June 3, 2024
King Spawn Vol.1 - Vol.4 на Шон Луис и Хави Фернандез
May 22, 2024
Неколку забаталени игри за ПлејСтејшн кец
Скорешна дискусија на тема актуелни конзоли и каталогот на игри достапен за нив која забега во носталгичарење за ПлејСтејшн кец и два ерата, го постави прашањето - што би играл денес на кец? Сѐ што прво ми дојде на памет го има и денес во некоја варијанта. Command & Conquer не би играл никогаш пак на конзола, Civilization уште помалку. Игри како Tekken и Mortal Kombat имаат нови квалитетни продолженија, тркачките исто имаат одлична алтернатива, извозев 300.000 километри во Forza Horizon 5, а има и какви-такви опции за ако треба да се шутне некој баскет.
Resident Evil има супер освежени верзии на старите, Tomb Raider, Crash Bandicoot и Spyro ми се исто тука на два клика. Додека го куцам ова симнувам Oddworld: New'n'Tasty на Стим. Има и куп други, некои серијали не се ни престанати со продолженија од тогаш. Затоа ми требаше нешто "понедостапно", нешто што не само јас, туку можеби и историјата го има подзаборавено. За да ја составам листава подоле требаше да отклучам некои матни сеќавања од пред дваесет и кусур години. Можеби не баш сите од овие препекале за ремастер или римејк или каков и да е модерен третман, ама денес повеќето нема кај да ги играш освен на оригиналната конзола или емулатор.
Покрај купот игри базирани на филмови што се вртеа за ПлејСтејшн кец, дванаесетгодишниот јас беше сигурен дека чим има ваква напета пуцачина со Брус Вилис, мора да постои и филм. Од видеотека се вратив со Apocalypse Now и разочарано го мотав напред дур сконтам дека апсолутно никако не е поврзан со ова, туку е некој "досаден стар воен филм". Сега кога гледав гејмплеј видеа за да се присетам, сфатив дека играта била многу позабегана од што на тие години сум можел да ценам. Слично како и со воениот филм, нели. Концептите од Apocalypse би биле функционални и денес веројатно. Левел дизајнот одлично го користи тогашниот потазе тродимензионален простор, а мрсни дисторзии и индастријал битови во позадина додека прижиш непријатели со оган и ласери, не стареат и онака. Ги има и System of a Down на саундтрекот, замисли.
Што се случи со овој жанр и како да го вратиме? Ова ми имаше улетано пред да знам за Tony Hawk's Pro Skater, па долго после тоа тврдев дека е подобра, кога во реалноста стварно не беше. Ама, дискот иако пиратски, можеше да го пуштиш во аудио плеер и да ти ја свири "All My Best Friends Are Metalheads" од Less Than Jake. Покрај тоа што имаше мод со класични скејт-парк реквизити за финтици, во Street Sk8er можеше и да возиш на онакви кружни стази ко да си во Gran Turismo.
Никогаш ја немам играно таа култната GoldenEye зошто сум немал на што, така што Tomorrow Never Dies е мојата омилена Бонд игра. Колку и да беше обична и репетитивна, првпат имав прилика да сум Џејмс Бонд во игра и ја користев максимално. Нека ми извинат Syphon Filter кец и два, ама таму немаше сцени од вистински филм после секоја мисија, ни па главниот лик беше мангуп како 007. Веројатно повеќе ја имам играно отколку што го имам гледано филмот. ПлејСтејшн 2 имаше бар две интересни, ама ниедна од нив не ми беше ни приближно забавна ко оваа. Може Tomorow Never Dies не заслужува римејк, ама дефинитивно би сакал да видам нова современа Бонд игра.
Каква научна-фантастика ми беше Fighting Force. Првпат имав тродимензионален beat 'em up пред мене, како Final Fight само со најнапредна и најмодерна графика. Ги имаше сите елементи на жанрот, дури и самите локации беа директно инспирирани од "предокот" - од гнасни улици, лифтови и метроа, до технолошки софистицирани воени бази. Сега е смешно колку лошо е остарена и колку овој жанр ќе биде засекогаш функционален исклучиво во својата изворна варијанта, ама Fighting Force ми беше озбилно голема работа тогаш. Традиционалните флиперници уште беа присутни и немаше удрено таа носталгија по Capcom класиците, па во тоа време и Tekken Force модот беше забавна опција. Fighting Force имаше и продолжение што беше многу подосадна верзија од истата игра.
