Сите осум Saw филмови

Знаев дека во некоја фаза од пандемисково заточеништво ќе дојде ред и Saw серијалот да биде прегледан одново. Освен првиот што често ми е дел од хорор маратоните, последен пат друг Saw филм гледав пред десетина години. Оној Jigsaw од 2017 го имав заборавено дека постои до деновиве кога седнав пак да ги изгледам сите. Saw е можеби единствениот хорор серијал што сум имал прилика заинтересирано да го следам од самиот почеток и вака од оваа перспектива ми е исклучително драго за таа шанса. Обично хорор серијалите што високо ми котираат на листата на омилени започнале и ги имале златните денови уште пред да се родам или сум ги пречекувал на некое второ-трето продолжение.

Со Saw приказната е друга. Кецот и првите неколку продолженија ги опфатија моите тинејџерски години кога веќе тој апетит за хорор филмови го задоволував со разни култни серијали од жанрот што ми го обликуваа вкусот. Беше сериозно јако доживување секоја година да чекаш нов Saw филм. Не беа сите добри, ама нов Saw веќе беше утврден како годишна традиција на многумина од таа генерација. Од 2004 до 2010 се знаеше. Доаѓа октомври и излегува ново продолжение, ама дека го нема во кино кај нас, гледаш крш кино-снимка или ќе се стрпиш за асална околу новогодишните празници. Пред секој нов обавезно ги прегледуваш претходните во целодневен маратон. Милина.

Кецот Saw oд 2004 ми еден од омилените хорор филмови воопшто. Ми го спржи мозокот кога излезе. Не дека е особено тешко да фасцинираш 16 годишно дете кое веќе се труе со Џон Карпентер, Friday the 13th, Scream и Re-Animator, но сепак. Непосредно пред Saw, мејнстрим хоророт веќе почнаа да го доминираат филмови како The Ring и Final Destination, нешто што на некој начин ќе пробува да гура и низ цела таа декада, меѓутоа ништо не успеа да ме задржи толку цврсто како стапиците на Џон Крејмер.

Пред да продолжам понатаму со ситни спојлери, што е отприлика приказната во првиот Saw? Двајца несреќници се будат заврзани со ланци на цевка за едната нога во прилично валкан запуштен тоалет со леш измеѓу нив, без сеќавање како се нашле таму, а и без одговор зошто. Наоѓаат диктафон и касети каде што мистериозен глас им соопштува дека се дел од игра чии правила мора да ги следат доколку сакаат да се извлечат. До нив имаат и пили кои се чинат како непријатна алтернатива за ослободување. Времето за играње почнува да тече.

Тогаш тие идеи во Saw ми беа понудени како свежо пакување. Приказната беше приземјена во реалност, атмосферата исклучително тензична и клаустрофобична, сосема совршена за премисата да се развие ефикасно, а неочекуваниот шокантен пресврт на крај еве и денес можам да го вбројам во најдрагите филмски искуства. Saw кецот немаше задршки и компромиси и одлично го спроведе концептот, покрај ситните маани кои веројатно се должат на скромното режисерско искуство на Џејмс Ван и финансиските лимитации. Без оглед на тоа, Saw доживеа инстантен планетарен успех, особено финансиски. Со буџет од само еден милион долари, направи повеќе од сто милиони, па продолжение беше неизбежно.

Saw II излезе следната година и немаше проблем да го јавне бранот од првиот филм и да постигне сличен успех. Тогаш, а и секој нареден пат пред нов Saw филм, малку повеќе уживав во двојката отколку денес, ама успеав да се забавувам. Вториот Saw малку го разнишува интимниот амбиент на првиот филм и ги урива ограничувањата на ќенефот и мистеријата за Џон Крејмер познат како Џигсо, меѓутоа успева да надохнади со создавање на фолклор кој подоцна станува многу важен откако целово ова се претвора во мултимедијална франшиза. Всушност, и самиот крај на првиот филм те кани во нешто повеќе. Изборот е секако твој.

Следејќи го примерот на двојката, Saw III (2006) директно продолжува да ја гради врз истата приказна. Кога ги гледаш по ред се баш фина целина, како однапред смислена мини-серија, иако сигурен сум дека и тројката, а и сите други понатаму, импровизира со правецот. Но, резултатот е супер ако си веќе закачен. Во Saw III серијалот сè уште води грижа за ликовите да ти се блиски и да си инволвиран во нивната ситуација, затоа и функционира. Прави и еден многу смел коцкарски потег на крај, поради кој уште тогаш бев загрижен за иднината на серијалот, меѓутоа некако успеаа да го истркалаат уште малку пред да заринка.

Saw IV (2007) се соочува со тежок предизвик - да служи како Saw филм без главниот антагонист врз чии постулати се издигнуваат сите случувања. Среќа сум го забележал првиот впечаток од ова продолжение уште тогаш и гледам дека сум бил пријатно изненаден од тоа како успеал да се снајде, меѓутоа од денешна перспектива не би можел да се сложам во целост со тогашниот јас. Филмот не е лош, ама воведува некои фори кои подоцна често ќе се користат за ретроактивно пополнување на наративни дупки од претходните филмови. Таа слобода е супер доколку вешто се маневрира со новите никулци од приказната, барем додека не почне полека да се руши врз себе.

