Се истоштив со Кеноби

Се чудам како може компанија со неограничени финансиски средства да си дозволи ваков петпарачки продукт како сериичево Obi-Wan Kenobi. А, ќе си речеш дека The Book of Boba Fett беше волонтерски продуцирано во мувлосаните студија на МРТВ. Не знам како се одвивало создавањето на Kenobi серијава, озбилно. Дали се собрале група луѓе кои првпат се соочени со телевизиски проект, извадиле кој што има по џебови нешто ситно, па еден познавал дете што чепка компјутери, друг решил сам да се проба за кореографијата на акционите сцени, додека сценариото го смислувале нерасонети - не знам. Некој ги испил парите за Kenobi и стварно се гледа.

Мислам, и самата приказна е исклучително глупава. Не само што игнорира одредени детали од континуитетот на Star Wars, туку едвај има некаква логика и изговор да постои. Ќе дојдам и до самиот Оби-Ван Кеноби секако, ама прво да го разгледаме главниот лик во серијата која случајно се вика Obi-Wan Kenobi, Инквизиторката Рива. Рива била дете-џедај за време на Order 66 кога тазе инициран Дарт Вејдер ќе се погрижи малите џедајчиња во Храмот никогаш да не дочекаат полнолетство. Рива некако преживува и решава да му се одмазди на Вејдер со тоа што со години ќе работи за него, ќе отсекува раце на недолжни цивили и слични други воени злостроства во негово име.

Ова би функционирало да не беше ликот толку непривлечно напишан. Серијата прво се обидува да сервира како главниот негативец, ама треба ептен да си глуп да не приметиш уште во првите две минути каде оди таа приказна и дека ќе биде главната носечка сила. Идејата на Рива е некако да го донесе Кеноби до Вејдер и потоа некако магично да реши да му се одмази. Не додека Вејдер се кваси во тоа аквариумот што му ги ревитализира повредите или што и да е, туку прво ќе ја киднапира малата принцеза Леа, па ќе го намами Кеноби, па... искрено, не знам. Не сум планирал одмазда до сега, ама ова е дефинитивно прекомплициран план.

Толку многу чекори може да тргнат во непосакувана насока. Ако сакаш да го убиеш Вејдер, а си често во негова близина, сигурно има поефикасен начин од оној каде што прв чекор ти е да киднапираш мали деца. Замисли, некој земал пари да го напише ова како приказна, па друг земал пари за да го одобри и трет да го режира. Никој никогаш не реагирал дека е глупаво или сите едвај чекале да дојде пет саат и да си одат дома и не им било многу гајле. Серијата ќе ја има на стриминг сервисот на Дизни и онака, луѓе пак ќе платат да гледаат содржина што е примарно тазе и колку-толку ќе се сврти некоја пара. Веројатно вака функционира брендот денес, без многу грижа за квалитетот и корените врз кои е изграден. Ако може да се извлече и уште некое ново серииче со Рива во уште поглавна улога - супер.

Ако ти се побуни публиката за тоа колку лошо е напишан ликот или дека недолжната актерка нема професионален капацитет да го износи, само обвини ги за расизам и шовинизам низ неколку медиумски објави и свиркај си до другата серија што ќе ти излезе на стриминг сервисот следниот месец. Нема потреба да сме креативни тука, битно е само да се штанцаат разни Star Wars продукти. Фрли малку лајтсејбери, Кеноби и Вејдер нешто да се потепаат, да сронат носталгичните деца-мажи некоја солза, па да ми дојдат со коментари на блогов и тука да поплачат малку зошто не им го валидирам мислењето. Рива е плиток, досаден е предвидлив лик, а серијата упорно не знае како точно да ја позиционира за да можеш како публика да навиваш за неа.

Самиот Кеноби е споредна улога во сопствената серија. Не дека немаме доволно време со него, туку дека едвај нешто му се случува. Ликот нема никаков значителен развој од почетокот до крајот на серијата, само е случајно инволвиран во нешта што не би требало да се негова грижа. За жал, го добива третманот како и Лук Скајвокер во The Last Jedi. Наместо херојот што го знаеме, Кеноби е збунет, мизерен и огорчен, но некако серијата сака да ти каже дека и покрај тоа што едвај себе се држи на нозе, треба да внимава и на Лук. Затоа што на таа цел се посвети последниот пат кога го видовме во големата приказна, нели? Зошто сега тоа да не важи, особено кога придобивката од вакви драстични скршнувања е невидлива?

Ако Кеноби е неспособен да се грижи за себе, работи во некоја месара или што и да е тоа, во песок го закопал оружјето со кое треба да го брани Лук, како е тогаш соодветен за да оди на разни ризични авантури со малата Леа? Одговорот е не баш. Кеноби е напишан како кукавица што упорно прави грешки и ја загрозува безбедноста на сите кои наводно се обидува да ги заштити. Воглавно е бескорисен, постојано притрчуваат други ликови кои првпат ги гледаме да го извадат од непријатноста во која е втурнат. Некогаш е толку е неспособен што наместо да пооди два чекори и да заобиколи ограда, се обидува да ја уништи самата ограда. 

Како може да се приврзеш за овој досаден неинспиративен плачко Кеноби? Јасно ни е дека е иструматизиран од настаните во Revenge of the Sith, ама како тоа ги одзема речиси сите својства на ликот што знаеме од претходните приказни распослани низ три филмови и неколку сезони The Clone Wars? Да, Анакин го нема веќе, ама сега имаш друга работа и одговорност, шефе. Нема време и простор да сме тажни и да не знаеме кај тераме.

Серијата ќе беше далеку пофункционална доколку фокусот беа Кеноби и Вејдер. Без многу нови ликови кои се обидуваат да си го најдат местото во серија што носи име на друг лик. Ќе беше и функционална со сценаристи што знаат да си ја работат работата за која се платени, ама да почнеме од најочигледното. Ликот можеше да функционира како опасен Џедај и покрај траумата, не можеш да ме убедиш дека и тој како Лук решил да крене раце. Не е својствено за лик кој е развиван со години низ разни медиуми. Замисли го Бетмен така еден ден да се унеспокои и да се откаже од борба со криминал.

После толку години можеби ќе очекуваш да го видиш Кеноби на опасни тајни џедајски мисии низ Татуин, како тајно ги неутрализира заканите што го демнат Лук или некои други несреќни жители, но не. Кеноби пакува паштети и заминува од Татуин да биде глуп на друго место, оставајќи го Лук сам на себе. Што ако му паднеше испарувач на влага врз глава на Лук? Кој ќе го спасеше? Вујна Беру? Кеноби што го знаеш никогаш нема да бега низ пустина од Вејдер. Вејдер што го знаеш никогаш нема магично да се телепортира до Кеноби што трча уплашен, можеби затоа што е спор полу-робот, еве како за почеток? Озбилно, кој ги смислувал овие кореографии на тепачки? Веројатно истите тие некадарни сценаристи што веруваат дека гранче од дрво може да попречи пат на возрасен маж што брка мало дете кое трча исклучително тромаво и споро.

Се трудев да најдам било што добро во овие шест епизоди и не успеав. Секоја е полоша од претходната. МекГрегор како актер, можеби? Единствено тој делува дека има некаков ентузијазам околу проектов, ама приказната упорно одбива да му даде нешто интересно за правење. Серијата освен што потфрла во раскажувачкиот дел, визуелно изгледа премногу евтино за проект од ваков калибар. Целата кореографија на акционите сцени е смешна, сетовите се тоа картонските карпи што останале од Боба Фет серијата, осветлувањето е често непостоечко, а дури некогаш и пропорциите на она што е во кадарот се промашени. Некои се апла ситници точно, меѓутоа кога се ставени со други шашави работи една до друга, многу повеќе штрчат.

Obi-Wan Kenobi е уште една пропуштена прилика за добра, функционална приказна. Ако ова е максимумот што можеле со МекГргор и Хајден Кристенсен, озбилно е срамота. Таман мислиш дека веќе си ги видел сите лоши Star Wars филмски и телевизиски производи (па и стриповски), пак нешто вака ќе те затекне да те потсети дека сега со брендот раководат луѓе кои не се баш многу упатени што функционира кај поголемиот дел од публиката. Затоа и зборам дека The Mandalorian е некаква аномалија во целото ова. Веројатно е полесно да третираш нови ликови, без товар и различни очекувања. Тука е таа креативна слобода кога си неоптеретен од задоволување повеќе групи на фанови. Или можеби само Фавро и Филони имаат искрена љубов за франшизата и елементарно познавање на истата.

Ако немаш гледано Kenobi, прескокни. Ете ги сите спојлери погоре. Не придонесува ништо ново и возбудливо, туку безобразно упропастува единствени прилики. Кеноби и Вејдер два пати ќе вкрстат лајтсејбери, ги имаш сцените исечени на интернет сигурно. Се може и без оваа Star Wars содржина. Има толку многу квалитетни Кеноби приказни во The Clone Wars анимираната серија што вредат повеќе од овие пет-шест саати чист аматеризам и ненамерна комедија.

Види такоѓе:

• Посебниот Џедај
• Почетокот на Star Wars: The Bad Batch
• Почетокот на The Mandalorian 
• Втората сезона на The Mandalorian 
• Гаси го Боба Фет
• Ништо не е свето во Rogue One: A Star Wars Story
  

Гаси го Боба Фет

Си мислев дека The Book of Boba Fett ќе успее да компензира за отсуството на нова сезона The Mandalorian зимава. Немав некои преголеми очекувања, ама Боба Фет успеа некако да се вклопи и профункционира во The Mandalorian, па тоа малку ми влеа надеж дека ликот ќе може да се износи самостојно. За жал, The Book of Boba Fett со уште недовршена сезона го докажува спротивното. Четвртата епизода не ни успеав да ја догледам до крај. Никогаш претходно не сум задремал од досада на Star Wars, без разлика колку и да било лошо тоа што сум гледал.