Наслов од една од најпродаваните гејминг франшизи на сите времиња секако не можеш да ја ставиш во истиот кош со третокласна игра со скироли, ама еве јас можам. Ова ми е првата GTA што сум ја играл, ако под играње може да се сврсти пукање во сѐ наоколу додека не ти дојдат тенкови, па да пробаш и тенк да украдеш. GTA 2 ја добив на "страчка нема врачка" трампа со друго дете од маало, не му била интересна. Не се сеќавам што отиде за возврат. Многу ми е мака што Rockstar уште не видоа потенцијал во реставрација на ова ремек дело. Да, можеш да ја играш и денес, ама изгледа ко флека.
May 9, 2024
Годзила Минус Еден
April 25, 2024
Првата сезона на Fallout
Само најлошо очекував од адаптацијава на Fallout. Што друго. Веќе се научивме да очекуваме помалку од сѐ "големо" што се испродуцира последниве неколку години, ама за ова стварно бев убеден дека ќе испадне лом. Ретко кој адаптиран наслов е поштеден од деструктивниот аматеризам што го движи моменталниот мејнстрим и тапа е што некако стана нормално ова. Неодамна истата компанија опуштено се испосра врз The Lord of the Rings, па затоа пристапив крајно резервирано и покрај тоа што не сум така приврзан со Fallout франшизата колку со светот на Толкин.
Замисли, не е толку крш. Освен малку шашавиот почеток на осумте епизоди, би рекол дека не е воопшто лошо како што мислев дека ќе биде. Втората половина од сезоната значително го подобрува раскажувањето, ја фокусира приказната и конечно почнува да прави нешто интересно со ликовите. Ова не звучи како најдобра реклама, ама значително се оправа и може ќе ми беше криво ако не продолжев да гледам. Можни се спојлери понатаму.
Fallout како серија има огромен раскажувачки потенцијал. Игрите немаат еден единствен главен протагонист, па ако го пренесуваш тој свет на друг медиум имаш креативна слобода и одврзани раце. Но, се потпираат на специфични визуелни детали, музика, ретрофутистичка естетика и сатиричен тон кои серијата ги погодува подобро од било која адаптација на игра што сум ја видел до сега. Ако некогаш си се ашкал низ било која Fallout игра, особено тие од тројката навака, ќе осетиш дека пост-апокалиптичното опкружување е речиси идентично пресликано. А, не смее да не биде баш такво затоа што е основата за визуелниот и тонален идентитет врз кој е изградена целата франшиза.
Обично адаптации на видео игри знаат до непрепознатливост да избегаат од изворниот материјал, па после да се чудат кога никој не сака да им ги гледа. Fallout игра на сигурно како никој до сега. Преполна е со секакви референци без никогаш да ги осетиш како вишок. Некои се апла очигледни, некои се посуптилни ама во секоја епизода ќе најдеш еден куп такви детали. Oд Рек Рокет бензинските до начинот на кој ги хакираат терминалите, серијата на милион начини те уверува дека си во истата пустелија од игрите. Има и стимпак и хемии. Сѐ си има.
Гледаш? Не било толку тешко. Истовремено ти се задоволни и фановите на игрите и новата публика до која се обидуваш да допреш. Ако адаптации на видео игри се новиот тренд кој ќе го пополни просторот оставен од суперхеројските во заминување, очигледно ова е пристапот што функционира. Ете, можеш да раскажуваш и адаптираш различни приказни од истиот свет и притоа верно да се држиш до оригиналното дело.
Не дека ова е совршено, има фалинки, ама како целина е сосема солидно. Некои од замерките што ги имав на почетокот остануваат и после гледање на финалето, меѓутоа не се толку страшни колку што гњавев луѓе наоколу дека се. Веројатно очекувањата со кои влегов и немањето трпение за да ме разубеди, си го направија своето. Главната замерка ми е тоа што има ликови и ситуации кои немаат многу простор за подобро да се запознаеш со нив.
Некако пак е нејасно кој е навистина Максимус, која страна ја завзема и кои се точните намери на Братството на крај. Разбирам дека се еден од визуелно најпрепознатливите елементи од Fallout универзумот и некако е очекувано да се дел и од серијата, ама пак како да не успеале да се решат што точно со нив и со ликот кој на некој начин ги претставува. Непостоечката харизма на актерот не помага во ситуацијата. А, сигурен сум дека можеле подобро и се надевам дека се чуваат за следната сезона.
