Петнаесет години Crapwerk

Иако вторава пандемиска година не беше најсјајна на неблогерски план, некако успеав да го довлечкам Crapwerk до петнаесетгодишнина. Петнаесет години цели. Како звучи ова, а? Мислиш е мобилен оператор. За жал, настрана од релативно редовното пишување постови, Crapwerk некако ми се слизна од активностите што лани почесто ги фурав. Twtich каналот ми фати прашина малку, ама ете среќен сум што барем со Discord дружината си цепаме со нови игри и по некое претпазливо пиво и мезе. Многу ми е ќеф што го заживеавме тоа.

Фала на сите што низ овие петнаесет години го толерирате местото кое Crapwerk го окупира на домашниот интернет простор. Фала и за секоја дискусија што се појавила после блог-пост. Иако често сме се сложувале, мило ми е за секоја прилика каде што сме си ги вркстиле ставовите. Ама, ајде да не нè убие романтикава. Веќе секоја година верглам некоја варијанта на истово.

 

2021 беше малку пораздвижена на поле поп култура, па така некои од темите што ги прошалтав на Crapwerk ми беа многу позабавни од ланските. Го испративме Бонд на Даниел Крег, се подлажавме со нов MMORPG наслов, цепевме дрва во нордискиот задгробен живот, светот испадавичари за глупа корејска серија, ама најјакото ми е што годинава конечно се случи саглам адаптација на Dune. Филмот ме мотивираше да ги грабнам и другите книги на Френк Херберт во серијалот и презабавно ми е.

За тоа во некоја друга прилика, а сега без тупење - следува традиционалната компилација на постови што добиле најмногу љубов од последниот роденден на Crapwerk до денес. Ете така. Се читаме наскоро.

Ни спотребал нов The Matrix

Да не гледав некоја друга Squid Game?

Зараза на месецот: Valheim

League of Legends е сѐ уште најмизерната игра на светот

Епскиот Zack Snyder's Justice League

Филм на неделата: Dune (2021)

Ептен, ептен први впечатоци од Cyberpunk 2077

Се сеќава ли некој на Game of Thrones?

Втората тура Love, Death + Robots

Ретроспектива на Last Action Hero

Не го бива ова Masters of the Universe: Revelation 

Втората сезона на The Mandalorian

No Time To Die и крајот на Бонд ерата со Даниел Крег 

Селекција од Рики Морти

Има ли пилот во Титанот? 

Сакам уште Arcane

Мислам дека можам одговорно да потврдам дека Arcane е најдобрата адаптација на игра што сум ја сретнал до сега. Без претерување, факти се ова веќе. Можеби е до минималната изворна основа која овозможува поголем креативен простор за Arcane поопуштено да дише, не знам, ама ова што го видов во овие девет епизоди ме шокираше колку е добро. Ликовите, кинематографијата, амбиентот, приказната - некако сè е убаво составено да функционира.

Најсилната страна на Arcane е што не се брза никаде. Гради бавно, посветува доволно време на ликовите, деталите на светот во кој се случува, сè со цел да те приврзе со мотивите и конфликтите. Внимателно ја тинтра секоја перспектива, успева да биде исклучително сериозна и емотивна, па и да не си запознаен со она минимално парче фолклор што го црпи од League of Legends, пак ќе можеш удобно да се внесеш во наративот без прашалници.

Arcane го одржа квалитетот по првите три епизоди. Очигледно, патот за кој се одлучи серијата беше јасно зацртан и прецизен, без ниеднаш да се расклати или да се сопне. Ниту еден аматерски пропуст. Компактно и концизно. Веројатно ова е производ на јасна визија и цел, нешто што често отсуствува кај слични екранизации кои го губат идентитетот обидувајќи се да се обратат на поширока публика. Arcane речиси магично успева да ја најде таа функционална средина.

Сигурен сум дека и да не си запознаен со било што од League of Legends лесно ќе можеш да ја видиш брилијатноста на серијата. Иако ми е потешко да се позиционирам од таков агол, некогаш толку се внесував во приказната што заборавав од каде точно потекнува. Секако, има еден куп референци што се тука да им намигнат на играчите, меѓутоа Arcane не изгледа дека е преоптеретена со задоволување на таа публика. Можеби во иднина ќе се малку повеќе фокусирани на експанзија кон потесниот League of Legends фолклор, основата сега е цврсто поставена за да одат било каде. 

Со етаблиран концепт за хекстек и успешно позиционирање на спротиставените страни, Arcane конечно ќе може да завземе уште поакционен облик во следната сезона. Не дека недостасуваше, акцијата беше одлично дозирана во овие девет епизоди, меѓутоа завршната нота ветува уште повозбудлив правец. Изворот иако е мал, има богатство таму што чека да биде истражено. 

Видовме само мал дел од светот, што и покрај густата презентација остава простор да бараш уште. Сакам некогаш да видам ја видам и помистичната страна на Рунтера, сакам приказни со Малзахар, Ка'зикс, Вел'коз и целиот тој космички хорор кој пефектно може да се вклопи како фракција што дополнително ќе го искомплицира конфликтот помеѓу Пилтовер и Заун.

Затоа се радувам што Arcane испадна вака успешно. Си ја обезбеди иднината со најавената втора сезона, а доколку останат доследни на истиот квалитет, сигурен сум дека ќе ги сркаме приказниве со години. Ја имаат добитната формула, искрено се надевам дека нема да им се сруши врз глава. Riot одржаа лекција на многумина со ова. Arcane воспостави нови стандарди за како треба да изгледаат адаптации на видео игри и баш ми занима дали и некои други компании со потенцијал за разнесување на нивната интелектуална сопственост по други медиуми си прибележаа тоа што треба во тетратките.

