, ама сигурен сум дека и тоа набргу ќе ми се излити. Се фаќам како повеќе ги играм order hall кампањите од Legion наместо новава содржина, а чат-пат играм и други игри. Сред тазе WoW експанзија. Battle for Azeroth и Warlords of Draenor повеќе ме задржаа. 

Па, што е тоа што не функционира за мене во Shadowlands, a можеби е супер за други? Како некој што долго, долго време игра World of Warcraft, а и MMORPG игри кои влечат инспирација или се шкартна копија на овој непокорлив жанровски титан - низ годиниве заклучив дека најважен дел ми е светот во кој е сместена играта. Темата, естететиката, колку е отворен наместо инстанциран... Не ме занимаат системите за стекнување опрема и моќи, мин-максање, бројки, рејд механики и арени. Воглавно сакам да левелирам и да бркам ретки виртуелни богатства. Ако знаеш да ми спакуваш зошто треба да ти соберам десет свински чмарови за да го спасиме селото, таму сум и веројатно ќе се заседнам. Затоа повеќе ми се привлечни игри како Star Wars: The Old Republic отколку Guild Wars 2.

Ми треба да го препознаам идентитетот и фолклорот на светот во кој е сместена приказната што играта ми ја продава за да можам да најдам нешто што ќе ме внесе и врзе таму. Во секоја претходна World of Warcraft експанзија сум можел да го најдам ова и лесно да се внесам. Ваквите игри денес ги играм за да се исгасам и олабавам, не да пресметувам колку демиџ ми прави магичната прачка со која млатам џиновски пајаци. Така и ги навикнав сите промени на играта кои беа понаклонети кон "лежерна" публика, а кои не ги прифаќав баш оптимистички кога тековно се случуваа. 

Warcraft низ годиниве ми стана омилениот фолклор во кој дополнително газам и преку книгите и стриповите и баш ми е криво што сега затекнав експанзија која за првпат ме одбива на ова поле. За првпат осеќам како играта е тематски расклатена и неконзистентна. Секоја друга експанзија претходно имала некое појасно сврзно ткиво во наративот, па дури и Battle for Azeroth, што на крај забегува во космички хорори кои повеќе ќе функционираа одвоени во засебна експанзија. Разбирам дека не е првпат да одиме надвор од "традицоналниот" Азерот, ама секогаш сме носеле дел од тој свет со себе. Овде некако ми фали тој автентичниот World of Warcraft дух.

Во Shadowlands нема фракциски конфликт, нема Хорда и Алијанса. Се наоѓаме во некаков досаден задгробен живот каде што четири сили си бркаат некоја работа во која како Орка од Азерот не можам да најдам никакво значење и смисол. Презентацијата на приказната е исто слаба. Приморан си да ја играш линеарно, без опција да скршнеш и да се излевелираш поинаку до максималната 60-ка. Можеш со друг карактер со нешто порелаксирани ограничувања, ама барем со еден ти нема спас од пренапорната кампања. Трае кратко, а се осеќав како да е три Cataclysm експанзии.

Има четири главни зони каде што оперира секоја од новите фракции, естетски комплетно различни и со тематика која често ќе ја сретнеш низ лоши азиски MMORPG игри. Иако барем две од нив се исклучително симпатични, некако се премногу мали и тесни за да се чувствуваат како отворен свет. Не можеш пет метри да поодиш пешки без да ги повлечеш сите околни живи и неживи суштества на себе. Ова е многу несмасен дизајн, очигледно инспириран од Nazjatar, Mechagon и нечив кошмарен мамурлак. 

Се плашам дека ова е иднината на зоните сега, а веројатно и на квестањето во барем следната експанзија. Неколку саати приказна презентирана "на шини" и директно си фрлен во ендгејм каде што те чека бесконечното фармање на 300 различни ресурси. Со второво и немам некој проблем, опционално е - не мораш да го правиш, ама шупливава приказна во Shadowlands ќе ми биде вечен непребол. Не може да ми е помалце гајле за генеричките вампири, плавите ангели или елфовскине пеперутки. Сакам во следниот content patch да испадне дека сè ова било сон и дека се враќаме во Азерот да го задушиме мурлочкото востание или нешто.