Не можам точно да го покажам проблемот со прст. Повеќе се и некако не си помагаат меѓусебно. Веројатно најосновната точка е тоа што Боба Фет нема доволно широк капацитет за да функционира самостојно како главен лик. Боба Фет во оригиналната трилогија функционира поради неговата мистериозна природа и занимање, таков е ладнокрвен платеник што воглавно си ја гледа својата работа. Никогаш не дознаваме повеќе за него што го прави многу позаебан и ефективен како негативец. 

Дури и понатаму во франшизата, приквел трилогијата и The Mandalorian, неговото присуство е повоздржано, па затоа и поприродно се снаоѓа како спореден лик што надополнува пообемна приказна. Сигурен сум дека Џон Фавро и Роберт Родригез го знаеле ова пред да почнат да работат на The Book of Boba Fett, ама исто така биле свесни дека веќе постои серија што суштински има речиси идентичен таков протагонист. Тука некаде и се плеткаат главните проблеми на The Book of Boba Fett.

Серијата се труди концептуално и наративно да се дистанцира од The Mandalorian, а истовремено сака да се потпре на таа класичната Star Wars естетика и тој "вестернски" визуелен тон. Притоа, се труди да се фокусира на главен лик што практично треба да го измисли од нула и да му ги налепи сите негови претходно познати својства. И, сега за да не биде The Mandalorian ама со Боба Фет, серијата го претвора во некаков си феудален курназ што пробува да владее со подземјето на Татуин, што е глупаво од сам почеток затоа што апсолутно нема потреба да го искористи Боба Фет за таква улога.

Меѓутоа, Боба Фет тука ни за тоа не е компетентен. Седи на фотелја и едвај се снаоѓа со новата функција. Многу е несмасно напишан тој дел од The Book of Boba Fett, затоа што еве веќе три-четири епизоди не знам што треба да осеќам тука или за што да навивам. Боба Фет нема јасно зацртана крајна цел во приказната што како публика треба да ја следиш, никава тензија и интрига да те држи заинтересиран за да го истрпиш неговото невешто "владеење". Приказната е толку мрзливо склопена што нема ни некој саглам негативец од кој Боба Фет би бил сериозно засегнат.

Не знам кај оди дејството и што ги движи ликовите напред, ама доколку постои нешто такво воопшто, серијата има потешкотии да го претстави на едноставен начин. Мандо го имаше Бебе Јода. Без разлика што и да се случуваше во приказната, имаше за што да загризеш и да се секираш. Куп ризици, возбуда и исчекување, па и постојана мистерија што ја чекаш да се расплетка и биде исплатива. Овде нема ништо. Шупливо е. Очигледното е само дека Боба Фет и целата негова мала организација се група дебили седнати во преголема фотелја и не знаат кај тераат.

Најинтересниот дел од The Book of Boba Fett се флешбеците кои објаснуваат како избегал од Сарлакот. Можеби ќе беше појако доколку серијата го задржеше фокусот на тој дел од животот на Боба Фет наместо да го седнува каде што дефинитивно не припаѓа. Стварно не осеќам потреба да го гледам како се здржува со несфатена младина што вози шарени вселенски веспи. Не ми е гајле за ниту еден од овие полудимензионални ликови, ниту серијата се обидува да ме зближи со нив. Сè што се случува надвор флешбеците со Таскените е досадно, напорно и лошо напишано. 

Во четвртата епизода отиде да си го бара оклопот во Сарлакот, иако на почетокот на серијата јасно се гледа дека не му е таму, туку доаѓа група Џави и го расклопува од него. Или јас заборавив колку бил свесен тогаш за тоа или Роберт Родригез заборавил што се случило. Не успеав да дознаам до крај зошто исклучив и веројатно никогаш нема да догледам. Не штимаше нешто уште од самиот почеток. Четвртата епизода беше последната шанса што ја дадов на серијава.

Лошо е. Не знам што чудо се случи за The Mandalorian да испадне толку добро, ама ова сега е како некој да не ја разбрал таа формула, а упорно се труди да ги применува нејзини аспекти. Серијата нема некој јасен идентитет или сопствен тон. Ниту приказна што можеш да ја опишеш со една реченица. А, ни продукциски не е нешто најсјајно. Општо изгледа многу поевтино од The Mandalorian, со крајно аматерски изрежирана акција и лоша кореографија. Не треба да се прескокне споредбата, затоа што е глупаво следната серија да ти падне толку под веќе воспоставени стандарди. 

Види такоѓе:

• Посебниот Џедај
• Почетокот на Star Wars: The Bad Batch
• Почетокот на The Mandalorian 
• Втората сезона на The Mandalorian
  

Почетокот на Star Wars: The Bad Batch

Уште не сум ја гледал ланската сезона на The Clone Wars. Веќе неколку пати се поздравив со серијата претходно и мислам дека не можам пак. Приказната заврши океј, а според тоа што го знам за новата "последна" сезона и не сум пропуштил многу. Меѓу другото, дел од таа сезона послужи и како вовед во новата Star Wars анимирана серија The Bad Batch чија премиера се случи вчера. Воглавно негативните критики за тој вовед кои ги сретнав, не ми створија којзнае каква доверба за квалитетот на The Bad Batch, меѓутоа се охрабрив да дадам шанса. Сепак е дело на Дејв Филони, а на него сè уште му верувам.

The Bad Batch се занимава со мала елитна единица составена од експериментални клонови кои значително се разликуваат од обичната клоновска армија базирана на Џанго Фет. Преку генетски мутации се имаат здобиено со поизразена индивидуалност, уникатни способности и карактеристики, па се супер-ефикасни за покомплексни мисии. На почетокот од воведната епизода ги гледаш затекнати баш во моментот кога почнува да се спроведува Order 66, но бидејќи се различно програмирани од другите клонтрупери, нив не им е испорачана наредбата со која отпочнува истребувањето на Џедаите. 

Откако ќе посведочат како пријателската армија се врти против довчерашните соборци, почнува нивниот сомнеж кон новосоздадената Империја, a нема да пројде многу пред и самите тие да станат нејзина мета. Временскиот период во кој е сместена серијата е прилично интересен. Никогаш претходно не сме имале прилика да видиме што се случувало непосредно по завршувањето на The Clone Wars, а лежи огромен потенцијал за забавни приказни. Rebels серијата беше генерално океј, ама беше далеку од вистинскиот The Clone Wars наследник што не ни знаев дека ми е потребен.

Пресреќен сум што имав прилика да искусам Order 66 приказна. Без разлика колку и да беше кратко - задоволен сум. Тоа ми е еден од најфасцинантните моменти општо во Star Wars, па гризам и на ситнo. Сакам да видам различни перспективи на таа дешавка, сакам приказни како Star Wars Jedi: The Fallen Order - секогаш ми е презабавно. Огромен материјал лежи во Order 66, а The Bad Batch веќе постави основа и за такво нешто да пркне. Барем така се надевам. Вакви приказни се супер освежувачки.

Одлични ми се овие нови ликови и нивната динамика. На моменти се како пет нинџа желки. Многу полесно ги сакав од оние во Rebels. Инстантно си кликнавме, иако засега ги идентификувам воглавно според нивната главна карактеристика наместо имињата. Го имаш де факто лидерот на тимот, типот што сака да разнесува ствари во воздух, тип што го покрива научниот и техничкиот дел на групата, еден што посветено војнички ги следи наредбите дури и кога го втурнуваат во конфликти со останатите, а и еден лик што некогаш бил обичен трупер, но додека бил спасуван од сигурна смрт, го спасиле и од оригиналното програмирање.

Забавна дружина се и едвај чекам да видам каде ќе успее серијата да ги однесе. Покрај тоа што се одметнаа од Империјата, се вплеткаа и во други работи кои дополнително ќе им ги комплицираат работите сезонава. Не сакам да навлегувам во спојлери, меѓутоа авантурата е веќе мајсторски воспоставена, а Филони попрскува фина доза на мистерии чие решавање е уште едно тркало што ќе ја влече напред. Неговото долгогодишно искуство со клонтруперите како материјал веќе му ја има зацврстено способноста да им буричка низ идентитетот и егзистенцијалните дилеми, што ја прави целата тематика уште повозбудлива и интригантна.

А, Моф Таркин како негативец со неговата недоверба во клоновската армија е баш соодветен за ова да добие повпечатлив облик. Знаеме дека до приказната во оригиналната трилогијата Империјата постепено се ослободува од клоновите заменувајќи ги со обични луѓе, па The Bad Batch е одлична прилика да се пристапи поопширно кон тие случувања. Сигурен сум дека некаде во стариот наративен континуитет ова има некаков третман, меѓутоа откако Star Wars е во рацете на Дизни сето тоа е избришано и ресетирано. Почетоците на Империјата се исто така супер тема, би сакал и таа приказна да видам како се одвива паралелно, макар и преку мали делчиња какви што можевме да видиме во оваа прва епизода. 

Анимацијата е перфектна, не смееш да очекуваш ништо помалку во 2021. Ми се свиѓа како низ годиниве го задржаа стилот и само технички го полираат и калемат со детали. Веќе се установи како основна насока за овој тип на Star Wars анимација и мислам дека не би можел да гледам ништо различно. Сè изгледа добро и мазно, па успеваш да разпознаеш што е што, дури и кога се шлакнати масовни пиу-пиу битки на екран какви што и во The Bad Batch ќе сретнеш во неколку наврати.