Пукнав некоја League of Legends партија деновиве. Уште е истата токсична депонија како и секогаш, ама даваат бесплатни скинови за Вај, Кејтлин, Џејси и Џинкс базирани на нивните Arcane варијанти што се добиваат ако победиш една или изиграш три партии. Собрав три, последниот за Џинкс ќе биде достапен утре за отклучување. Скиновите се временски лимитирани, па така што ако си колекционер, сега е шансата да лапнеш нешто муфте.

Види такоѓе:

• Почетокот на Arcane, анимираната серија базирана на League of Legends
  
• League of Legends е сè уште најмизерната игра на светот
• Лига на лигуши 

Филм на неделата: The Harder They Fall (2021)

Си сакам кога вестерните ми се италијански. Со Клинт Иствуд. Трилогијата Долари ми е засекогаш омилениот тип на вестерн и ми е наштелувана како репер за жанрот. Еден ден сигурно ќе најдам време за долго и широко да помуабетам тука на темата. Имам љубов и за некои од поозбилните секако, ама сепак повеќе трзам на "шпагети вестерн" и било што инспирирано од тој поджанр. На ист начин ме привлекува и кунг-фу школата на Shaw Brothers Studios. Никогаш не можам да се наситам.

Серџо Леоне има оставено огромен печат на жанрот, па дури и кога нешто значително дивергира, пак некаде може да најдеш некое суптилно влијание. Баш ја играм Red Dead Redemption 2 периодов и иако е далеку од "шпагети вестерн", пак нешто ќе успее да се протне, колку и да е скромно. Некоја сцена, музика или ситуација што макар и индиректно ја референцира таа школа. Во такви моменти шеширот сам ми расте на глава. Прекрасно е.

The Harder They Fall не ја крие инспирацијата од таа италијанска школа, ама истовремено успева да биде модерен и да флертува со blaxploitation поджанрот. Очигледно режисерот Џејмс Сејмуел конечно ја нашол функционалната формула, со оглед на тоа што некоја година претходно имал помалку успешен обид да создаде нешто слично. Типот има љубов кон жанрот, па дури и ситните маани кои ги има The Harder They Fall некако се занемаруваат во неговите амбиции. Стварно уживав и немав сила да се фаќам за ситници. 

Филмот следи неколку ликови, некои од нив базирани на историски личности, ама во центарот е Нат Лав кој се одмаздува за смртта на неговите родители. Додека ги тамани другите инволвирани во тој инцидент од неговото детство, главниот виновник Руфус Бак е конечно надвор од затвор, речиси на тацна. Руфус Бак е последното име на списокот на Нат Лав и единствената препрека меѓу животот посветен на одмазда и зелените пасишта што го чекаат на другата страна. Баш кул, онака вестернски.

Основата е доволна за да те завлече, а сцената со која отвара филмот те уверува дека нема да бидеш поштеден од насилство и акција. Но, иако тонот кој The Harder They Fall го воспоставува е прилично мрачен, остатокот од филмот е прилично лежерен. Да, има акција во изобилство, не се воздржува кога треба да расцепи нечија глава, ама е соодветно избалансиран со воздржан хумор што одлично функционира во склоп на случувањата. Ликовите се привлечни и интересни, па дури и најгенеричните тропи имаат некаков уникатен шмек. 

Кастингот е супер, па лесно успева да го износи филмот и покрај ограниченото присуство на Идрис Елба. Многу од овие актери се дефинитивно на прагот на поголема кариера и лесно можеш да го приметиш тоа. Особено Џонатан Мејџорс и Зази Битс. А, Идрис Елба е секогаш феноменален, не треба да те изненадува неговиот актерски капацитет, ама ретко ќе го сретнеш во улога на негативец и баш е забавен за гледање. Реџина Кинг ја гледав скоро во Watchmen серијата и одлична поддршка за целата екипа тука. 

Приказната можеби и не би била доволна сама по себе. Едноставна е, сме ја виделе многу пати претходно и не е ништо ново. Класична одмазда сместена во шашавиот Див Запад, ама музиката и сетовите цртаат една многу поголема, префинета слика. Влијанијата на Мориконе во саундтрекот се евидентни, можеби и нема вестерн може да пројде без неколку ноти што звучат познато, ама е совршено искомбиниран со повеќе модерни теми што потсетуваат дека е ова посовремена перспектива на една безвременска приказна. 

Дури и самите сетови се стерилно чисти, го дополнуваат тој контраст и го збогатуваат визуелниот јазик присутен во филмот. Затоа The Harder They Fall е многу повеќе од обичен омаж, неговиот стремеж да се обликува во нешто уникатно е јасно видлив. Филмот е свесен за тоа што е, знае кога треба да се доживее себеси сериозно и кога да се заузда и да повика една друга ера да превземе. Затоа е толку симпатичен. Части и еден пресврт на крај што апсолутно не го очекував. 

Ако си љубител на вестерни, било "шпагети" или Unforgiven, не смееш да го прескокнеш The Harder They Fall. Во период кога ја довршувам Red Dead Redemption 2 и ме вози тој фазон, предобро ми легна. Изборот беше овој или Old Henry и испадна дека не згрешив што го одложив вториов за некои други слободни два саати.

Види такоѓе:

• Филм на неделата: The Ballad of Buster Scruggs (2018)
• Проклетиот Тарантино
• East of West на Џонатан Хикмен и Ник Дагота 
• Преглед на Call of Juarez: Gunslinger 
  

Тапа е New World

Што фина беше таа илузија пред некој месец дека ќе играме нов саглам MMORPG наслов. Уште поубави беа тие првите денови со New World кога и покрај проблемите што ги имаше играта не останав рамнодушен на тој свеж мирис. Од тогаш не пројде ни месец и пол, а ја немам ни упалено играта повеќе од една недела. Ако ги пратиш драмите супер, ако не еве накратко ќе пробам да доловам што се случи во меѓувреме. 

