Каков крш е Warcraft III: Reforged?

Колку сум среќен што пред некој ден ме мрзеше да станам по картицата за да направам приордер на Warcraft III: Reforged. Тоа се тие проблеми на белиот човек кои во овој случај ми заштедија 30 евра. Баш сакав да си ја поклонам за роденден. Reforged, ремастеризираната верзија на култните Reign of Chaos и The Frozen Throne е веќе два дена во оптег и реакциите од играчите се страшни поради ужасниот полу-функционален краен производ. Пред недела дена Blizzard се соочија со слични работи поради финалето на последниот Battle for Azeroth рејд и сериозно мислев дека Reforged е тоа што малку ќе ги искупи.

Јасно ми е дека ова денес не е ни отприлика компанијата со чии игри израснавме, ама веќе е смешно како упорно тонат безнадежно. Можеби ќе имав разбирање долку ова беше игра на инди компанија или некој нов наслов. Срамота е вака да промашиш игра стара дваесетина години. Reforged требаше да биде комплетно преправена верзија на Warcraft III. Нови синематици и видео секвенци, нови модели, нови анимации, обновена графика, редизајниран кориснички интерфејс, соодветно имплементирани опции за онлајн играње, порамнување на фоклорот со World of Warcraft онаму каде што малку издивергира изминативе години... 

Наместо тоа, испадна дека Reforged е само неоптимизирана крпеница преполна со багови од кои многу луѓе не ни можат да ја играат. Ги нема ветените преправени сцени што ги парадираа на BlizzCon, графичките подобрувања не се воопшто конзистентни, некои модели се нови, други изгледаат идентично како тие од 2002. Мултиплеерот е скршен и нестабилен, па дури ни оригиналните верзии на Warcraft III не функционираат нормално, а двете верзии требаше да се меѓусебно компатибилни. 

Проблемите се расеани и низ најситните детали и најфундаменталните функционалности. Во некои ситуации дури и во самиот чет се преклопувал текстот. На некои модели и единици им е сменет полот и скиновите, па играчите се сомневаат дека Blizzard си се спремаат и за продавање на скинови и слично за вистински пари. Извисена е и онаа посветена заедница што се токмеше тука да креира сопствени мапи и сценарија за играње, зашто според новата полиса целата нивна работа сега автоматски ќе припадне на Blizzard. Ова значи дека ако некој утре измодира следна DotA, Blizzard слободно може да му превземе трудот и да го монетизира без надомест за авторот.

Паралелно на ова, за само два дена има и бројни случаи каде што Blizzard одбива да ги рефундира парите на тие што не се задоволни со Reforged со разни глупави изговори. Многу од тие луѓе се спремаат и правно да си ги бараат парите назад зашто се осеќаат измамено и обвинуваат за лажно рекламирање. Презабавно е да ја следиш катастрофава ако не си им дал пари. /r/warcraft3 си пршти без престан овие денови, а корисничката оценка на metacritic во моментов е 1.4/10. Стварно не можам да се сетам кога последен пат сум видел толку низок рејтинг за било што. 

Мислам дека ни за Fallout 76 немаше волку драми. А, имаа долго време да го средат и исполираат ова. Огромна компанија се со многу, многу ресурси. Да, беше малку чудно што ја одложија и го минимализираа маркетингот последниве месеци, ама мислев дека работат на некои ситници, не знам. Катастрофа по катастрофа се Activision Blizzard. World of Warcraft Classic веројатно им успеа само зошто е истата игра од 2004 без некои значителни промени. Сѐ ново што фатија го усраа.

Повеќе ми е смешна целава драма отколку што ми е криво дека нема да играм освежена Warcraft III. Единствено жалам што упорно успевам да наседнам на глупостите што ги ветува оваа запалена дива депонија од компанија. Ама, барем сега не платив пари за да ја научам истата лекција пак. Сигурен сум дека ќе докрпат во следните месеци, можеби дури и ќе пуштат на некој попуст, ама веќе изгубија значителен дел од играчите кои верувам дека нема да се затрчаат назад. Мислам дека и јас сум еден од нив. 

Види такоѓе:

• Драмата со Diablo Immortal
• Утринско драмење за World of Warcraft: Shadowlands

Низ дискографијата на Еминем: Music to Be Murdered By

Мислев дека само еднаш во животот ќе ја имаме привилегијата да се разбудиме со тазе излезен ненајавен Еминем албум. Не очекував дека баш вака ќе започне музичката 2020, со вакво пријатно изненадување откако минатата година не беше особено дарежлива кон моите музички потреби и вкусови. Но, Music to be Murdered By колку што ми беше добредојден, толку и ми беше тежок за варење. Revival имаше нејасна цел за некакво "воздигнување" на неговата и онака здрава кариера, па разбирливо ненаклонетите критики кон тој албум дадоа причина на маестралниот преклански Kamikaze. Што е ова сега?

На првите слушања не успевав да го сфатам мотивот зад Music to be Murdered By. Се разгалив со накурчен и дрзок Еминем, а овде не наидов на таков. Kamikaze ме навикна на тој милитантен и испровоциран Еминем кој сега на овој албум е малку стишен. Па, така при првиот викенд со Music to Be Murdered By на рипит, промашив да сконтам дека сега "провокацијата" е всушност само неговиот порив за создавање музика, изразување, за рап. Не мора да војува со критичари, колеги и публика за да биде интересен или релевантен. Откако исклучив некои влезни параметри, Music to be Murdered By почна да ми станува подобар и пологичен со секое наредно слушање. 

Инспирацијата од Алфред Хичкок благо споен со омот кој сигурно тенденциозно потсетува на The Eminem Show и неколкуте тематски скитови можеби ќе те прелажат дека ова е концептуален албум, ама не е. Можеби еден ден ќе доживееме и таков, ама ова не е тоа. Music to Be Murdered By е ишаран со различни теми и идеи, воглавно својствени за нивниот автор кој уште еднаш докажува дека нема намера до сопре и покрај тоа што се доближува до пет банки. Еминем на албумов звучи витално, расположено и не личи толку оптоварен како претходно. Не се труди да се докаже по секоја цена, не се брани, ама не ни напаѓа со цела снага. Да, има стандардни Еминем закачки се разбира, не е ова госпел албум, ама не се главната струја на Music to Be Murdered By.

Продукциски, Music to Be Murdered By е шарен и широко распослан, ама пак не излегува од рамките на рап. Изборот на инструментали е соодветен со темите и ги нема одвратните поп-рок семплови од Revival, мило ми е што таа лекција мораше да ја научи. Сигурен сум дека никогаш веќе нема го чуеме Еминем како рецитира врз такви хорори. Значи, може да имаш певливи рефренчиња без да семплаш глупави певливи рефренчиња. Тука и гостите се добро пречекани, а домаќинот е технички спремен повеќе од било кога дури и за оние кои доаѓаат од друга рап школа. Чувме уште на минатиот албум како Еминем може да извози трап бит без да звучи како старец што неуспешно се обидува да е кул кај младите и мило ми е што на Music има повеќе такви екскурзии.