Шокантното финале на Saw III е секако ефективно, но само еднаш можеш ефикасно да се извлечеш после тоа. Во Saw V (2008) веќе видно се осеќа таа истоштеност од серијалот и очигледното неразбирање на слоевите на концептот кој го воспостави првиот дел. Стапиците почнуваат да ја губат допирната точка со логика и физика, многу од споредните ликови се само присутни за тој елемент од Saw да може да се истера и зачудувачки, Saw V изгледа најевтино од сите претходни, иако има најголем буџет до тогаш. Saw VI (2009) сега ми изгледаше за нијанса подобар од неговиот претходник, но повторно го има истите проблеми.

Иако секогаш приказната поврзана со Џигсо држи некое задоволително ниво, најголемата замерка ми е што ниеднаш пак серијалот не успеа да го смали опсегот на случувањата и да ја има компактноста на првиот дел. Како да мораа секој следен филм да го прават поголем, побучен и пренатрупан со стапици и небитни ликови. Првиот филм не беше успешен поради бруталноста на стапиците и насилниот тон, туку имаше и ликови чија судбина ти е битна, без оглед на тоа како се нашле таму каде што се. Многу од следните филмови често ја промашуваат формулата или се фокусирани на некои поинаку протолкувани аспекти.

Во Saw: The Final Chapter (2010), познат и како Saw 3D, најевидентно е баш тоа. Филмот нуди многу интересна појдовна идеја и успешно го претвора во мета еден мотивационен говорник кој печали на лагите дека преживеал Џигсо стапица. Има моменти што го прават филмот многу помоќен и посуштински од претходните кои често верглаат во место, меѓутоа и тука не успева целосно да ја спроведе идејата. Воведувањето на уште еден ученик на Џигсо кој ја продолжува неговата мисија само дополнително го заплеткува филмот, иако целото тоа има подобра намера. Веројатно останува да си одлучиш како ќе го прифатиш тоа. Не дека не е функционално и во полза на целата голема приказна. Мене ми беше веќе виден штос кој пристигнува барем два филма подоцна. Освен тоа, не е ни тешко да го превидиш.

Тука серијалот направи пауза од седум години. Исцедија што можеа и решија малку да стивнат. Но, јасно беше дека не е готово и дека таква франшиза нема туку така да згасне. Кога го најавија новото продолжение Jigsaw (2017) немав никаков интерес да го гледам, дури го имав и заборавено, а деновиве кога го пуштив не ни знаев што да очекувам. Иако има интересна актерска екипа и солидна продукција, филмот пак страда од истите работи како и последните неколку.  Нелинарниот наратив е веќе предвидлив, има премногу површни ликови и отцепени приказни кои не добиваат соодветна разврска, стапици кои се косат со логика и лошо искористен актер како Калум Кит Рени. Човеков краде сцени кај и да се појави.

Ќе речеш имале седум години да научат некоја нова фора и наводно стотина различни сценарија на располагање. Jigsaw почнува зачудувачки добро, личи освежено, приказната е убедлива, но набргу запаѓа во сопствените стапици и ги крши правилата на играта кои сам ги налага. Разбирам дека не им се ризикува со Saw филм кој ќе е целосно ослободен од Џон Крејмер, ама смешно веќе по којзнае кој пат пресвртот да е некој негов пулен. Не сум некој фан на Хофман, ама барем неговата врска со Крејмер некако ја скрпија како целина. А, можеби и функционираше зошто беше ново.

Во The Final Chapter пресвртот со Гордон има некаква смисла и работи во корист на приказната која се развива шест филмови претходно. Ова во Jigsaw е онака истресено од ракав и нема никаков значаен придонес кон било која наративна нишка. Штета што уште се присутни последиците од оној потег на Saw III, ама очигледно не планирале серијалот да тера толку долго, не знам. Jigsaw е дефинитивно најлошиот од сите осум и сигурен сум дека ќе го прескокнам при следното прегледување.

Оваа година требаше да излезе новото продолжение, Spiral, ама е одложено за догодина поради пандемијата. Spiral, со Крис Рок и Семјуел Л. Џексон е можеби она што требаше да му се случи многу порано на серијалот. Ако може да му се верува на трејлерот и она што студиото го тврди, филмот изгледа како комплетно свеж обид, тонално поразличен и се надевам инвентивен. Време е дејството да е покомпресирано и помалку ликови да се во фокус, за да може убаво да се оформи и да е повеќе од само комплицирани стапици и некои небитни заробени во нив.

Saw најдобро функционира кога си емотивно инвестиран во она што се случува. Верувам дека има луѓе што го следат серијалот само поради креативноста на стапиците и тоа е сосема океј, меѓутоа ако нема нешто што ќе го врзе асално целиот материјал, тогаш не е ништо повеќе од високобуџетна torture porn компилација. Сакам да верувам дека Spiral стварно е тој прогресивен чекор што ќе успее прописно да ја рестартира франшизата. Дајте нешто ново, приказната на Џигсо е одамна заокружена.

Види такоѓе:

• Трилогијата Cube
  
• Mimic маратон
• Карантинско кино
  

Последниот танц на Чикаго Булс

Мајкл Џордан беше најпопуларното нешто на планетава кога бев дете. Не само како кошаркар, туку општо како појава. Неповторлив и неизбежен културолошки феномен, до ден денес немам видено ништо слично на тоа негово присуство. Сите знаевме за Чикаго Булс и Џордан, опседнати бевме со нивниот успех, насекаде беа. На постери, сликички, маици, дресови, капи, тетратки... Мислам дека не поминуваше ден без да сретнеш нешто поврзано со нив. Секој беше некако изложен, дури и тие што не гледаа НБА. Кога се појави Space Jam, уште толку ни збудалеа маалата и големите одмори.