Скоро сите квестови ги поминав и најинтересниот ми беше оној од night gae ковенантот каде што си дел од театарска претстава која ја раскажува историјата на Азерот. Единствена прилика каде што пишувањето звучеше како да е од луѓе, а не изгенерирано од вештачката интелигенција што ги движи колите во Cyberpunk 2077. Освен ова и краткиот квест со Bwonsamdi, другото го заборавав во истиот момент кога ќе го вратев квестот.

За среќа, инстанцираната содржина ми беше нешто подолго интересна од таа што ја нуди "отворениот свет", па успевам повремено да се поматкам низ Shadowlands наместо постојано да играм содржина од други експанзии. Има осум данџни и еден рејд моментално и речиси секаде ми беше забавно. За разлика од инстанците во Warlords of Draenor, па и оние во Battle for Azeroth, овде нештата се малку подинамични и побрзи, веројатно за полесно да може да ги адаптираат Mythic нивоата, не знам? Супер се, како и да е. Се надевам дека ќе има и нови во следните печови.

Инстанцираните искуства се многу поблиски до оние во Legion, каде што сметам дека Blizzard го достигнува врвот со естетски и механички дизајн. Замерка ми е само првиот рејд (ги видов само првите шест босови до сега), ама тоа е поради мојата алергиска реакција на вампирска тематика во факинг World of Warcraft. Се надевам дека следниот рејд ќе биде нешто комплетно ново, а не базиран на некој од постоечкиве четири зони, односно "светови". Познавајќи ги Blizzard, нема да ме зачуди ако во текот на експанзијава видиме некаква варијанта на Icecrown Citadel.

Torghast ми е моментално океј. Неговиот концепт особено доаѓа до израз кога го играш со другарчиња. Не е толку rogue-like колку што можеби најавуваа, ама е доволно разновиден за уште да ми е интересно таму. Секое влегување се стекнуваш со нови привремени моќи, а некои приметив дека може да ги "извадиш" и надвор од таму преку легендарната опрема што можеш да си ја направиш. Личи на долг и напорен грајнд да, ама пак е поосвежителна PvE содржина од вечното трчкање низ стандардните данџни и рејдови. Со Torghast веројатно ќе се позанимавам повеќе во некој иден пост.

Ќе си поседам уште некое време во World of Warcraft, како и да е. Уште не сум прегорен општо од целата игра периодов. Ја сакам без разлика на тоа што во следните година и пол-две на располагање ќе ми биде и ваква тематски досадна експанзија како Shadowlands. Може ќе има добар content patch наскоро, а може и ќе се случи чудо и ќе излезе Ashes of Creation додека стигне следната World of Warcraft експанзија.

Втората сезона на The Mandalorian

Втората сезона на The Mandalorian не само што е една од малкуте асални работи сервирани на глобално ниво во оваа 2020 година, туку после финалето ме убеди дека е и најдобриот Star Wars материјал откако Дизни го испазари брендот. Уште во првата сезона можев да го осетам тоа, ама поучен од тоа колку лесно може да се скурцаат стварите во оваа ценета франшиза, почекав да приврши втората за да можам да носам вакви храбри заклучоци. Надолу продолжувам со спојлери, па ако ја немаш гледано втората сезона или серијата воопшто, батали читање. 

Џон Фавро и Дејв Филони со The Mandalorian го спасија брендот од поголем колапс. Дизни сега се толку сигурни дека Star Wars е безбеден што најавија 350 серии за различни ликови кои треба да отпочнат со прикажување во следните години. Од сите тие ме занимаат едвај две-три, а дали воопшто има место и за останатите - нека покаже иднината. Имав впечаток дека пазарот е веќе презаситен со Star Wars, особено со шкарт Star Wars, ама некој веројатно смета дека не е доволно. Нека.

