Двата Tomb Raider со Анџелина Џоли

Многу одамна имав некоја аверзија кон Анџелина Џоли. Нит знам колку било основана, нит денес можам да ја посочам точната причина, а чим сега го немам истото мислење веројатно може да заклучиме дека биле некои тинејџерски фазони што очигледно ми се надраснати. Не знам ни колку точно тој сентимент имал влијание врз моето мислење за тие старите два Tomb Raider филмови, ама сигурен сум дека си го направил своето за јас со години да им се мочам во секоја прилика. Добро, за вториот е сè уште оправдано. Ќе стигнеме до таму.

Првиот филм Lara Croft: Tomb Raider летово наполни дваесет години, а го немав гледано сигурно повеќе од десет. Го гасев и кога ќе начекав на телевизија. Да не се решев да го прегледам оној предосадниот Tomb Raider од 2018 пак деновиве, може никогаш немаше да го пуштам. Lara Croft: Tomb Raider секако го имам гледано повеќе пати на времето, ама ништо не памтев освен неколку сцени за кои не бев сигурен дали се од овој или двојката. Последново гледање сега мислам дека не трепнав. Ме закова на почеток и не ме пушти. 

Дали филмов бил отсекогаш вака забавен или мене ми се погоди таков во моментот? Сериозно, дваесет години е стар, полн е со глупости секако и не се доживува себе нешто преозбилно, ама успеа да ми биде забавен без носталгија како фактор. Или па тој од 2018 е толку лош и ми ја искриви перспективата? Не знам, ама сигурен сум дека ќе го гледам уште еднаш набргу. Мора да се негува оваа новооткриена љубов кон филмов.

Lara Croft: Tomb Raider е сè што адаптација на Tomb Raider игра би требало да биде во 2001. Убави егзотични локации, загонетни гробници, древни преданија и се разбира силна независна мајкоебачка Лара Крофт која во рацете има два пиштоли со неограничена муниција. А, дваесет и кусур годишната Џоли е совршениот избор за ваквата ноншалантна самоуверена Лара. Не би можел да замислам друга актерка што толку добро би можела да ја долови улогата и така да го пренесе ликот од старите игри. Не ми текнува ни денес која би можела да е волку добра Лара Крофт. Да знаеше младиот Бобо дека ова некогаш ќе биде напишано на Crapwerk, ќе си го избришеше цел блог.

Филмот се држи добро и од визуелен аспект. Веројатно сите локации се сетови, има практични ефекти, па не изгледа толку вештачки, ниту пластично. Освен онаму каде што има малку CGI, остатокот е сосема солиден и за денешни стандарди. Сум видел поскапи нови филмови што изгледаат поевтино од Lara Croft: Tomb Raider. Секогаш кога Лара Крофт "археологува" на својствениот начин, изгледа уверливо и го доловува духот од игрите. Јасно е дека знаеле што точно прават, иако огромен процент за така добро да "лепи" е благодарение на Анџелина Џоли. Бриши блогот, Бојане.

Приказната е исто кул. Tomb Raider концептот е многу повеќе од женски Индијана Џонс, па веројатно може да си дозволи повеќе излети во фантастика и послободно да ја испушти логиката за момент. Повторно, ова не е филм што се труди да биде сериозен, туку точно знае до каде може да се спружи. Барем така сакам да верувам, можеби и не е намерно ваков каков што е. Сепак, стилски си оди во полза и некако магично ја има погодено формулата за лесна забава. Што повеќе може да бараш од Tomb Raider филм, жити се?

Од друга страна пак, вториот дел Lara Croft Tomb Raider: Cradle of Life (што е со долгово име, не знам) потфрла баш во моментите кои го прават првиот толку забавен. Разбирам дека имале само година-две за да скрпат продолжение, ама насоката во која оди филмот некако не ми се поклопува со тоа што сакам да го гледам во Tomb Raider филм. Почнува супер, не го ни памтев што точно беше претходно, ама е толку бучен што веќе пак го заборавив.

Повеќе од пола филм е позициониран во урбана средина, таму е голем дел од акцијата. Некој решил и самата акција да ја дуплира, па така што ова повеќе личи на генерички акционен блокбастер од пред дваесетина години отколку на Лара Крофт филм. Не знам чија била одлуката ја да извадиш Лара од "работно место", ама дефинитивно не функционира. На моменти се труди да наметне и посериозен тон и воопшто не му стои.

А, како можеш да настојуваш да си сериозен кога во првите седум минути од филмот Лара Крофт удира бокс на ајкула што под вода испушта крици како диво животно, па после ја јавнува да ја повози низ океанот? Апсурдно е. Јасно ми е зошто Lara Croft Tomb Raider: Cradle of Life му е последен филм на режисеров. На кој не би му било глупо од ова. Истиот режисер на Speed со Сандра Булок и Кијану Ривс е, патем.

Ако ја сметаме таа сцена за добра, што и навистина е, има и уште една каде што мали кинези гледаат синхронизиран Спонџбоб. Не станува подобро од тоа. Останатото е Анџелина Џоли и Жерард Батлер пукаат со ствари, пробуваат да глумат сексуална тензија и возат мотори низ Кина. Има и една сцена кога Лара Крофт вози малку со моторчето по Кинескиот ѕид што можеби и во 2003 изгледала исто вака лошо, не знам. Не се ни сеќавав на ова. Не се ни трудев да се сетам, чекав само да заврши филмот. Музиката е исто неподнослива и само дополнително ми ја пукна главата.

Како и да е, среќен сум што му дадов на првиот филм ваква свежа шанса. Ми го збогати и онака финиот дождлив ден. Вториот е веројатно на исто ниво со Tomb Raider од 2018, ако не и полош. Којзнае дали има иднина ваква филмска франшиза. Би сакал да се случи уште еден филм со Алисија Викандер пред неизбежниот рибут, ама ќе видиме. Ќе има и некое Tomb Raider аниме наскоро, наводно исто така базирано на новата трилогија игри. Баш ме интересира како би функционирала Лара Крофт во таков формат.

Види такоѓе:

• Tomb Raider филмот од 2018
  
• Први впечатоци од Rise of the Tomb Raider
• Епа, нема Rise of the Tomb Raider... 
• Зделка на денот: Lara Croft and Guardian of Light
  
• Street Fighter и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Првите три Resident Evil филмови
• Покемон, другар мој
• Warcraft (2016)

The Witcher: Nightmare of the Wolf вреди барем за едно гледање

The Witcher аниме секако звучи привлечно. Исто така, кога станува збор за Нетфликс и нивната шашава продукција звучи и малку сомнително. Не дека не успеваат да погодат нешто, ама изминатиов период се намочаа на еден куп ствари меѓу кои и Pacific Rim: Black, a ексклузивно ја објавија и онаа гнасна стравотија Masters of the Universe: Revelation. Освен тоа 2021 сме, сè ново што излегува мора да штиклира неколку точки кои најчесто ја трампаат забавата за нешто друго. Да не одам натаму и во овој пост, изморен сум веќе.