Пресреќен сум за приликата да ја посведочам таа историја и магија што никогаш целосно не ме напушти, и покрај тоа што не бев доволно голем за да останам буден до крај на утакмица во живо на тогашната А1. Новиот документарец The Last Dance низ десет епизоди фино ме прошета низ некои познати и непознати моменти од владеењето на Чикаго Булс династијата предводена од Мајкл Џордан. Дел од стварите тука се одамна подвлечени во НБА учебниците, други се сосема нова перспектива на историски настани, а сигурно ќе сретнеш некои и за првпат.

Добар дел од The Last Dance е склопен од материјал снимен за време на легендарниот "последен танц" на Чикаго Булс, сезоната 1997-1998, на која е и целиот документарец претежно фокусиран. Тимот постојано бил следен од екипа камермани со цел документирање на тој дел од историјата, меѓутоа за објавување на тие снимки последниот амин морале да го добијат од Мајкл Џордан лично. Конечно после 23 години тој ексклузивен материјал е достапен, стокмен заедно со еден куп други архивски снимки и интервјуа направени во изминативе година-две. 

The Last Dance е спектакуларен, сензационален, силно мотивирачки, емотивен и секако тотално пристрасен, ама па и поинаков не може да биде - зборува за најдобриот што фатил баскет во рака и тим кој од нула станува домининантна машина на паркетот и надвор од него. Ти нуди можност одблиску да видиш како функционирал човек како Џордан, неговата упорност, посветеност, жртви и страст за ништо помалку од победа и успех. Пот и крв те обликуваат во таква величина, не е само сиров талент, а The Last Dance не се воздржува да ти го истрие тоа во фаца.

Прејако е да видиш како ја црпел снагата и мотивот кога се чинело безизлезно, како често туѓиот сомнеж го претворал во чиста енергија која текстонски удира појако назад. Во многу наврати The Last Dance ја потенцира неговата егоистична, арогантна природа, ама веројатно ако сакаш да си на апсолутниот врв во сопствениот домен ќе немаш проблем да изгазиш и по тие што ти се најблиску во радиус. Сепак, колку и да бил строг кон неговите во тимот, целта му била да ги мотивира и да го избие нивниот победнички менталитет на површина. Има една многу занимлива ситуација со Стив Кер која ми беше непозната и ептен фино е понудена од неколку перспективи.

Документарецот оди низ различни години од историјата на Чикаго Булс, склопувајќи ги сите делчиња кои водат кон последната сезона. Нуди поглед во раните денови на нивните најголеми ѕвезди, подемите, падовите, ривалството со Пистонс, па дури и сезоната кога пензиониран Мајкл Џордан оди да игра кошарка со Душко Долгоушко бејзбол, оставајќи ги Булс во рацете на Скоти Пипен, а шампионскиот трофеј на Хјустон Рокетс.

Несомнено Мајкл Џордан не би бил тоа што е без луѓето околу. Не само соиграчите од Булс, особено Пипен, туку и оние како Фил Џексон, па дури и Џери Крауз. Иако The Last Dance е воглавно шоу на Џордан, многу од приказните би биле попразни без зборовите на некои луѓето кои биле дел од целата Булс организација. Ги има речиси сите клучни ликови кои ја обликувале Булс династијата, дури и некои од ривалите кои никогаш не дошле до прстен поради Џордан. Има занимливи приказни со Пипен од кои дел не знаев, има пар пикантерии за мајмунлаците на Родман, па дури и за младите бурни денови на Фил Џексон.

Најголемата замерка ми е што недоволно внимание е посветено на Харпер, Лонгли и Кукоч. Кукоч раскажува исклучително забавна приказна за неговото доаѓање во НБА и пречекот на Олимпијадата од неговите колеги Пипен и Џордан, а сигурен сум дека има уште многу такви од луѓе кои немаа прилика да ги раскажат за сметка на времето потрошено од факинг Кармен Електра. Сериозно, Кармен Електра ја има повеќе во документарец за Булс од Булс играчи што гинеле таму по плејофи. Дури и самиот Стив Кери пред некој ден кажа дека му е незгодно поради тоа. Презадоволен сум и со ова во The Last Dance, како и да е. Само што толку се добри овие десет епизоди, упорно те тераат да бараш уште. Што и да имаше или да немаше, пак ќе беше малку некако.

Не дека некогаш ми требало доказ за позицијата на Џордан како апсолутен НБА бог, ама The Last Dance е толку моќно сведоштво што сигурен сум дека може и најголемите неверници да ги замисли. Не сум НБА експерт во никој случај, низ годиниве следам кога и како можам и да - видов нови легенди, имиња кои станаа следното лице на лигата, играчи што се запишаа како едни од најголемите во историјата и такви кои можеби допрва ќе стојат рамо до рамо со нив, ама немаше ништо толку глобално и сеприсутно како Мајкл Џордан. Барем на мене никој не ми влијаеше толку, освен можеби Вејд.