 

Играчи најдоа багови што ја кршат цела игра. Од такви преку кои можеш да си го дуплираш златото и да ја оштетиш економијата во играта на која се потпира голем дел од нејзината механика, до такви каде што ако во среде тепачка го мрдаш прозорот на играта, никој и ништо не може да те оштети. Најаматерски на светот, Amazon Game Studios одлучиле такви круцијални податоци да се чуваат и обработуваат на клиентска страна, онака на изволте за експлоатирање. Ама, не ти се криви играчите. Бар не целосно. 

 

 

Ако постои нешто во играта што може да се злоупотребува за сопствена корист, секогаш ќе има такви играчи што ќе го најдат. Проблемот е како компанија со вакво педигре си има дозволено вакви бизарни, несмасни пропусти и фалинки. Не завршува тука. Во моментот кога се обидоа да ги санираат овие глупости, создадоа низа нови. Потоа испливаа уште куп други работи на површина. Оружјата што не функционираат како што треба или како што пишува на нив се можеби една од посериозните. Игра што воглавно се потпира на тепачки меѓу играчи и нивна интеракција не смее да ги промаши овие работи.

Меѓутоа, тоа не е главната причина поради која што ја одмарам New World до некои подобри денови. Се разбира, ако играта воопшто преживее за да дочека подобри денови. Добар дел од баговите веќе се поправени, ама она што во моментов сум сигурен дека нема толку експедитивно да добие внимание е содржината. New World не е лоша како идеја, далеку од тоа. Само што главна мака со играта ми е моменталната досадна и репетитивна содржина, најмногу во естетскиот дел. Тоа за жал, невозможно е да го приметиш во првата недела и кусур додека си бркаш работа во една или две зони.

Откако ќе излезеш од тие, ти станува јасно дека цело време е едното исто. Ми останаа уште десет левели до максимумот и веќе ми се смачи да ги тепам истите волци, костури и зомбија, само скалирани соодветно за зоната во која се наоѓам. Не можам да ги гледам истите градби, идентичната архитектура и да ги правам истите мрзливи квестови пак и пак и пак. Истото што си го видел на почеток ќе го гледаш до крај. Ниедна од зоните нема различна приказна, визуелен идентитет или некаков уникатен печат. Ова е нешто што би го очекувал од алфа верзија. Срамота е да е волку шупливо во наводно целосна верзија на игра. 

За жал, не верувам дека ќе успеат да го поправат тоа. Можеби еден ден ќе се разбудиме во New World каде што во две различни зони има различни непријатели, ама се сомневам. Најавуваат некои ситни апдејти со нови непријатели, оружја и некои други ситници на тест-сервери. Неофицијално се токмат и шест нови данџни, една целосно нова зона, различни оружја и некои други ситници, само што мислам дека и тоа нема да биде доволно да го поправи целиот впечаток или да му даде разновидност на левелирачкото искуство.

Играчите нема да седат долго. Ете, од скоро милион пред еден месец сега има едвај 150 илјади логирани во ист момент. Предвидувам дека до крајот на годинава ќе има помалку од 100 илјади. Серверите на кои се чекаше редица со саати за да влезеш сега се пусти и ќе се спојуваат. Нормално е популацијата да опадне после првите денови, со секое MMORPG се случува тоа, ама овде некако нагло од тоа што обично го приметувам и не знам како Amazon ќе си ја подобрат репутацијата за да си ја вратат и задржат публиката.

Забавно беше додека беше. Месец дена душата ѝ ја извадив. Не се каам, само што веќе не можам да ја препорачам. Веројатно подобра опција ти е моменталната World of Warcraft. Сигурен сум дека ќе извадиш далеку позабавни саати ако почнеш од нула до Shadowlands. Сепак, ако сакаш да си сечеш дрва, да копаш руда и да ги тепаш истите волци цело време - забавно е. Мене ми треба поголема разновидност за MMORPG да ме држи заинтересиран. 

 

Играм Red Dead Redemption 2 во моментов. Првпат до сега и прејака ми е. Ама, знам дека пак ќе ми се приигра MMORPG сега кога ќе зазими, па може ќе си продолжам со Guild Wars 2 или во најочаен случај со WoW. Алтови ќе левелирам ако треба. Ќе имаат некаков ивент по повод 17 годишнина, па ете причина за да се логирам и да кенкам како е тапа.

Во секој случај, уште верувам дека има шанси да се спаси New World. Камо среќа ако испадне побрзо. Покрај овие глупости има огромен потенцијал да биде тоа што мислев дека ќе биде. Компанија како Amazon има ресурси за брзо да се извлече оваа катастрофа, ама па од друга страна имаат и историја со игри што ги изгасиле преку ноќ. За жал, Ashes of Creation е уште далеку од објавување, а после ова фијаско со New World, којзнае и на тие дали може да им се верува.

Почетокот на Arcane, анимираната серија базирана на League of Legends

Нормално дека бев скептичен за Arcane. Не само што адаптациите на игри не се секогаш функционално изнесени од нивниот матичен медиум, туку и Netflix изминативе години агресивно си го трупаат каталогот со секакви наслови што оставаат впечаток дека никој не ги проверува пред да бидат пуштени во оптек. Еве, на што личеше она Masters of the Universe на Кевин Смит, жити сè? Уште не можам да се помирам. 

Идејата за анимирана League of Legends серија секогаш ми изгледаше примамливо. Колку и да е играта токсичен отпад денес, имам толку многу години пројдено таму што не би можел да си дозволам да заобиколам нешто како Arcane. Во првите години од League of Legends сркав сè што личеше на приказна таму, колку и да беше штуро и површно. Реално, колку па и можеш во игра од овој жанр да градиш некој слоевит фолклор што пробива подлабоко. Освен биографиите на Шампионите преку кои Riot Games ќе фрлеа нешто повеќе за светот во кој се одвива играта, приказната ретко завземаше некој поопиплив облик. 