The Witcher: Nightmare of the Wolf беше долго најавувано. Долго и не знаевме што ќе биде, па се запрепастив кога скоро дознав дека е приказна за млад Весeмир. Ако отсекогаш била достапна оваа информација, веројатно сум ја преспал. Така што не е приказна за Гералт, туку неговиот ментор, што можеби е и супер идеја затоа што втората сезона од The Witcher серијата ќе пристигне за неколку месеци. Таман да се одмориме од него. Иако е централен лик во Вичер приказните, светот постои и без него, па Nightmare of the Wolf е фина прилика да отидеме на некое малку поразлично место.

И, на мое големо изненадување - не е воопшто лошо. Имав минимални очекувања, мислев дека ќе гњави саат и кусур со родови студии и социјална правда, а баш е онака умерено и воглавно се фокусира на некои многу позабавни теми. Вичери, магија, сребрени мечови, чудовишта, пресврти - има сè за да функционира во полза на светот од кој доаѓа. Весемир е супер кул лик, претпоставувам како и повеќето вичери од Кер Морен. Го знаеме и од претходните материјали, ама првпат да го начекаш вака младо мангупче. 

Приказната воглавно се врти околу некои нови сомнителни чудовишта кои се необични дури и за светот од кој потекнуваат. Личат дека се некаков спој на различни видови веројатно создадени по неприроден пат. Нема да навлезам од каде се и како се - тоа е веќе спојлерска територија, ама ќе ја пофалам креативната енергија. Многу добра едноставна идеја што супер функционира во ваков компактен филм. Не се сеќавам дека сум сретнал слична приказна во The Witcher книгите и игрите. Ако имало, сум ја заборавил.

Ме држеше заинтересиран, тоа е важно. Ете, и со тоа ќе се задоволиме овој пат. Не заспав и не добив нагон да фрлам со нешто во телевизорот. Вичери како концепт се исклучително интригантни, имаат богата и комплексна историја, а Nightmare of the Wolf успева внимателно да се прошета низ таа митологија и да извади некои моменти што не пркнале на медиум различен од игрите и книгите.

Филмот повремено скока и наназад во детството на Весемир кое директно го врзува со моменталните настани. Таму чепка малку за регрутацијата на вичерите како неговиот мотив да загази по тој пат. Некои моменти не се којзнае колку непознати за тие упатените во изворниот материјал, ама пак е фино да се види истото од друга перспектива. Понекогаш се чудев колку функционална структура има Nightmare of the Wolf, до толку сум изгубил доверба во новиве ствари.

Анимацијата е исто така задоволителна. Можеби не е најпрекрасна на цел свет, ама не изгледа евтино како што често знаат да бидат обидите за американско аниме, особено оние на стриповските адаптации. А, овде и тепачките имаат аниме стил и физика, без разлика дали се работи за еден на еден или масовно крвопролиќе. Океј, сега не е Dragon Ball Z ама пак важат некои различни правила за гравитација.

Сепак, колку и да е забавен Nightmare of the Wolf пак си игра играчки со некои елементи од изворниот материјал и историјата на Кер Морен, па можеби дел од публиката што посветено го следи ќе биде малку растревожена. Мене не ми сметаше, гледам да ги одвојам сите адаптации на книгите како посебно дело, ама пак не ми е јасно која била потребата да се чепне нешто што функционира такво какво што е баш поради што е замислено и напишано на таков начин. Не би сакал да спојлам сега, ќе видиш на крај. 

Крајот малку се разстегнува и го омалакса наративот, ама онака скоро безболно, без да го наруши општиот впечаток. Вреди за еднаш да се изгледа. Не е лошо, ама не е ни некое ремек-дело што заслужува второ гледање. Веројатно и ќе го заборавам за недела-две. Во секој случај, ми се свиѓа овој концепт на аниме адаптации на The Witcher приказни, па се надевам дека ќе скрпат уште некое вакво. 

Види такоѓе:

• Хенри Кавил од Ривија
• Не го бива ова Masters of the Universe: Revelation 
• Можевме и без Pacific Rim: Black
  

Tomb Raider филмот од 2018

Седнав и го изгледав пак Tomb Raider филмот од 2018. Го гледав кога излезе во кино и комплетно ми беше заборавен. Памтам само дека излегов рамнодушен, иако не ни влегов со некои големи очекувања. Во најмала рака мислев дека ќе ја следи првата игра од нова трилогија, ама освен неколку точки, филмот произволно си истера некоја искасапена верзија на таа приказна. Неодамна се посомневав дека сум бил некако различно наштиман пред да влезам во кино, со тазе преиграна игра и свежи впечатоци, па можеби и очекувањата не ми биле толку мали. Морав да го гледам пак, сега малку порастеретен од прецизни сеќавања од играта.

Филмот е досаден. Како за нешто што треба да биде забавна возбудлива авантура, Tomb Raider почнува бавно, заморно, неинспиративно и така си го држи темпото до крај. Има некои повремени нагорни осцилации, ама се недоволно интезивни за да му дадат ветер во грб. Храбро е во случајов да земеш некој Indiana Jones филм како репер, ама би очекувал од ваков филм да ме ќари на самиот старт. Никогаш нема да ја заборавиш првата сцена во Raiders of the Lost Ark и колку внимателно те става под шеширот на Индијана Џонс, кој е, што работи и што можеш да очекуваш во следните два саати. 

Не знам како упорно не можат да сконтаат многу едноставен штос. Еден од ретките филмови што разбираат како треба да е структуирано нешто вакво е The Mummy со Брендан Фрејзер. Затоа и функционира толку добро. Тука почнуваме со Лара Крофт која нелогично се откажала од безобразно големото богатство на татко ѝ, па доставува пратки со точак и се трка по улици со точак за пари. Разбирам дека филмот настојува да воспостави некаква основа за да ја запознае публиката со млада и понеискусна Лара, ама го прави толку досадно што додека приказната заплови за Јаматаи веќе си задремал и едвај те интересира што се случува. 

Кога филм ќе успее да ме изгуби уште на почеток ненамерно почнувам да се фокусирам на неговите маани отколку што сум инвестиран во дејствието. Па, ќе приметиш и како сцени што не се случуваат во ист ден се снимени во ист ден без филмот да се потруди да ги направи за нијанса визуелно поразлични. Ниедна од локациите не е привлечна за гледање, сè е некако еднолично, обично и изгледа вештачки. Ќе видиш колку е досадна целата акција, колку е ниска цена на специјалните ефекти и најважното - колку тој што го пишувал сценариото ја нема играно играта туку веројатно се наслонил на тоа што внучето му го има раскажувано.

Не барам комплетно препишана игра на друг медиум, туку не ми е јасно како успеале толку многу да ја растворат приказната. Присутни се неколку визуелни и наративни елементи кои се отприлика исти како со играта и ги има и во трејлерот, меѓутоа останатото се воглавно трошки што се измачуваат да скрпат задоволителна целина. Недостасуваат ликови, саглам мотивиран негативец и куп други работи што оригиналната приказна ја прават толку богата и интересна. Нема некои значителни траги од култот на Вогел или Тринити организацијата која има голема улога во игрите. 

Само референци кон играта не се доволни да бидат столбот. Особено кога веќе си се дрзнал да адаптираш конкретна постоечка приказна. Ова е друг медиум и не можеш само да референцираш некои ствари и да очекуваш дека гејмерската публика ќе реагира толку позитивно на нив и ќе занемари како ти се распаѓа останатото. Филм е, сигурно ќе го гледаат и луѓе што никогаш не ги играле игрите и нема да им е интересно тоа што се случува. Сè што би можело да биде возбудливо и интригантно во филмов е сведено на неинвентивно презентирана генерика видена мал милион пати претходно.