Во време кога моменталната НБА сезона е во карантин и неизвесно е дали воопшто ќе се врати годинава за да гледаме финале Лејкерс - Бакс, The Last Dance е најдоброто што можеше да улета на темата. Не мора да си страстен љубител на НБА или општо спорт за да ти биде интересен. Веројатно не мора ни да си фан на Мајкл Џордан. Доволен предуслов е само да ти е познато кој е, а не верувам и денес постои таков кој не знае за него.

Има ли простор за Star Trek: Strange New Worlds?

Какви вести! По ужасните Star Trek: Discovery и Star Trek: Picard, CBS деновиве го најавија следниот потег во касапењето на франшизата - Star Trek: Strange New Worlds. Серијата би требало да се појави следната година и да го следи екипажот на USS Enterprise под водство на капетанот Кристофер Пајк, истиот оној Пајк на Енсон Маунт од втората сезона на Star Trek: Discovery. Не издржав да ја догледам таа сезона, попрво ќе се пукнев со фејзер во слепоочница, ама денес малкуте љубители на Star Trek: Discovery го двојат Пајк на Енсон Маунт како најсветлото нешто од тоа бескрајно дно од серија.

Пред да продолжам понатаму, накратко да се потсетиме кој е всушност овој капетан Кристофер Пајк. Во 1965 снимен е првиот пилот за оригиналната Star Trek серија, "The Cage" кој е одбиен од NBC, но подоцна материјалот е инкопориран во првата сезона во друга приказна како флешбек. Во "The Cage" го нема капетанот Кирк, со Enterprise капетанува Кристофер Пајк, но го има Спок и уште неколку познати фаци од она што подоцна ќе биде познато како Star Trek: The Original Series.  

Таа пилот-епизода иако од денешен аспект е крајно забавна, тогаш била одбиена и оценета како премногу бавна. NBC сметале и дека прекомплицирана за обичната публика да може да ја разбере. Главниот лик е сменет со Вилијам Шетнер како новиот капетан Кирк, и со низа разни штимања е лансиран друг пилот - "Where No Man Has Gone Before". Остатокот е историја. Пајк подоцна станува интегрален дел од Star Trek универзумот, а се појави и во оној Star Trek (2009) филм на Џ.Џ. Абрамс како првиот капетан на Enterprise.

Како што се најавуваа следните Star Trek серии после Picard, гледав како интернетот упорно бара серија со овој Пајк и се чудам што некој решил да послуша. Мислам, стварно треба да си глуп после Picard да ризикуваш дополнителни финансиски хаварии со серии што никој нема да ги гледа. И, ете изгледа некој заглавен во карантинов, ја направил математиката и пресметал дека публиката сака да гледа серија како Star Trek: Strange New Worlds.

Со Strange New Worlds, CBS ветуваат "враќање на корените", концепт од кој упорно ми се гади во оваа индустрија последниве години. Тоа обично значи дека не излегла сметката како што сакале, па ќе скрпат нешто што мислат дека фановите лесно ќе го шмукнат. The Predator проба нешто слично, Terminator: Dark Fate исто, ама и двете прилики резултираа со пропаст. Има еден куп вакви примери, овие два еве ми текнаа од прва. Наводно Strange New Worlds ќе биде поведра, оптимистичка варијанта на Star Trek, конципирана како воглавно епизодна, а не со една приказна развлечна низ цела сезона или две. 

Сепак, да не забораивме дека и ова доаѓа од луѓе кои во неколку прилики брутално ги скршија сите постулати на Џин Роденбери, заборавајќи што е јадрото на Star Trek. Кога два пати ќе те намагарчат, како да имаш доверба и трет пат? Пред Picard, сметав дека Star Trek треба хронолошки да оди напред наместо да се врти во круг во тој истиот распон од неколку години. Но, и во таа "иднина" успеа да направи многу чекори наназад, па дури и да ја сведе технологијата на Doctor Who волшебништво. Така што и оваа желба ми згасна. Озбилно, во Picard имаа направа што рекреира минати настани во холограм од воздух и тоа не онакви испрограмирани за холодек. Сега дојдов до фаза кога само сакам Star Trek да не е апсолутно срање без разлика на временскиот период во кој се одвива.

Ужасно сум скептичен за Strange New Worlds. Дури и да го наштима позитивниот тон и да се оттргне од глорификацијата на насилство, војните и дистописките бездни, ништо не гарантира дека ќе прекине да го проституира Star Trek како платформа за пристрасна промоција на актуелни политики и агенди за да се врати на порелаксирано истражување на необичните нови светови. Не верувам дека Алекс Курцман и Акива Голдсман така лабаво ќе се откажат од таа матрица или пак дека ќе го отстапат местото на компетентни луѓе за раскажување Star Trek приказни.

Star Trek: Strange New Worlds е планирана некаде за 2021-2022, се разбира ако до тогаш општеството на се распадне како во влажните сништа на Алек Скурцман. Како и да е, ако воопшто излезе, веројатно ќе изгледам епизода-две чисто да проверам дали е возможно да се доближи до традиционалниот Trek дух или ќе биде само уште една пропуштена прилика да се разбере суштината на серијалот.