Сепак, низ годиниве изградија некаков си универзум што сега со Arcane се покажа како одлична основа за раскажување. Два пати до сега ги спукав трите епизоди што излегоа минатиов викенд и едвај чекам следен за новите три. Имав многу мали очекувања, немаше шанси да толерирам нешто само затоа што е League of Legends, а серијата изненади колку е добро и внимателно скоцкана. Да не ти се верува, онака. Едно е да гледаш како Riot Games штанца кратки синематици околу играта, тоа и Blizzard го прават совршено добро, ама верувам дека е многу покомплицирано да ја одредиш вистинската креативна насока за нешто "подолгометражно".

Можеби најголемиот предизвик при адаптација на нешто волку обемно со ликови како League of Legends е прецизно да фокусираш. Не знаеме ни премногу за светот во кој постојат, а основата нуди огромен избор за наративна појдовна точка. Arcane успева да си најде фин агол и неверојатно е колку добро се справува со ситее елементи. Приказната во првите три епизоди е хронолошки сместена некаде пред играта, па повеќето од ликовите што ни се познати се уште млади. 

Ги гледаме нивните почетоци во свет кој е резервиран при користење на магија, па постојат разни структури кои илегално експериментираат со тоа, што е баш супер основа за поголем конфликт кој верувам дека ќе ескалира во понатамошните епизоди. Првиве три се воглавно сконцентрирани на обликување на главните ликови и тоа на начин на кој не го очекував дека ќе го сретнам тука. Arcane има некој изненадно сериозен емотивен тон што совршено те зближува со нив, па си лесно инвестиран во нивните мотиви и сè она што ги придвижува.

Иако можеби повеќе сакав да видам ликови од "првата постава" на League of Legends, од периодот кога играта беше уште свежа, овие што се во моменталниот фокус на Arcane одлично се вклопени. Приказната е доволно возбудлива да функционира со повеќето постоечки од играта, ама има толку многу што во секој случај изборот би се свел на неколку, без разлика на личната преференца. Ако Arcane успее да си ја обезбеди идината со повеќе епизоди и сезони, верувам дека ќе видиме и други. Има место. Ќе ми биде мило некогаш да ги видам тие од играта поради кои ми паднале прстиве од кликање на нив.

Анимацијата е феноменална, како и општата естетика и визуелен стил на целата серија. Присутни се многу елементи од играта, а некои толку суптилно протнати што ако трепнеш си ги пропуштил. Затоа второто гледање на овие три епизоди ми беше многу попријатно. Битно е дека го има она чувство дека си позициониран во League of Legends амбиент и многу ми е ќеф што конечно го гледам овој свет во некоја ваква форма. Копав да најдам некоја забелешка и немаше. Искрено очекував многу повеќе неконтролирани акциони сцени и пиу-пиу, а за среќа не ме дочека ништо такво. Не е ова Mortal Kombat очигледно.

Arcane е доволно добро напишана и склопена да функционира и за публика што никогаш немала и можеби нема да има контакт со играта. Не бара никакво предзнаење. Никогаш претходно не сум сретнал адаптација на игра која вака успешно се обраќа на широка клиентела. Можеби отсуството на цврсто зацементиран League of Legends фолклор го обезбеди овој простор за раскажување. Не знам, ама едноставно изгледа како да ја нашле формулата за им проработи целото ова. Викендов што доаѓа следуваат нови три епизоди, а наредниот и последните со кои ќе се заокружи сезонава. 

Види такоѓе:

• League of Legends е сè уште најмизерната игра на светот
• Лига на лигуши 
• Филм на неделата: Mortal Kombat (2021)
  
• Tomb Raider филмот од 2018
  
• Двата Tomb Raider филмови со Анџелина Џоли
  
• Street Fighter и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Покемон, другар мој
• Warcraft (2016)

Пак го промашија Halloween

Halloween серијалот има само два добри филмови од вкупно дванаесет. Првиот и H20: 20 Years Later. Тaa "рекалибрацијата" од 2018 е за нијанси подобра од просечниот накај лош остаток, ама пак е некако недоволно ефективна со тоа што сака да го пренесе. Идејата за франшизата да го спушти Мајкл Маерс на земја после приказните за мистицизам, култови и натприродни сили изгледаше како примамлива прилика за освежување, ама филмот не успеа целосно да си го утврди сопствениот идентитет, ниту пак да создаде шаблон за следните.

Овој новиов Halloween Kills што е директно продолжение на тој од 2018 е показател за тоа дека освен бизнис планот за штанцање на нови филмови, Дени МекБрајд и другарчињата сценаристи немале ништо друго спремно. Halloween Kills не само што не се труди да ја разбере франшизата од која е дел и да ги идентификува нејзините функционални компоненти, туку често успева да го промаши и жанрот. Ова е еден од најлошите Halloween филмови досега, некаде на слично рамниште со Halloween: Resurrection. 

 

 

Некако мака ми падна. Halloween од 2018 не беше најдобар, ама барем одлучи пак да ги спои Лори Строуд и Мајкл Маерс и да се фокусира на нивната четириесетгодишна историја. Имаше главни ликови со мотив и предизвици, дури и природно успеа да протне и нова генерација во заплетот без ја угуши главната движечка енергија. Halloween Kills не само што ја дистанцира Лори Строуд од тековната приказна и буквално ја сместува во болница, туку и неуспешно се гњави да најде главен лик од чија перспектива како публика би можел да ги следиш настаните. 