Евидентно е со Луси и Волтон Гогинс дека сценаристите не се неписмени како тие од The Rings of Power. Добиваш различни перспективи на нивните приказни, па појасни се нивните мотиви и зошто се такви какви што се. Тоа што паралелно се одвива доле во бункерите ти помага да ја разбереш Луси и нејзиниот однос со површината, а за Гулот има флешбеци кои раскажуваат за неговото минато и истовремено подетално го обликуваат светот во кој се одвива целово. Имаш многу појасна слика за нивната улога во сето ова. Глупо е еден од ликовите што си ги турил на постер да не го добие истиот третман.
Иако динамиката меѓу сите ликови е океј и сечија приказна е интересна, пак мислам дека би било многу подобро доколку било решено за покомпактна варијанта. Осум епизоди се тесен простор за сите работи да пркнат до максималниот потенцијал. Крајот ме изненади. Се трудев да нагаѓам што ќе испадне за после да се правам паметен, ама некои насоки ме фатија неспремен. Мистериите и прашањата што ги поставува се исто супер. Но, воопшто не одземаат од главниот фокус, па слободно можеш да ја гледаш првата сезона и да уживаш во целосна приказна без да те опали со некој незгоден клифхенгер на крај. Веројатно истото ќе го направам и јас уште еднаш наскоро, зашто гарант имам пропуштено нешто од првите епизоди дур ќењав колку се мех.
Види такоѓе:
- Првата сезона на The Last of Us
- За малку не ја бидна Twisted Metal серијата
- Почетокот на Arcane, серијата базирана на League of Legends
- Street Figher и проклетството на филмските адаптации на видео игри
- Филм на неделата: Mortal Kombat (2021)
- Warcraft (2016)
- Покемон, другар мој
- Првите три Resident Evil филмови
April 17, 2024
Добра е Last Epoch, ама...
Ја поиграв малку актуелнава Necropolis сезона на Path of Exile. Од тоа што видов можеби е најинтересната од тие што успеав да ги фатам до сега, ама веќе се ближеше моментот кога играта почнува да ти бара повеќе слободно време отколку што можеш да вложиш, па ја напуштив за конечно да ја пробам Last Epoch пред No Rest for the Wicked. Last Epoch често е опишана како нешто измеѓу Diablo и Path of Exile.
Не важи за сите аспекти, ама ако споредуваме комплексност, веројатно е стварно таму негде. Не мора постојано да следиш водич за билд или да двоиш дваесет саати дневно за да не те мелат во ендгејм. Слободата во билдовите не ја плаќаш со толку време и живци како во Path of Exile, а е пак поголема од тоа што можеби ќе го сретнеш во Diablo. Зависи за што си дојден. Aко сакаш само кампања со добар предизвик и вертикално зголемување на тежината, други слични игри во жанрот го прават тоа многу подобро. Ништо не гарантира дека Last Epoch нема да ти збоктиса дур стигнеш до Монолитите и Пророчанствата кај шо е "јакото".
Иако е солидна игра, има многу работи кои можам да ги оценам како "проблематични". Ама, ако сакаш да експериментираш со разновидни класи и билдови, бројки и математики, да склопуваш оружја и опрема што ќе ти овозможат лежерно да собереш цела мапа мобови и да ги рокнеш со три клика - Last Epoch ќе те пречека домаќински. Различните системи за прогрес го прават грајндот забавен, единствено класични ачивменти фалат. Играта располага со повеќе начини кои ќе те нашибаат со допамин, дури и ако дента имаш само пола саат за сесија.
Повремено ќе те заглави и на бос со некоја механика што некогаш невешт гејм дизајн сака да ти го протне како предизвик, ама не е толку страшно како што можеби звучи. Проблемот е што првите позаебани босови во кампањата некако се нагло "потешки" од тоа што си го правел претходните петнаесетина саати. Не барам играта да ме држи за рака и да ме учи на секоја механика што ќе ја сретнам, ама до Лагон буквално не ми беше потребно да знам што копче сум стиснал за да здробам сѐ што гледам на екран.
Дури тогаш приметив дека скоро цела кампања играта не бара од тебе да уклучиш мозок, што е некако глупо нели. А, отсуството на значајна приказна воопшто не е во полза на ова сознание. Last Epoch има кампања од девет поглавја, ама не можам да разликувам ниедно од нив, ниту да објаснам што точно се случува или да издвојам некој лик од тие триесетина што ги сретнав по пат. Или може на истите тројца налетував десетина пати, озбилно не сум сигурен.
Штурата приказна прави да се сомневам дека прво ги смислиле сите системи, па крпеле нешто колку да ги врзат стандардните мапи кои ќе ги сретнеш во секоја од овие игри. Ете, пак платив за да тепам џиновски скорпии во пустина и ќе излажам ако речам дека не беше интересно, a и дека нема да го направам пак. Штета што е волку визуелно генерична. Од технички аспект изгледа супер, само што некако ја имаш осетено атмосферата во други игри.