За фановите од поодамна, тука е Ројс и екипата од несудениот Slaughterhouse бенд (без Џо Баден, нормално) и неколку парчиња кои звучат како да се отцепени од The Eminem Show или Encore. Фали уште Нејт Дог да стане од гробот да го запее рефренот на "I Will" и да си сигурен дека е песна од 2002, а не 2020. Многу ми е интересно како во повеќе прилики на албумов слушнав Еминем од повеќе периоди без да звучи неприродно до степен да е пародија на себе. На Revival имаше неколку такви пропаднати обиди да се рекреира самиот. Овде е очигледно ослободен од сопствениот творечки товар и туѓите очекувања, па некако слободно успева да маневрира низ овие шеесетина минути со различни стари и нови стилови.

Да, Music е огромен, долг албум. Дури и да ги извадиш тие четири-пет скитови од вкупно 20 траки, пак е џиновски. Има неколку песни каде што темата е толку слична и само го прават непотребно долг. Можеби затоа ми звучеше толку идејно раштиман на почетокот. Малку е заморно да слушаш толку возрасен човек како пее за очувот или пропаднати врски. Јасно ни е дека вторава тема му е задолжителна на секој албум, ама досадно е кога упорно ни се презентира истата приказна. Сакам повеќе соработки со Андерсон Пак отколку со Ед Ширан. Знам дека Еминем ќе шлапне јако кај и да го ставиш, ама подобро лепи кога се држи до матичниот жанр и она што е на тој спектар.

Албумот би бил посимпатичен така покомпактен, еве да ги избришеме "In Too Deep" и "Farewell" за почеток, ако може. Секој албум има по една "Drug Ballad", ама овде се повеќе. Но, останатото е баш она што го размислував после Kamikaze, ама не очекував дека ќе се случи толку бргу. Ова е тој следниот природен чекор на Еминем и сигурно нема да се пензионира туку така, особено кога е на сопствениот технички и лирички врв без разлика што ќе го одјебат како остаток од некое друго време. Kamikaze е веќе класика, сакал ти или не. Сега прашањето е колку време ќе му треба на Music to Be Murdered By да се допише до него.

Види такоѓе:

• Низ дискографијата на Еминем: The Slim Shady LP
• Низ дискографијата на Еминем: The Marshall Mathers LP 
• Низ дискографијата на Еминем: The Eminem Show
• Низ дискографијата на Еминем: Relapse
• Низ дискографијата на Еминем: Recovery
• Низ дискографијата на Еминем: The Marshall Mathers LP 2
• Низ дискографијата на Еминем: Revival
• Низ дискографијата на Еминем: Kamikaze 

Изгледа дека Magic: Legends е уште една предвремена првоаприлска смешка

Очигледно денес секоја онлајн игра со повеќе од еден играч производителите ја рекламираат како MMO, па сите што мислевме дека Magic: Legends ќе биде MMORPG еве сега изгледаме како магариња. Види, технички можеш да се расфрлаш со MMO налепници по игри и да имаш доволно елементи колку да ја оправдаш таквата дефиниција. Веројатно во одредени случаи нема да згрешиш. Mеѓутоа, во овaa ситуација повеќето се согласни дека Perfect World и Cryptic Studios малку манипулаторски ја најавија Magic: Legends минатиот месец. Ете, ако го измениш редоследот на зборовите кои го опишуваат жанрот, можеш тенденциозно да создадеш погрешна слика без да биде "лажно рекламирање".

По помпезното видео соопштение, краткотрајната возбуда околу Magic: Legends ја прекина првото видео во кое се гледа гејмплејот и разјаснува дека ова не е 'action MMORPG' туку 'action RPG', односно досаден шашав Diablo клон со некои минимални онлајн елементи кои не се баш 'massively multiplayer online'. Кога на MMORPG публика ќе ѝ спомнеш 'action', првата и главна асоцијација е борбената механиката и интеракцијата со непријателите, односно метите не ги селектираш со притискање на tab копчето, туку ги нишаниш. Публиката игрите како Tera, Black Desert Online или Elder Scrolls Online ги знае како 'action MMORPG'. 

Ајде еве, ќе речеме дека се работи за недоразбирање и дека публиката можеби има некаква одговорност за сопствените големи очекувања. Ако те насанкале, некогаш сам си крив. Ама, видеата од гејмплејот на Magic: Legends што се моментално достапни изгледаат очајно и тоа е поголемиот проблем. Не може во промотивно видео да ти сецка играта. Неприфатливо е во 2020, без оглед на тоа што си пишал 'pre-alpha footage'. 

Подобро ништо не покажувај отколку да дозволиш секое видео за играта што допрва треба да ја објавиш да ти има повеќе дислајкови отколку лајкови. Можеби доколку самата игра изгледаше барем визуелно попристојно, публиката полесно ќе го занемареше тој "жанровски неспоразум". Буквално нема ништо импресивно или барем малку интересно да се види. Испаѓа како цел буџет да го фукнале на тој првиот тизер.

Magic: the Gathering има опширни светoви и приказни кои континуирано се создаваат и развиват скоро триесет години. Замисли кој потенцијал е тоа за MMORPG. Не очекував од Magic: Legends да дојде и да го качи жанрот на грб да го износи или да е WoW со MtG скин. Нит традиционалниот жанр е популарен денес, нит па Magic: the Gathering како некогаш. Ама, некако е тажно сето тоа да заврши како ваква генеричка игра која веројатно има ужасно мали шанси за успех или профит. Без разлика какви ќе се подобрувањата кои верувам дека после лошиот одзив ќе следат, концептуално пак не ми личи на игра која би можела да е компетитивна во однос на другите во aRPG жанрот денес. Стварно има многу пософистициран избор.

Тука е Path of Exile и нејзините нови експанзии и продолжение, имаш жива и здрава Diablo III, за некој месец и Torchlight Frontiers која ќе биде бесплатна онлајн варијанта на Torchlight. Magic: Legends изгледа смешно во споредба со овие, a сигурен сум дека Perfect World и Cryptic Studios немаат ни добар бизнис модел во план. Да, бесплатна ќе биде, ама тврдам дека ќе пробува да ти го отвори новчаникот на секој чекор како и нивните други игри, пример Neverwinter и Star Trek Online. Гледам дека Magic: Legends користи некаков систем со карти како способности за нејзините четири-пет предефинирани херојчиња и лесно можеш да видиш дека се супер-згодни за продавање за вистински пари. Сепак е ова Magic, нели?

Не знам кој ќе го игра ова, реално. Особено после ова фијаско деновиве. Едно видео што не трае ни минута им изгуби огромен дел од потенцијалните играчи. Не помагаат ни тие видеа што следеа каде што платен тим новинари се трудат да ја фалат и да глумат возбуда додека ја играат. Не знам ни кога точно треба да излезе Magic: Legends, веројатно некаде до крајот на годинава. Доаѓа за PC, неколку конзоли, а сигурен сум дека некогаш и за мобилни платформи зошто изгледа како во некоја фаза да е така дизајнирана. Интерфејсот и едноставниот гејмплеј ме наведуваат да мислам дека додека е развивана се предомислувале за целната група. 

Пропаѓаат проекти, тоа е. Пропаднале и поголеми игри базирани на попопуларна интелектуална сопственост. Жалам што само пак сме години подалеку од асална MMORPG игра базирана на Magic: the Gathering. Уште долго нема талкање низ отворените светови на Миродин, Камигава или Равница каде што ти си Плејнсвокер што сам си го создаваш, нема камера во трето лице, нема масовни групирања со други играчи. Сега ќе можеш само да си кликаш со други двајца во неоптимизиран Diablo клон кон орди генерички зомбија и гоблини.