Филмот е повеќе како колаж од досадни сцени со ликови што немаат грам памет и елементарно познавање на ладни оружја. Кој нормален би му се спротиставил на Мајкл Маерс со ноже за мачкање паштета? Не барам реализам, само сакам пологичен пристап и малку попаметно напишани ликови. Да има некој за кој ќе се грижиш и ќе навиваш низ филмот. Разбирам дека некој треба да биде изнабоден во слешер хорор и најчесто жанрот сака да таргетира приглупи тинејџери, ама невозможно е во цел град да не постои некој што не се однесува како аматерски испрограмиран бот.

Идејата за топла што се собира за да го улови Мајкл Маерс е секако интересна, ама во Halloween Kills нема момент каде што функционира затоа што некој не знае да пишува сценарија и ликови. Има еден сцена каде што истата таа вооружена толпа разбеснети граѓани едноумно почнува да брка недолжен несреќник откако ќе го смешаат со Мајкл Маерс. Без размислување и задршка, само удри мајсторе. Да е уште полошо, кога истата таа толпа ќе се соочи со вистинскиот Мајкл Маерс не ја ни спроведува намерата, туку гине инстанто. Еден по еден. Или го нишанат во невитални делови од телото или им снемува куршуми во клучните моменти. Налет, еј. Невозможно е да си платен да смислуваш вакви глупи сцени. 

Со сето ова, Halloween Kills нема никаква тензија и хорор. Воздржан е и со насилството што е карактеристично за слешер жарот, така што ни од тој аспект не е нешто привлечен ако си од таа публика. Никогаш со ништо не укажува дека Мајкл Маерс може да биде било како повреден и совладан, а ниту имаш главен херој меѓу ликовите што му е достоен противник. Разбирам дека можеби ја чуваат Лори Строуд за следното продолжение, Halloween Ends, меѓутоа не можеш вака шашаво да го склопиш средниот дел во трилогија, ако па воопшто тоа сака да биде филмов. 

Штета за потенцијалот што го имаше Halloween од 2018. Мислев дека ќе успеат да го разгранат првиот на Џон Карпентер во нов забавен серијал со Kills, ама очигледно не постои талент што знае како. Не знам ни јас, слешер жанрот е досаден, ама има начини веројатно каде што може да комепнзираш за ограничувањата. Happy Death Day кецот е супер освежување на жанровската формула, топла препорака за гледаање. Презабавен е. А, Halloween очигледно ќе стане бетер од Terminator франшизата и ќе се ресетира додека ќе можат да ги мкнат глумците од оригиналните филмови на сет. Ете и Scream нов ќе имало догодина. 

Види такоѓе:

• Рекалибрирањето на Halloween
  
• Петте омилени Џон Карпентер филмови
• Како Scream го редефинираше хорор жанрот 
• Краток Friday the 13th маратон 
• Неколку кошмари од Брестовата улица 
• Сите осум Saw филмови 
• Умрев од досада на Spiral
  

Dune на Дени Вилнев

Трет пат ја прочитав Dune летово со намера да си го освежам предзнаењето за материјалот. Ја немав фатено во раце некои десетина години. Малку ми е смачено да слушам како е комплицирана за екранизација, колку е обемна, детална, богата и повеќеслојна. Иако тоа е точниот впечаток за книгата до некоја мера, верував дека е сосема возможно пристојно да се прешалта на друг медиум, а филмот на Дени Вилнев е тука да посведочи. Некако упорно се романтизира тежината на приказната и светот што го создал Френк Херберт, а филмот на Линч од 1984 нема баш многу помогнато да се одвојат во друг облик. 

 

Сепак, доколку не ја следиш книгата така религиозно, ќе видиш дека сега добивме сосема функционална модерна адаптација, а иднината ќе утврди дали визијата за Dune на Вилнев ќе се протне во историјата како капитално научно-фантастично остварување. Иако допрва доаѓа времето за маринирање, сега за сега тоа е единствената патека за филмот која можам да ја забележам. Одлуката да се расцепи првата книга на два филма е сосема логична, па иако официјално вториот дел во моментов е неизвесен, сигурен сум дека ќе се случи.

 

Вилнев не е вчерашен. Последните два негови филмови се темелат на изворен материјал и некако тоа ми влеа доверба дека можеби нема да промаши со Dune кога станува збор за пристапот. Од друга страна 2021 сме, денешните филмови прават некои сомнителни одлуки, па бев и малку претпазлив со очекувањата. Мило ми е што можам да потврдам дека не останав разочаран. Dune e прекрасно филмско искуство какво што имав подзаборавено дека постои. Како да сум пукнал меланж. Едвај чекам пак да го гледам.

Некои работи од книгата кои ти се потребни како основа која те внесува во светот на Херберт, се покриени со вешта експозиција, соодветно дозирани за да ги добиваш постепено без да те шлогира уште на почеток. Иако успева да изостави некои детали кои можеби ќе добијат третман во следниот филм, наративот се движи доволно мазно за да те остави со минимум прашалници во случај да не си запознаен со изворниот материјал. Оттаму имерзијата е значително олеснета, а начинот на кој е поткрепена со визуелниот јазик на Вилнев и аудио стимулот на Ханс Цимер, ја прави уште поинтензивна. 

 

Така удобно те позиционира во центарот на случувањата, да можеш прописно да го искусиш светот и кога ќе проба да ти издува врел песок во очи. Некои визуелни аспекти се толку незаборавни што уште ми е присутна тегобата во стомак од средбата со првиот шаи-хулуд. Ствари што можеби некогаш биле лимитирани од достапната технологија денес воопшто не се предзвик за да го поддржат овој незаборавен спектакл. 

Филмот согорува бавно, но во ниеден случај не го испушта моментумот и контролата. Вилнев ја користи секоја прилика за да ја навигира приказната напред, без постојано да се чувствува дека само гради основа за евентуалниот втор дел. Иако Dune не е замислен како самостоен филм, туку како прв чекор кон франшиза, содржински е доволно густ за да не одземе од искуството. Не знам како точно е ова пресликано кај публиката која не е запознаена со книгата, ама за мене функционираше баш таман. Многу повеќе од само предигра.