Немам проблем со овој можеби избрзан план на Дизни да изградат некаков микро-универзум околу The Mandalorian, сè додека креативната енергија на Фавро и Филони е насочена само кон една серија. Дизни се свесни за нивниот талент и визија, па ништо чудно да ги "позајмат" како консултанти на другите лајна што планираат да ги штанцаат колку што публиката ќе успее да поднесе. Мега-успехот на The Mandalorian е спој на повеќе фактори, еден од нив е и контрастот кој го има со идеите на Кејтлин Кенеди, па не знам колку е стварно возможно да се повтори со истиот интензитет.

The Mandalorian е исто така материјал што е нешто поприбран визуелно и наративно од она што е франшизата последниве дваесетина години. Ја нема бучавата предизвикана од бидување централниот мотор во Галаксијата, ослободен е од теретот за спојување одврзани краеви, па може да опстојува на дистанца и да се обликува понезависно. Секако, ова е Star Wars и невозможно е комплетно да избега од тоа, па повремените допири со сопственото минато или пак можеби иднина, се речиси неминовни и за The Mandalorian. Истиот ебан свет е.

Една од грижите за втората сезона ми беше токму ова. Дали воопшто и колку ќе се осмели да се потпре на веќе воспоставени Star Wars елементи и фолклор? Првата сезона е феноменална баш поради тоа што многу суптилно се служи со таквото опслужување на фановите. Си создаде своја магија, тон и шарм. Повремено има и некоја позната локација или ситни референци наоколу, точно. Но, многу поретко воспоставува подиректна врска со она што е познато кај пошироката публика, освен нели ако го занемариме она појдовното дека главните ликови во серијата се на некој начин варијанти на Боба Фет и Јода. Па, оттаму дарксејберот со кој финишираше првата сезона беше толку добро дочекан од тие што следеле The Clone Wars и Rebels. 

После првата сезона, Дизни имаа појасен увид за што функционира во The Mandalorian. Затоа друга поголема секирација ми беше да не се осврнат кон комплетно експлоатирање на Бебе Јода. Муцето стана интернет сензација во моментот кога се појави, па некако се плашев да не фатат да го молзат како тала-сирена. Среќа, втората сезона има баш умерен пристап кон ова, дури и една епизода каде што воопшто и го нема Бебе Јода, односно Грогу. Конечно дознавме како стварно се вика, сирото. Грогу во неколку прилики го доминира фокусот, нормално бидејќи е еден од главните ликови, меѓутоа серијата никогаш не се дрзна онака безобразно да го користи како реквизит.

Втората сезона има една главна мисија. Мандо треба да најде Џедај кој би можел да го превземе Грогу. Потрага го носи низ неколку сомнителни ќошиња од Галаксијата, каде што се среќава со разни ликови од новите Star Wars книги, како Маршалот што го поседува оклопот на Боба Фет или ликови што публиката ги знае од The Clone Wars и Rebels. Имаше шпекулации за Асока и Боба Фет, нивното појавување го очекував, ама некако пропуштив дека ќе ги има и Дет Воч и се фатив затекнат. Требаше да ми биде јасно дека кога веќе има дарксејбер во приказната, евентуално ќе се појави и Бо-Катан.

Феноменално. Дет Воч е можеби најпознатото мандалоријанско присуство во Star Wars после Боба и Џанго Фет и нивното гостување во серија што се вика The Mandalorian не би требало да е изненадување, ама ете. Всушност, баш и Дет Воч го спасуваат Мандо како дете. Како и да е, одамна ја немав видено Кејти Секоф во нешто, па ми беше мило што ја затекнав баш тука, во улога на лик чиј глас го позајмуваше во анимираните серии со години. Очигледно е дека се забавува со ликот, па едвај чекам да ја видам пак во следните сезони.

За Боба Фет дека е дел од оваа сезона беше јасно уште од првата. Нормално, Боба Фет уште помалку можеш да го заобиколиш во ваква серија. Боба Фет е шаблонот врз кој е изграден целиот фолклор за Мандалоријанци и слично, не можеш да не го испочитуваш тоа. Само не знаев колку кул ќе го извозат и колку природно ќе си легне во целава авантура. Тоа е и најубавиот дел од втората сезона. Користи повеќе "познати" фаци, а притоа не изгледаат како беден фан сервис, ниту пак го крадат вниманието од главните ликови. 