Закачен сум. Влегов со мали, до некоја мера и негативни очекувања и мило ми е што излезе многу подобро. Се надевам дека следните 15 епизоди во оваа прва сезона ќе го следат истиот урнек и ќе успеваат да се градат кон подобро како што тоа го правеа The Clone Wars и Rebels. Ми фалеше ваква анимирана Star Wars серија да го пополни тој вакуум, а и општо ваков фаст-фуд Star Wars материјал што е фокусиран на чиста забава, а не на политичка агенда и родови студии. Таман да се занимаваме со нешто додека не дојде новата сезона на The Mandalorian или Боба Фет серијата или што и да треба да излезе до крај на годинава.

Втората сезона на The Mandalorian

Втората сезона на The Mandalorian не само што е една од малкуте асални работи сервирани на глобално ниво во оваа 2020 година, туку после финалето ме убеди дека е и најдобриот Star Wars материјал откако Дизни го испазари брендот. Уште во првата сезона можев да го осетам тоа, ама поучен од тоа колку лесно може да се скурцаат стварите во оваа ценета франшиза, почекав да приврши втората за да можам да носам вакви храбри заклучоци. Надолу продолжувам со спојлери, па ако ја немаш гледано втората сезона или серијата воопшто, батали читање. 

Џон Фавро и Дејв Филони со The Mandalorian го спасија брендот од поголем колапс. Дизни сега се толку сигурни дека Star Wars е безбеден што најавија 350 серии за различни ликови кои треба да отпочнат со прикажување во следните години. Од сите тие ме занимаат едвај две-три, а дали воопшто има место и за останатите - нека покаже иднината. Имав впечаток дека пазарот е веќе презаситен со Star Wars, особено со шкарт Star Wars, ама некој веројатно смета дека не е доволно. Нека.

Немам проблем со овој можеби избрзан план на Дизни да изградат некаков микро-универзум околу The Mandalorian, сè додека креативната енергија на Фавро и Филони е насочена само кон една серија. Дизни се свесни за нивниот талент и визија, па ништо чудно да ги "позајмат" како консултанти на другите лајна што планираат да ги штанцаат колку што публиката ќе успее да поднесе. Мега-успехот на The Mandalorian е спој на повеќе фактори, еден од нив е и контрастот кој го има со идеите на Кејтлин Кенеди, па не знам колку е стварно возможно да се повтори со истиот интензитет.

The Mandalorian е исто така материјал што е нешто поприбран визуелно и наративно од она што е франшизата последниве дваесетина години. Ја нема бучавата предизвикана од бидување централниот мотор во Галаксијата, ослободен е од теретот за спојување одврзани краеви, па може да опстојува на дистанца и да се обликува понезависно. Секако, ова е Star Wars и невозможно е комплетно да избега од тоа, па повремените допири со сопственото минато или пак можеби иднина, се речиси неминовни и за The Mandalorian. Истиот ебан свет е.

Една од грижите за втората сезона ми беше токму ова. Дали воопшто и колку ќе се осмели да се потпре на веќе воспоставени Star Wars елементи и фолклор? Првата сезона е феноменална баш поради тоа што многу суптилно се служи со таквото опслужување на фановите. Си создаде своја магија, тон и шарм. Повремено има и некоја позната локација или ситни референци наоколу, точно. Но, многу поретко воспоставува подиректна врска со она што е познато кај пошироката публика, освен нели ако го занемариме она појдовното дека главните ликови во серијата се на некој начин варијанти на Боба Фет и Јода. Па, оттаму дарксејберот со кој финишираше првата сезона беше толку добро дочекан од тие што следеле The Clone Wars и Rebels. 

После првата сезона, Дизни имаа појасен увид за што функционира во The Mandalorian. Затоа друга поголема секирација ми беше да не се осврнат кон комплетно експлоатирање на Бебе Јода. Муцето стана интернет сензација во моментот кога се појави, па некако се плашев да не фатат да го молзат како тала-сирена. Среќа, втората сезона има баш умерен пристап кон ова, дури и една епизода каде што воопшто и го нема Бебе Јода, односно Грогу. Конечно дознавме како стварно се вика, сирото. Грогу во неколку прилики го доминира фокусот, нормално бидејќи е еден од главните ликови, меѓутоа серијата никогаш не се дрзна онака безобразно да го користи како реквизит.

Втората сезона има една главна мисија. Мандо треба да најде Џедај кој би можел да го превземе Грогу. Потрага го носи низ неколку сомнителни ќошиња од Галаксијата, каде што се среќава со разни ликови од новите Star Wars книги, како Маршалот што го поседува оклопот на Боба Фет или ликови што публиката ги знае од The Clone Wars и Rebels. Имаше шпекулации за Асока и Боба Фет, нивното појавување го очекував, ама некако пропуштив дека ќе ги има и Дет Воч и се фатив затекнат. Требаше да ми биде јасно дека кога веќе има дарксејбер во приказната, евентуално ќе се појави и Бо-Катан.

Феноменално. Дет Воч е можеби најпознатото мандалоријанско присуство во Star Wars после Боба и Џанго Фет и нивното гостување во серија што се вика The Mandalorian не би требало да е изненадување, ама ете. Всушност, баш и Дет Воч го спасуваат Мандо како дете. Како и да е, одамна ја немав видено Кејти Секоф во нешто, па ми беше мило што ја затекнав баш тука, во улога на лик чиј глас го позајмуваше во анимираните серии со години. Очигледно е дека се забавува со ликот, па едвај чекам да ја видам пак во следните сезони.

За Боба Фет дека е дел од оваа сезона беше јасно уште од првата. Нормално, Боба Фет уште помалку можеш да го заобиколиш во ваква серија. Боба Фет е шаблонот врз кој е изграден целиот фолклор за Мандалоријанци и слично, не можеш да не го испочитуваш тоа. Само не знаев колку кул ќе го извозат и колку природно ќе си легне во целава авантура. Тоа е и најубавиот дел од втората сезона. Користи повеќе "познати" фаци, а притоа не изгледаат како беден фан сервис, ниту пак го крадат вниманието од главните ликови. 

Асока Тано ми ја стопли душата сезонава. Ликот го следев со години во The Clone Wars и мило ми што конечно ја дочекав нејзината "жива" верзија. Дали можеше приказната да ја придвижи било кој друг преживеан Џедај? Можеше. Но, ова е пред сè серија на Дејв Филони и Асока е негов лик граден со години и години на нешто поразличен медиум. Веројатно секој автор би сакал да си го види ликот вака оживеан, така што ова е повеќе за него отколку за мене и тебе како публика. Сепак, прекрасно беше да се види како ликот се пренесе во ваков формат. Розарио Досон совршено се снаоѓа со улогата на повозрасна Асока и баш нејзината самостојна серија е една од оние кои веројатно ќе ги проверам.

Јас ќе бев океј и со тоа никогаш да не се придвижеше приказната за Бебе Јода. Сигурен сум дека серијата ќе ми беше интересна и без поголем арк. Упорно ме потсеќа на сериите од времето што оделе на телевизија, каде што авантурата била централен елемент. The Mandalorian e убаво склопена, максимално лабава и ми беше дупла причина да чекам петок. Фантастична ми е, секоја епизода ми беше поинтересна од претходната. Едвај се замарам за канон, дали бескарот бил толку моќен да истрпи такви удари или било што. Би ја сркал дури и секоја епизода да биде засебна неповрзана приказна каде што на крајот Мандо и Бебе Јода го пичат бродот во зајдисонце.

Но, Филони и Фавро имаат други, поголеми идеи. Епизодата со Асока беше можеби најзначајната до тој момент во втората сезона. Приказната посериозно се мрдна понапред. Дознавме многу работи за мистериозниот Грогу. Дека не е никаков Јода клон или нешто, туку само припадник на истата раса. Дознавме дека години пред да го запознаеме како Бебе Јода, Грогу бил трениран како Џедај во храмот на Корусант и некако успеал да го преживее Order 66, пустиот. Кул приказна, а и супер презентирана.

The Mandalorian одлично ја дозира Асока. Сè повеќе од неа во сезоната ќе беше редундантно. Не можам истото да го кажам и за Боба Фет, додуша. Не знам колку ќе може да ја износи сопствената серија како главен лик, ама тука уживав додека го гледам. Можеби е најдобриот спореден лик што сум го видел во серија последниве години.

Финалето ме фати неспремен. Цел свет беше неспремен. Чудо е како ваква тајна останала сочувана до самиот крај. Откако Асока одлучи дека не може да го тренира Грогу, јасно беше дека некогаш ќе мора друг Џедај да стапи на сцена. Не знаев кога ќе се случи тоа, не ми ни беше важно. Многу малку Џедаи се преживеани во времето во кое се случува The Mandalorian, па така што очекував дека ќе одат со некој познат како Кал Кестис или Езра. 

Ама, сигурно не очекував дека Фавро и Филони имаат муда да го трупнат Лук Скајвокер тука! Значи, во моментот кога се појави Екс-Вингот во кадар, дишењето ми сопре во следните неколку минути. Џедај со наметка почнува да ги тамани тоа дарктруперите, додека и ти и сите останати ликови од The Mandalorian сте во грч. Јасно ти е што гледаш, ама не ти се верува што гледаш. Толку кратка сцена успеа да изнуди поинтензивна емотивна реакција кај мене од целата нова Star Wars трилогија. А, го гледав Хан Соло како умира.