Алисија Викандер е феноменална како новата Лара Крофт, онаа Лара Крофт чии спецификации беа ресетирани во 2013. Веројатно е единственото квалитетно во филмов. Изгледа како таа Лара, има капацитет за да го носи ликот и штета што филмот упорно работи контра и ја гуши во шумот. Тука нејзиниот лик е рамна линија и бледа сенка од она што играта одлично го гради и на крај е филмот нема некој значителен прогрес. Речиси е истата како и на почеток, без никаква придобивка од совладаните ризици и работите низ проаѓа на Јаматаи. Унаказен потенцијал на сосема солидна актерка која е исклучително прикладна за улогата. 

Не ни верувам веќе во "клетвата" на филмови кои адаптираат видео игри. Тоа што медиумите го нарекуваат "клетва" е само лоша опклада на луѓето што ги прават овие филмови и мислат дека гејмерската публика е сама по себе доволна за да им го врати финансискиот влог. Тоа што некогаш се убедени дека создаваат филм за широка маса и ќе успеат да ги пресретнат двете групи некаде на средина скоро секогаш им пропаѓа со аматерското пишување и унаказување на функционални концепти. Не можеш да се кладиш на препознатливост на брендот со вадење на ствари од газ. 

Можеби ќе има и продолжение филмов. Неизвесно е со пандемијава. Читав некаде дека Алисија Викандер е уште заинтересирана, па се надевам дека ќе се најде некој што ќе знае како соодветно да ја искористи во Tomb Raider филм. Имаш супер глумица, приказни од кои можеш да црпиш и црпиш, дури и комплетно да ги прекопираш. Да не збориме за колку неограничено звучат финансиските средства за прописно да изведеш нешто функционално. Толку ли е тешко, озбилно?

Види такоѓе:

• Први впечатоци од Rise of the Tomb Raider
• Епа, нема Rise of the Tomb Raider... 
• Зделка на денот: Lara Croft and Guardian of Light
  
• Street Fighter и проклетството на филмските адаптации на видео игри
• Првите три Resident Evil филмови
• Покемон, другар мој
• Warcraft (2016)

Се сеќава ли некој на Game of Thrones?

Не многу одамна Game of Thrones владееше со телевизијата. Сите гледаа, дури и луѓе што никогаш активно не следеле серии пред тоа, а им стави книга во рака и на некои што уште подвлекуваат со прст под зборовите додека читаат. Game of Thrones во еден момент од деценијата беше најнеизбежното нешто на цела планета. Денес е бизарно отсутна од поп културата. Не е заборавена во целост секако, ама разочарувачкат последната сезона воглавно остави непријатни спомени и успеа да се помоча на општиот впечаток. Баш деновиве оваа тема ми се моташе во глава.

Сега тешко е да ја препорачаш серијата на тие три-четворци што никогаш не гледале, а се сомневам дека има било каква вредност и за прегледување. Никој веќе не би требало да губи време на ова. Што отприлика се случи со Game of Thrones, вака ретроспективно? Серијата си тераше одлично некои пет-шест сезони. Интересни ликови, возбудлива приказна, дозирана фантастика, драма, интриги, тензија, предавства, луѓе умираат неочекувано на сите страни... Ги следеше книгите на Џорџ Р.Р. Мартин колку што можеше, па потоа почна да го цеди и последниот изворен материјал. 

Паралелно со секнувањето на приказната од книгите, двајцата сценаристи Дејвид Бениоф Д.Б. Вајс добија некоја примамлива понуда за нова Star Wars трилогија. Не само што требаше да смислуваат сами како да си ја завршат серијата, туку решија и да го преполоват бројот на епизоди, наводно за што побрзо да се фатат за работа на Star Wars. Резултатот беше една од најголемите телевизиски катастрофи во историјата. Серијата ја плати со оштетена репутација, а двајцава мајмуни ја изгубија Star Wars тезгата. Публиката беше толку гневна што веројатно и Дизни сконтаа дека никој не би платил за Star Wars создаден од тогашните најомразени курајбери во индустријата.

За пропаста на Game of Thrones се веројатно виновни повеќе луѓе од Бениоф и Вајс, ама што фајде ако сега го најдеме кривецот. Следел ли некој друг таму во продукцијата Game of Thrones воопшто за да ги буцне малку или овие двајца имале комплетна слобода врз сите случувања? Или, колку треба да си прост за така да си ја потцениш публиката и да мислиш дека ќе ти пројде било што?

Осмата сезона немаше никаква смисла. Ликовите беа драстично различни од тоа како беа развивани со години наназад, темпото на дејствието што веќе и онака веќе беше забрзано последните сезони достигна критична точка, а сценарионо нашкрабано во моментот пред да се уклучат камерите. Ко да го пишувал некој што баш дента првпат слушнал за Game of Thrones. Многу мрзливо, аматерски и глупо избразано. Замисли седум години да градиш куќа со сипорекс блокови и на крај монтираш сламен кров. Сред бура, онака.

Оттаму и денешниот срамен статус на серијата. Сметај колку треба да е горчлив вкусот останат за во Game of Thrones дискусија денес прво ова да го спомнеме пред тоа кланицата на свадбата во трета сезона. Среќа таквите дискусии се многу ретки, зашто никој веќе го интересира Game of Thrones. Само онака уморно ќе си воздивнете.

Веќе бев емотивно дистанциран од серијата некои две сезони наназад дека веќе почна да тупи малку, па целата таа последна сезона и финалето не ме растрои толку како некои други. Да бев нешто повеќе инвестиран ќе кенкав и јас кај ќе стигнам уште тогаш. Ми беше само комично со каков интензитет се скурца толку фин производ што за малку можеше да се впише во историја како телевизискиот еквивалент на Lord of the Rings. Еве, и после повеќе од година серијата се памти претежно по лошо. А, се сомневам дека времето ќе успее да ја поправи сликата.

Секако, ХБО инсистираат на нови Game of Thrones серии, ама мислам дека попрво Џорџ Р.Р. Мартин ќе ја доврши The Winds of Winter пред да излезе нешто што ќе е прифатливо како оригиналната. Сигурен сум дека брендот уште има посветени фанови што би сркнале било што и покрај тоа што крајот на серијата испадна таков каков што испадна, меѓутоа ми се чини дека пошироката публика е веќе изгубена.

Не го бива ова Masters of the Universe: Revelation

Не дека бев нешто претерано загреан за новава Хи-Мен серија на Кевин Смит, ама некако си мислев дека има шанси ваков материјал да биде соодветно адаптиран за модерно време. Притоа, заборавив дека денес забавата е задолжително потисната да направи простор за разна незабавна социјална агенда и исправање на замислени криви дрини. Лик како Хи-Мен едноставно не може повеќе да опстои без да ја испровоцира малата бучна група што лепи "токсична машкост" етикета секаде каде што има ваков главен лик. Тука е дури и во името.