За крај, има една игра што сакав пред скоро да ја спомнам и моментално добива комплетно спротивен фидбек од овој на Magic: Legends. Исто е изометрична, ама за разлика од ова гомно тука, се рекламира себе како MMORPG и никаде од тоа што до сега излезе можеш да приметиш дека е некаква превара. Да не зборам за тоа колку супериорно изгледа во споредба со гејмџем графичкиот дизајн на Legends. Играта се вика Corepunk и би требало годинава да отпочне некаква бета. Ќе пишам наскоро повеќе, чекам да се присоберат новости. До тогаш обрни внимание, може ќе ја биде.

Хенри Кавил од Ривија

Како претпазливо ѝ влегов на The Witcher серијава, ко да ќе колам стрига со сребрен меч. А, како не би. Секој следен трејлер за ова ми ја ронеше и онака слабата доверба во Нетфликс серии, па првата епизода ја кликнав со онакви минимални очекувања. За среќа, серијата е многу, многу подобра отколку што рекламниот материјал успева да ја продаде, ама има и некои работи што не се толку функционални колку што можеби мислат дека се. Едно нешто да расчистиме уште на старт - Хенри Кавил е одличен како Гералт. Дури и се наштелувал да звучи како Даг Кокл, актерот кој го позајмува гласот на Герлат во игрите.

Најпозитивното изненадување за серијата ми е тоа што воглавно ги адаптира расказите од единствената The Witcher книга што сум ја читал, The Last Wish. Иако последен пат ја имам читано пред некои три години, ете некои од приказните биле толку впечатливи што останале до денес со мене за лесно да ги препознаам. Меѓутоа, серијата не е само збир од кратки раскази засебно адаптирани, туку со нив се труди да оформира целина која позајмува и други делови од фолклорот на The Witcher. Е, сега тие делови не се баш во линија со хронологијата на изворниот материјал, но нивната основа е искористена со цел неколку ликови да се допрат во една заедничка точка.

Првата епизода ме стави малку во дилема баш поради тоа. Адаптира една крајно интересна приказна која е многу важна за ликот на Гералт и општо митологијата која овој универзум ја содржи, но истовремено се обидува да отпочне и неколку други. Разбирам дека сезоната располага со само осум епизоди, ама повеќе ќе ценев доколку почетокот беше фокусиран исклучиво на Блавикен. Не дека епизодата не се справува добро со тој дел од резимето на Гералт, само мислам дека ефектот ќе беше многу поголем доколку целата приказна се воздржеше од расплинување на триста страни.

Сепак, серијата се осеќа и изгледа како The Witcher материјал и тоа ми е најважно. Мислев дека ќе биде малку порезервирана со користење на сопствениот фолклор и мило ми е што воопшто не испадна така. Гералт нема само една мисија која ја тегне низ цела сезона, туку неколку кои ефективно ги завршува, баш онака вичерски. Супер функционира дури и кога повремено си зема одредени слободи при интерпратација на оригиналните приказни. Барем јас не сум толку заколнат на изворниот материјал за да ми смета.

 

Исто ќе налеташ и на феноменална музика која се залага целото ова и да звучи како The Witcher. Еве, цел ден го вртам саундтрекот и знам дека ќе го изљуштам од слушање периодов. Не е Percival, ама е поеднакво ефективен кога треба да се поткрепи атмосферата.

Е сега, има еден проблем што е некако виснат врз целиот наратив. Приказните за некои од ликовите што серијата се труди да ги изгради не се случуваат паралелно, туку во друг временски период. На почетокот не си баш запознаен со овој "штос", а ни изненаден кога ќе сконташ. Килаво е склопено, на моменти дури и напорно за следење. Многу работи се случуваат одеднаш и ако им ја разместиш хронологијата ќе испаднат малку покомплицирани отколку што треба. Не знам која е точната цел на ова, ама не бев шокиран на начин на кој можеби серијата се надеваше дека ќе сум. Westworld на пример, многу поелгантно изведе ваков штос во единствената добра прва сезона.

Ова ми е можеби најголемата замерка за серијата, што некогаш непотребно жонглира со работи кои не дозволуваат да видиш дали има или нема една единствена кохерентна приказна во која ќе се слеат сите други. Верувам дека целото ова би изгледало далеку попристојно со соодветно уредување на сцените. Може ете, следниот пат кога ќе ја прегледуваш сезоната ќе знаеш на што да обрнеш повеќе внимание. Да, апсолутно вреди за второ гледање. 

Да кажам пак, Хенри Кавил е одличен избор за улогата. Како што сам тврди, фан е на игрите, ги читал и книгите, па дури и ова да е само дел од маркетингот за серијата, јас сум убеден дека го дава максимумот за Гералт и улогата ја игра со вистински ќеф. Не е тешко да ги приметиш резултатите и посветеноста, а и од каде е инспириран. Некогаш е толку сличен на Гералт од игрите што изгледа како да е баш лик од игра уфрлен во жива средина. Претежно е добро ова, особено ако сакаш да задоволиш и играчи и читатели, ама има една друга ствар што Кавил ја прави секаде каде што глуми и секогаш ме вади од фокус.

Примети го како вештачки се мршти. Прави некоја ствар со веѓите што личи како да е многу неприродна глума. Може едноставно е роден со тоа, не знам, ама знам дека истото ми беше иритантно и кога беше Супермен. Можеби и до мене е ова, не знам дали друг успева да го фати истово. Значи, знае да одглуми лик што е лут и бесен и да ти го продаде тоа, дали било Гералт или Супермен, ама секогаш кога ќе ги крене веѓите да се начуди на нешто, има некоја пластична гримаса. 

Остатокот од кастингот е исто добар, особено Данделион, или како што серијата се труди да го испочитува изворниот материјал - Јаскиер. Барем надоместува за секоја непростена секунда од комплетно промашениот кастинг за Трис. Ништо против актерката, меѓутоа кој и да ја режирал очигледно намерно решил да го уништи она што е специфично за Трис, барем според игрите. Разбирам дека уште сме 2019 и дека исфорсиран диверзитет е задолжителна состојка, затоа и серијата има повеќе црнци него The Wire, ама тврдам дека публиката има тотално различна претстава за Трис.

Јен од друга страна, ме изненади позитивно. Актерката солидно го доловува ликот и хемијата која ја делат со Гералт, суперхаризматична е, шармантна, дури и во сцените каде што глуми таква грбавка и ружна како женски Реми Малек. Сири е исто океј, иако на почетокот не можев да се одлучам за крајно мислење. Не знам што планира серијата со нејзе во следните сезони и колку оваа актерка ќе трае во улогата, ама ете, барем не превртував очи како за Трис.

Сѐ на сѐ, серијата испадна достојна адаптација што супер го носи тој магичен свет на ваков медиум. Ете му и шанса на Хенри Кавил да биде заборавен како Супермен заедно со лошите одлуки на Скот Снајдер. Потенцијалот на The Witcher е огромен и се надевам дека во следната сезона проблемите кои ги има оваа ќе бидат надминати. Очигледно е дека уште од сам старт продуцентите биле свесни дека ќе им биде дозволена уште една сезона, ама тоа е не е изговор за крш финти и сомнителни експериментирања при раскажување. Втората сезона би требало да се појави во 2021. До тогаш можеш да си се почастиш со неколкуте The Witcher книги за читање и секако трите игри.