Кастингот е феноменален. Кога работиш со намера да создадеш филмско дело со потенцијал да ја обележи генерацијата, веројатно логично е да си внимателен и да бираш од актуелниот актерски крем, макар и дел од екипата да ти се фаци од популарни жанровски остварувања. Дискутабилно е ова секако, ама целата актерска гарнитура тука функционира одлично. Не знаев кој е овој Тимоти Шаламе до пред некој ден и сум изненаден колку е преполн со талент и шарм за да износи ваков главен лик. 

 

Оскар Ајзак е актер со широк глумечки распон и способост да ги доминира сцените во кои е присутен. Многу ми е ќеф што успеа да се отцепи од Star Wars "клетвата", па имаме прилики да го гледаме и во други филмови неоптеретен од сенката на ликот што веројатно го прослави. Џејсон Момоа има неповторлива харизма и баш го размрдува воглавно сериозниот тон на филмот. Сцените со Данкан и Пол ми се еден од омилените моменти од Dune. Дури и Зендеја фино се вклопува, иако нејзиниот лик ќе има поголема улога во следниот филм.

Dune можеби не е Lord of the Rings на оваа генерација како што многумина сакаа да го пречекаат, ама е свеж, квалитетен научно-фантастичен ескепизам. Веројатно и првата достојна адаптација на книгата на Френк Херберт што опфаќа доволно за да не се изгуби во сопствениот медиум. Останува да видиме колку филмот, а и целата планирана франшиза, ќе го положи тестот на времето. Во години каде што филмската индустрија е подинамична од било кога не е лесно да се одржиш над моменталниот бран, искрено се надевам дека Dune ќе триумфира. 

 

Види такоѓе:

• Впечатоците од вториот Dune 
• Blade Runner 2049 (2017)
• The Wandering Earth, кинескиот научно-фантастичен спектакл
• Ни спотребал нов The Matrix
  

Да не гледав некоја друга Squid Game?

Изминатаве недели не можев да се фатам за телефон без да ме пречека нешто за некоја нова корејска серија што се вика Squid Game. Или гледам пост, некое меме или некој ме прашува дали сум ја гледал или ми ја фали колку била добра, свежа и оригинална. Насекаде е. Со буквално ништо ново за гледање решив да дадам шанса и сега не ми се верува на каква глупост потрошив време. Не ми е првпат да наседнам вака на хиперболизирано пењавење, имам изгледано цела сезона од онаа шпанска сапуница La Casa De Papel, ама ништо нема да ми го надомести изгубеното време и многу ми е жал за тоа.

Идејата на Squid Game не е нова, ама ќе потврдам дека е фино спакувана за барем првата епизода да ти биде привлечна. 400 и кусур сиромашни јадници се доброволно собрани на непозната локација во некоја припиздина да учествуваат во смртоносни игри, организирани од мистериозни маскирани лица. Тој што ќе остане жив на крај добива сума  на пари која не ни знаев да ја прочитам и избројам, ама според многуте нули изгледаше безобразно. Пишај по сиротињи.

Ќе продолжам со спојлери, ама не е ни важно. Првата епизода не е толку лоша. Со втората веќе почнува беспотребното тегавење, а во трета веќе ти јасно дека ова нигде нема да тера. Squid Game ги става главните ликови во стаклено ѕвоно и знаеш кој ќе преживее кога ќе почне да делка големи количини од тие 456 души. Нема храброст да потепа никој од нив толку рано, па секоја ситуација кога ќе се најдат загрозени, тензијата станува и си оди. 

Епизодата со играта кога се тегнат со јажето единствено што прави е да посакаш и ти едно такво дебело јаже околу врат зашто си испаднал пак глуп и си се подлажал со ова колосално лајно. Знаеш дека корејскиот лукав Наум Петрески ќе преживее додека постојат споредни ликови. Squid Game не само што има нула тензија, туку е и лесно предвилива, па станува уште посмешно кога ќе почнат да ти се остваруваат предвидувањата. Не треба да си корејски сценарист за да знаеш дека стариот што се прави мутав ќе испадне мозокот на операцијата или дека тој со црната маска е братот на џандарот. 

Се изнасмеав на глас кога дојдоа богаташите со позлатените маски за вечерни искачанки. Пола беше смешно зашто не нашле поталентирани странски актери, пола дека е пресврт што чекав да се случи уште од втората епизода. Глупости, озбилно. Освен ако не постои некоја друга добра Squid Game серија како што урла агресивниот маркетинг на интернет овие недели, ова е комплетно промашување. 

Што е толку квалитетно во серијава, а јас не го наоѓам? Сценариото е катастрофално и сервирано соџвакано, а не верувам дека е такво само дека е можеби оштетено со преводот од корејски на англиски. Глумата е аматерска, предраматична и во моменти каде што нема потреба да се преглумува, а приказната се сите западни клишеа од нискобуџетен материјал со слична тематика. Последните три епизоди се неиздржливо досадни и плитки, а ги догледав само за да ја добијам кладбата со себе за тоа што ќе се случува. Добро е што победив, лошо е што наградата се изгубени девет саати. Може и не сум победил баш.

Скраја и далеку од вакви серии во иднина. Сомнително ми е дека маркетингот е природен и дека мемињата почнале да се шират така лесно од луѓе што не се вработени во Нетфликс или кој и да го продуцирал ова. Дури и високите оценки и рецензии. Ако целиов хајп не е некој маркетиншки заговор, јас прв ќе чучнам во зелени тренерки да гребам колаче со игла. Освен ако не си фан на La Casa De Papel и Задруга, не гледам причина да ти е јако ова.