Затоа Хи-Мен мора да го нема за Кевин Смит да може да кулира на раат без да го пингаат My Little Pony аватарите со разноврсни родови придавки во твитер биографијата. Masters of the Universe: Revelation не е толку агресивно со политичките испрдоци колку што ненормалнине десничарски јутјуб инсели би сакале да биде за да можат да пумпаат содржина, ама не е ни обичен наивен цртан. Ама, веќе е смешно, не ми ни смета. 2021 сме, сè што сум сакал од поп култура денес се стреми да промовира нешто што нема врска со култура. Гледај која перверзија е актуелниот Star Trek. Тек да видиш со Џејмс Бонд што ќе се случи.

Masters of the Universe: Revelation нема баш некоја цврста врска со оригиналната серија, освен тоа дека е базирана на истата лиценца. Нека не изводи Кевин Смит дека е директно продолжение. Не е ни Хи-Мен приказна, Хи-Мен е заменет со женска алтернатива и покрај тоа што серијата се рекламираше малку поинаку. Сè би било во ред доколку некој успееше да напише квалитетен материјал тука, барем онолку колку што изворниот концепт (реклама за играчки) би можел да дозволи. Сега да бидеме реални, и таа старата серија не беше најелоквентна, ама продавала фигури за деца, а не муда за бубрези.

Ќе помислиш дека Кевин Смит како самопрогласен фан на Хи-Мен има капацитет да пишува добри сценарија и приказни. Не само што не знае обичен дијалог да склопи, не знаат ни другите сценаристи на овие пет мачни епизоди, ама се обидува да прави некои потези што дури и дебилон Рајан Џонсон би подзинал од што се глупи. Браво Кевин Смит, ги потепа сите ликови што публиката сака да ги гледа - многу храбро и возрасно. Кај ти текна.

Ова треба да е цртан за деца и за тие што биле деца кога одела оригиналната серија и денес мислат дека била нешто особено добра. Не била, времето во кое си ја гледал било. Ама, таа серија и денес изгледа симпатично, наивна е, полна со фантастични авантури и возбуда. Не е тмурна, депресивна и без ликот што е практично лицето на Masters of the Universe брендот. Приказната е шуплива и досадна.

На никој не му е гајле за напорната арогантна Тила и нејзината пријателка тука присутна буквално само и само за да се штиклира полето "диверзитет". Тоа ми е многу лицемерно во новиве филмови и серии. Ќе трупнат некој лик само за да не ја налутат групата на која припаѓа, без притоа да направат нешто со него. Тоа ти е како кога ќе се извиниш, а не го мислиш. Како што Дизни наводно промовираат еднаквост, диверзитет и човекови права, а го тргаат Џон Бојега од постерите на Star Wars во Кина за да не ги "вознемиреле" кинезите.

Очајно е. Луѓето што ги продуцираат овие лајна упорно одбиваат да научат од грешките. Свои и на нивните колеги. Ќе истуриш пари на нешто што ќе ти го пофалат само платените рецензии, па ќе ги напаѓаш тие што те критикуваат, а се во многу поголем број. Не мислам дека можеш апсолутно сите да ги задоволиш, ама ако сакаш профит и успех можеби треба да се обратиш на пошироката публика која замисли - сака да ги гледа Хи-Мен и Скелетор. Единственото добро во новово Masters of the Universe е гласовната глума и анимацијата, ама тоа не ја прави целата серија погледлива.

Ако ептен, ептен ти се гледа нешто вакво, подобро обрати се на старата серија. Некој мангуп има фукнато неколку епизоди со македонската синхронизација на јутјуб за поефективно носталгично искуство. После креваш џогерот и урлаш "Јаааас сууум моооќен!" зашто викенд попладне ти е терминот за чистење и средување по дома. Сега сам ги правиш овие работи. Друга опција ти е и онаа серијата од 2002. Одлична е, многу подобра од оваа на Кевин Смит што некогаш ќе успее да биде. Што подалеку од ова неговово.

Трета шанса за Guild Wars 2

Два пати претходно сум пробувал да играм Guild Wars 2 откако основната верзија стана бесплатна. Првиот пат ми беше забавна некоја недела, па ми здосади, а вториот пат дружењето траеше уште пократко. Иако и тогаш ми беше визуелно привлечна, ужасно лошата презентација на приказната, сомнителниот дизајн на опремата и репетитивниот гејмплеј некако ме избркаа назад во еден друг поголем MMORPG свет. Вториот пат беше кога пролетоска шалтав низ разни MMORPG наслови таков потиштен од тоа колку е срање Shadowlands.

Неделиве додека ја чекам New World во август и одлучив дека ќе ја пропуштам бетата, решив да ѝ дадам трета шанса на Guild Wars 2 пред конечно да си го олеснам хард дискот со просторот што ми го зафаќа. Бидејќи бесплатната верзија дозволува само два карактери, тој Некромансерот мораше да го снема. Направив Инжинер. Сакав да пукам со нешто, а Ренџерот не ме завлече нешто многу. Веројатно сум премногу навикнат на сличната класа во WoW, која очигледно тука и не е баш слична.

Почнав од почеток. Два пиштоли во рака, пушка, мантил, бандана или шеширче. Местиш и мали машинчиња околу што пукаат во сѐ ќе проба да ти се приближи. Најинтереснa ми е од сите класи тука што ги имав играно претходно, а сега можам и да си го гледам карактерот без да ме печат очи. Guild Wars 2 има малку дискутабилен упадлив дизајн на опремата. Пред да го здувам Некромансерот беше облечен како дворски шут со некои розеникави бои. Секако, можеш да го смениш тоа во нешто попристојно, ама ни самата класа ни ми беше особено забавна за да се замарам. 

Мислам дека конечно се подзакачив на Guild Wars 2. Дали од што немам друго MMORPG за играње или не сум оптоварен додека ја играм, не знам, ама се фаќам како секој ден пукам по саат време. Да можев повеќе да си дозволам, сигурно ќе седнев подомаќински. Има многу за правење. Сега ми е интересно да се акам низ светот и лабаво да левелирам до 80. Дизајнот на зоните е предобар. Претходно го немав видено вака, цела игра ми личеше како само кентаури и шума да има. Огромно е, а на прв поглед не личи така. Имав некој проблем што не е целосно отворен свет како WoW, ама транзицијата од зона во зона и не е толку страшна. Зоните се доволно разновидни за да имаш впечаток дека не си во едно одвоено место. 

Ми се свиѓа и што се осеќаат како вистински голем свет. Тоа е важно за вакви игри, да можеш целосно да се внесеш во амбиентот и пријатното музиче, да пропатуваш дистанца за авантурата да ти биде позначајна. Нешто што веројатно го немам видено во MMORPG од Mists of Pandaria навака. Последниве години повеќето избегнуваат негативен простор во дизајнот на зоните, а многу е важно за општото искуство. Глеј Blizzard колку го направи Азерот клаустрофобичен во последните експанзии. Тесно и збиено, вртиш кругче еден саат и си ги исчистил сите квестови. Знам дека го дрвам ова во секој MMORPG муабет на Crapwerk, така што не би пак.