Види такоѓе:

• Пишкарт
• Слободниот пад на Star Trek: Discovery
• Ќе се врати ли Star Trek: Discovery од таму каде што не бил ниту еден Star Trek претходно?
• Детоксикација од Star Trek: Picard
• Вселена, конечната граница
• Star Trek Beyond (2016) 

Првата сезона на Avenue 5

Неизвесно е дали воопшто оваа година филмската и телевизиска продукција ќе продолжат од таму каде што ги закочи пандемијава. Не дека последниве две-три години се прекршија од правење добри серии, ама пак се наоѓаше по нешто за кое нема да ти биде жал за потрошеното време. Додека чекам да се заокружи феноменалниот документарен серијал The Last Dance, посветен на Чикаго Булс династатијата, малце разгледував што друго е излезено во 2020 и така налетав на Avenue 5. Една сезона од девет епизоди по триесетина минути завршена уште пред некој месец. Таман.

Avenue 5 e сатирична, умерено научно-фантастична серија на Армандо Јанучи, креаторот на веќе култната Veep, со Хју Лори во главна улога. Се одвива на туристички вселенски брод наречен "Avenue 5" преполн со кенкави богаташи заминат на интерпланетарно крстарење. Турата е веќе при крај и бродот треба полека да се враќа назад кон Земјата, но извесна техничка непогода ќе го претвори патувањето од осум недели во три години, без некоја голема шанса некој да ги спаси од среде вселената. Не само што ресурсите се недоволни за сите да бидат опслужувани толку долго, туку врвот од и онака некомпетентниот екипаж се само најмени актери. "Avenue 5" всушност управува автономно, ама тоа патниците не го знаат баш - за нив капетанот е главен.

Стварно супер лабава серија, ништо преозбилно или претенциозно. Не е најсмешната на светот, има малку турбулентен почеток и неисцрпен тематски потенцијал општо, ама после две-три епизоди некако успева да си ја потрефи сопствената траса и да слета како забавна целина. Хуморот е суптилен, непредвидлив, не се воздржува да забега во мрачни правци и апсурдни крајности и непријатности, а некогаш некои ситуации ги нуди речиси како засебно функционални скечеви. Има некоја непостојаност кај форматот на хуморот што ми е крајно симпатична, а не знам дали е намерна или не.

Хју Лори, капетанот Рајан Кларк, е веројатно најсветлата точка во овој контекст. Хју Лори е исклучително талентиран актер, шармантен и природно го спроведува комичниот набој, па без гајле "капетанува" со целата серија и кога сценариото непријатно ќе се заниша. Што е и малку честа појава додека серијата се труди да си го најде тонот на почетокот, ама ете за среќа има кој да ја носи и во таквите моменти.

Поголемиот дел од водечката екипа функционира солидно. Ликовите се фино вклопени во амбиентот, актерите се одлични и ќе видиш многу познати лица од серии како The Office, Flaked, па дури и Star Trek: Voyager. Скоро секој од нив има некаква своја приказна која се развива низ цела сезона, што некогаш знае да го изремети темпото на наратив кој можеби не може да си го дозволи тоа во целост, ама балансира со други работи, па ќе прогледам низ ова. Ако ја користиш серијата како софистициран позадински шум на ручеци и вечерања како мене, таквите неподмачкани делови воопшто не пречат.

Единствен што упорно отскокнува и можев да го толерирам само до одредена мера е Џош Гад. Разбирам дека ликот кој го толкува, сопственикот на компанијата која го спроведува крстарењето, e замислен како таква себична капиталистичка свиња, меѓутоа начинот на кој Џош Гад го портретира ликот е крш. Многу често неговите обиди завршуваат како да е евтин имитатор на Џек Блек на аудиција за нешто сосема трето. Серијата ептен сака да ги сведува ликовите на пренагласени карикатури и тоа е сосема кул, ама изгледа некој заборавил да му каже на Џош Гад до кој степен може да оди.

За Avenue 5 е одобрена втора сезона и покрај млакиот одзив од публиката и критиката. Бидејќи потенцијалот е очигледен, а и очигледно неискористен во целост, се надевам дека евентуалната втора сезона би продолжила по темпото кое се гледа во последните неколку епизоди. Но, сепак ова е HBO, продукција што успеа да упропасти серија како Westworld одземајќи ѝ ги сите работи што ја правеа забавна, па веќе ништо не е сигурно. Ако ептен немаш друго за гледање или ти треба нешто свежо за во позадина, дај му шанса на ова. Таман си е.

Впечатоците од демото на Zoria: Age of Shattering

Еднаш многу одамна со гејмингот владееше еден жанр на изометрични RPG игри со turn-based combat и неверојатно опширни приказни кој до пред некое време се чинеше неповторлив. Ме радува тоа што игри од типот на Baldur's Gate, Icewind Dale и Planescape: Torment денес доживуваат една блага ренесанса со нивните римејци и наслови како Pillars of Eternity и Torment: Tides of Numenera, ама истовремено жалам што повеќе го немам времето потребно за прописно загазување во нивните обемни светови. Пред некој ден налетав на еден нова игра кој излегува наесен, Zoria: Age of Shattering, која се стреми да понуди искуство инспирирано баш од овие погоре. 

Во моментов е достапно бесплатно демо во вид на пролог кое се завршува за неколку саати, таман доволно колку што ми дозволува и времето за овој тип на RPG. Зашто нели, ќе нема кој да игра World of Warcraft. Така и се решив да ја проверам Zoria: Age of Shattering. Ги обожавав ваквите игри на времето, па дури и на овие години се трудев да играм Pillars of Eternity колку можам. Освен тоа, оваа игра ја работи едно многу мало романско студио Tiny Trinket Games, па како сезонски Unity ентузијаст бев крајно љубопитен да видам како тројца девелопери го искористиле енџинот за да склопат нешто вакво.