Не сме уште таму со технологијата, па компјутерски генерираната фаца на Марк Хамил залепена на младо тело можеби не изгледа совршено, ама премоќна беше сцената како целина. Star Wars куќна слава. Конечно го видовме Лук Скајвокер озбилно созреан како Џедај, наспроти прдалоно мизерно кое го направи Рајан Џонсон во филмон. Види го изразот на лицето на Моф Гидеон кога ќе сконта дека тоа е легендарниот Џедај одговорен за падот на Империјата. Попрво би се убил отколку да му падне во раце.

Кога ќе се отрезниме од овој шок, допрва ќе треба да размислуваме каде оттука ќе оди The Mandalorian сега кога Грогу отиде да тренира со Лук. Верувам дека Филони и Фавро веќе имаат план и дека не се заплеткани со ова. Имајќи на ум дека серијата е воглавно се основа на Мандо-Грогу динамиката, не верувам дека вака лесно ќе се ослободат од Бебе Јода. Не дека Мандо ќе дреме така додека некогаш не се сретнат пак. Финалето остави доволно нерасчистени работи со Дет Воч и Моф Гидеон. Не знам тоа колку долго би можело да функционира откако Грогу беше установен како интегрален дел од развојот на карактерот на Мандо, ама ќе се гледа како и да е. Ми треба уште од серијава.

Од друга страна па, ако ова не ја заокружи приказната на Грогу, тогаш што? Ако серијата ја следи хронологијата опфатена во новата трилогија, тогаш дали патот ќе му се вкрсти со Кајло Рен? Одамна не ме допрел клифхенгер во серија вака. Далеку е декември 2021, а веќе сум возбуден за третата сезона. Дури и да не го видиме Грогу во раните епизоди од трета сезона, како што мислам дека и ќе биде случај, Мандо има што да прави. Единствено се надевам дека ќе најдат начин да го заобиколат Лук во иднина. Ова беше стварно добро, секоја чест, ама не гледам некој дополнителен ќар од уште Лук Скајвокер, особено не ваков помладуван Марк Хамил. А, не знам дали сакам друг актер, па макар бил и Себастијан Стен.

Недела-две со Star Wars: The Old Republic

Баш во деновите кога си барав некаква MMORPG занимација додека ја чекам Shadowlands, Star Wars: The Old Republic совршено темпирано се појави бесплатно и на Стим. Никогаш не успеав да ја заиграм асално. Првпат ја пуштив пред некои пет години и брзо ја баталив за World of Warcraft на некој пиратски сервер. Зимоска напален после фантастичните The Mandalorian и Star Wars Jedi: Fallen Order ѝ дадов нова шанса, ама набргу пак World of Warcraft ни се испречи измеѓу. Сега кога ми е малку порастеретен гејмерскиот распоред, конечно се создаде прилика за прописно да загазам во Star Wars: The Old Republic и да проверам што има да понуди.

Пред да продолжам со впечатоците од овие недела-две, да отвориме еден историски холокрон. Star Wars: The Old Republic беше објавена во 2011 од EA и развивана од BioWare. Играта се појави во златното доба на MMORPG жанрот со намера да ја пополни празнината по мртвата Star Wars: Galaxies и да понуди на играчите нешто посовремено Star Wars мултиплеер искуство, наративно сместено во Старата Република. Но, покрај безобразно големиот буџет од околу 200 милиони долари, мега-познатиот бренд и широката гејмерска публика, SWTOR слета млитаво и проблематично, па од игра со месечна претплата неславно заврши со озогласен free-to-play модел уште во првата година од постоењето.

Неколкуте експанзии во следните години никогаш не успеаа да ја ревитализираат како сериозен кандидат за MMORPG тронот, па од тогаш наваму SWTOR опстојува некако скромно со мала посветена публика чии специфични потреби сега се главниот фокус на BioWare. Играта иако е MMORPG, нуди исклучително квалитетни сингл-плеер кампањи скроени за секоја класа и акцентот е ставен на фино разработени приказни наместо групната содржина. Сите квестови во SWTOR се комплетно одглумени сцени наместо текст како во сличните игри, имаш избор за како да ја движиш приказната и овозможуваат удобно да се внесеш во она што се случува во светот.

Играм bounty hunter на страна на Империјата. Ја завршив главната приказна за класата која без да навлегувам во спојлери, се состои од мисии околу Големиот Лов кој ќе ти овозможи да станеш Мандалоријанец и моментално играм низ приказната на една од експанзиите. Како bounty hunter претежно се занимаваш со валкани платенички работи, матни бизниси, саботажи, атентати, тајно подгревање на политички конфликти... Знаеш, ствари што обично се надвор од доменот на Џедаите или Ситовите. Бидејќи си на другата страна од законот, често си мета на повеќе фракции, па скоро на секој чекор те демне некаков потенцијален заеб и заседа. Сепак, си капат кредитчиња за секоја завршена работа, па ретко поставуваш прашања затоа што си нели професионалец. Феноменално раскажана приказна, баш е како да си во The Mandalorian или нешто.

Изненаден сум од тоа колку е обемен и вибрантен светот на SWTOR. Има еден куп планети и населени месечини кои можеш да ги посетиш, прекрасно дизајнирани, детални, со одлична музика и амбиент, преполни со работи за правење и истражување. Секое местенце има некаква приказна, култура и митологија во која можеш да се внесеш и изгубиш, прераскажана како визуелно така и преку детални главни и споредни квестови. Дали низ песоците на Татуин, снежниот Хот, неонската Нар Шада, метрополисот на Корелија или гнасотиите низ Хата, SWTOR одлично го одржува тоа уникатно чувство на бидување дел од жив Star Wars.

SWTOR има и инстанцирана групна содржина како flashpoints и operations кои се стандардните данџни и рејдови како кај другите игри, и нормално PvP инстанци каде што можеш да се млатиш со други играчи. Флешпоинтите ми се омилени во моментов, можеби затоа што имав прилика да бидам таму со други тазе играчи кои како и мене немаат врска како функционираат некои работи, па гиневме како да сме во некогашната World of Warcraft. Мора да настапиш плански и тимски ако сте решени да го истерате флешпоинтот до крај. Дури и таму има приказна каде што секој од играчите може да направи избор. Тематски се исто супер, па така што ќе пројдеш и таму низ мноштво разни незаборавни Star Wars авантури - од древни храмови до превземање на републички бродови.

За тие што сакаат да летаат и да се пукаат со разни вселенски летала, SWTOR го нуди и тоа, против други играчи секако. Не сум фан на овој дел од играта баш. Пробав и апсолутно не е за мене, ама не бива комплетно Star Wars MMO нели ако немаш прилика за такви пиу-пиу блиски борби во вселена. Гледам дека има и разни надоградби за бродовите и опции што комплетно го прават овој аспект на SWTOR игра-во-игра и сигурен сум дека си има своја голема активна публика.

Моментално ми е презабавно да сум тука. Супер прибежиште е од моменталниот Азерот и одлична инфузија на квалитетно напишани Star Wars авантури кои заедно со The Mandalorian ми ја враќаат таа детската љубов кон франишзата што новава Дизни трилогија успеа да ми ја испогани. Star Wars универзумот може да биде многу функционален доколку е во вешти раце, а за тоа како SWTOR се справува со некои негови аспекти, ете нека посведочи еден од трејлерите за Knights of the Fallen Empire експанзијата. "Sacrifice" трае четири-пет минути, а ми е поефективен од целиот глупав The Last Jedi филм.

Има тон работи за правење во играта, некогаш нема да знаеш што попрво. Дали да ја следиш главната приказна, дали да ловиш Таунтан маунтови на Хот или да го истражуваш фолклорот на некоја нова планета. Ете на пример, се акав со саати низ Татуин за на крај да се фрлам во Sarlacc pit. Знам дека ова е стандардно чувство на секој нов MMORPG свет, ама ретко што успеало на ваков начин да ме фасцинира и да ми го задржи вниманието. Освен WoW, само RIFT ме има вака освоено. Сериозно жалам што не ја играв Star Wars: The Old Republic многу порано во животот. Не дека е касно, играта е уште жива-здрава и визуелно супер се држи и за денешни стандарди, ама гледам дека сум пропуштил неколку интересни експанзии додека биле актуелни.

Е, сега. Колку е ова навистина бесплатно? Кога SWTOR првпат отиде free-to-play пред неколку години, памтам дека тогашниот бесплатен модел беше прилично рестриктивен. На секој чекор играта пробуваше да ти брцне во џеб. Сега гледам дека малку е полабаво. Значи, како free-to-play играч, можеш да ги играш сите приказни на сите класи, без никакви ограничувања. Ако те занима буквално само тоа, а одлично е - тогаш не треба да платиш ништо. До 60 левел можеш да ја тегнеш и таа главна приказна и воопшто сите други посебни за секоја планета, да изиграш, изгасиш и си продолжиш со животот. Супер Star Wars искуство е.

Сепак, за оној дел од Star Wars: The Old Republic, од 60 до максималниот 75 левел, играта бара да одвоиш најмалку $15 долари за месечна претплата која меѓудругото, вклучува и пет експанзии и тоа е единствениот начин да ги добиеш. Откако ќе ти заврши тој месец ќе си ги имаш и понатаму, со тоа што статусот од subscriber ќе ти се смени во preferred и како таков повторно ќе имаш многу, многу бенефиции во однос на оние кои се free-to-play. Preffered можеш да станеш и ако потрошиш само $5 на козметички ајтеми, меѓутоа нема да ги добиеш експанзиите. Со оглед на тоа колку саати утепав до сега, оваа еднократна месечна претплата џабе ми се фати. Не планирам да рејдам нешто сериозно, единствено поради тоа и ти треба месечна претплата во SWTOR. Рејдовите, како и лимитот на кредити (главната валута во играта), се заклучени зад месечна претплата.