Приказната има патување низ време како централен мотив. Практично проаѓаш низ неколку различни временски периоди или да не речам епохи, ама буквално ништо интересно не прави со тоа. Не си никако запознаен со светот за да ти е важно каков бил пред 1000 години, па мапата е само мапа наместо друг дел историја. Како целина веројатно би функционирала поеднакво исто и без овој наративен агол. Ако по ова треба да ја сместиш на некоја жанровска листа каде што се Diablo и Path of Exile, дефинитивно би била на дното со многу други игри над. Не па дека овие две имаат којзнае каква приказна, ама барем визуелниот идентитет им е далеку повпечатлив.
Ценам добар амбиент во вакви игри. Види колку се мангупски Warhammer 40,000: Inquisitor - Martyr или The Incredible Adventures of Van Helsing, на пример. Дури и Torchlight има попривлечен свет. Затоа ми е криво што Last Epoch многу малку внимание посветува на тоа да се одвои. Еве, дури и одлуката да била со цел да се привлече публика од нејзината конкуренција, пак не е некој цврст изговор за играта да изгледа толку познато, а пак да ти е тешко да заживееш во светот таму. Затоа и ми е тешко да ја препорачам дури и на луѓе за кои знам дека им лепи жанров. Tреба да издржиш петнаесетина саати едноличен гејмплеј без никаква приказна која би можела да го направи поподонослив.
Среќна околност е што Last Epoch функционира добро на други полиња. Онаму каде што недостасува во кампањата, се вади со самиот ендгејм и опширниот избор на стилови на играње. Крафтингот е еден од поинтересните што сум ги видел во слични игри. Секое парче опрема и оружjе може да се подобри со различен афикс, но од реткоста на тоа што го надградуваш или менуваш зависи и како и колку можеш. Афиксите ги наоѓаш буквално насекаде, па згодно е уште од почеток да почнеш да ги трошиш за да експериментираш со склопки. Колку порано го фатиш системот, толку полесно ќе се опремиш за последниот бос од кампањата што можеби ќе те акне од земја три-четири пати додека му ги сконташ фазите.
Ми се свиѓа тоа што секој спел има засебно обемно дрво со таленти. Не дека е невидено, ама начинот на кој Last Epoch го имплементира отвара многу поголем простор за креативни брлавења. Рачунај, има пет класи, а секоја од нив со по три специјализации кои можеш комплетно различно да ги играш. Сигурен сум дека има веќе некоја мета што можеш да ја ископираш од интернет, ама од тоа што досега видов, можеш да си доволно ефикасен и со нешто комплетно од газ извадено.
Last Epoch има и куп ситни подобрувања што ретко ќе ги сретнеш во други ARPG наслови. Имаш бесплатен магацин со неограничен простор за сите работи што ќе ги собереш по пат. Убаво е организиран со табови со сам што си ги правиш, можеш да наместиш име, боја и слично. Така што можеш да трупаш сѐ што ти треба и сѐ што "може некогаш ќе се најде". А, имаш опција и да ги филтрираш уште пред да собереш било какво непотребно гомно од земја. Лут филтерот е прилично напреден и можеш да си го подесиш како ти пасува. Нуди и вграден водич за сите основни елементи на играта, па не мораш ни да гуглаш терминологија и концепти.
Ме интересира што е следно тука. Планот е да тераат со тематски сезони во иднина и тука е шансата да го
направат и патот до самиот ендгејм повозбудлив. Сакам да ги пробам сите класи и подкласи. Нова сезона со освежени механики ми се чини како единствената прилика во која нема да заспивам додека се левелирам. Lightless Armor данџот е еден ситен пример за колку играта може да ќари од варијации на основниот концепт. Нема да штетат повеќе такви ствари што би ги носеле сезоните. Во секој случај, Last Epoch долгорочно ми личи како подобра инвестиција од Diablo IV. Останува да напипаме во која состојба ќе биде играта за некој месец од сега.
March 22, 2024
Впечатоците од вториот Dune
Dune: Part Two, какво искуство. Не сум излегол одамна вака занесен од кино. Си поќутевме во кола за накај дома. Ова е тој епохален кинематографски триумф за жанрот каков што мислев дека нема да затекнам во мојот век. Очекувањата секако ми беа високи после првиот и ни малку не се сомневав дека ќе бидат пресретнати, меѓутоа ни на крај памет дека филмот ќе успее да ги надмине во оваа мера. Мислев дека возбудата ќе попушти за некој ден, ама ете ме - уште не можам да гледам било што друго. Ни филм, ни серија, ни трејлерот за продолжението на забавно глупион филм на Зек Снајдер.