Guild Wars 2 можеби е сиромашна на митологија или барем не ја презентира доволно вешто за барем на мене да ми ја доближи, ама после пола ишпартана Тирија (така се вика светот кај што е сместена играта) приметувам дека некои работи не се така нафрлани како што ми изгледаа. Има детали ако сакаш да чепнеш, само проблемот е што главната приказна ми е многу одбивно сервирана и не можам да се натерам ја отседам до крај. Фаќам делчиња од таквите квестови колку да не сум без ич, ама до сега за жал не налетав на нешто претерано забавно. 

Главните квестови не се со текстче како во WoW или целосни сцени како Star Wars: The Old Republic, туку шлакнати се двата ликови (ти и тој што ти го дава квестот) врз статична позадина и зборат и зборат и зборат. Барем почесто да имаше опции за дијалог да е малку поинтерактивно и RPG. Експозицијата не се одвива баш во "светот" и затоа одма губам фокус. Сумирано ти е отпосле што треба да правиш, ама не е доволно за ти е сосема јасно. 

Засега не ми е ни толку битно, забавата ми е во истражување и споредните квестови што ги правиш низ Тирија и се "автоматски". Не треба да ти ги трупне некој, тука само треба да ги приметиш на мапа и ако ти се прави тоа - терај мајсторе. Немаш огромен квест лог со лимит на колку можеш да имаш активни. Имаат дури и мала приказна, колку онака да ти даде причина зошто треба да собереш десет свински чмарови. Механика што Blizzard ја собра покасно во Warlords of Draenor и ја фура до ден денес, само малку покилаво. Покрај другото, светот скалира околу тебе ако си поголем левел, па секогаш можеш да се вратиш назад и да ги чистиш зоните. Guild Wars 2 ги користи сите постоечи, ништо од старото не е забаталено како во WoW, на пример.

А, кога сме веќе кај кој од кого што собрал - Guild Wars 2 има динамични ивенти како во RIFT. Има и босови низ светот што се поретки и на кои им се собираат и по стотина луѓе да ги млатат, ама пак некако се репетитивни во однос на RIFT. RIFT ме разгали со разновидност во динамичните ивенти, додека овде веќе точно знам на кое место што ќе се случува. Четири пати го собирав истото ѓубре на истото место за истиот лик, седум пати го бранев истото селце од истата група кентаури и секој ден го штитам истиот караван. Не е лошо, ама здосадува после некое време. Можеби треба да се помирам со тоа дека ниедна друга игра нема да изведе динамични ивенти како RIFT.

Ми се свиѓаат и главните градови или што и да се Холбрак или Лајонс Арч. Огромни се и личат баш на градови. Еднаш ќе стапнеш во нив и Стормвинд и Оргримар ќе ти изгледаат ко извиднички кампови. Морам пак со WoW да споредам ете, тоа ми е бенчмаркот за жанрот. Секоја раса во Guild Wars 2 си има посебна естетика и одлично се рефлектира на целиот дизајн на светот. Архитектурата е препознатлива, а секое населено место баш фино успева да го дополни визуелниот мотив. Не е најоригиналното нешто на светот, ама не е ни толку генеричко како што може да биде во некои слични игри.

Комбат механиката е исто многу кул. Сите класи кои што ги пробав имаат лимитиран број на спелови, па не си оптварен со 40 икони за кликање на цел екран како во старите WoW експанзии или денешен SW: TOR. Тепачките се флуидни и брзи, а секое различно оружје има сопствени спелови. Има огромен простор за штелување, така што кога ќе ти здосади извесен стил, можеш да го модифицираш во нешто што ќе ти биде позабавно. Друга работа што Guild Wars 2 ја прави одлично се тепачките под вода. Во моментот кога ќе влезеш под вода, имаш комплетно нови спелови адаптирани за подводна млатња. Многу кул механика е ова, немам сретнато нешто вакво во друга MMORPG игра.

Guild Wars 2 е бесплатна. Има две експанзии и неколку DLC "епизоди" што ја надополнуваат приказната и ти тргаат неколку ограничувања што веројатно се битни откако ќе стигнеш до 80ка, ама до тогаш можеш скроз лабаво да си ја тераш. До сега не осетив дека сум ограничен со било што освен бројот на карактери. 30$ е целиот комплет експанзии, ако ме држи уште некое време планирам да ги фукнам. Нема претплата, нема ништо, а има еден тон занимлива содржина. Освежувачки некако ми дојде играва и сигурно ќе ја играм додека не излезе New World. Можеби секогаш била вака добра Guild Wars 2, ама не сум можел да приметам.

Забавно ѓубре на неделата: Willy's Wonderland (2021)

Ако "кејџсплоатација" сè уште не е поджанр, тогаш е време да се официјализира како таков. Озбилно, што се случува со Николас Кејџ годиниве? Од мејнстрим ѕвезда, Оскар, преку предмет на потсмев поради прифаќање секакви улоги за да раздолжи финансиски долгови - денес си владее на Б-филм сцената. Барем таков ми е впечатокот. Не му ја следама ктивно кариерата, ама упорно го начекувам во филмови со исклучителен потенцијал за стекнување на култен статус кај специфична публика.

Може да ја дебатираме неговата харизма и таа една иста доминантна емоција што му е непроменета дваесетина години, ама Кејџ е сосема солиден актер. Сакам да верувам дека процепите во неговата кариера не се само производ на неговиот актерски опсег туку на чиста незаинтересираност да се вложи во шкарт. Им се случува на сите професионалци. Не си секогаш исто мотивиран кога работиш глупости.

Годинава се истоварија неколку забавни ѓубре филмови, пример како Army of the Dead на Зек Снајдер и Love and Monsters на некој режисер што немам појма кој е. Првиот често го губеше идентитетот обидувајќи се да се продаде како нешто повеќеслојно, додека вториот премногу беше наслонет на познати жанровски тропи кои му ги гушеа оригиналните ноти. Не дека Willy's Wonderland има премногу заедничко со овие два, сите се поинаков хорор поджанр, ама имаат сличен сензибилитет.

Willy's Wonderland повеќе припаѓа во Б-хорори од осумдести. Влијанијата се очигледни, ама е повеќе од обичен омаж. Веројатно повеќе црпи од Five Nights at Freddy's игрине. Николас Кејџ е мистериозен ќутлив човек што очигледно сака да си го пичи "камарото" како ненормален додека еден ден не му се дупнат гумите во една мала реднечка вукојебина каде што ќе налета на куп фаци каратеристични за хорор наратив сместен во такво подрајче. Си го видел веќе ова, знаеш дека нема да е арно.

Мајсторот што ќе го собере Кејџ откако ќе му се дупнат сите гуми е исто класика, такви сегде ги имаш - ќе те одерат со цените за поправка. Бидејќи местото нема банкомат, а кој користи кеш во 2021, мајсторот ќе му предложи да одработи една ноќна смена како хигиеничар во напуштен забавен центар, Willy's Wonderland, кој наводно се спрема да отвори повторно по низа трагични несреќи. Секако, таков локал во ваков филм не може да е обичен, туку навечер аниматронските маскоти оживуваат и сакаат да си замезат човечко месо. 

Без многу спојлери, присуството на Кејџ во центарот не е случајно, туку е насанкан од мештаните да биде следната жртва за принесување на мрачните сили што го запоседнале Willy's Wonderland. Меѓутоа, тие не се свесни дека ова е сепак Николас Кејџ, страшно нафуран да им се наебе на сите оживеани аниматроници што сакакат да му наштетат додека си рекол "дино парк". Ги претепува со метла, им ги корне електронските 'рбети, па си ја користи работната пауза со ладно пивце и пинбол. Воопшто не е загрижен од ситуацијата, демонските сили се затворени со него - не он со нив.