Откако се претплатив, играта ми даде и referral link, па ако сакаш да лапаме маунтови и слично - можеш да го искористиш за регистрација на акаунт. Моментално немам друга MMORPG игра што ми е волку забавна, па додека не излезе Shadowlands некаде кој крајот на годинава веројатно ќе сум тука. The Elder Scolls Online колку и да добра, има некаков посув свет кој често знае да биде монотон и празен во однос на ова што го затекнав во Галаксијата, далеку, далеку. Star Wars е, и тоа оној опширен Star Wars што копа длабоко во свет кој е многу повеќе од лајтсејбери, стормтрупери и мистични енергии. Оди многу подалеку од тоа, како во најдобрите денови на The Clone Wars. Деновиве ја стримам Star Wars: The Old Republic на Твич, па бујрум некогаш да се позезаме.

Впечатоците од Star Wars Jedi: Fallen Order

Да не ти се верува дека ќе фалам нов Star Wars производ за толку кратко време. Дури и мене ми е неверојатно што има уште нешто добро ново Star Wars денес покрај The Mandalorian. Пројде еден месец откако Star Wars Jedi: Fallen Order е во оптег на неколку платформи и до сега немаше некој поголем скандал. Напротив, баш е одлично прифатена од публиката и тоа онаа пошироката, а не само фоките што возбудено ракоплескаат на било што Star Wars. Не би знаел дали некој конечно извлече поука после низа катастрофи или случајно потрефи вистинска нота, ама можам да потврдам дека Fallen Order е исклучително солидно Star Wars искуство.

Иако инцијално Fallen Order ме привлече со гејмплејот, приказната е она што ми го фрлаше контролерот во рака секогаш кога слободното време ќе создадеше прилика. Убаво е да се види интересна приказна за разлика од актуелната глупава и шуплива Дизни трилогија. Оваа во Fallen Order изгледа свежо, има добро осмислени и изградени ликови, вешто ја користи опширната Star Wars митологија и не бара од тебе да се преправаш дека ти се свиѓа за да крепиш смешни небулози на интернет. Раскажувачкиот потенцијал на Star Wars е многу повеќе од шаблоните воспоставени од оригиналната трилогија на Џорџ Лукас и мило ми е што франшизата повторно се разгранува во насока која не делува уморно.

Fallen Order се позиционира измеѓу приквел трилогијата и оригиналната трилогија, односно пет години по Revenge of the Sith и четиринаесет пред A New Hope и те става во улога на Кал Кестис, млад Џедај Падаван чиј тренинг е прекинат од Order 66. Кал успева да го преживее истребувањето на Џедаите и сега се крие од новосоздадената Империја на планета каде што расклопува бродови на отпад. Меѓутоа, и онака нестабилниот спокој на Кал ќе биде нарушен откако ќе биде приморан да ја користи Силата со што ќе го привлече вниманието на некои Инквизитори кои едвај чекаат да го збришат и последниот Џедај.

По една феноменална воведна мисија која те запознава со основната механика на играта, Кал успева да се побегне од Инквизиторите и да се поврзе со некои ликови чиј главен интерес се чини дека е опстанокот на преживеаните Џедаи. Ќе сопрам со спојлери за да не бидам ко оние проклетите јутјубери што сите можни спојлери ги имаа ставено во наслови на видеа што јутјуб секојдневно ми ги препорачуваше по неколку пати. За среќа, приказната е покомплексна и иако добар дел од главните сегменти ми беа испојлани, многу пати се затекнав изненаден од некои поситни детали.

Ќе прошеташ низ неколку планети, ќе видиш некои познати и многу непознати фаци, места кои никогаш претходно не си ги видел во Star Wars игра, а се дел од Галаксијата што ја знаеш. Ќе го видиш и одблиску оној спиритуалниот, мистичен тон на Star Wars кој е често изразен во некои епизоди од The Clone Wars серијата, а е некако жалосно занемарен во поновите филмови. Тоа ми е омилениот дел од Fallen Order, што не прави задршки кога решава да загази подлабоко во митологијата. Резултатите се претежно незаборавно епски.

Практично, Fallen Order го прави баш она што денес би можело да биде функционален Star Wars и на филм. Наместо да препишува неколку шаблонски Star Wars елементи, иновира со некои други постоечки и си создава свои, се надевам долготрајни. Дури и кога се обидува да ти се допадне со работи кои ти се познати од Star Wars, ти ги пакува и сервира како единствено, уникатно исуство. Нема ни ликови што се недоправени, нема магично моќни Рејови, туку сите што ќе ги сретнеш се со свои специфични карактеристики, логични постапки, животен товар и патување кое ги прави допадливи. Ликови со кои ќе сочуствуваш и природно ќе си инвестиран во нивната приказна и позиција во општиот наратив на Fallen Order.

Вакви ликови со повеќе од една-две карактеристики се уште една работа која отсуствува од денешниот филмски Star Wars. Не? Океј, тогаш како домашна задача размисли еве, кој е По Дамерон, кои се неговите особини, кое точно е неговото место во новите филмови и каков е неговиот придонес кон приказната. За бонус поени опиши ја приказната што се обидува да ја раскаже сиквел трилогијата.

Сега откако ја испофалив Fallen Order за создавање на исклучително возбудлива Star Wars авантура, ред е да го разгледаме самиот гејмплеј. Играта е претежно акциона авантура очигледно инспирирана од игри како новата Tomb Raider трилогија, па дури има и слични пазлови и гробници кои би ја разлигавиле и самата Лара Крофт. Ако тие предизвици ти изгледаат лесни, тепачките во Fallen Order може да се наштелуваaт на тежина која позајмува механики од Souls игрите каде што секој потег треба да ти е прецизно пресметан ако сакаш да преживееш.

Ми се свиѓа и што моќите и способностите Кал Кестис ги добива ситуационо и не го достигнуваат степенот на The Force Unleashed каде што си семоќен богочовек чија Сила и лајтсејбер се практично незапирливи елементи. Нормално, игрите се различен жанр, ама некако очекував во еден момент Fallen Order да почне да исполнува такви насилни фантазии. Можеби вака е пологично бидејќи Кал не е баш созреан Џедај, па механиките ги учи така попатно. Но, има делови од нивоата каде што поминувањето на одредена препрека премногу се ослонува на комбинирање на тие неколку механики, па не само што престанува да е предизвик туку станува и досадно. Тоа трчање по ѕидови и лизгање по удолници имаат ограничен рок на забава.

Играта трае изненадувачки долго за ваков наслов од 2019. Нема да си под дваесет саати играње, што е сигурно супер ако си ја платил целосната сума. Нема ни микротрансакции, иако има механизми како ЕА би можеле лешперски да ги протнат во иднина откако сите ќе се сложиме дека го направиле правилниот потег со немање микротрансакции и слично. Пример, Fallen Order нуди еден куп пончоа во кои можеш да го облекуваш Кал и кои се собираат низ локации во играта, меѓутоа многу е лесно уште толку пончоа и скинови да ги понудиш за вистински пари.

Без глупи потези од EA и ваква каква што е, Fallen Order има потенцијал да прерасне во следната голема Star Wars гејмерска франшиза, па во иднина да видиме и други наслови со други Џедаи. Можеби и надградба на гејмплејот каде што играта би имала поголем отворен свет со сајд-квестови и слични активности за малку да се разбие линеарноста. Не сум бил вака возбуден за Star Wars игра од The Force Unleashed навака, па ете тоа нека е бонус аргумент за мојата топла препорака. A, за тие што ја играле и сакаат уште од приказната, скоро се заокружи и приквел стрип мини-серијалот, Dark Temple.

Почетокот на The Mandalorian

Не беше многу одамна кога Боб Ајгер, извршниот директор на Дизни, зборуваше како општиот замор и презаситеност на публиката од Star Wars имале врска со неуспехот на последните филмови. Не знам како три-четири нови Star Wars филмови од кои некои не се воопшто поврзани меѓусебно може да те презаситат, но во ред. Тоа му е работа на Боб Ајгер. Секако не може да ти рече "никој не се стрча да го гледа Solo зашто повеќето не ги заболе за таков филм". Но, мислам дека поширката публика ја напушти франшизата уште со The Last Jedi. Значи, може да се правиме наудрени колку сакаш, ама Star Wars никогаш не бил понепопуларен. Па, затоа периодов ќе чуеш гласини како Дизни модуларно го скрпиле Rise of Skywalker и прикажуваат различно склопени верзии на тест публика.

И, глеј чудо. Неделава излегоа првите две епизоди од првата Star Wars играна серија The Mandalorian и интересот за франшизата нагло ескалираше. За само неколку денови, замисли. Сепак можело, а? Кога Star Wars ќе заврши во правилни раце, сепак може да биде квалитетен, свеж и да не те "презаситува". Мислам дека сите таму во Дизни се веќе свесни како и зошто е заринкана новата трилогија и баш изгледа како The Mandalorian да бива поштеден oд одлуките во кои поголем удел има козана Кејтлин Кенеди. The Mandalorian го движат Џон Фавро и Дејв Филони, господа кои се многу покомпетентни и од идиотон Рајан Џонсон, а по само две епизоди тоа е скроз евидентно.