Асока Тано ми ја стопли душата сезонава. Ликот го следев со години во The Clone Wars и мило ми што конечно ја дочекав нејзината "жива" верзија. Дали можеше приказната да ја придвижи било кој друг преживеан Џедај? Можеше. Но, ова е пред сè серија на Дејв Филони и Асока е негов лик граден со години и години на нешто поразличен медиум. Веројатно секој автор би сакал да си го види ликот вака оживеан, така што ова е повеќе за него отколку за мене и тебе како публика. Сепак, прекрасно беше да се види како ликот се пренесе во ваков формат. Розарио Досон совршено се снаоѓа со улогата на повозрасна Асока и баш нејзината самостојна серија е една од оние кои веројатно ќе ги проверам.

Јас ќе бев океј и со тоа никогаш да не се придвижеше приказната за Бебе Јода. Сигурен сум дека серијата ќе ми беше интересна и без поголем арк. Упорно ме потсеќа на сериите од времето што оделе на телевизија, каде што авантурата била централен елемент. The Mandalorian e убаво склопена, максимално лабава и ми беше дупла причина да чекам петок. Фантастична ми е, секоја епизода ми беше поинтересна од претходната. Едвај се замарам за канон, дали бескарот бил толку моќен да истрпи такви удари или било што. Би ја сркал дури и секоја епизода да биде засебна неповрзана приказна каде што на крајот Мандо и Бебе Јода го пичат бродот во зајдисонце.

Но, Филони и Фавро имаат други, поголеми идеи. Епизодата со Асока беше можеби најзначајната до тој момент во втората сезона. Приказната посериозно се мрдна понапред. Дознавме многу работи за мистериозниот Грогу. Дека не е никаков Јода клон или нешто, туку само припадник на истата раса. Дознавме дека години пред да го запознаеме како Бебе Јода, Грогу бил трениран како Џедај во храмот на Корусант и некако успеал да го преживее Order 66, пустиот. Кул приказна, а и супер презентирана.

The Mandalorian одлично ја дозира Асока. Сè повеќе од неа во сезоната ќе беше редундантно. Не можам истото да го кажам и за Боба Фет, додуша. Не знам колку ќе може да ја износи сопствената серија како главен лик, ама тука уживав додека го гледам. Можеби е најдобриот спореден лик што сум го видел во серија последниве години.

Финалето ме фати неспремен. Цел свет беше неспремен. Чудо е како ваква тајна останала сочувана до самиот крај. Откако Асока одлучи дека не може да го тренира Грогу, јасно беше дека некогаш ќе мора друг Џедај да стапи на сцена. Не знаев кога ќе се случи тоа, не ми ни беше важно. Многу малку Џедаи се преживеани во времето во кое се случува The Mandalorian, па така што очекував дека ќе одат со некој познат како Кал Кестис или Езра. 

Ама, сигурно не очекував дека Фавро и Филони имаат муда да го трупнат Лук Скајвокер тука! Значи, во моментот кога се појави Екс-Вингот во кадар, дишењето ми сопре во следните неколку минути. Џедај со наметка почнува да ги тамани тоа дарктруперите, додека и ти и сите останати ликови од The Mandalorian сте во грч. Јасно ти е што гледаш, ама не ти се верува што гледаш. Толку кратка сцена успеа да изнуди поинтензивна емотивна реакција кај мене од целата нова Star Wars трилогија. А, го гледав Хан Соло како умира.

Не сме уште таму со технологијата, па компјутерски генерираната фаца на Марк Хамил залепена на младо тело можеби не изгледа совршено, ама премоќна беше сцената како целина. Star Wars куќна слава. Конечно го видовме Лук Скајвокер озбилно созреан како Џедај, наспроти прдалоно мизерно кое го направи Рајан Џонсон во филмон. Види го изразот на лицето на Моф Гидеон кога ќе сконта дека тоа е легендарниот Џедај одговорен за падот на Империјата. Попрво би се убил отколку да му падне во раце.