Вилнев пред наши очи се запиша во историја како еден од најголемите. Вакви моменти се еднаш во генерација. Што и да мислиш дека било врвното достигнување во категоријата на научно-фантастични епови на филмско платно, Dune на Дени Вилнев сега е веројатно некое ниво над тоа. Не е рано да се заклучи ова. Можеби е само потешко да се прифати поради иницијалниот шок. За десет-петнаесет години ќе ти биде уште помило што си бил дел од моментов. Како што од денешна перспектива сме благодарни за приликата да ја искусиме The Lord of the Rings трилогијата "во живо".
Со внимателно цупкање околу спојлери, можам само да кажам дека Вилнев го рокнал ова директно во центар. Одамна не сум успеал вака да се вдадам во филм и комплетно да заборавам дека постои светот надвор од него. Без разлика што Dune: Part Two на повеќе места е отшиен од изворниот материјал, суштински е истиот свет на Френк Херберт, донесен во реалноста во невиден размер. Толку добро се справува со некои елементи што не ти дозволува да му замериш за креативната слобода.
Го читав Вилнев скоро како дискутира на тема дијалог и како малтене го смета за спореден елемент во контекст на уметноста на создавање филмови. Оттаму, Dune: Part Two дава предност на впечатливо визуелно раскажување и виртуозно вклопен звук со кој е пополнет просторот за вербална експозиција кој можеби би бил вишок покрај методите кои се искористени тука. Тоа не значи дека филмот било како страда од сценариото - баш напротив, меѓутоа масивната ударна снага доаѓа од тоа што го гледаш и слушаш.
Ризикот е секако исплатлив. Mајсторлукот на Вилнев е евидентен во една монохроматска сцена која е снимена со инфраред камери со цел да го долови Гиди Прајм како вистински туѓа планета, чие црно сонце емитира безбојна светлина, па жителите буквално егзистираат во црно-бел свет кој им ја дополнува постоечката мизерија. "Науката" зад ова е чудна и не е нешто што Френк Херберт прецизно го опишува во книгите, меѓутоа изведбата е креативна, мангупска и несекојдневна, иако техниката што Вилнев ја користи за да го постигне ефектот не е комплетно нова за модерен Холивуд.
Кастингот е исто феноменален. Ликовите од првиот филм се веќе сериозно уиграни, а сега надополнети со свеж, но подеднакво сериозен талент. Фејд-Раута е веројатно улогата, или барем се надевам една од улогите, по кои историјата ќе го запамти Остин Батлер. Во Elvis беше јасно дека дечкото има вештини и харизма, меѓутоа ова овде е на сосема друго рамниште. Со само неколку сцени успева да го претвори младиот Харконен во еден од најмаркантните, најбрутални негативци на филм досега. Кога ќе ме пушти малку оваа Dune еуфорија, мора под итно да седнам да гледам Masters of the Air.
До првиот филм не ни знаев кој е Тимоти Шаламе, а сега не би можел да замислам некој друг како Муад'Диб. Товарот за оваа адаптација да движи мазно е претежно на негов грб и Шаламе неуморно го носи секаде каде што приказната ќе го побара тоа. Пол поминува многу и верувам дека не е најлесно да го пренесеш тоа така функционално на филм. Треба да ја убедиш публиката да навива за него, а истовремено да го урнисаш мономитот за да фрлиш светло кон еден друг аспект од бидување таков "месија" каков што е.
Сепак, главната ѕвезда на Dune: Part Two за мене е Ребека Фергусон. Бене Џесерит како императивно ткиво на приказната ми е можеби најинтересниот дел од Dune воопшто, а преку Ребека Фергусон како Џесика комплетно е доловен целиот авторитет и мистицизам кој доаѓа од редот. Извонреден перформанс. Вилнев и со нејзината транзиција постапува поеднакво добро како и со Пол. Тоа е една од најумешните страни на филмот, што неверојатно балансирано ги вдомува сите ликови и нивните приказни во нешто помалку од три саати. Никој не е запоставен. Секако, Вилнев крател онаму каде што сметал дека има вишок, меѓутоа и покрај сѐ што "недостасува" од книгата, Dune: Part Two заедно со претходниот раскажува кохерентна функционална приказна.