Види такоѓе:

• Почетокот на The Mandalorian

Впечатоците од Star Wars Jedi: Fallen Order

Да не ти се верува дека ќе фалам нов Star Wars производ за толку кратко време. Дури и мене ми е неверојатно што има уште нешто добро ново Star Wars денес покрај The Mandalorian. Пројде еден месец откако Star Wars Jedi: Fallen Order е во оптег на неколку платформи и до сега немаше некој поголем скандал. Напротив, баш е одлично прифатена од публиката и тоа онаа пошироката, а не само фоките што возбудено ракоплескаат на било што Star Wars. Не би знаел дали некој конечно извлече поука после низа катастрофи или случајно потрефи вистинска нота, ама можам да потврдам дека Fallen Order е исклучително солидно Star Wars искуство.

Иако инцијално Fallen Order ме привлече со гејмплејот, приказната е она што ми го фрлаше контролерот во рака секогаш кога слободното време ќе создадеше прилика. Убаво е да се види интересна приказна за разлика од актуелната глупава и шуплива Дизни трилогија. Оваа во Fallen Order изгледа свежо, има добро осмислени и изградени ликови, вешто ја користи опширната Star Wars митологија и не бара од тебе да се преправаш дека ти се свиѓа за да крепиш смешни небулози на интернет. Раскажувачкиот потенцијал на Star Wars е многу повеќе од шаблоните воспоставени од оригиналната трилогија на Џорџ Лукас и мило ми е што франшизата повторно се разгранува во насока која не делува уморно.

Fallen Order се позиционира измеѓу приквел трилогијата и оригиналната трилогија, односно пет години по Revenge of the Sith и четиринаесет пред A New Hope и те става во улога на Кал Кестис, млад Џедај Падаван чиј тренинг е прекинат од Order 66. Кал успева да го преживее истребувањето на Џедаите и сега се крие од новосоздадената Империја на планета каде што расклопува бродови на отпад. Меѓутоа, и онака нестабилниот спокој на Кал ќе биде нарушен откако ќе биде приморан да ја користи Силата со што ќе го привлече вниманието на некои Инквизитори кои едвај чекаат да го збришат и последниот Џедај.

По една феноменална воведна мисија која те запознава со основната механика на играта, Кал успева да се побегне од Инквизиторите и да се поврзе со некои ликови чиј главен интерес се чини дека е опстанокот на преживеаните Џедаи. Ќе сопрам со спојлери за да не бидам ко оние проклетите јутјубери што сите можни спојлери ги имаа ставено во наслови на видеа што јутјуб секојдневно ми ги препорачуваше по неколку пати. За среќа, приказната е покомплексна и иако добар дел од главните сегменти ми беа испојлани, многу пати се затекнав изненаден од некои поситни детали.

Ќе прошеташ низ неколку планети, ќе видиш некои познати и многу непознати фаци, места кои никогаш претходно не си ги видел во Star Wars игра, а се дел од Галаксијата што ја знаеш. Ќе го видиш и одблиску оној спиритуалниот, мистичен тон на Star Wars кој е често изразен во некои епизоди од The Clone Wars серијата, а е некако жалосно занемарен во поновите филмови. Тоа ми е омилениот дел од Fallen Order, што не прави задршки кога решава да загази подлабоко во митологијата. Резултатите се претежно незаборавно епски.

Практично, Fallen Order го прави баш она што денес би можело да биде функционален Star Wars и на филм. Наместо да препишува неколку шаблонски Star Wars елементи, иновира со некои други постоечки и си создава свои, се надевам долготрајни. Дури и кога се обидува да ти се допадне со работи кои ти се познати од Star Wars, ти ги пакува и сервира како единствено, уникатно исуство. Нема ни ликови што се недоправени, нема магично моќни Рејови, туку сите што ќе ги сретнеш се со свои специфични карактеристики, логични постапки, животен товар и патување кое ги прави допадливи. Ликови со кои ќе сочуствуваш и природно ќе си инвестиран во нивната приказна и позиција во општиот наратив на Fallen Order.

Вакви ликови со повеќе од една-две карактеристики се уште една работа која отсуствува од денешниот филмски Star Wars. Не? Океј, тогаш како домашна задача размисли еве, кој е По Дамерон, кои се неговите особини, кое точно е неговото место во новите филмови и каков е неговиот придонес кон приказната. За бонус поени опиши ја приказната што се обидува да ја раскаже сиквел трилогијата.

Сега откако ја испофалив Fallen Order за создавање на исклучително возбудлива Star Wars авантура, ред е да го разгледаме самиот гејмплеј. Играта е претежно акциона авантура очигледно инспирирана од игри како новата Tomb Raider трилогија, па дури има и слични пазлови и гробници кои би ја разлигавиле и самата Лара Крофт. Ако тие предизвици ти изгледаат лесни, тепачките во Fallen Order може да се наштелуваaт на тежина која позајмува механики од Souls игрите каде што секој потег треба да ти е прецизно пресметан ако сакаш да преживееш.

Ми се свиѓа и што моќите и способностите Кал Кестис ги добива ситуационо и не го достигнуваат степенот на The Force Unleashed каде што си семоќен богочовек чија Сила и лајтсејбер се практично незапирливи елементи. Нормално, игрите се различен жанр, ама некако очекував во еден момент Fallen Order да почне да исполнува такви насилни фантазии. Можеби вака е пологично бидејќи Кал не е баш созреан Џедај, па механиките ги учи така попатно. Но, има делови од нивоата каде што поминувањето на одредена препрека премногу се ослонува на комбинирање на тие неколку механики, па не само што престанува да е предизвик туку станува и досадно. Тоа трчање по ѕидови и лизгање по удолници имаат ограничен рок на забава.

Играта трае изненадувачки долго за ваков наслов од 2019. Нема да си под дваесет саати играње, што е сигурно супер ако си ја платил целосната сума. Нема ни микротрансакции, иако има механизми како ЕА би можеле лешперски да ги протнат во иднина откако сите ќе се сложиме дека го направиле правилниот потег со немање микротрансакции и слично. Пример, Fallen Order нуди еден куп пончоа во кои можеш да го облекуваш Кал и кои се собираат низ локации во играта, меѓутоа многу е лесно уште толку пончоа и скинови да ги понудиш за вистински пари.

Без глупи потези од EA и ваква каква што е, Fallen Order има потенцијал да прерасне во следната голема Star Wars гејмерска франшиза, па во иднина да видиме и други наслови со други Џедаи. Можеби и надградба на гејмплејот каде што играта би имала поголем отворен свет со сајд-квестови и слични активности за малку да се разбие линеарноста. Не сум бил вака возбуден за Star Wars игра од The Force Unleashed навака, па ете тоа нека е бонус аргумент за мојата топла препорака. A, за тие што ја играле и сакаат уште од приказната, скоро се заокружи и приквел стрип мини-серијалот, Dark Temple.

Тринаесет години Crapwerk

Поради минималната активност што ја имаше Crapwerk оваа година како блог, не бев ни сигурен колку точно години полни. Ете, тринаесет биле. Не дека се толку многу, па сум престанал да ги бројам, туку за жал во последно време оваа пишувачка активност ми е сè полуксузно хоби што некогаш не сум во тек ни со сопствениот блог. Не е само недостатокот на време, туку очигледно е дека и интересите не ми се толку опширни како во, не знам, можеби 2015 кога сум иштракал 140 текстови за секакви филмови, серии, игри, стрипови...