Кога ќе се отрезниме од овој шок, допрва ќе треба да размислуваме каде оттука ќе оди The Mandalorian сега кога Грогу отиде да тренира со Лук. Верувам дека Филони и Фавро веќе имаат план и дека не се заплеткани со ова. Имајќи на ум дека серијата е воглавно се основа на Мандо-Грогу динамиката, не верувам дека вака лесно ќе се ослободат од Бебе Јода. Не дека Мандо ќе дреме така додека некогаш не се сретнат пак. Финалето остави доволно нерасчистени работи со Дет Воч и Моф Гидеон. Не знам тоа колку долго би можело да функционира откако Грогу беше установен како интегрален дел од развојот на карактерот на Мандо, ама ќе се гледа како и да е. Ми треба уште од серијава.

Од друга страна па, ако ова не ја заокружи приказната на Грогу, тогаш што? Ако серијата ја следи хронологијата опфатена во новата трилогија, тогаш дали патот ќе му се вкрсти со Кајло Рен? Одамна не ме допрел клифхенгер во серија вака. Далеку е декември 2021, а веќе сум возбуден за третата сезона. Дури и да не го видиме Грогу во раните епизоди од трета сезона, како што мислам дека и ќе биде случај, Мандо има што да прави. Единствено се надевам дека ќе најдат начин да го заобиколат Лук во иднина. Ова беше стварно добро, секоја чест, ама не гледам некој дополнителен ќар од уште Лук Скајвокер, особено не ваков помладуван Марк Хамил. А, не знам дали сакам друг актер, па макар бил и Себастијан Стен.

Ептен, ептен први впечатоци од Cyberpunk 2077

Не излегува толку голема игра како Cyberpunk 2077 секоја година. Додуша и да има нешто, јас често успевам да се отцепам од тековните гејмерски случувања во некој MMORPG ќош. Cyberpunk 2077 почна да се обликува како културолошки феномен уште долго пред нејзиното конечно објавување овој месец. Општо позитивната репутација на CD Projekt Red која ја утврдија The Witcher игрите, амбициозните планови и ветувања, а и интензивната маркетинг кампања, создадоа услови да отпочне еден долгогодишнен хајп за Cyberpunk 2077 кој деновиве има малку поинаква разврска од очекуваната.

Сите зборуваат за Cyberpunk 2077 во моментов, ама не секој муабет е позитивен. Накратко, CDPR по месеци одложување и форсирање на вработените да работат прекувремено, пласираа неоптимизирана игра преполна со багови која функционира малку проблематично. Воглавно, најзначајните проблеми се кај одредени конзоли, ама забележувам дека послаб перформанс има и кај PC хардвер што би требало постабилно да ја вози. Сигурен сум дека следниов период CDPR ќе ја крпат и полираат колку што можат, ама засега е нешто што можеби повеќе наликува на бета верзија отколку на довршен, саглам продукт.

Негативните рекации на публиката ми се донекаде разбирливи, секако доколку не забегуваат во закани по живот кон вработените во CDPR како што беше случај со група дебилци кога одложија еден од датумите. Кредибилитетот на CDPR почна да се клати уште од првиот промашен датум, па така одлучија дека е подобро да ја подметнат искршена отколку да ја поместат за 2021. Веројатно пресметале дека ниедна од овие ситуации не им е целосно од корист, за нанесената штета е рано да се зборува. Некој од редовите на менаџментот веќе не би требало да работи во гејм девелопмент после вакво фијаско во кое се инвестирани толку многу ресурси.

Сепак, денес ќе го оставиме тоа на страна, сега сакам само кратко да ги споделам иницијалните впечатоци од искуството со Cyberpunk 2077. Без спојлери, секако. Воопшто не ни мислев да ја играм додека не се снабдам со подобар хардвер или додека не ја потспастрат, ама не издржав. Како може да заобиколиш игра каде што има баг кој прави курот на ликот што го играш да изрипува од панталони? Една од причините поради која што решив да ја пуштам на мојата преморена GTX 960-ка и древниот i5-6600 процесор беа баш ваквите Goat Simulator тип на багови и гличови за кои не прекинав да слушам деновиве. Каков маркетинг, а?