Не знам како ќе изгледа финалната Zoria: Age of Shattering, ама сум сигурен дека ќе е многу повеќе од ова што е сега достапно. Демото те фрла директно во светот и воениот конфликт во кој е моментално со предефиниран херој, па ја немаш онаа прилика да утепаш пола ден на детално крерирање на твојата совршена RPG персона. На почетокот играта те учи на контролите, основните опции и механики, те запознава со типовите на интеракција кои можеш да ги имаш со околината, па полека ги собираш и останатите тројца членови на твојата херојска дружина стандардна за овој жанр. 

Она што прво најмногу ме импресионираше е колку мазно вози целата игра. Светот е преполн со детали, анимации и ефекти, па искрено очекував да ми ја подзагуши веќе старава графичка и изненаден сум што не приметив дека перформансот е лимитиран од мојот хардвер. Немав никаков проблем удобно да навигирам низ преубавите густи шуми и мрачните подземја. Огромна пофалба за ова. Знам дека Unity може лесно да клизне, ама овде сè e солидно оптимизирано. Се надевам дека и понатаму стабилно ќе вози на постари машини.

Се изненадив и колку многу пати си пречекан од непријатели од разни ќошиња, ама за среќа борбите, иако turn-based, се многу подинамични, флуидни и брзи, па нема многу да те замара нивната фреквентност. Баш како некоја лесна верзија на механиката од Baldur's Gate. Секако, потребна е некаква тактика и позиционирање, па единствена замерка тука ми е што овој систем не е баш добро исполиран. Некогаш видикот ти е блокиран иако си добро позициониран, ама претпоставувам дека е некој баг што ќе го средат во финалната верзија. Би било убаво и да можеш сам да ја одредиш формацијата на твојата група, ама како за демо генерално е океј.

Е, сега. Овој тип на игри се познати по тоа колку ефективно може да те внесат во нивниот свет. Често ќе наидеш на детални квестови, писменца, книги и слично што дополнително ќе ја обликува придодата на авантурата со која ќе се соочиш. Да се дупнеш од читање. Значи зборувам за голема, дебела приказна. Кај Zoria ова е делот што има најмногу за доработување и мислам дека ќе биде пресуден за тоа како ќе пројде играта кога официјално ќе излезе. Не знам дали истиве тројца дечки што работат на развојот ја пишуваат и приказната, меѓутоа дефинитвно е потребен малку постегнат процес и пристап во оваа насока.

Налетав на многу аматерски дијалози и генерички приказни, па дури и бројни референци кон поп-култура кои некако штрчат ако се волку чести. Разбирам дека играта меѓудругото сака и да е омаж на нејзините претци, меѓутоа не приметив дека премногу се грижи за сопствениот идентитет. Џабе изгледа добро и има крајно задоволителен гејмплеј ако приказната сме ја виделе многу пати претходно. Секако, ова може да се надохнади додека да излезе или па веќе е, а демово се фокусира на други работи, ама стварно ќе е штета ако вакво нешто не добие подобра раскажувачка моќ.

Откако е излезена првата ваква игра, сто пати сме ги виделе стандардните чудовишта, амбиенти и ситуации во други слични магични светови. Не мора и тука да се истите некромансери што оживуваат мртви или досадните камени елементали во секоја втора пештера. Сфаќам дека жанрот има одредени параметри кои девелоперите сакаат да ги почитуваат, ама мало размрдување на стандардната формула е секогаш добредојдено. Еден пример за соодветно мало значајно скршнување ми е приказната во The Incredible Adventures of Van Helsing. Жанрот е малку различен, ама исто како и овој сака да следи некакви "правила" кои лесно може да го сопнат. Сè што сакам е поубедлива причина за да го убијам тој џиновски пајак, ок?

Верувам дека значителни подобрувања ќе се има и кај корисничкиот интерфејс зошто има некои фонтови и илустрации кои дефинитивно треба да се сменат. Остатокот е стварно супер и ми се свиѓа вака како целина. Од демото не е баш возможно да го испробаш практично, ама видов дека играта има огромен систем за карактеристиките на хероите и нивните својства, магии и слични чудесии, па можам да замислам колку можности за прилагодување и штимање ќе има во крајната верзија. 

Сакам кога мали студија прават вакви работи и навивам за Zoria: Age of Shattering да си го најде местото во гејмерските библиотеки. Реткост е овој жанр денес, па мило ми е кога ќе налетам на некој нов наслов. Zoria засега го има целото мое внимание, ќе следам редовно што се случува со развојот, па се надевам дека ќе најдам време есенва за асално да седнам да видам што сè има понуди. Во меѓувреме, можеш бесплатно да си го симнеш демото од Стим, или да ја ѕирнеш репризата од мојот лајв стрим на Twitch.

Филм на неделата: The Gentlemen (2019)

Не можев да се сетам кој е последен филм на Гај Ричи што сум го гледал. После ми текна дека The Man From U.N.C.L.E. е негов, ама некако впечатоците од тој филм заедно со тоа чив е, ми избледеле изминативе години. Општата асоцијација со Гај Ричи се Snatch и Lock, Stock and Two Smoking Barrels, можеби зашто стварно не успеа пак да направи нешто толку маркантно. Тоа се филмовите кои го имаат дефинирано како режисер и сигурен сум дека на многумина само на тие два филмови им текнува кога ќе се спомне Гај Ричи. Барем од прва.