А, па да не почнувам за тоа во какво тажно ќоше е втурната денешната поп култура, онаа што некогаш јако ме привлекувала. Немам толку енергија за тоа. Едвај постигнувам да се напроливам по Star Trek: Discovery и новата Star Wars трилогија, а камоли да се занимавам со родовите студии на Terminator: Dark Fate или која и да е друга култна франишиза што си погина годинава обидувајќи се да задоволи непостоечка публика. Слава им.

Со ова предвид и овие дваесетина постчиња до сега објавени во 2019 се сосема таман. Доволно за во иднина да ме потсетат како сум бил испровоциран од тогашната мејнстрим забава. Не е дека немаше интересни ствари до сега. El Camino беше супер пример за како може да разграни приказна од познат основен материјал без да му се измоча во уста на истиот. The Mandalorian пак потсетува дека Star Wars има уште приказни за раскажување. Го болдирав приказни зашто сериозно не успевам да склопам што се случува во актуелнава трилогија.

Најмногу ми е криво што на музички план 2019 некако преслабо испорача за мој вкус. Претходни години што сè немаше, еј. Од секој жанр барем по неколку албуми што се тркаа за прво место. Ете упорно се трудам од летоска да склопам плејлиста со омилени албуми од 2019, ама ужасно тешко ми оди. Иако утепав од слушање неколку овогодинешни албумчиња, некако пак се враќам на претходни години што до лани не беше толку чест случај. Лани само рап плејлистата беше обемна, да не збориме за други жанрови. А, сè уште секојдневно следам изданија и преслушувам тон музика. Ретко што потазе допре до мене.

Но, еј. Имаме уште малку 2019 на располагање. Роденденскава прилика сакам да ја искористам да ве поздравам вас што ме читате низ годиниве, а и што од скоро ме гледате како си пијам пиво на YouTube дур играм глупи игри. Тие што ве познавам лично и вас што никогаш не сум имал прилика да ве запознаам, а со години Crapwerk нè поврзува. Душава ми е полна што сте тука сите овие години, особено вие што ве познавам само преку Crapwerk. Фала ви.

Традиционалната роденденска листа на постови е исто смалена во однос на претходните. Ќе бидам среќен ако догодина имам повеќе постови отколку што блогов ќе има години. Сепак, нешто сакам да издвојам и од оваа, па бујрум:

Посебниот Џедај

Третата True Detective

Селекција од Love, Death + Robots

Свршница

Залезот на MMORPG жанрот

Покемон, другар мој

Не сум убеден за The Witcher серијата

Ретроспектива на Batman Forever

Назад на Островот: Петнаесет години од почетокот на Lost

За Joker

Почетокот на The Mandalorian

Не беше многу одамна кога Боб Ајгер, извршниот директор на Дизни, зборуваше како општиот замор и презаситеност на публиката од Star Wars имале врска со неуспехот на последните филмови. Не знам како три-четири нови Star Wars филмови од кои некои не се воопшто поврзани меѓусебно може да те презаситат, но во ред. Тоа му е работа на Боб Ајгер. Секако не може да ти рече "никој не се стрча да го гледа Solo зашто повеќето не ги заболе за таков филм". Но, мислам дека поширката публика ја напушти франшизата уште со The Last Jedi. Значи, може да се правиме наудрени колку сакаш, ама Star Wars никогаш не бил понепопуларен. Па, затоа периодов ќе чуеш гласини како Дизни модуларно го скрпиле Rise of Skywalker и прикажуваат различно склопени верзии на тест публика.

И, глеј чудо. Неделава излегоа првите две епизоди од првата Star Wars играна серија The Mandalorian и интересот за франшизата нагло ескалираше. За само неколку денови, замисли. Сепак можело, а? Кога Star Wars ќе заврши во правилни раце, сепак може да биде квалитетен, свеж и да не те "презаситува". Мислам дека сите таму во Дизни се веќе свесни како и зошто е заринкана новата трилогија и баш изгледа како The Mandalorian да бива поштеден oд одлуките во кои поголем удел има козана Кејтлин Кенеди. The Mandalorian го движат Џон Фавро и Дејв Филони, господа кои се многу покомпетентни и од идиотон Рајан Џонсон, а по само две епизоди тоа е скроз евидентно.

Филони знае како да се справи со Star Wars во телевизиски формат. Ако се сетиш какви работи правеше со The Clone Wars јасно ти е дека нема подобар човек од него за во тимот на Џон Фавро за создавање на серија како The Mandalorian. Филони ја познава душата на тој опширен Star Wars универзум, знае што и како функционира, а на моја голема радост, сосема е способен да инкорпорира вестерн елементи во Галаксијата далеку, далеку. Тоа веќе многу пати го докажа и во The Clone Wars. А, The Mandalorian е всушност баш таков вселенски вестерн каде што е потребна вештина за соодветно да се изведе, a да не изгледа како комплетно друг свет отсечен од Star Wars. 

Ајде, без спојлери. The Mandalorian следи засега неименуван мандалориски платеник кој се ашка низ подземјето на галактичките вукојебини и извршува разни задачи. Серијата се случува по падот на Империјата и пред настаните од The Force Awakens, па таму владее уште поголемо безредие. Стормтруперите се распуштени и можеш да видиш како некои од нив работат и како приватно обезбедување на сомнителни криминални фаци. Светот е прљав и непријатен, а кантините кои отсекогаш изгледале како опасно место, сега од перспективата на лик како Мандалоријанецов, додатно личат на локали кај што не стапнуваш освен ако ептен не мораш. Шпагети вестерн амбиентот е целосно доловен во контекстот и е надополнет со прикладна музика која никако не може да ми излезе од глава.

Еден од најпривлечните моменти во серијата ми е тоа што иако приказната ја позиционира во опширен свет, не се обидува да ја расфрла насекаде. Ова е серија за еден лик и засега е фокусирана на него и на она што му е главна дејност. Не се расплинува со паралелни приказни како што мислев дека ќе тера во втора епизода. До сега имаше така кул вестерн акција и престрелки што во секој момент очекував да се појави млад Клинт Иствуд од под шлемот. Сепак, Педро Паскал е повеќе од доволен за улогата. Иако лицето му е скриено, така добро е изрежиран да можеш да му ги осетиш емоциите дури и во сцени без никаков збор. 

Тоа е уште една од посилните страни на The Mandalorian, начинот на кој мајсторски ја раскажува приказната само со визуелен јазик. Да, првата епизода има постандардна експозиција колку да ги стави стварите во погон, ама понатаму си тече природно без да замара со згуснати информации. Можеле комотно да користат некаква нарација во прво лице, ама само би била вишок во случајов. Во цела втора епизода едвај и да има некаков дијалог и прекрасно е изведено. 

Се надевам дека серијата ќе го сочува стилот воспоставен во овие две епизоди и во следните шест. Потенцијалот е огромен. Атмосферата е совршена за да се раскаже ваква приказна, а со извонредниот баланс на акција, мистерија и умерен хумор - серијата до сега ветува многу. Искрено, не знаев што да очекувам. Се плашев дека премногу ќе се заснова на сервисирање фанови со постојано фрлање познати парчиња во фаца. Но, наместо тоа, внимателно се труди да се осамостои додека Star Wars елементите ги нуди природно како дел од светот. Нема намигнувања со стари фори, барем не онака како што разни продолженија мислат дека тоа ги врзува со основниот материјал. 