За чудо и среќа, успева како-така да ја тера и на мојот канта хардвер. Вадам триесетина fps на low/med и повеќе изгледа како GTA IV пукната на ултра отколку Cyberpunk 2077 што ја знаев од видеа на интернет претходно, ама се трпи. И, онака идејата ми беше само да ја пробам. Тоа што упорно "ја пробував" додека не стигнав до Act 2 е баш темата на овој блог пост. Настрана ветувањата и ентузијазмот на CDPR да создадат игра што темелно ќе го промени RPG жанрот. Се трудев да ја третирам Cyberpunk 2077 како тоа што е во моментот, без да ги барам неисполнетите очекувања. Со сите багови што го ја некогаш ја прават неигрива, обичните нереволуционерни механики, тромавото пукање или колите низ Најт Сити што ноншалантно ме прегазуваа секогаш кога ќе се најдев на улица.

Играм street kid лик. Приказната е прилично досадна на почеток. Навикнат сум "големи" игри да почнуваат малку поспектакуларно, колку и тоа на крајот да се сведува на субјективно искуство или преференца. Ама, некако повеќе ќе се сеќавам на змејот од почетокот на Skyrim или акцијата со која отвара GTA V отколку на што и да беше почетокот на Cyberpunk 2077. Тука си некако несмасно фрлен во генерички сајберпанк сетинг, а "големиот спектакл" е одложен за малку подоцна.

Самиот сетинг изгледа малку повешто обиликуван понатаму, но на крајот на денот ова е игра што го носи името на жанрот, па оттаму и сите сајберпанк тропи и клишеа функционираат во тој контекст. Играта не се обидува да го измисли жанрот и неговата естетика, туку да ја оживее и искористи на сопствен начин. Тоа е кул и го почитувам како такво. Ако си љубител на жанрот тогаш немаш гајле, изразено се опфатени сите негови најкарактеристични елементи во валканиот неонски Најт Сити. Не знам колку е позајмено од изворниот материјал, претпоставувам само историјата, некој фолклор и терминологија, ама не е важно.

Градот е феноменално дизајниран и конструиран, и штета што интеракцијата со него личи толку лимитирана, барем надвор од мисиите кои ги правиш. Можеби понатаму ова не е случај, ама до сега немав некое чувство дека сум дел од жив град. Во една прилика морав да чекам неколку саати да отвори некаков бар за да влезам да продолжам со мисијата, па решив да прошетам и разгледам наоколу. Не знам колку е фер споредбава, ама ме потсети на Готам во Arkham игрите. Отворено е, ама не е баш. 

Не очекував да влегувам во секоја зграда, ама било каква подетална интеракција со околината ќе беше добредојдена. Има флиперници на повеќе места, баш ќе беше кул да можеш да ги користиш за некакви мини-игрици. Потрошиле време на досадно хакирање кое технички е мини-игра, а пропуштиле прилика да создадат такви моменти. Еден тон неискористен потенцијал лежи во Најт Сити. Штета. Мислам, види. Можеби е покомплицирано да ја постигнеш таа "отвореност" на светот доколку играта не ти е сместена на полјани и планини, ама како е ова поразлично или поиновативно од игри како GTA? 

Некои од баговите се смешни. Освен тоа што целиот сообраќај во Cyberpunk 2077 е скршен, колите не само што те игнорираат дека постоиш на улицата, туку и некогаш случајно ќе се заглават и ќе го претворат цел град во Пластичарска. Други се комплетно фрустрирачки. Пример, има багови кои не можеш да ги заобиколиш и мораш да се вратиш на претходен сејв и да се надеваш дека нема да се повторат. Тоа го има уште во туторијал мисијата, каде што треба да тагнеш неколку стражари и маус кликот воопшто не е регистриран. Среќа што во тој случај можев да се вратам на претходен сејв и комплетно да го прескокнам туторијалот.

Друг голем баг поради кој за малку ќе ја оставев играта за некое подобро време е во "The Pickup" мисијата. Нема да навлегувам во спојлери, ама решението што го најдов на интернет за тој баг беше прекомплицирано за AAA наслов од овој калибар. Можеби ако си доволно фанбој на играта, такви некои решенија ќе ти се дел од тематиката на играта. Мене такви багови што го кршат гејмплејот ми се крајно фрустрирачки. Едно е да се смееме на визуелни гличови и полови органи излезни од облека, скенер што не се гаси, на UI што повремено закочува елементи на екран, друго е ако не можам да продолжам да играм.