Паралелно на ова, група тинејџери од истото гратче се труди да му помогне да се спаси од станување храна за Willy's, ама на Кејџ последното нешто што му треба е таков тип на помош. Му требаат само пари да си ја среди колата и да одјебе, па си одработува сталожено и без збор. Си млати механички антропоморфни животни до последен штраф со писоари и слично. А, кога ќе си ја избербати службената маичка, си облекува нова.

Филмот малку се затромавува кога ќе реши да ги воведе тинејџерите чија главна намена очигледно е да бидат убивани од опседнатите маскоти. Тука забегува од лентата во која вози, најмногу поради тоа што е многу несмасно направено, со ситуации кои апсолутно не одговараат во ваков сетинг кој не е баш класичен слешер филм. Некои од ликовите после три минути забораваат зошто се дојдени во Willy's Wonderland. Не барам реализам, туку само наједноставна логика и разум при некои постапки. Не дека премногу штети, ама успорува фин моментум. 

Иако со ваков концепт можело многу повеќе - Willy's Wonderland е забавен барем за едно гледање. Николас Кејџ е кул, акционите сцени се забавни и има исклучително мангупски саундтрек. Озбилно, обрни внимание на музиката - ептен јако си вози, и темите од Willy's и остатокот што се провлекува низ целиот филм. Ако ништо друго, Willy's Wonderland ме буцна да фатам да ја чешлам филмографијата на Николас Кејџ од последниве години во потрага по некои вакви ствари со сомнителен квалитет, така што ете ми филмска занимација за летово. Ќе му ги изгледам сите глупи филмови.

Види такоѓе:

• За Cabin in the Woods без спојлери. Едвај.
• Првата сезона на Ash VS Evil Dead 
• Умрев од досада на Spiral
  

Ќе се игра New World

Пролетоска збеснав за ново MMORPG. Ги извртев и сите стари што некогаш сум ги играл барем по еден саат. Поиграв и некои како TERA што никогаш немав шанса да ги играм кога беа актуелни, ја играв малку и бетата на Bless Unleashed за PC, а минатата недела пробав да пукнам неколку саати и во Aion Classic. Скроз тажно. Ashes of Creation е толку далеку од објавување што се сомневам дека ќе ја дочекам во овој живот. Shadowlands ми остави толку гаден вкус што и World of Warcraft во било која форма не ми е во никаков план. Останатото од жанрот што е достапно ми е малку смачено.

За чудо, 2021 носи неколку нови MMORPG наслови. Барем нови за западњачкиот пазар, некои од игрите веќе си газат низ Азија. Swords of Legends Online излегува на почетокот на јули, Elyon и Lost Ark некаде на есен, Bless Unleashed за PC веројатно исто така за некој месец, а крајот на летово конечно и New World. Не верував дека Lost Ark некогаш ќе се појави и за овој пазар, ама ете ја. Остаревме додека се довлечка, ама тој муабет нека остане за некоја друга прилика.

 

New World првично не ме привлече. Требаше да излезе уште лани во мај, ама Amazon Games ја одложија за да ја испеглаат и надополнат со содржина откако тест-публиката не беше нешто особено задоволна со сервираното. Чудо како скроз не ја откажаа како другите пет наслови што ги најавија. Веројатно целиот фокус го насочија тука и ја наштимаа поблиску до актуелните MMORPG игри. Не го следев активно развојот на New World за да можам да ја споредам денешната состојба на играта со ланската, ама тоа што сега наводно е жанровски "потрадиционална" ми беше доволно за да се заинтересирам.

 

Официјалниот датум за New World е 31-ви август со затворена бета некаде во јули за тие што ќе ја нарачаат порано. Што значи, може и за помалку од два месеци да стапнеш во New World со тоа што прогресот од бетата нормално нема да ти се пренесе во официјалната верзија. Јас иако сум превозбуден за играва, веројатно ќе почекам до крај на август или барем некој ден по објавување. До сега повеќето впечатоци се исклучително позитивни, особено од последните неколку затворени тестирања, ама не сакам да ризикувам да наседнам на некоја Cyberpunk 2077 или Warcraft III: Reforged дубара. Мали се шансите, ама сепак. Чисто од принцип.

 

Загризав на естетиката и фоклорот што можам да го видам во New World. Ѕирни трејлеров колку е кул. Играта е сместена е во 1600 и некоја година, а приказната после доживеан бродолом те носи на мистериозен неоктриен остров којшто го нарекуваат Етернум. Тоа е и всушност светот каде што ќе се одвива играта, полн со магија и разни елементи од секоја генеричка фантастика. Но, естетиката инспирирана од колонијализмот му дава некој фин уникатен шмек што верувам дека убаво ќе го одвои од другите игри кои се или ќе бидат достапни на пазарот.

 

New World ќе има три фракции на кои ќе можеш да се приклучиш и да пристапиш кон постојаната битка за територии. Играта има изразен PvP момент кој искрено се надевам дека ќе успее да се одржи во баланс и во иднина кога одреден сервер ќе остане со помалку популација односно играчи. Отсустуваат и стандардните класи, практично секој играч ќе може сам да си го одреди патот и моќите во зависност од оружјето кое го користи во моментот и ќе може да го зајакнува по пат. Ова е супер, бидејќи не си ограничен на класа и лесно ќе можеш да го смениш стилот на играње без да креираш нов карактер. Сакаш лак и стрела? Нема проблем. Кога ќе се предомислиш, само земи меч и штит и развивај ја таа вештина. 

 

Акционата борба што ја инкорпорира New World е исто така освежување во однос на досадното таб-таргетирање и штракање по тастатура карактеристичен за игри како WoW. Тука за да погодиш нешто ќе мора прво рачно да го нанишаниш. Како што можев да видам од тоа што е познато до сега, имплементацијата на овој систем била супер. Друга супер работа е тоа што не си ограничен ни на професии. Ќе можеш да користиш сè што е достапно како професија. Да си правиш оружја, опрема, храна, напитоци, да копаш руда, да береш цвеќиња и слично. Ваква слобода е добра идеја за да им се овозоможи на играчите полесно да се внесат во светот на Етернум.  

 

Етернум изгледа преубаво. Баш овие недели пуштаат некои видеа со тура низ зоните и сум воодушевен од дизајнот. Гледај ги видеава од Edengrove, Windsward или Reekwater колку добро изгледа светот. Се надевам дека учеле од постарите MMORPG игри, а не од денешен Blizzard и дека сите зони ќе се големи и ќе се осеќаат како жив отворен свет, а не како клаустрофобични Shadowlands луна паркови. За почеток ќе се дванаесет зони, ама гледам дека е дизајнирано и за да се шири во иднина. Ми се свиѓа што секоја од нив ќе биде за одреден левел (од вкупно 60), наместо да скалира. Ми фали тоа чувство во MMORPG игра, кога е опасно да стапнеш во некоја зона затоа што си премал левел и слабо опремен. Многу слични игри одамна се простија од таков предизвик и сега сегде си најјак.