Филони знае како да се справи со Star Wars во телевизиски формат. Ако се сетиш какви работи правеше со The Clone Wars јасно ти е дека нема подобар човек од него за во тимот на Џон Фавро за создавање на серија како The Mandalorian. Филони ја познава душата на тој опширен Star Wars универзум, знае што и како функционира, а на моја голема радост, сосема е способен да инкорпорира вестерн елементи во Галаксијата далеку, далеку. Тоа веќе многу пати го докажа и во The Clone Wars. А, The Mandalorian е всушност баш таков вселенски вестерн каде што е потребна вештина за соодветно да се изведе, a да не изгледа како комплетно друг свет отсечен од Star Wars. 

Ајде, без спојлери. The Mandalorian следи засега неименуван мандалориски платеник кој се ашка низ подземјето на галактичките вукојебини и извршува разни задачи. Серијата се случува по падот на Империјата и пред настаните од The Force Awakens, па таму владее уште поголемо безредие. Стормтруперите се распуштени и можеш да видиш како некои од нив работат и како приватно обезбедување на сомнителни криминални фаци. Светот е прљав и непријатен, а кантините кои отсекогаш изгледале како опасно место, сега од перспективата на лик како Мандалоријанецов, додатно личат на локали кај што не стапнуваш освен ако ептен не мораш. Шпагети вестерн амбиентот е целосно доловен во контекстот и е надополнет со прикладна музика која никако не може да ми излезе од глава.

Еден од најпривлечните моменти во серијата ми е тоа што иако приказната ја позиционира во опширен свет, не се обидува да ја расфрла насекаде. Ова е серија за еден лик и засега е фокусирана на него и на она што му е главна дејност. Не се расплинува со паралелни приказни како што мислев дека ќе тера во втора епизода. До сега имаше така кул вестерн акција и престрелки што во секој момент очекував да се појави млад Клинт Иствуд од под шлемот. Сепак, Педро Паскал е повеќе од доволен за улогата. Иако лицето му е скриено, така добро е изрежиран да можеш да му ги осетиш емоциите дури и во сцени без никаков збор. 

Тоа е уште една од посилните страни на The Mandalorian, начинот на кој мајсторски ја раскажува приказната само со визуелен јазик. Да, првата епизода има постандардна експозиција колку да ги стави стварите во погон, ама понатаму си тече природно без да замара со згуснати информации. Можеле комотно да користат некаква нарација во прво лице, ама само би била вишок во случајов. Во цела втора епизода едвај и да има некаков дијалог и прекрасно е изведено. 

Се надевам дека серијата ќе го сочува стилот воспоставен во овие две епизоди и во следните шест. Потенцијалот е огромен. Атмосферата е совршена за да се раскаже ваква приказна, а со извонредниот баланс на акција, мистерија и умерен хумор - серијата до сега ветува многу. Искрено, не знаев што да очекувам. Се плашев дека премногу ќе се заснова на сервисирање фанови со постојано фрлање познати парчиња во фаца. Но, наместо тоа, внимателно се труди да се осамостои додека Star Wars елементите ги нуди природно како дел од светот. Нема намигнувања со стари фори, барем не онака како што разни продолженија мислат дека тоа ги врзува со основниот материјал. 

После долго време сум пак возбуден за Star Wars. Од актуелната трилогија кренав раце, ама ќе oставам простор на The Mandalorian да продолжи да ме освојува. Интересна е, стилски е прејака, има главен лик што инстантно го прави допадлив и во ниеден момент не осетив дека рециклира и препакува било каков претходен Star Wars, па дури ни Боба Фет. Уште да остане чиста од било какви трендовски политички струи и ова има шанси да ми биде омилената серија од 2019. Во секој случај, догледувам до крај и се надевам дека квалитетот ќе се одржи на исто ниво.

Види такоѓе:

• Не сум убеден за The Witcher серијата

Посебниот Џедај

Пред мрачниот период, пред Дизни, постоеше еден Crapwerk каде што често пати Star Wars беше централната тема. Не ни стигнував да напишам за сите Star Wars стрипови, книги и игри со кои се труев, а на полиците дома постепено ми снемуваше место за сите Star Wars брендирани лајна. Самиот визуелен идентитет на блогот беше така уредуван со години што дури имам маици и шолји со тогашните Crapwerk мотиви. Star Wars ми беше една од омилените фикции за конзумирање и бев сигурен дека е невозможно да се заситам. Хаха.

Кога Дизни ја купи франшизата од Лукас се случија неколку клучни работи. Ја укинаа The Clone Wars серијата, го пензионираа 'проширениот универзум' кој ја содржеше Star Wars митологијата создавана надвор од двете филмски трилогии на Лукас и ja распуштија LucasArts, компанија што од 1982 ги потпишуваше сите Star Wars игри до тогаш. Потезите на Дизни најавуваа и различен бизнис план од претходното раководство за чиј успех гаранцијата на некој начин можеше да се побара во актуелното квантитативно и квалитативно марвелување. Суперхероите тогаш не страдаа нели, сигурно ќе се однесуваат грижливо и со оваа интелектуална сопственост? Хаха.

Моето секојдневно занимавање со Star Wars заврши откако го гледав Rogue One. Таму првпат видов како империјата Дизни го проституира брендот и не сакав да погледнам пак. Сепак, и таков неинвентивен, Star Wars повторно доминираше со поп културата. Тоа веројатно беше и врвот на она бидување кул со Star Wars фанатизам, претежно од луѓе кои до скоро не ни имале контакт со франшизата, а сега беа фанови "од детство". Пресмешно беше да се посматра таа ехо комора.

Спакуван со некои фини впечатоци од The Force Awakens, одјебав Star Wars. Не ме интересираше веќе ни Rebels, не го гледав The Last Jedi во кино, единствено се смешкав на драмите со Battlefront II играта. Јасно ми беше дека Дизни нема некоја јасна насока за како да го води брендот, барем не онака како што се надеваа дека ќе биде прифатен од публиката. Денес ни Rebels веќе не постои, туку Дизни сега се фалат со тоа како ја "спасиле" The Clone Wars како некој друг да им ја укина. Пресмешно.

Смешно е и како се решив да се размуабетам за ова, особено тоа што главниот мотив ми е The Last Jedi. Го гледав и мислам дека му пристапив најобјективно, па така и ќе заклучам дека е најлошиот Star Wars филм до сега. Дури полош и од Attack of the Clones кој во некоја паралелна реалност сигурно би важел за злосторство кон човештвото. Сериозно, да ви се намочам на филмот. Не можам да најдам ништо позитивно освен повремената визуелна привлечност.

Види, Дизни знаат дека ако залепиш Star Wars лого на тоалетна хартија ќе има луѓе што ќе кампуваат за да купат неколку ролни. Но, очигледно не им е јасно зашто тие луѓе го сакаат и почнале да го сакаат брендот. The Last Jedi е одличен пример за тоа, а уште подобар е Хан Соло филмот што излезе отпосле и кој како за Star Wars филм имаше лош одзив. Соло филмот не планирам да го гледам, ме заболе што правел Хан Соло пред да го сретнеме во кантината, ама се заинтересирав да дознаам што направиле со Лук Скајвокер и како реакцијата на публиката задала финансиски удар на самоуверените Дизни.

The Last Jedi е доказ дека Дизни сепак немале јасна идеја и правец за оваа нова трилогија. Или па доколку постоел некаков нацрт план, онаа коза Кејтлин Кенеди му дозволила на Рајан Џонсон да го згужва и фрли, па филмот е таков каков што е наводно со намера да ги "поткопа очекувањата". Демек, Рајан Џонсон ги читал теориите на фановите за она што би можело да се случува и го пишувал обратното. Браво, еј. Баш тоа е правилниот пристап за продуцирање филмови.

Па, така единствено нешто што The Last Jedi го поткопува е целата претходна приказна. Не само од The Force Awakes кој сега после The Last Jedi изгледа исклучително лошо, туку и концептот на оргиналната трилогија. Не можеш да земеш лик како Лук Скајвокер и да го напишеш така. Има многу покреативни насоки од таа да го претвориш во старо цинично пувало. Некако не сум убеден дека некој што жртвувал толку многу за идеалите и семејството туку така да крене раце.

Иако е лошо и мрзливо, не ми сметаше толку што одеднаш Силата може да послужи како инстант месинџер за Кајло и Реј, или опрема за дишење во вселена и што духовите на умрените Џедаи може да фрлаат громови. Повеќе ми сметаше тоа што ако веќе решија Лук да умре, зошто тогаш физички не беше присутен да се бори со Кајло? Сигурен сум дека некаде во некоја книга или на амбалажа од некое Star Wars шампонче ова има некое соодветно објаснување, ама ме заболе куров искрено. Филм гледам, не ме занимаат опширните теории за детските фантазии на Рајан Џонсон.

A, кога сме кај детски фантазии, Реј уште е Мери Су тип на лик и нема никакво поместување од нејзиниот иницијален шаблон. Неколку денови се знае со сите другите ликови и веќе е блиска пријателка со повеќето. Освен тоа, подобра е од сите нив и сите нејзини каракеристики се подарени од Рајан Џонсон (па, и Абрамс) наместо заслужени од наративот. За само неколку денови е магичен експерт за лајтсејбери, речиси може и сама да се тренира затоа што е силна независна Џедајка. Подобра од самиот Лук Скајвокер! Не е тајна дека Кејтлин Кенеди сака да ја прогура нејзината феминацистичка политика во Star Wars, ама ова е тажно.

Потажно е и од оние интервјуа на Гвендолин Кристи кај што Дизни ја натерале да кажува дека Капетан Фазма е примерен и силен женски лик. Фазма, ликот што вкупно 60 секунди е во двата филмови. Хаха. Ниеден од споредните ликови нема повеќе од една карактеристика, а не па споредните "силни" женски ликови. Дефинирани се само со полот. Ако сакаш силни повеќеслојни ликови што се исто така и женски пол ете Game of Thrones е најдобар популарен пример. Значи, не е доволно Кејтлин Кенеди да каже кој лик е каков, публиката треба сама да го види и почувствува тоа.