Не знам како може ова да не е средено како приоритетно. Ама ете, испадна уште еден случај на среќна околност, каде што се вратив многу поназад на сејв, ја преиграв речиси цела мисија отпочеток и багот магично не се повтори. Тоа е главниот бенефит на чување 10 различни рачни сејвови во Cyberpunk 2077. Баш така и успеав да го завршам Act 1 и да бидам удостоен со еден прилично интересен наративен благодет. Негде пред крајот на Act 1, Cyberpunk 2077 некако шашаво ми ја раскажуваше приказната, без нешто претерано да ме внесе, ама ете, го има тој филмски, спектакуларен момент што сигурно ќе остане со мене во идинина. Не би навлегувал со спојлери, ама ќе нагласам уште еднаш дека е крајно забавен правецот кој тука го фаќа главната приказна. Баш ме занима како е ова понатаму развиено.

Што се однесува до механиките, ова што досега го видов не е нешто којзнае колку свежо и невидено. Некои работи што ги сретнав во Cyberpunk 2077, функционираат многу подобро во други игри. Брејнденс e кул концепт, меѓутоа е ужасно досадна механика и се надевам дека нема да треба да ја користам толку често. AI-то на возилата и жителите е најосновно што може, секој се движи по сопствена преодредена патека, па затоа лесно се прават гужви бидејќи очигледно отсуствува механизам кој им овозможува да препознаваат препреки. Срамно е овој дел од Cyberpunk 2077 да е во ваква очајна состојба, особено поради тоа што не е ни некое ново технолошко чудо. Сигурен сум дека секој GTA клон го има истово подобро изведено.

RPG елементите со кои можеш да си го градиш ликот се океј. Не играв толку долго за да навлезам којзнае колку детално, ама има многу опции за различни билдови. Не знам колку добро се избалансирани и како функционираат понатаму во играта, ама имаш голема слобода колку што можев да приметам. Во секое RPG што го играм првпат, поените најчесто ги трошам "рол-плеерски" отколку на реално корисен и ефикасен билд. Имаш различни оружја на располагање, играта нонстоп ти фрла нешто, дури и пофреквентно отколку што очекував. Ќе си речеш Borderlands ли е ова, ама немам проблем со ова.

Да се потрудам да го сумирам ова рано искуство, а? Сигурен сум дека немам видено уште многу работи, барем што се однесува до приказната. Гејмплејот нема да стане подобар, секако. Играта е океј. Забавна е, ама не е најдобрата, ниту најиновативната некогаш. Има многу подобри RPG игри во отворен свет што многу поефикасно успеваат да те внесат и задржат во истиот. Cyberpunk 2077 не е ништо револуционерно, или барам со ништо не успеа да се одвои за мене, освен со сетингот и општиот амбиент. Ако сакаш сајберпанк, не знам, гајтани да влечеш од рака и да се штекаш во бандера за да го хакираш комшијата, или да си ставаш кибернетички импланти во газот - ова е тоа. 

Нуди простор да искусиш такви жанровски тропи, но не и некој преинтересен отворен свет каде што ќе те пушти од рака за да си се маткаш и истражуваш. Веројатно негде има, Најт Сити делува големо, ама јас на налетав на ништо интересно или некој сајд-квест што претерано ме воодушеви. Пристапив со смалени очекувања и пак не успеав да бидам нешто особено запрепастен освен од последниот дел на Act 1. Каде се тие јаките слоевити сајд-квестови што сите ги зборат?

Би почекал да земам поасален хардвер во моментот кога ќе стане достапен за купување, па тогаш да ја довршам. Иако се навикнав да ми изгледа така како што хардверов успева да ја прикаже, би сакал малце поубаво да личи и да не се претвора во слајдшоу кога ќе запне. Се надевам на пролет, ако и CDPR успеат да ја измазнат. Таман може Shadowlands во меѓувреме.