После долго време сум пак возбуден за Star Wars. Од актуелната трилогија кренав раце, ама ќе oставам простор на The Mandalorian да продолжи да ме освојува. Интересна е, стилски е прејака, има главен лик што инстантно го прави допадлив и во ниеден момент не осетив дека рециклира и препакува било каков претходен Star Wars, па дури ни Боба Фет. Уште да остане чиста од било какви трендовски политички струи и ова има шанси да ми биде омилената серија од 2019. Во секој случај, догледувам до крај и се надевам дека квалитетот ќе се одржи на исто ниво.

Види такоѓе:

• Не сум убеден за The Witcher серијата

Утринско драмење за World of Warcraft: Shadowlands

На овогодинешниот Blizzcon чекав само една работа - точниот датум за Warcraft III: Reforged. Знам дека најавата за Diablo IV беше неизбежна после ланската катаклизма со Diablo Immortal, како и најавата за нова досадна World of Warcraft експанзија, ама 2019 е при крај, а јас се надевав дека ќе играм Reforged до декември. Тоа "наскоро" лесно може да се претвори во класичното "ќе ја одложиме малку за да ја дотераме дополнително за вас, играчите". Што од една страна е можеби малку чудно зашто не беше вчера најавена играта, ама од друга и разбирливо со оглед на тоа дека одамна оваа компанија е далеку од нејзините златни денови. 

А, кога сме кај далеку од златните денови, ајде да помуабетиме за новата World of Warcraft експанзија, Shadowlands. Некако се надевав дека после лошиот одзив на Battle for Azeroth, која патем успешно ја прерипав, Blizzard ќе сконтаат што функционира за играчите, а што не, па ќе понудат нешто посвежо и инспирирано. Но, очигледно уште не. Shadowlands, иронично сместена во задгробниот живот на Warcraft фолклорот, ми изгледа дека е експанзијата што конечно ќе фрли една убава лопата земја врз играта. Веќе мириса малку чудно од Battle For Azeroth навака.

Ова што во моментов е познато за Shadowlands воопшто не ми изгледа привлечно. Само пет нови територии, без нови класи и раси за играње, туку само дополнителни визуелни штимања за постоечките, осум данџни, рејд секако и една нова глупост што треба да го оправда отсуството на идеи за асален ендгејм. Torghast, Tower of the Damned е нов данџн во кој ќе можеш да влезеш сам или со група и секое претрчување ќе ти е различно затоа што нивоата внатре ќе се генерираат процедурално. Сега не само естетски, туку експанзијата и духовно ќе може да потсеќа на Diablo и сличните игри каде што постојат вакви бескрајни инстанци. 

Наместо играта да се фокусира на MMORPG аспектот и да научи лекција од Classic додека не е касно, дополнително се изолира во поакционен RPG жанр. Види ги денес двете World of Wacraft игри. Во едната уште се чекаат редици за да влезеш на сервер, а другата е празно шарено корејско ММО кое е несигурно кон сопствената публика. На крајот на краиштата, не ти ни требаат нови класи и раси. Ниту нови зони за да направиш добра игра или експанзија. World of Warcraft има огромен, огромен свет и површина која може да се искористи за нови свежи гејмплеј механики и ова веќе ми е скурчено да го зборам. 

Старите зони дремат така замрзнати во време и можам да ценам дека и од фолклорен аспект е така. Пример, кога денес одиш во Пандарија, искусуваш друг момент во временскиот континуитет на играта и не би било логично од нигде никаде да почне да се случува некој динамичен настан како во RIFT (амин!) или Guild Wars 2, бидејќи тековната експанзија постои во друго време. Не можеш да фрлиш демонска инвазија во териториите од Warlords of Draenor и тоа да има смисла. 

Меѓутоа и покрај таквите енкапсулирани зони, Азерот е доволно широк за да послужи како игралиште за порандомизирани настани кои би биле базирани на актуелната содржина. Еве, Shadowlands те праќа во задгробниот живот, од синематикот гледаш дека има некаков процеп до таму, па зошто такви "рифтови" да не се отворат и над Танарис и не знам, да дојде процедурално генерирана армија од другата страна и да треба играчи од сите левели да се организираат да ја победат. Со Torghast ја имаат и функционалноста спремно, само треба да ја имплентираат на неколку други места.

Знам дека со години кенкам за RIFT механики во World of Warcraft, ама тврдам дека тоа може асално да ја размрда играта и да ја тргне од досадниот шаблон на нова експанзија каде што сите случувања се сконцентрирани во едно мало ќоше. Ете, пример со Battle of Azeroth. Се случи ли "битката" надвор од тие четири-пет зони? Не. А, што прават Blizzard со старите територии сега? Епа, од Shadowlands ќе имаш некој воведен квест по кој ќе ти се понуди опција да се левелираш во експанзија по избор.

Левелите во Shadowlands ќе се компресирани и максимумот ќе биде 60, па така што до 50-ка квестај кај сакаш и после елај си во новите пет непривлечни зони. Ова со кратењето на левелите и не е така лошо, 130 левели за нови играчи изгледаат како преголем залак иако реално не се, ама сепак делуваат како влечкање. Мислам дека во моментов нема детали за како ќе биде решена нстанцираната содржина и како точно ќе скалира. Фино би било да можам да ги прескокнам веќе досадните данџни до Cataclysm додека стигнам до 50. 

Со ова всушност гледаш колку е играта стара и дека можеби опциите за нејзиното вистинско ревитализирање се ограничени. Ама, сигурен сум дека нема уште долго да тера со ваков тип на експанзии чиј придонес е моментален и незначаен долгорочно. Ако веќе целата претходна содржина ја тргаш настрана, ја стеснуваш на 50 левели и ја нудиш опционално, тогаш таа содржина што е актуелна треба да е вистинска, голема надградба. Истото што сега ќе можам да го правам секаде, ќе го правам и во новата, ама поспоро? Веќе е досаден овој концепт во World of Warcraft и намалувањето на претплатниците од експанзија во експанзија го докажува тоа. 

Првпат се осеќам волку рамнодушно за експанзија. Не ја играв Battle for Azeroth, ама следев што се случува со приказната и слично. Сите случувања таму ми ја направија Shadowlands дополнително непривлечна и од тој аспект. Не можам веќе да следам како ја форсираат Силванас во ваков негативец. Приказната е некако искомплицирана и на сите страни, а уште помалку би одел некаков задгробен живот кој во тематскиот контекст на Warcraft ми изгледа подалечно и од кунг-фу панди на скриен мистериозен остров.

Но, очигледно Blizzard се трудат и тие да се дел од актуелниов бизарен тренд со помрачни MMO експанзии. FFXIV ја објавија Shadowbringers (многу слична на Shadowlands), ArcheAge имаат нова содржина што се вика Shadows Revealed, па дури и Destiny 2 одат во слична насока со Shadowkeep. Нема шанси да е ова случајно. Сепак, колку треба да си стварно мотивиран за да останеш во ваква игра каде што основната содржина ќе ја спржиш за десетина денови? Затоа и се надевам дека баш Shadowlands e последната "голема" дестинација на оваа World of Warcraft. Сосема би било прикладно, дури и поетски, овие наши авантури да завршат тука додека го правиме првиот чекор во World of Warcraft II. 