Од заслепеното туркање на такви глупави агенди страда цела франшиза. На Дизни не им е јасно дека никој нема да им се идентификува со тие ликови. Супер ако некој може да се идентификува со семоќни совршени ликови кои не се потрудиле и не страдале за работите кои ги имаат. Кога публиката реагира на тоа, ја обвинуваат за шовинизам, политичка некоректност, а слабата посетеност ја правдаат со презаситеност на пазарот. Не гледам пошироката публика да е презаситена со марвеловите суперхерои што ги има по три пати годишно, а Дизни?

Убава идеја е тоа да се оди спротивно од очекувањата на публиката, меѓутоа не смее приказната да се страда од тоа. Или барем да не се осеќа толку многу. Никој не го мрази The Last Jedi што е "различен", не го сакаме зашто е лош како филм и нема никаква здраворазумна логика. Новите ликови се ужасни и немаат никаков развој во однос на претходниот филм. Фин е сведен на кловновско ниво, а сигурен сум дека имаше простор да се работи со лик кој до вчера беше Стормтрупер и ги напушти редовите да се приклучи на отпорот. А, отпорот е... чекај, како тоа новата Галактичка Република нема огромна армија туку има мало парамилитарно движење и дозволи група на терористи да направат толкава штета? Дали евокси ја водеа Републиката по битката за Ендор?

Дали може да добиеме некакво објаснување за како се случи ова или само треба да прифатиме дека не може да има Star Wars филм без лошите да се во поголем број и дека крајот на оргиналната трилогија беше за џабе? Толку ли беше тешко да се напишат три филма кои ќе се занимаваат со некој друг вид на непријател? Дали беше полесно да се напише и долга сцена со деца робови и ослободување на животни? Деца робови во универзум каде што постојат дроиди и животни што ќе бидат пак заробени саат време покасно.

Ни на Марк Хамил не му се свиѓа брлавењево на Дизни. Го гледав на интервјуа што збори. Лук Скајвокер е тоа, Дизни. Генерации и генерации се идентификувале со неговото херојство, авантура и жртва за сега да го видат како молзи вонземски животни на остров во некоја галактичка вукојебина и не го заболе за ништо. На публика што со години се објаснува дека Хан пукал прв, нудиш карикатура од Лук Скајвокер. Барем да имаше некој друг цврст лик за да го избалансира тоа, но не. Има дебела азијатка за да се покрие и тој пазар малку.

И, неговата смрт ќе биде залудна како смртта на Соло. Рајан Џонсон не се ни потруди да покаже како тоа влијаеше на Лук или било кој. Реј направи фаца на негодување и после се стрча да му помогне на Кајло Рен. Претходниот ден беа смртни непријатели, денот претходно не се ни познаваа. Да не заборавиме, ова се случува во рок од ден-два. Во тие саати Реј емотивно се поврза со Соло, ја посведочи неговата смрт, се помири и псле реши да му помогне на убиецот. Ниедна смрт не влијае врз никого во овој ужасно бесмислен филм. Речиси цел отпор изгина и сите се среќни и весели на крајот. Со кои емоции треба да сочуствувам во The Last Jedi? Дали само треба да се смеам на пубертетските "шо мајка ти" фори на По?

Сети се само како завршува Empire Strikes Back. Добрите се поразени. Ги осеќаш последиците и се грижиш. Тука за што треба да ми е гајле во Episode IX? За како ќе се спаси Републиката што некако магично изгуби од мал остаток од Империјата? За Лук и Соло што умреа во рок од два дена без последници врз приказната, само за да се шокираме ние како публика? За Кајло Рен што практично никогаш не видовме колку е опасен? Среќа што за следниот филм Рајан Џонсон нема да е тука, инаку што ли ќе правевме со неговата ненадмината способност да оди контра сечии очекувања.

Баш поради него трилогијата е веќе полоша од приквелите. Со елиминацијата на Сноук или игнорирањето на Витезите на Рен за сметка на поигрување со публиката успеа да се посере врз целиот Star Wars на Дизни. Не е ова оргиналната трилогија на Лукас каде што ликовите и настаните се без претходна основа. Ако убациш лик како Сноук или го свртиш вниманието кон некои елементи за на крај да ги игнорираш секако дека ќе биде неуспешно. Императорот во оргиналната трилогија функционира така мистериозно во универзумот затоа што тој универзум нема никаква митологија и историја. Сега Star Wars во стадиум со богато изграден свет каде што потешко проаѓаат такви екскурзии. И да не заборавиме уште еднаш, сите тие необјаснети лајна е само за да се изненади публиката.

Не можеш да создадеш филм каде што главната енерија е изненадувањето за публиката. Особено не Star Wars филм. Можеби ќе послужи кратко во кино и во екот на општата возбуда, ама никако на долги стази. Гледај ги еден по друг The Force Awakens и The Last Jedi и ќе видиш колку е катастрофална целината. Не знам што ќе биде со Episode IX, трилогијата е веќе предлабоко во гомна за и Џ.Џ. Абрамс да може да ја извлече. Веројатно заслужено се погреба ова. Убаво беше пред три-четири години да се биде дел од чекањето на The Force Awakens, ама сепак ќе си се држам до оргиналната трилогија на Лукас.

Дизни планираат нова трилогија надвор од Скајвокер сагата за која во моментов уште е задолжен Рајан Џонсон. Којзнае како ќе нè изненади овој пат. Се надевам најголемото "поткопување на очекувањата" ќе биде кога Дизни ќе го исклоцаат подалеку од франшизата заедно со Кејтлин Кенеди. Покрај таа трилогија планирани се и нови серии кои би било пресмешно да пропаднат, еве ако не како на DC филмовите, барем како TRON и John Carter кои се на некој начин исто жртви на шашави одлуки на Дизни. Симпатично ми е кога големи компании не знаат да остават големи франшизи на раат додека улета некоја функционална инвентивна идеја. Ова ќе испадне ко Terminator што на неколку години ги прави истите ствари и очекува различен резултат.

Ништо не е свето во Rоguе Оne: А Stаr Wаrs Stоry

Мило ми е некако што можев да се изолирам на безбедно место каде што алчните раце на Дизни не успеаа да ме повлечат во конзумерското торнадо и изнасилената возбуда од Rogue One, еден од многуте бездушни Star Wars продукти кои ќе се штампаат долго по крајот на нашето мизерно постоење. Во кино завршив со изгледан еден тизер трејлер и неколку постери. Остатокот ефикасно го исфилтрирав. Види, не е апсолутно ништо ново дека франшизата продава. Продава, и тоа многу. За моето соучествување сведочат сите овие фигурчиња, маици, книги, борд гејмови и слични гомна што ги гледам околу мене во "редакцијава" додека го пишувам ова.

Откако Лукас си го продаде чедото на корпорација што упорно се стреми кон профит дури и со продолженија на The Lion King, само го чекав моментот кога магијата на Star Wars ќе прерасне во индустриски производ, вештачки создаден за да може поширокиот пазар полесно да го прифати. The Force Awakens, првиот ваков експеримент беше успешен. Веројатно главната причина беше тоа што последниот пат кога се случи Star Wars на големо платно, ја остави публиката огорчена. Барем поголемиот дел. 

Ова не беше мистерија за новите сопственици на Star Wars, па испорачаа филм каков што истата таа публика сакаше да види. Скрпија посвежа верзија на истата приказна, безбеден пристап кој повеќе беше како "мек рибут" (ова е збор сега во индустријата за прикривање на недостатокот на оргинални идеи), меѓутоа духот на Star Wars беше толку добро емулиран и симпатичен, па замерките ми беа минимални. После една година, уште мислам дека The Force Awakens е добар филм и сигурно би останал таков и кога би бил единствениот Star Wars филм воопшто. 

Додека Rogue One... Не знам од каде да почнам. Филм со дејствие сместено настрана од Скајвокер фамилијата поради која трпи целата Галаксија, го раскажува оној дел од Star Wars митологијата каде што бунтовниците ги крадат скиците за првиот Дет Стар од A New Hope, со чија помош отпорот успева да го уништи најстрашното оружје на Империјата. Очекувањата ми беа минимални, но бев спремен за филм скроен да ми се допадне. Огромна машинерија која добро го истражила пазарот и желбите на нас потрошувачите напалени на Star Wars не може да згреши, нели? Погрешно. 

Филмот се распаѓа уште на самиот почеток, кога претставниците на Империјата слетуваат два километри од дестинацијата каде што се кријат луѓето по кои се дојдени, давајќи им време да се спасат (спојлер: не се спасуваат сите) и тука беше првиот момент кога со другарчињата се погледнавме меѓусебе со "Зошто?". Веројатно поради тензија и драматичен ефект, но кога филмот ти дозволува да ѕирнеш зад таквата завеса, станува смешно. Не престанува тука, зошто таква исфорсирана театралност е присутна низ целите два напорни саати. Ми ги поду јајцава Rogue One со тоа. Седев во единаести ред, а можев да ги допрам тие во седмиот.

Не ми смета толку "мрачниот тон" на филмот. Визуелниот аспект е сосема океј, валкани Стормтрупери, депресивни сокачиња, прав насекаде. Но, ова ли е тоа што сакаат да го продадат како "воен филм"? Не само што ги гледаш конците со кои Мики Маус се обидува да направи куклена Star Wars претстава која ќе биде различна од шарена бајка во вселената, туку е толку досаден што во еден момент гледав во плафонот на киното и размислував за тоа како е поставена централната клима и како позицијата на сијалиците би биле кошмар за некој со опсесивно-компулсивно нарушување. 