No Time To Die и крајот на Бонд ерата со Даниел Крег

Вчера влегов во кино шокиран од сознанието дека се поминати петнаесет години од Casino Royale. Толку долго Даниел Крег е Бонд. Џејмс Бонд. Тоа е многу подолго од ерата на Пирс Броснан што почна со GoldenEye во 1995. Сме остареле малку, а? Емоциите дополнително ми ги наштима и фактот што немав стапнато во кино скоро две години, па иако имав многу мали очекувања за No Time To Die, некако бев превозбуден дека сум пак раскомотен во тие црвените седишта.

На времето бев отпорен на Даниел Крег како наследник на мојот засекогаш омилен Пирс Броснан. Casino Royale ме премисли и ми создаде одлична прилика да го прифатам, а со секој нареден филм сѐ повеќе ме убедуваше во неговата компетентност. Освен Quantum of Solace, ми се свиѓаат сите Бондови на Даниел Крег. Додуша, никогаш не му ни дадов нова шанса, па ете си го живеам животот со истото мислење од 2008.

No Time To Die имаше многу чуден маркетинг. Создаде некоја неубава слика за тоа што навистина е. Го дрмаа контроверзии за некои избори што ги има направено во контекст на општествено-политичката слика која наводно ја црта, а со холивудската клима изминативе години и немаше да се зачудам доколку тргнеше по некој таков пат. Оттаму очекував до некоја мера да биде Star Trek: Picard на Бонд франшизата, а се изненадив колку не е. Дали исекле нешто во пост-продукција? Којзнае, а не е ни важно.

Да, додека Џејмс Бонд е пензиониран на почетокот од No Time To Die, силна независна црна жена ја носи 007 ознаката, меѓутоа не е онака интрузивно и беспотребно арогантно како што обично знае да биде во 2021. Во ниеден момент филмот не го спушта нивото на самиот Џејмс Бонд и не го "адаптира за модерните времиња". Има некои мали ситници со кои кокетира со публиката што е подготвена да го укине Бонд и неговата "токсична" природа, меѓутоа постои и баланс со кој неговиот лик останува недопрен. 

Номи, освен тоа што е жртва на маркетингот за првиот црн женски 007, нема никаков значаен придонес кон приказната, и тоа е некако тажно. Само ги изложува лицемерните тенденции на денешните блокбастери и нивната упорна безидејност. Среќа, филмот го одржуваат многу позабавни ствари, па функционира феноменално покрај сите тие исфорсирани елементи кои наводно се присутни за да ја отсликаат денешницата.

Ерата на Даниел Крег за првпат воведе наратив кој се провлекува низ сите пет филмови. Иако сите опстојуваат самостојно, има некои нишки што се поврзуваат и сега конечно се затвораат во целосен круг со No Time To Die. Филмот е прошталното писмо на Бонд за оваа генерација и напорот за прописно да се заокружи оваа етапа е очигледен. Дури и во моментите кога сам си врши притисок да изнуди силни емоции од тебе. Функционира. Последните четири филмови упорно ја подвлекуваа таа човечка страна од вообичаено ладнокрвниот Бонд, па така и не можеш да си изненаден кога ќе направи некој чекор повеќе во таа насока.

Ако настојувале ова да биде On Her Majesty's Secret Service филмот на Даниел Крег ерата, можам да заклучам дека е успешно. Дури и повеќе од тој филм, затоа што имавме години и години да се приврземе за Крег, додека Џорџ Лејзенби со само еден филм не ми значи нешто премногу. Не дека е лош или нешто, ама замисли го On Her Majesty's Secret Service со Шон Конери. Океј, тоа е тема за друг ден.

Покрај тоа што No Time To Die емотивно го изложува Бонд, истовремено е и најголемиот акционен спектакл од сите пет. Баш како што е достојно за да се испрати актерот што петнаесет години ја носеше франшизата. Сцената што е пред да почне воведната Бонд песна е можеби една од најдобрите со која има отворено филм со Даниел Крег. Целото она бондовско е турнато до максимум и доведено до совршенство. Не дека е последен и сакале да "поголем и подобар", туку доколку има некоја книга за како се снимаат акциони Бонд сцени, No Time To Die ја следи најштреберски што може. И, баш така треба.

Што Бонд филм без Бонд негативец што претставува глобална закана? Реми Малек е супер, малку поумерен од сите што претходно се изнаредија во овие Даниел Крег филмови, ама прописно се вклопува во намената. Има моменти каде што потенцијалот на ликот не е целосно исцрпен, ама функционира доволно добро за го памтиме и кога Идрис Елба или кој и да е ќе биде следниот Џејмс Бонд. Мотивот му е стандарден како за Бонд негативец, така што не би можел да наоѓам замерки. Бонд треба да го спаси светот од нешто, нели?

Ми се свиѓа и како постепено ги враќаа сите потрадиционални Бонд елементи што некако отсустуваа за сметка на пореалистичниот стил на Casino Royal или Quantum of Solace. Бонд не е Бонд без гаџетите на Кју кои некогаш граничат со научна-фантастика. Обичен генерички акционен филм е. Пиу пиу. Мило ми е како суптилно ги протнуваа за прикладно да клапнат во посериозниот тон без да штрчат. Овде некогаш и буквално бодат очи.

Даниел Крег испадна одличен Бонд, ќе ми фали. Му се погодија и филмовите, да бидеме реални. No Time To Die достојно и џентлменски го испраќа во историјата. Петнаесет години еј, кога пројдоа. Не знам што е следно и кој е неговиот наследник, ама се надевам дека ќе направат добар избор достоен за франшиза што тера речиси шеесет години. 