Види такоѓе:

• Недела-две со World of Warcraft Classic
• Залезот на MMORPG жанрот

El Camino, (не)потребниот шлаг на Breaking Bad финалето

Крајот на Breaking Bad е еден од најдобрите завршетоци на серија што сум ги видел. Можеби и најдобриот. Ретко што успева да удри со таков емотивен интензитет и чиста телевизиска беспрекорност. "Felina" останува со тебе долго откако ќе завршиш со гледање. За некои од работите е потребно време да ти поминат низ систем, да сопреш малку и да рефлектираш. Breaking Bad често овозможува такви возења, но ова е тоа конечното каде што сите доаѓаат до некаква финална точка. Затоа и ми беше чудно што сепак се реализираше овој Breaking Bad долгометражен филм El Camino кој намерава да доврши нешто кое изгледаше како да е веќе готово.

Судбината на Џеси Пинкман во "Felina" ја сметав за разрешена. Имајќи ја предвид неговата ситуација до самото финале на серијата, она што се случи со него на крајот беше доволно за ја му ја заокружи приказната. Слободата, буквална и фигуративна, беше најважното за Џеси во тој момент, а Винс Гилиган му овозможи најпосле да ја добие. Можеби за првпат во целата серија, Џеси Пинкман не беше ничиј заложник. Го видовме ослободен од секакви дроги, нео-нацисти, Волтер Вајт и сомнителните бизниси. Не беше важно кај спичи со колата, изгледаше среќно и насмеано со новата прилика.

Мотивот на El Camino е да понуди одговор на тие кои ги копкало што всушност се случува со Џеси одма после таа сцена. Ова и најмногу ме имаше исплашено пред да го гледам затоа што сметам дека тој исход што го понуди последната епизода на Breaking Bad е апсолутно задоволителен и е во полза општо на целиот наратив. Но сепак, постоењето на овој филм е доказ дека Винс Гилиган не мисли така. После неколку денови инат, седнав го изгледав и наспроти мојот "голем страв", филмот не е лош. Дури е и безопасен кон изворниот материјал. Нема баш многу што да додаде, а за цела среќа, ниту пак одзема нешто од Breaking Bad. Никако не го нарушува тој впечаток. Си се држи настрана од тоа и е фокусиран исклучиво на судбината на Џеси. 

Па така, El Camino e сосема безболен и слободно би го препорачал на тие што ја изгледале серијата до крај. Океј е за тоа што е. Не функционира како засебно дело, за жал. Мора да имаш гледано Breaking Bad, да ги познаваш ликовите и нивната судбина. Филмот има едноставна приказна која комотно може да се збие и во дваесетина минути,  нешто како она "The New Man In Charge" што излезе по финалето на Lost. Но ете, Гилиган одлучил дека треба да трае цели два часа и многу од наративните контролни точки да бидат проследени со флешбеци кои треба да одат во прилог на моменталната ситуација. Некои од нив се така конструирани како засебни парчиња, па дури и кога не ја крепат тековната приказна со мотиви и контрасти, изгледаат целосно.

Сите тие идеи личат како да тлееле во умот на Винс Гилиган сите овие години, па сега конечно испукале на површина. Општиот сензибилитет и темпото се секако различни од Breaking Bad, но не ни треба да очекуваш нешто такво. Она што најмногу ми недостасува во El Camino се кинематографските детали што правеа Breaking Bad да е така визуелно атрактивна серија, со ситни финти што може ќе ги пропуштиш на прво гледање. Начинот на кој е режиран El Camino некогаш повеќе личи како имитација на таа постоечкa рамка. Претежно можеш да осетиш дека е граден од истата материја, ама некогаш изгледа толку многу туѓо и чудно. Или можеби само отсуството на визуелната симболика која се движи паралелно со приказната ми го прави ова, не знам.

Што се однесува до приказната, ова изгледа како најбезбедната опција за едно вакво продолжение. Ќе ценев малку повеќе тензија и неочекувани прсврти. Сега не Волтер од гробот да стане, ама ретко кога се чувствуваше некоја преголема напнатост. Дури и во сцените каде што Џеси е очигледно во опасност не бев целосно убеден. Единствената сцена што беше јако ефективна, онака баш својствено за материјал потпишан од автор на Breaking Bad, е оној флешбекот во пустината со Џеси и Тод. Иако го знаев исходот на ликовите, ми сопре дишењето на неколку секунди. Другото е многу помлако. Значи види, немам проблем ни со оваа траекторија, ама некако ми е нетипична во однос на ситуациите во кои сум се навикнал да ги гледам овие ликови.

Другата приказна за El Camino што Гилиган ја имал како идеја била Џеси да е веќе некаде далеку пребеган и пак инволвиран во некаков криминал. Можеби пак таква приказна ќе била поадекватна за "осамостојување" на филмот, меѓутоа не ја гледам потребата. Ако веќе правиш филм исклучиво за Breaking Bad фанови, фер е да ги опслужиш прописно. Во овој контекст, секоја чест за тоа како успеале да го прошверцаат Брајан Кренстон на сетот во Албакерки без да протече некоја слика во јавност. Во 2019, замисли. Но, Волт е само еден дел од она што е на располагање за посветената Breaking Bad публика. El Camino има уште многу, многу референци.

Еден од најзабавните моменти во El Camino ми е Тод. Тод е еден од најјезивите ликови што некогаш се појавиле на телевизија, а така презентиран да никогаш не си точно сигурен со кој си имаш работа. Таков е незгодно непредвидлив, со постапки што некогаш тешко можеш да ги сместиш во оној социопатски архетип често користен во фикција. Тод упорно делува кротко и пријателски, а спремен е на секакви ужасности кои ги прави онака лежерно и рутински, што не си баш сигурен дали воопшто е свесен за природата на неговите постапки. Никогаш не би сакал да сум близина на Тод. Толку ми е станат одвратен што имам лоши чувства кон Џеси Племонс, а човекот само си ја работи работата. 

А, кога сме кај работа, морам да ги пофалам сите актери што се дел од El Camino. Стари ликови или нови, секој максимално се труди да го направи сопствениот најуверлив што може. Арон Пол иако го достигна врвот со Џеси во Breaking Bad, има и тука многу прилики кои му овозможуваат да блесне пак со ликот. Одличен актер е, не знам уште колку време ќе му биде потребно да закачи некој проект што ќе му го однесе талентот во нови предизвици. Супер е и во BoJack Horseman, дај да го видиме во нешто поживо. Ете, се приклучува во третата сезона на Westworld, ама после катастрофалната втора, немам желба да ја гледам таа серија пак.

Искрено, се надевам дека со ова завршува гранењето на Breaking Bad приказната. Ново Better Call Saul или El Camino би било премногу. Знам дека може уште да се цеди од ова, ама кога е доволно? Талентот на Винс Гилиган е евидентен и сигурен сум дека е способен да осмисли нова свежа приказна. Можеби и не е лесно да излезеш од таа сенка на Breaking Bad и да градиш над тие стандарди, меѓутоа автор од овој крој нема шанси да го има само ова на располагање или па латино верзијата на истото. Мора да може повеќе. Ајде, време е.

За Joker

Никогаш не успеа да ме превозбуди Joker филмов. Ни кога го најавија, ни после првите трејлери, а ни Хоакин Феникс иако ми е добро познат неговиот гигантски актерски капацитет. По повеќе од десет години уште ми е свеж впечатокот од Хит Леџер, а и без тоа си викав што ќе ми е Џокер филм - два-три филмови се недоволни да го исцрпат ликот за сега да гледам вакви самостојни интерпретации на неговиот постанок. Се разбира, бев малку во право, ама малку и не баш. Joker е само океј филм, често и просечен. Не е воопшто лош, ама не е ни најбрилијантниот на сите времиња.