Резултатите се очигледни кога делото е целосно препуштено на креативци, без некое плеткање од корпоративен одбор кој нема допирна точка со уметност. Толку се хомогени актуелните "големи" филмови што во принцип нудат многу слично кино искуство. Особено тие од последнава декада. Ова е поинакво, посериозно и се обраќа со многу подруг визуелен тон, без притоа да те лиши од возбудливи акциони сцени. Главната разлика е што во Dune не изгледаат пластично, туку сите специјални ефекти се некако органски и природно вклопени во околината. Тоа дополнително ја гарантира безвременската вредност на филмот. Сигурен сум дека нема да изгледа "остарено" и за дваесет години од сега.
Љубовта на Вилнев кон создавањето филмови го има направено ова да е вакво какво што го доживуваш. Имаме џам филм после години сомнеж дека Dune е којзнае колку комплексно дело за екранизација. Сигурен сум дека не сите љубители на книгата ќе бидат задоволни, ама па не можеш на секој да му угодиш. Верувам дека времето што ќе проаѓа само дополнително ќе го јакне статусот на ова како култна класика. Едвај чекам да видам што ќе стокми Вилнев за престојната адаптација на Dune Messiah и каква е воопшто иднината на Dune како новата голема мултимедијална франшиза.
February 29, 2024
Ја преживеав бурата во Frostpunk
Пак се раскликав Against the Storm. Неодамна излезе официјално после година и кусур пројдени во early access, а уште во раните денови ми залепи инстантно што не ни пипнав друга слична игра од тогаш. Пристапот кој го има кон жанрот со "брзите" партии е сосема адекватен за слободното време што го имам за ваков тип на игри. Дали си завршил со градење за пола саат или дванаесет, или можеби воопшто не и притоа си ја напнал кралицата, Against the Storm има систем со кој го наградува твојот труд и ти овозможува напредок. Секоја партија е значајна, макар и ако "изгубиш".
Целата игра е феноменална, објаснував еднаш поопширно колку стварно треба да ѝ дадеш шанса некое дождливо попладне. Тотално вреди, не знам дали моментално има позабавно нешто од ова во жанрот, ама конечно минатиов викенд решив да ја одморам на кратко и да видам што друго слично сум имал на списокот. Frostpunk беше прва. Ја посматрам уште од раните денови кога излезе, ама никако не успевав да си го подесам расположението за домаќински да ѝ седнам. Ја собрав и ја поиграв малку кога Епик ја даваа бесплатно. Па, ја баталив за покасно да ја купам на Стим дека полесно ми беше така отколку да оправам заборавен пасворд на платформа што ја "користам" два-три пати годишно за да лапам игри кои и онака не ги ни играм таму. Глупости.
Викендашкото сместување во Frostpunk се продолжи некој саат и низ неделава. Конечно успеав да го завршам A New Home сценариото, односно главната приказна. Таму -150°C, а мене рацеве препотени, ама успеав некои триста и кусур несреќници да ги изгурам низ најладната зима во нивните мизерни животи. Се изнамачивме сите, реално. Приказната во Frostpunk те става на чело на мала група преживеани на кои треба им градиш нов град откако светот е втурнат во вечна зима на која не се отпорни ни најдебелите ѕиври. Се случува во алтернативна, неодоливо кул стимпанк верзија на 19 век каде што технологијата меѓудругото е сведена и на еден огромен генератор на топлина кој треба да го одржуваш активен за да не ти премрзне градот што го развиваш околу.
Групата преживеани ти се состои од обични работници, инженери и деца. Уште не си се ни раскомотил на првиот ин гејм ден, играта ти нуди опција да донесеш закон со кој и децата можеш да ги користиш како работна сила. Неколку дена подоцна добиваш информација дека некој од жителите се самоубил откако му ја ампутирале ногата поради новиот закон за третман на смртно болните. Не сакал да биде терет. Дај си неколку недели и веќе си се затекнал како сурово го малтретираш напатеното мало општество. Имаш пропаганден центар, растураш гневни толпи што протестираат гладни и измрзнати и на крај завршуваш распнат на генераторот.
Изборот со кој си соочен во Frostpunk е помеѓу лош и полош. Играта не се воздржува од постојаното истражување на мрачните аспекти на човечката природа и скоро и да нема некоја морално здрава одлука што можеш да ја донесеш. Такво е мрачно и полно со очај. Единствена весела ситуација е кога ќе видев дека имам доволно јаглен за да го појачам малку генераторот да не измрзне групата што подготвува храна додавајќи пилевина за количински да има повеќе. Луѓе ќе ти умираат по болници, во рудници, од студ и од глад. Нив можеш да им градиш гробишта, ама можеш и да наоѓаш примени за нивните органи.