 

New World ќе има и разни настани што ќе се случуваат во отворен свет, па се надевам дека битките ќе се одвиваат на широки пространства и дека кога ќе браниме територија ќе се осеќаме како нешто навистина да виси. Нормално, ќе има и инстанцирани данџни, ама јас повеќе сум заинтересиран за содржината што е "надвор". Тоа ми е најинтересниот дел од MMORPG игри, кога треба да соработуваш со други во отворен свет за да се справите со некаква опасност.

RIFT одлично го правеше тоа. Уште го прави додуша, ама нема толку играчи како порано. Некогаш мораш да патуваш подолго за да стигнеш да отворената битка, а по пат ти се случуваат низа инциденти, дали со светот, дали со други играчи, што целото тоа искуство го правеа многу поепско и грандиозно. Не сакаш да играш игра каде што само зјапаш во бројка која ти кажува уште колку останало од џиновското чудовиште што го тепаш со други триесет луѓе. Сакаш да ги осетиш сите благодети на акцијата. New World личи како да ветува нешто вакво, да се надеваме дека ќе го исполни во целост.

 

Мислам дека New World има потенцијал сериозно да го освежи задреманиот MMORPG жанр. Не очекувам некаков си револуционерен настап, меѓутоа сакам да верувам дека барем тематски ќе успее да се издвои од другите кои се моментално популарни. Да здивнеме малку од елфови и џуџиња во различни форми. New World нема ни претплата Се купува еднаш за 40 евра и си пичиш. Имаше некои најави пред некој месец за безобразни микротрансакции со кои ќе можеш да плаќаш за побрзо левелирање и некои такви ствари што можеби ќе ти дадат предност во однос на другите играчи, ама Amazon се вразумија сега за сега, па сите работи што ќе може да се купат со вистински пари се исклучиво козметички.

Ќе видиме за два месеци. Едвај чекам да го играм ова. Се надевам дека Amazon ги искористиле нивните бесконечни ресурси правилно и дека конечно ќе добиеме нова саглам MMORPG игра што ќе потрае, и дека има доволно гладна публика за нешто вакво да одржи во живот. Пазарот не е толку преплавенсо вакви игри како порано и сега е супер шанса да се грабне голем дел, па треба да си стварно глуп да ја заебеш. Ќе пишам може уште следен месец повеќе за New World ако се премислам и ја испазарам за затворената бета.

Има ли пилот во Титанот?

Зошто никој не ми кажа дека е толку добра Titanfall 2? Океј, еден куп луѓе ми кажуваа низ овие години ама секогаш бев глув глуп за нивната препорака. Имав впечаток дека е некоја досадна генерична пуцачина со mecha роботи. Баш и оној пат кога ја играв Star Wars Jedi: The Fallen Order што е истото студио, добив купче добри зборови за Titanfall 2 од другари и нормално пак ги изигнорирав. Немав некоја рационална причина да бидам толку скептичен околу играта, едноставно така си живеев. 

Викендов конечно послушав некого. Titanfall 2 е моментално на безобразно голем попуст на летната распродажба на Стим и решив да дадам шанса која уште една ми докажа колку можам да бидам тврдоглав. Така што, ако не ти е играна Titanfall 2 и некој некогаш ти ја препорача, послушај го. Не мора мене, еве. Ако ја прескокнеш ќе се лишиш од феноменална сингл-плеер кампања и приказна што засекогаш ќе ти остане како едно од највозбудливите гејмерски искуства. 

Два дена по ред сонувам како се возакам во наоружан џиновски робот. Ги викаат Титани. Не се само обични воени машини, туку имаат и напредна вештачка интелигенција. Како пилот, воспоставуваш неурална врска со Титанот и си газите. Не цело време, ама твојот другар Титан е постојано некогаш во близина да си се најдете кога ќе затреба. Не секој може да управува со било кој Титан. Концептот до некаде потсеќа на Pacific Rim или некоја слична mecha аниме генерика, ама толку е извонредно изведено што не ми дава душава да ситничарам. 

Titanfall 2 е сместена во далечна иднина каде што очигледно човештвото има колонизирано повеќе системи и планети. Кампањата ја играш со Џек Купер (гласот го позајмува легендарниот Метју Мерсер), обичен војник во некаква си армија кој го наследува Титанот BT-7274 од неговиот ментор пилот, убиен во акција. Купер не е пилот, ама нема друг избор - мора да се спречи супероружје со кое противничката армија сака да уништи планета. Искрено, не ја разбрав најдобро политиката во приказната и кој за што војува, ама доволно е да знаеш дека треба да возвратиш соодветно кога некој пука во тебе. А, такви ги има многу. Некои имаат и Титани, ама па и ти имаш.

Ми се свиѓа колку е разновидна играта. Или барем вешто ја менува динамиката пред да стане досадна. Со краткото времетраење од четири-пет саати баш е соодветно дозиран целиот гејмплеј, темпото и стварите што ги инкорпорира. Низ цела кампања собираш разни оружја, надградби за Титанот и механики со кои се движиш низ една исклучително убаво дизајнирана околина. Некогаш си пешки, некогаш качен во Титанот, ама дали е некоја шума од вонземски екосистем или импозантна фабрика со комплексна машинерија - предобро е. Кога не пробував да убијам нешто или нешто не пробуваше да ме убие мене, се ѕверев околу и се восхитував колку е сè фантастично пицнато. Штета што некогаш играта пребрзо се движи и немаш многу време да обрнеш внимание на детали. 

Она што најмногу пали во Titanfall 2 е мазното движење и пукање. Добра пуцачина во прво лице треба да е флуидна, да се осеќаш добро кога ќе пукнеш во нечиј шлем и ќе го одвоиш од раменици. Тука секое оружје лежи добро, без разлика дали пукаш со твоите раце или вршиш воени злосторства со оружјата со кои ти е опремен Титанот. Трчањето по ѕидови кое е голем дел од гејмплејот е исто супер механика. Respawn Entertainment го користат и во Star Wars Jedi: Fallen Order ама тука е многу поефикасно, особено кога е искомбинирано со некои други механики кои не би ги спомнал поради спојлери. 

Приказната, барем таа големата, некако како споредна ја доживеав. Не знам дали намерно фокусот беше на друго место, или едноставно јас не успеав да се закачам. Titanfall 2 не ти фрла некоја значајна количина на детали за светот во кој се случува. Сепак, тоа во никој случај не одзема од фактот дека ова е една од најспектакуларните кампањи што сум ги искусил во ваква игра. Некои од работите се тука да останат засекогаш, како мостот во Half-Life 2 или мисијата во Куба од Call of Duty: Black Ops.

Убавото го најдов во врската помеѓу Купер и BT-7274. Си видел сто пати пријателство помеѓу човек и робот во фикција и одлично знае да го носи наративот ако е добро напишано. Titanfall 2 одлично се справува со овој елемент од наративот и иако знаев дека ми спрема емоционална замка, јако се извозев до крај. Баш е срцето на целиот наратив, остај ти таму планети уништување и платенички армии. 