Со уште тазе импресиии од The Gentlemen, ќе си земам за право да кажам дека со овој филм веројатно таа иницијална слика за Гај Ричи отпочнува процес за проширување. Ова "најгајричиест" Гај Ричи филм во последниве години. Не дека некогаш сериозно му заринка кариерата, ама во грото од неговите последни остварувања упорно недостасуваше некое цврсто ткиво што одредени карактеристични елементи ќе ги сврзе во потрајна целина. Затоа и само еднаш во животот ќе го гледаш Sherlock Holmes и брзо ќе го заборавиш.

Но, The Gentlemen е одлично стегнатa, густa и слоевитa крими драма, силно инфузирана со брилијантен хумор. Спој што ретко го среќавам без попатно спрепнување на клишеа и лесно предвидливи ситуации. Филмот не прави никакви паузи, си шиба забрзано и не те чека да му го фатиш темпото. Постојано гради и гради нешто додека си игра со едно фино клопче од наративи кои на крајот соодветно ќе ти го наградат трпението и вниманието. Гај Ричи има план за сите точки што ти ги презентира на почетокот, а на кои можеби и ќе заборавиш до моментот кога силно ќе ги судри.

Приказната во основа го следи ликот на Метју МекКонахи, Мајкл Пирсон и неговиот обид својата канабис империја да ја продаде на криминалец нешто "почист" од него, за тој да може заслужено да се пензионира. Меѓутоа, таква милионска нелегална бизнис зделка не проаѓа така едноставно, а особено кога е централно позиционирана во филм на Гај Ричи. Нема да навлегувам повеќе во дејството на филмот, бидејќи неговата непостојана природа е невозможно да се долови без спојлери, па така што и во оваа прилика ќе мора да си се потпреме на довербата. 

Најголемото изненадување во цел The Gentlemen ми е како добро функционира една актерска екипа на имиња што ми биле неспоиви со вакви сценарија. Не очекував дека ќе го видам Хју Грант во вакво издание, секогаш го доживував како како машка Мег Рајан и еве го тука ме убедува во спротивното со тоа колку е компетентен за филмов. Мислам, не е дека Гај Ричи не располагал со уникатни неконвенционални ликови кои биле доминантна енергија негов филм, меѓутоа товарот за тие да излезат од хартијата претежно бил на актерите. Хју Грант е феноменален! 

Добар дел од сцените на Хју Грант му се со Чарли Ханам и онака гледаш како прштат актерски вештини на секој фрејм. Никогаш не сум гледал Sons of Anarchy, така што Чарли Хант ми е познат само од Pacific Rim, ама таму не можеш да му го видиш сировиот талент од целата роботска бука. Сериозно, секогаш ли го можел ова? Блеска во The Gentlemen, штета што не приметувам дека има друг добар филм кој му овозможува слична прилика. Се надевам дека после ова ќе му се отворат поприкладни прилики да се покаже. Филмов успева дури и капацитетите на Колин Фарел да ги исцрпи, актер за кој до сега мислев дека само Phone Booth му е гледлив.

Сигурен сум дека историјата ќе го зацементира овој статус што The Gentlemen сега го ужива од критичарите и публиката. Очигледно е дека Гај Ричи максимално се забавувал и вложувал во ова што го гледаме во овој максимално енергичен резултат. Филмот е превозбудливо искуство и верувам дека е од оние филмови што стануваат подобри со секое наредно гледање. Додека си трепнал можеби си испуштил нешто што ќе го најдеш следниот пат. А, до тогаш таман може да се спукаат Snatch и Lock, Stock and Two Smoking Barrels пак.

Види такоѓе:

• Карантинско Кино
• Филм на неделата: F9 (2021)
  
• Филм на неделата: Mortal Kombat (2021)
  
• Филм на неделата: Greenland (2020)
  
• Филм на неделата: Vivarium (2019) 
• Филм на неделата: The Ballad of Buster Scruggs (2018)
  
• Филм на неделата: Gerald's Game (2017) 

Последниот воз за Battle for Azeroth

Каков е тој карантин ако не загазам во мојата најомилена игра World of Warcraft, која низ годиниве повремено ме има втурнувано во самоизолација и без пандемија? Деновиве после долго успешно избегнување почнав да ја играм актуелната експанзија, озогласената Battle for Azeroth. Тоа што претходно ми беше познато за Battle of Azeroth никако не ме мотивираше да ја играм, а лошите рецензии и муабети наоколу беа доволни за одлуката да ја прескокнам. Ама, ете ти. Пред некој ден ја собрав на некој смешен попуст и еве сум сега на Kazzak со нов свеж Орк.

Летото пред да излезе World of Warcraft Classic се "загревав" со Legion на пиратски сервер. Месеци покасно веќе ми беше јасно дека модерната WoW ми одговара многу повеќе од истите стари бавни квестови сто пати преиграни, ама пак некако не се осмелував да ја допрам Battle for Azeroth. Секогаш кога ќе ме зачешаше за оваа WoW, налетував на некоја глупост со која Blizzard го кршат фолклорот низ Азерот и се вртев кон други игри. 