Ми требаше неколку пати да пробам, да ми се распадне сѐ и да пробам пак. Не знаев колку денови точно има сценариото, а ме затекна и голема бура за која очигледно треба да си спремен можеби и недели претходно. Научив како да ги користам експедициите, кога да ги повлечам и како да градам станици од кои ќе имам прилив на ресурси. Битна работа што ми помогна за конечно да го завршам A New Home е и тоа што се фокусирав на подомаќинско чување и користење на истите тие ресурси.
Јаглен е најбитниот, а упорно го горев непотребно на температури како -40°C зошто не ни знаев до кај ќе тера ладново. Изненади. Веројатно најголемата почетничка грешка во Frostpunk е ако ги следиш "мисиите" кои очигледно неколку пати погрешно ги третирав како туторијал. Во суштина тоа и се, меѓутоа можеш најслободно да импровизираш. Секако адаптација и импровизација се претежно најбитните елементи во ваквите игри, особено ако се тркаш со нешто - во овој случај ниските температури, задоволството и надежта на граѓаните. Па, фатив да градам цркви, курварници и боречки арени наместо да ширам сомнителна пропаганда и да тепам народ по улици. Подруго беше.
Толку ме разгали Against the Storm со тој роуглајк елемент што првин ова сценарио во Frostpunk ми се виде како линеарно, а апсолутно не е. Одредени настани се случуваат "плански", ама имаш многу различни опции за како да пристапиш кон проблемот со кој те соочува. Некогаш треба да решиш дека е поисплатливо да ти умрат пеесетина луѓе од студ за да заштедиш јаглен за другите да ги преживеат следните два дена. Планирањето однапред е исто така важно, особено кога добро ќе си пресметаш колку Автоматони можеш да изградиш за жителите да ти се мрзнат дома наместо во посран рудник.
Frostpunk има уште неколку сценарија и опција да играш додека не се распаднеш и во вистински живот, ама ќе ја оставам до некоја следна зима или можеби никогаш доколку излезе двојката во меѓувреме. Стварно добро изгледа двојката, и трејлерот и гејмплеј трејлерот. Исто како и кецов личи на игра што ќе ме држи буден и кога нема да ја играм, па така што може и да го растеретам списокот до тогаш за побрзо да дојде на ред. Сакам конечно да седнам и на Terra Nil и Timberborn, ама ете упорно ја пуштам Against the Storm кога ќе ми се приигра нешто вакво.
February 8, 2024
Демоата на Godsworn, Stormgate и Tempest Rising
January 30, 2024
Мини-серијата Battlestar Galactica
Не пропуштам прилика да кажам колку се најдобри првите две сезони на Battlestar Galatica. Скоро го правев муабетот и секогаш е истиот - само првите две сезони, другото тапа. Тие ги имам повеќе пати гледано и секогаш сум се откажувал некаде кон средина на трета. Памтам како цело друштво тогаш се мачеше да ја догледа и последната сезона, што значи нешто не штимало. Ама поминало толку многу време и сега веќе и ми е избледено што конкретно, па сфатив дека веќе не можам валидно да одговарам дека се само "првите две".
Мислев дека архивата на Crapwerk ќе ми помогне малку да се присетам, ама сѐ што најдов беa неколку постови за The Expanse каде што само го верглам истото. Џабе блогирањето осумнаесет години без три реда за една од најдобрите научно-фантастични серии некогаш снимени. Значи, време беше подиректно да се испита квалитетот на Battlestar Galactica денес, па седнав и ја изгледав мини-серијата од 2003 која е практично тричасовен пилот за редовната што почнува со прикажување скоро година дена покасно.
Оваа Battlestar Galactica е всушност римејк на истоимена серија од 1978. Сум пробал и тоа да го гледам во деновите кога сум бил најзагреан, ама никогаш не ми залепи. Мислам дека денес би ми била позабавна, само уште да имав време да го дознавам тоа. Оригиналната Battlestar Galactica има само една сезона и едно пропаднато продолжение Galactica 1980 кое е скинато после десет епизоди. Но, брендот останал популарен и во следните декади, па конечно после неколку неуспешни обиди да се возобнови, во 2003 го добива ова што денес е веројатно првото нешто на кое ти текнува кога ќе се спомне Галактика.
Римејкот маневрира во малку посериозна, потемна насока што ја прави оригиналната да изгледа како цртан филм во споредба. Ризичен потег, ама очигледно исплатлив ако судиме по тоа колку масивно порасна како франшиза. Сигурно едно десет години немав пуштено. Се возбудив ко некој да ми ја донел изрежана на два диска. Не бев сигурен како ќе ја доживеам и дали само романтизирам нешто на кое што можеби времето не му било наклонето. Една друга моја така подрага Star Trek: The Next Generation изгледаше пошкарт со секоја пројдена година за на крај да ми остане со едвај дваесетина добри епизоди. Некако не бев спремен и ова да го видам во некое такво издание.