Види такоѓе:

• Во одбрана на Skyfall
  
• Spectre (2015)
  
• GoldenEye и почетокот на новата Бонд ера
• Другите Бондови со Пирс Броснан
  

Недела и кусур со New World

После месеци, да не речам и години одложување и пренемагање, New World конечно е тука да ти го делка слободното време. Или можеби и нема. Не знам јас тоа, ќе си видиш. Важно е дека пред нас имаме нов свеж MMORPG свет и лично сум пресреќен што пак вистински се забавувам со жанрот. Настрана од катастрофалното лансирање минатата недела кога Amazon, компанија што хостира третина од целиот интернет, не успеа да обезбеди доволен број на сервери за сопствената игра - New World апсолутно си гази. 

 

Да, првите неколку денови не можевме да влеземе во играта поради долгите редици на серверите, ама ете брзо отворија нови, па од следната недела ќе нудат бесплатен трансфер за тие што се раштркани на различни страни со другарчињата. Јас со моите од Midgard се преселив на Kantia и најверојатно таму ќе останеме. Во иднина сигурно ќе падне бројката на активни играчи, во моментов е околу милион, па верувам дека многу од кластерите ќе бидат споени во еден сервер.

 

New World не е многу поразлична од бетата што можевме да ја играме пред месец. Само што сега ја играм на раат и со многу, многу појак хардвер. Ко господин. Ете ја играта што веќе ми ја оправдува приновата. Етернум уште поубаво изгледа на максималните графички сетинзи и со достоен фрејмрејт што не се претвора во пауерпоинт презентација кога ќе влезеш во некое село што крца од играчи.

А, играчи има многу. Секој сервер може да издржи само 2000 во моментов, ама пак целиот свет изгледа живо. Каде и да отидеш има некој што си брка работа, си цепи дрва, си копа руда или ти ги лови елените што и ти сакаш да ги ловиш за да си користен околното гратче. Заедницата е уште тазе за да биде токсичниот отпад карактеристичен за слични вакви игри, па често ќе најдеш помош за било што. Дали е обичен квест, данџн или треба да забодете секирче во вратот на играч од спротивната фракција. Не дека е тотална хармонија, ама во моментов е некако стварно да се биде дел од ова.

Немам проблем со едноличните квестови. Сакам грајнд, сакам да собирам кожи за да си сошијам поголема торба за цвеќињата и дрвата и не ми смета ако го правам истото секој ден само на различни локации од светот. Ставив рака во истите илјада кутии за да најдам некои документи што му требаат таму на некој си мрзлив забушант во градот што одбива сам да си ги најде.

 

Етернум е интересен за истражување, а немам ни пола видено. Oгромен е, со преубави локации и мистерии што те демнат на секој чекор. Приказната е раскажана со мали белешки и страници од дневници што ги наоѓаш и тоа ми е сосема доволно. Нема долги досадни инстанцирани квестови за експозиција. Баш е суптилно, иако се гледа дека е крпеница со која New World од иницијалната замисла за само PvP игра е сменета да биде во ова што е денес. Веројатно и самиот дизајн на квестовите е прешиен врз таа оригинална идеја, ама за мене таман функционира.

Има дури и некои динамични ивенти. Светот е често напаѓан од некои мрачни сили коа доаѓаат преку портали кои треба да се соберете за да ги затворите. Како во RIFT. Само што не е толку добро како таму, ама е сепак доволно интересно за да те држи заинтересиран и да го правиш повеќе пати. Добар концепт им е ова, се надевам дека во иднина ќе го разработат со повеќе разновидност. Моментално групната PvE содржина е малку посиромашна, па повеќе вакви дешавки низ отворениот свет би можеле значително да ја размрдаат.

Групната PvE содржина се стандардните инстанцирани данџни, ама New World како што можам да приметам нема премногу во моментов. Шест се веќе во играта, а другите шест наводно доаѓаат наскоро. Го истрчав тој Amrine Excavation неколку пати и супер е. Се надевам дека ќе дочекаме и некој рејд набргу, чисто за да биде малку пошаренолико и предизвикувачки. Знам дека играта е воглавно замислена како PvP крвопролиќе, ама има многу PvE играчи кои Amazon ќе мора да ги задржи.

За PvP постојат многу позабавни опции, бидејќи три фракции на играчи може да се тепаат за територија и власт. Само тие војни се ограничени на 50 играчи од секоја фракција, па во моментов и таму е тешко да се бутнеш. Системот функционира на принцип се пријавуваш на огласна табла и чекаш да те одберат, ама барем деновиве приметив дека воглавно големите гилдови се бираат меѓу себе. Изгледа треба да се докажеш како опасен PvP курназ за да те одберат за војна, не знам.

Останувам тука. Мислам дека си најдов нов MMORPG свет што ќе ми биде новиот дом откако го напушив Азерот. Ми се свиѓа амбиентот, комбатот е феноменален, крафтањето е заразно и нонстоп ти дава некои нови мали цели. Ете, последен пат утепав неколку саати на собирање материјали за нова торбица и подобра опрема за цепење дрва, срп за растенија и нож за да ги дерам волците што ги стрелам во чело. Можеш како сакаш да си ја играш играта. Не ни мораш квестови да правиш, се левелираш со буквално секоја активност. Сите професии ти се веднаш достапни и можеш да си било што.

New World има огромен потенцијал да прерасне во следниот голем MMORPG наслов. Останува само да видиме каков третман ќе добие од Amazon, со оглед на тоа дека откажаа неколку други игри за наводно да се фокусираат на ова. Доколку нема редовни апдејти со свежа содржина како другите игри или ако се полакомат со продавање на pay-to-win срања, нема да трае многу долго. А, би сакал да потрае бар додека не излезе Ashes of Creation.

Види такоѓе:

• Трета шанса за Guild Wars 2
• Недела-две со Star Wars: The Old Republic 
• Недела-две со The Elder Scrolls Online 
• Последниот воз за Battle for Azeroth 
• Залезот на MMORPG жанрот