Тимот со бунтовниците е толку набрзина составен што во ниту еден момент не почуствував дека тие неколку дводимензионални ликови припаѓаат и функционираат заедно. Ниту имињата им ги запамтив. За никој не ми беше воопшто грижа, а очигледно и на сценаристите, зошто гинеа кога веќе немаше место за нив во приказната. Не можам да најдам логика зошто Форест Витакер реши да умре толку глупаво. Не умре ни за каузата на отпорот, не беше ни повреден, едноставно се предаде без никаква поента и жртва. 

Но, им требало црнец во филмот поради диверзитет и пазар, па ете. Исто како што има азијат во Rogue One за да ги замолчи оние што се жалеа дека немало кинези во The Force Awakens. Кога првпат го видов Дони Јен, мислев дека неговиот лик ќе послужи како мудриот, продуховен, стереотипен монах кој ќе ја окуражи постојано потресената Фелисити Џонс со некој моќен дијалог. Освен тоа беше и слеп, па мислев дека ќе извади сејбер за да биде нешто како Затоичи во Star Wars универзумот. Цело време чекав да се одвои како некоја Кеноби фигура која ќе им даде морален компас на изгубените ликови. Но, не. Само мантраше "I'm one with the Force, and the Force is with me" низ цел филм, повеќе отколку што можев да издржам. 

За ликот на Фелисити Џонс филмот не кажува ништо. Ја гледаме како мало девојче кое родителите го кријат од Империјата и после е голема, доаѓа кај бунтовниците и пробува да се здобие со нивната доверба. Па, лоши вести сестро, ликовите во филмот те познаваа исто колку и ние во публиката. Но, кинезот мудрец ѝ веруваше, па ете, приказната можеше да се придвижи во уште подосадна насока. Сериозно, каде беше возбудата во филмов? Во кој момент требаше да потстанам од седиштето? 

Дали кога го видов Вејдер или компјутерски генерираниот Таркин? Дали кога се појави Леа на крај и филмот "се врза" со нашиот Star Wars? Битката на плажата за која ентузијастички требаше да викам "Еј, многу е јако ова! Star Wars е, ама ко воен филм, брааат, го спасија Рајан!" и да игнорирам дека паралелно на тоа се случува грабеж на дата центар кој се коси со секаква логика? Во свет како што постои технологија за штит на планета, некој рачно треба да помести антена за да испрати порака. Филмот ми ги буташе во фаца сите работи што ги знам за Star Wars и ми се познати само од оргиналната трилогија. Што ново донесе? Што има во филмов што ќе се одвои и еден ден ќе можеш да кажеш дека тоа си го видел во Rogue One? 

Дури и The Force Awakens кој е практично римејк, имаше некои елементи кои си беа негови и си припаѓаа. Овде не знам ни луѓето како се викаат, ни што беше нивната улога. Да не почнувам дека нема никаква хемија меѓу нив. Види како е тоа добро изведено во The Force Awakens. Не можам да ги заобиколам споредбиве, ама во моментот кога сите нови ликови се среќаваат еден со друг, па дури и со старите, веднаш кликнува нешто измеѓу нив. Имаат и позадинска приказна, макар и да си ја видел Реј како си става шлем и јаде чудна храна за која собира старо железо. Кој беше и што правеше ликот на Фелисити Џонс? Ништо. Кенкаше цело време, како и сите останати.

Обидот за романса на крај беше посмешен од сите обиди за хумор преку тој големиот црн робот. Кого убедија дека два ликови кои ниту ние ги знаеме како публика, ниту меѓусебно се познаваат во филмот, може заводливо да се погледат и тоа да пројде како големо емотивно финале? Катастрофа. 

Првпат да ми е жал за Лукас. Како да не е жално кога гледаш како визија на еден млад режисер се претворила во ова. Не дека Лукас беше Месијата, напротив, приквел трилогијата шмукаше исто вака, меѓутоа имаше некаков уникатен печат на еден човек, наспроти гнасна корпорација која ја заболе што прави со Star Wars. Ќе секне и ова за некоја година, знаеш? Исто како "бескрајните" Марвел филмови. Ќе го молзат додека имаш снага да си фрлаш кофи пуканки во уста и после ќе се стиши. Но, за разлика од Rogue One, Марвел филмовите што Дизни исто фуриозно ги штанца, се забавни барем на тоа прво гледање. Ова не е.

 

Види такоѓе:

• Посебниот Џедај
• Почетокот на Star Wars: The Bad Batch
• Почетокот на The Mandalorian 
• Втората сезона на The Mandalorian 
• Гаси го Боба Фет
• Се истоштив со Кеноби
  

Леа во Star Wars Rebels

Ах океј, нели заврши втората сезона на Star Wars Rebels? Како го пропуштив тоа дека прават пауза? Ете, сезоната уште не е готова, но тоа не значи дека станува подобра. Дури и кога ќе се осмели да понуди гостување на лик од оргиналната трилогија како што е Принцезата Леа. Продолжува да страда од истото плитко искористување на познатата митологија претворајќи се во обичен безобразлук. Има ли некој таму што го контролира ова? Ако веќе решаваш да направиш приказна со Леа, барем потруди се биде значајно. Вака не придонесе ништо за развојот на серијата, се појави само колку да ги продадат млада верзија на новите играчки од The Force Awakens. Не сме глупави, Дизни.

"A Princess on Lothal" како да ја гледав на друг јазик. Дојде Леа кај главните ликови од Rebels, им донесе некакви нови бродови со цел да ги поддржи бунтовниците, нападнаа AT-AT вокери во еден момент и имаше многу Стормтрупери. Леа не направи ништо забележително, често стоеше со скрстени раце додека останатите околу неа беа со сериозни изрази на лицата. Толку стана досадна сезонава што успева само на визуелниот дел да ми го задржи вниманието. Што се случи со креативноста и потенцијалот од прва сезона? На кој јазик се напишани епизодиве, на Ширивук?

За новата актерка која го позајмува гласот на Леа немам некоја забелешка, дефинитивно не е Кери Фишер која одамна не звучи како тинејџерка, а претпоставувам била и поевтината варијанта која ги чинела Дизни многу помалку кокаин. Доколку имаат малку храброст, ќе ја оправдаат епизодава со корисна Леа некаде понатаму, ако веќе се толку решени да го шмукаат "сигурниот" универзум. Трејлерот за остатокот од вторава сезона го покажува баш тој правец. Покрај уште едно соочување со Вејдер и Асока за кое се надевам дека ќе им биде последно, има одвратно анимиран Јода и Кајло Рен сејбер, ама зелен. Зелен сејбер како на Кајло Рен, еј. Знаеме дека е Star Wars серија Дизни, не мора до толку мавтање во лице со тоа.

Втората сезона на Ѕtаr Wаrs Rеbеls

Почетокот на втората сезона на Rebels ја сруши големата врата со нога за Вејдер и Асока Тано да можат удобно да се сместат во авантурата наменета за пополнување на празнината што се чувствуваше по крајот на The Clone Wars. Ми беа потребни неколку моменти да се адаптирам на фактот дека "The Siege of Lothal" ги соочи Вејдер и Асока, учителот против некогашниот падаван. Епизодата, двојно подолга од стандардниот формат ме потсети на најдобрите денови од анимираниот Star Wars. Присуството на Вејдер го краде цел фокус и моќно доминира низ цела епизода, а како публика си збунет и реакциите ти се поклопуваат со оние на ликовите кои првпат ја воочуваат заканата. Иако ми беше јасно дека ова е можеби последен пат што го гледаме Вејдер оваа сезона, благодарен сум што успеале да го убедат Џејмс Ерл Џонс за ваков краток ангажман. 

Серијата не сопре тука со поврзувањето на точките. Уште во следните епизоди го вратија Рекс и клоновите кои се бореа на страната на Анакин и Кеноби, остарени и забрадени, но сè уште на "вистинската" страна од војната и правдата. Како гости на терен кој одамна не е во нивна сопственост, "домаќинот" Rebels ги прифати како свои, но за жал во исто време потсети каде е разликата. Не само поради тоа што The Clone Wars нудеше познати ликови и амбиент, туку имаше поцврст идентитет на кој успеваше да се потпре и да се одбие за скокови кон некои сосема нови Star Wars хоризонти. Втората половина на оваа Rebels сезона изгледаше како Дизни да го тера проектот со сила. Бездушните филери го осакатија и онака расклатениот екипаж на Ghost, со стерилни обиди да се обезбеди некаква причина и цел за нивното постоење. Серијата е затекната во ситуација во која не знае кон која публика сака да ја пружи раката. Јас не припаѓам тука овој пат, очигледно.

Но, ако погледнеме назад кон The Clone Wars, на почетокот страдаше од истото, па подоцна, иако со повремени осцилации, го најде тој баланс помеѓу деца и големи деца. Првата сезона на Rebels речиси и го погоди тоа, но во оваа работите се малку поинакви. Разбирам дека опкружувањето и "професијата" на ликовите налагаат некои повалкани теми, но ни тие не ги третира прописно. Иако верувам дека беше само два-три пати, имам осет дека во секоја епизода пљачкаат некакви ресурси од Империјата. Како да ја гледам истата приказна секоја недела, а тоа воопшто не е добро. Дајте нешто поинтересно. Ако веќе е планот да се следи чекорот на The Clone Wars, нема поента од враќање назад. Разбирам дека се стреми кон нешто различно, но тоа не функционира добро секогаш.