Многу поинтересна ми е неговата позиција во моменталниот мејнстрим загушен од погубни либтардски идеали чии жртви веќе се најголемите филмски и телевизиски франшизи. Тоа и ме испровоцира да одам во кино, да видам што е тоа што запали и растревожи еден голем круг на критичари кои изминативе неколку години заборавија дека можеш да се забавуваш и без политички контекст. Истите тие што скоро удрија по Дејв Шапел, сега му се навртени на Joker, а јас немаше шанси да пропуштам да го погледнам тој оган одблиску.

Сепак, Joker не е воопшто "опасен" колку што некои сакаат да го претстават. Има многу, многу пострашни работи кои се надвор од стриповската фикција и би можеле да поттикнат ситуации од какви што стравуваат душебрижните критичарчиња и белите тетки на интернет. Ваквите филмови не се тие кои се навистина скршени и сигурен сум дека на многу од луѓето ова е им е кристално јасно, ама па полесно се решаваат проблемите кои сами ќе си ги измислиме. Joker само уште еден филм од многу какви што отсекогаш можеле да се сретнат во кинематографската историја. Е, сега оттука надолу продолжувам со спојлери.

Наспроти трендот со заеднички универзуми кој изминатава декада е ткивото на разните филмски и телевизиски адаптации на стрипови, Joker се стреми да стои засебно. Самото тоа откинување од таков постоечки континуитет овозможува поголема креативна слобода која режисерот Тод Филипс не се воздржува да ја зграпчи. Џокер е еден од најкомплексните и најслоевитите ликови во стрип. Има толку многу начини да му пристапиш и карактеристики од кои можеш да разгрануваш цели приказни.

Интерпретацијата на Тод Филипс се обидува да понуди приказна која се занимава со ликот пред да стане она што денес го знаеме како Џокер. Или барем, како што и самиот Тод Филипс вели, некој што инспирира друга будала да стане Џокер како што знаеме денес. Иако филмот воглавно се дистанцира од The Killing Joke на Алан Мур, приказна која често се користи како основа за ликот, со ова Тод Филипс вешто се штити од тие неколку кловнови кои не успеваат да направат разлика помеѓу адаптација и интерпретација. Мора да има такви.

Приказната во Joker иако е свежа во однос на тоа што можеби претходно си го видел или го знаеш за ликот, некако премногу се потпира на познати клишеа кои фикцијата често ги користи за да создава социопати и психопати. Го нема оној постулат на Алан Мур од The Killing Joke за "еден лош ден". Барем не е така експлицитно присутен како што можеби ќе очекуваш да биде. Артур Флек има повеќе лоши денови кои го обликуваат во Џокер, па тој колапс во комплетен мрак се случува постепено откако ќе се изрони дел по дел.

Трагично го кршат повеќе неприлики, а некогаш изгледа како да ја кани публиката да навива за него без нагло да ја сврти ситуацијата наопаку и јасно да ги прикаже последиците. Храбра и ризична одлука, ама почитувам што не ја потценува сопствената публика. Остава сам да сфатиш дека ако си доволно глуп или психички нестабилен за да те инспирира некој како Џокерот, тогаш заслужуваш да те застрелаат специјалци во глава со снајпер.

Да беше било кој друг актер наместо Хоакин Феникс, сигурен сум дека Joker немаше да ја има истата ударна снага. Феникс е внесен во ликот и со неговиот доминантен перформанс упорно ги вади сценаристички шаблони од нивниот иницијален просек. Совршено е вклопен во тактот на ликот и дури и физички прогресира заедно со него. Во која и да е ситуација сместен Артур Флек, тоа Хоакин Феникс генијално го пренесува преку поглед, говор на тело или некаква гестикулација. Не мора ни да е вербален за интензивно да ја осетиш неговата општа состојба или намера. Ова е еден од најдобрите актери на денешницата и стварно е привилегија да посведочиш ваква мајсторија.

Морам да ја пофалам и режијата и феноменалната фотографија. Одлично го надополнуваат општиот тон и амбиент на филмот. Секој еден кадар преполн со детали, внимателно осветлен и со прекрасна композиција. Од друга страна, музиката и не ме воодушеви премногу, зошто освен неколку познати песни, не успеав да приметам ништо друго. Некако се сомневам дека тоа била намерата на самиот филм. Како и да е.

Е, сега. Не можеш да зборуваш за ниеден Џокер без да спомнеш некој друг. Барем јас не можам. Џек Николсон и Џаред Лето нема да ги коментирам. Особено овој вториот што им праќаше стаорци на колегите додека се спремаше за улогата за на крај филмот да го заебе комплетно и него и сите инволвирани. Лето е супер актер, ама очигледно има менаџмент кој не успева да препознае лоши кариерни одлуки. Марк Хамил е исто надвор од категоријата бидејќи само го позајмува гласот, па така останува засекогаш непреболениот Хит Леџер.

Џокерот на Хит Леџер сè уште повремено ме прогонува. Без разлика колку е добар Хоакин Феникс, оној Џокер од The Dark Knight ми е многу позастрашувачки. Всушност, и застрашувачки воопшто, зашто никогаш не осетив таква закана од овој Џокер на Феникс. Ниту пак осетив дека е генијалниот манипулатор што подоцна царува со готамското криминално подземје. Да, ментално е нестабилен и насилен, ама доколку не му застанеш на патот, не би требало да имаш проблем со него. Од тоа што филмот го зборува, не изгледа како некој што е природно злонамерен туку некој кој бидува таков поради одмазнички мотиви. Ќе преминеш улица и океј си. Додека Џокерот на Леџер ќе премине со тебе.

Пред да кажеш дека ова е филм за почетокот и дека можеби не е оформен како таков - стој. Ова треба да е целосен филм. Не е филм што прави подлога за продолжение. Барем така се надевам. Ова е едноставно филм со поинаку развиен Џокер кој лично не ми е толку ефективен како онаа хаотична енергија на анархистичкиот Џокер од The Dark Knight. Можеби и гласините се сепак точни, дека ова оригиналното сценарио за Joker не ни било Џокер филм туку е подоцна адаптирано од студиото. Џокерот на Хоакин Феникс е и првиот што нема некаква комична нота и тоа му недостасува на филмот, а и ликот. Не барам да кажува смешки во секоја втора сцена, ама ликот ќе беше многу побогат доколку протнеше некоја успешна фора. Такви детали знаат да се многу значајни, не ми е јасно како се изоставени.

Но, Joker ќе добие уште многу награди и признанија. Веќе собра неколку. За Хоакин Феникс комплетно заслужено. Штета што остатокот од филмот е просечен, а критиката која не е негативно настроена кон него го слави во друга крајност, па се добива некој впечаток дека ова е најдобриот филм во поновата историја. Сосема е далеку од тоа, ама среќен сум што конечно мејнстримот е вака јако поларизиран. Убаво е ваква галама малку да ги размрда работите и да видиме дали е возможно поп културата навремено да се спаси од обидите за монетизација на трендовски политички струи и да ја врати забавата во преден план, па макар била и ваква провокативна.

Види такоѓе:

• Бетмените на Тим Бартон
• Нолановата Бетмен трилогија
• Justice League и пластичниот Холивуд
• Ретроспектива на Batman Forever
• Batman: The Killing Joke на Алан Мур и Брајан Боланд