Не знам како се носи понатаму, ама овие три саати Battlestar Galactica уште се врвни како и секое претходно гледање. Не само што нема ни ден остарено, туку ја држи формата подобро од било кога. Различно ги правеа сериите тогаш. Ковано да трае, а не да биде викенд содржина на стриминг сервис ко сега што ги штанцаат. Aко ја промашиш пилот-епизодата, толку си - немаш серија. Затоа и ќе приметиш колку сѐ e грижливо склопувано.
Уште одма расчистува со што ќе си имаш работа. Не е ова Star Trek на Роденбери или нешто позитивно и весело. Ова е борба за опстанок на човештвото, сведено на мала неприземјена флота вселенски летала откако неговата креација Сајлоните одлучува да им ги изрока колониите со нуклеарки. Нема дипломатија и преговори, ги ловат и преживеаните. Не само што никој не знае кај биле Сајлоните додека траело ова изненадно нарушено примирје, туку сега може да изгледаат и како луѓе и да им се инфилтрираат на осетливи позиции. Со никој не си на чисто, било кој може да биде непријателот.
Толку добро презентирана калакурница што нема шанси да не те завлече. Кога Адама го држи говорот на крајот од овие три саати, ти доаѓа да потстанеш и да им се приклучиш. Феноменално секој пат. Баш ќе продолжам да гледам и прва сезона онака лабаво, нека се и две епизоди неделно. Може ќе се присетам зошто упорно ја баталувам. Ми фалеше нешто квалитетно за гледање, а во моменталната понуда нема нешто што ме влече. Го немам времето како некогаш, се трудам да бирам. Мислев да седнам на Scavengers Reign откако изгледав Blue Eye Samurai пред некој месец, ама сепак ќе пробам да пополнам со Battlestar Galactica измеѓу.
Гази и после дваесет години. Некои работи уште останале недостижни. Иако телевизиските серии напреднаа многу над ова, и тематски и продукциски и на секој различен начин, овој поджанр како тука да си ја испеа песната. Многу кратко после ова едни почнаа да го бркаат трендовскиот Lost формат без да успешно да го доловат тоа што функционираше таму, а други мислеа дека е само доволно да качиш луѓе на прљав вселенски брод, и толку беше - секна надежта за вакви серии. Немаше саглам "вселенска опера" до The Expanse, меѓутоа ни отприлика не достигна такво културолошко влијание.
January 14, 2024
Ретроспектива на The Rock
Со последново прегледување на The Rock (1996), сѐ попривлечна ми е теоријата дека е Бонд филм, поконкретно последниот Бонд на Шон Конери. Теоријата е дека Џон Мејсон е всушност оригиналниот Џејмс Бонд кој е затворен во Алкатраз во 1962 од каде што успева да избега, да го спаси светот неколку пати и пак да заглави затворен во САД триесет и кусур години дека наводно тајната служба го "жртвува" и го негира неговото постоење.
Нема да навлегувам детално во теоријата, не е ни толку битна, меѓутоа очигледно е дека The Rock може да биде Бонд филм ако сакаш така да си го доживееш. Можеби не е онаков Бонд филм со сите својствени елементи, не е ни истиот жанр, ама е подобар од многуте што се промотале натаму. The Rock има жолто Ферари Спајдер место Астон Мартин, нема научно-фантастични гаџети и го има Николас Кејџ наместо некоја егзотична мома, ама Ед Харис тука комотно би можел да се носи со повеќето ексцентрични Бонд негативци. Има за што да се фатиш ако си решен, многу од сличностите не се случајни, а главното е што Конери го цепа Мејсон речиси идентично ко Бонд.
Јасно ти е дека се забавува со ликот. Не дека не е максимално харизматичен кај и да се појави, меѓутоа тука е неспоредливо поприсутен од некои филмови каде што очигледно е дојден исклучио за платата. Секако дека и овде ги одбивал додека не се испазариле подобро, ама некако успеал да си кликне со младиот Мајкл Беј на кој ова му бил втор филм, па дури и да му помогне да се справи со продуцентите од Дизни откако каснел со снимањето и му се качувале на глава. Во анегдотата што Мајкл Беј ја раскажува, Конери им се појавил на некој ручек, им спискал дека се кнап со буџет и само прашале колку треба.
