Чепнав малку и од мултиплеерот. Одличен е. Баш планирам посериозно да пуцнам деновиве. Има еден куп различни мапи и модови, сакам сите да ги измлатам. Фино ми легна играва и ми треба уште од овој исполиран гејмплеј. Мултиплеерот функционира многу добро за игра што е стара пет години. Има активна заедница и гужва. Влегуваш во партија за неколку секунди. Гледам дека ради попустот на Стим има и други како мене што тек сега откриле колку е добра и ја прават атмосферата. Видов дека првата Titanfall која има само мултиплеер веќе нема онлајн сервери, се надевам дека двојкава ќе потрае.

Може да ја пробам и Apex Legends некој ден. Бидејќи нема Titanfall тројка ниту пак ќе има во блиска иднина, овој battle royale спин-оф е очигледно главниот фокус на Respawn Entertainment во моментов. Во меѓувреме, грабај ја од Стим ако ја немаш играно. Мене ми е криво што вака ми се промакнала низ годиниве, а успеа за само неколку саати да се позиционира високо на мојата листа со најдобри пуцачини во прво лице. 

Види такоѓе:

• Преглед на Call of Juarez: Gunslinger
• Call of Duty: Modern Warfare 3
• Првите впечатоци од Quake Champions 
• Дали Paladins е Overwatch за сиромаси?
• Пост-трауматските растројства од Insurgency
  

League of Legends е сѐ уште најмизерната игра на светот

Не е баш некоја новост во 2021 дека League of Legends ја има најтоксичната гејмерска публика откако се измислени видео игри. Најголемиот гамад на интернет е собран тука. Не знам како е возможно. Ќе се запрашаш некогаш што мајка раѓа ваков олош, ама мислам дека всушност самата игра е таа што го создава отровот или барем овозможува да испука од дебилциве што веќе го имаат во себе. Некое од овие две го видов и од сопствена перспектива, веројатно и не за првпат. Чим сум седнал да го пишувам ова, значи нешто ме чешнало ко што не треба. 

Години се во прашање, League of Legends постои повеќе од декада. Мизеријата имала простор да порасне и да се развие како составен дел од играта. Средината е исклучително компетитивна и до некаде можам да разберам како тоа може да извади разни гнасотилаци на површина. Со вербалните и немам проблем. Играта е дизајнирана да спротистави два тима по пет играчи. За да имаат еднаква шанса, треба да се сите на број. Ако има еден помалку, толку е од тој тим. Сѐ е сведено на тимска соработка која мора да е присутна. Проблемот што го среќавам во речиси секој ranked меч е тоа што од било кој тим има играч на кој што главна цел дента му е намерно да ја упропасти секоја прилика на сопствениот.

"Тилтање" е терминот што се користи во компетитивни игри. Потекнува од покер. Обично се случува по низа порази, односно лоши мечови, и таков истилтан играч е најлошото нешто што може да те стрефи во League of Legends. Скоро секогаш има некоја агресивна будала во еден од тимовите. Среќен си ако не се погоди во твојот, или па ако извадите победа и покрај него. Некој доаѓа во мечот полн со фрустрации и само гледа прилика да ги истури насекаде. Некогаш не ни мора да е истилтан од League of Legends. Moже е нервозен од нешто трето, сите сме имале лоши денови. На таков ден е можеби подобро да одмориш. Оваа игра не е за лабавање. Бара внимание, фокус и сталоженост. Треба да мислиш со тоа главата малку. Освен ако не играш ARAM, извини.

Пак ќе речам, вербалното насилие не е инстантно нерешлив проблем. Ќе го мјутнеш на чет и нека се гони. Проблемот е кога намерно не ја следи стратегијата, демонстративно го напушта мечот или па одбива да игра доколку загине рано или другите не ги следат неговите нелогични сугестии. Некогаш е доволна и некоја тривијална ситница, без потенцијал за било какво влијание врз мечот. Си избрал шампион за кој мисли дека не е доволно ефикасен. Дечкото е едноставно изнервиран од тоа и ќе се потруди сите да ги повлече на неговото ниво. Секогаш друг му е виновен за нешто. Егото не му дозволува да размислува поинаку.

Дел од тие што учествувале во мечот, после тоа ќе го пренесат во следниот. Ќе "заразат" други и така во бескрај. Не знам како е за обичните мечови, играм строго ranked оваа сезона и баш вакви ситуации се причината што два пати ми пропаѓа унапредувањето во следната дивизија. Паднат сум во бронза I како некој глуп и после 80 изиграни мечови оваа сезона не можам да пркнам. Кога ќе ти дојде таква прилика за унапредување, треба да тепаш 3 од 5. Во еден од тие мечови и спомнав дека ми е шанса за следна дивизија и од сопствениот тим се потрудија намерно да ми ја помочаат. Мислеа дека е смешно.

Неколку сезони наназад сум во овие дивизии и искуството е одвратно. Сакам да верувам дека во погорните дивизии ситуацијата малку порелаксирана. Види, грешки се прават. Некогаш еден тим е подобар, има фер игра и почит - тоа е сосема супер кога функционира. Затоа и ја обожавам играта и се моткам тука повеќе од десет години. Поради партии каде што има добра стратегија, тимски настап и желба за победа. За жал, ваквите се многу ретки или можеби јас имам таква среќа да се погодам со комплетно непресметливи сурати.

Riot Games немаат решение за ова, а не ми изгледа како да се трудат да најдат. Ги заболе. Порано имаше еден систем што го викаа Трибунал. Можеше ти лично и анонимно да рецензираш други анонимни играчи кои биле пријавени за лошо однесување. Ти дава неколку извадоци од чет кои довеле до пријавата и одлучуваш како ќе гласаш. Со доволно гласови од други играчи, тој што бил пријавен ќе биде санкциониран. Иако и тоа можеби некогаш ќе зависи од нечиј лош ден, пак мислам дека беше океј систем за филтрирање и спроведување на казни. Сега го нема тоа и стварно не знам како компанијата се справува со оваа чума. Секоја година е сѐ полошо. Жалам што сум сведок на ова непрекинато тонење во отпад.

Види, некогаш едноставно си сркаш пораз. Еден тим мора да е подобар од другиот. При фер меч играта е препуштена на вештините на играчите. Не е секогаш поради нечие кловнување. Се прават грешки и не можеш секогаш да се справиш со тензијата што доаѓа од самиот гејмплеј. Една од вештините е и да не се обесхрабриш при такви грешки. Да не бидеш плачкото што ќе се исклучи или намерно ќе гине откако се разбира ќе почне да се пцуе со сите присутни. Озбилно, како може да си дозволиш да утепаш четириесетина минути да дремеш во база и да јадеш гомна на четот дека си подобар од сите?

Мислам дека тилтнав и јас конечно. Го приметив тоа последниве неколку пропаднати мечови. Оттаму и инспирацијата за вака да се распишувам. Неспортски изреагирав на туѓи грешки во последните мечови. Не се изгасив, не се пцуев со други, ама продолжив да играм шашаво и нефокусирано. Нервозата што ме спопадна беше... несвојствена. Иако сметам дека имам прилично челични живци и ретко нешто успева да ме извади од такт, а најмалку вакви игри - се приметив како попуштам и станувам дел од проблемот кој го гледам во League of Legends. Очигледно ова е моментот за кочницата сезонава. Време е да се поигра нешто друго. Немам толку слободно време за да си дозволам вакви глупости. Да ти се мочам во играта, да ти се мочам.