На крајот од било која WoW експанзија е секогаш најопуштено. Целосно е завршена, што значи нема да има ништо ново до (пред) следната Shadowlands која би требало да излезе покасно годинава. Многу од играчите веќе ја спржиле содржината, па таа што е групната се проаѓа полесно и без непотребно замарање. Со оглед на тоа колку не сум љубител на некои ствари во Battle for Azeroth, среќен сум што нема да сум долго заглавен тука. Овие впечатоци се секако ептен рани, не сум ни отприлика заигран асално, ама интересно ми е што ова е првата WoW експанзија која не ме пречекува значително восхитен. Дури и онаа испокршената, избагирана Warlords of Draenor ми беше позабавна во својата прва недела.

Напорните сингл-плеер сценарија повторно се тука и ме "внесуваа" можеби цел саат во самата експанзија. Не сакам кога вакво MMORPG ме ограничува во инстанцирани квестови и зони кои не можеш да ги прескокнеш. Особено не WoW каде што сум се навикнал на отворен свет. Сите понови WoW експанзии го прават ова и никогаш не сум бил особено забавуван, ама барем траело пократко и било поподносливо. Овде ми се смачи додека да стигнам во новата хордашка главна база. Никогаш она едноставно собирање на десет свински чмара не ми фалело толку многу како при глупиве инстанцирани сценарија.

А, таму во главната база што да видам. Не знам како сум пропуштил да дознаам дека од шест нови иницијални територии во Battle for Azeroth, само три ти се достапни по фракција. Другата половина функционира поинаку. Можеш и таму да се прошеташ, ама како "другиот дел" од приказната. Па така, со мојот Орк бев приморан да се акам низ досадното кралство на Троловите. Никогаш не сум бил фан на Троловите како раса. Нивниот фолклор напумпан со различни јужноамерикански и карибиски митолошки влијанија ми е поднослив во мали дози, а не како овде како главна тема. Сериозно, некогаш мислам дека сум залутан во Crash Bandicoot игра и тоа никако не е добро. Вака ли се осеќаат тие што не ја сакаа Mists of Pandaria?

Кога си во околната Зулдазар џунгла е океј. Има интересни квестови таму, не е толку лошо, ми се свиѓаше целата приказна со Растакан, ама секогаш кога ќе стапнам во она Дазар'алор се мислам да сменам фракција, гном да играм. Конечно после години кенкање, Алијанса си добија експанзија која е наклонета кон нивната фракција, ете барем естетски. Од тоа што можев да видам, нивните зони се далеку поубави и попријатни. Многу ми е мака за палењето на Телдрасил и сериозно го мислам ова, имам убави спомени од таму како Најт Елф, ама поголема катастрофа за самата игра се локации како Дазар'алор. Пред ова најлошото место во WoW ми беше онаа зонана под вода во Cataclysm.

Назмир е за нијанса подобра место, ама па таму налетав на долги квестови со благо антропоморфни желки кои никако не ми се вклопија во мрачниот амбиент на целата територија. Имам уште за довршување тука, си ги штедам квестовите за да ми е интересно, амаа ми е најпривлечна од сите три достапни зони за вакво "традиционално" левелирање. Таа пустинската зона со малите глупи животинчиња што се и раса што можеш да ја отклучиш за играње, ги пројдов онака брзо за што поскоро да одјебам од таму. Не разбирам што е фазонов со фурињава озбилно, може Blizzard сега агресивно таргетираат настрани средовечни аниме ентузијасти или нешто.

Истрчав неколку данџни и дел од првиот рејд. Повеќето беа забавни. Meѓутоа, дека експанзијава покрај троловите наклонета е и кон гноми и гоблини, имав прилика да се најдам и во такви територии на кои исто така да не сум голем љубител. Оние инстанцирани групни содржини што се очигледно од приказните на Алијанса квестовите се многу подобри. Мрачни затвори и сомнителни пирати ми се далеку поинтересни од инженерските достигнувања на две споредни раси кои отсекогаш само повремено успевале да се вклопат во големата слика. Не знам, ко Blizzard да собрале сè што не ми се свиѓа во World of Warcraft и да ми го понудиле како експанзија. Отприлика така се осеќам од ова маткањево Battle for Azeroth.

За среќа, нема да видам многу од работите поради кои играчите плукаа по оваа експанзија. Многу од проблемите со самиот гејмплеј и ендгејм би требало да се веќе решени, па освен со некои одлуки околу насоката на приказната и дизајнот на новите територии, немам други забелешки. Секоја експанзија носи ситни промени за општиот квалитет на играта, па мило ми е што сега секогаш имам простор во торбиците и за новите механизми околу професиите што пред години ги упропастија во Warlords of Draenor.

Темпото за левелирање и прогресирање во играта исто ми е супер. На овие години и со ограничено време за MMORPG дури и во пандемијава, таман е. За неколку денови успеав да се опремам за прв рејд. Онаков, LFR нубовски, ама сепак. Баш и за играчи како мене е ова, што немаат нерви и аспирации за сериозно рејдање. Ниедна претходна експанзија не била волку дарежлива.

Жалам што после The Burning Crusade некако ги запоставија Блад Елфовите. Сите Хорда раси добија дополнителен третман, освен нив. Знам дека е лична преференца, ама во секоја експанзија има остров или нешто со Тролови. Немој да ми кажеш дека кај публиката се толку популарни? Нема шанси. Shadowlands се фокусира на друго, така што ни следната експанзија не е баш некоја прилика за поголема Син'дорај приказна.

Не очекувам многу да ми се промени мислењето за Battle for Azeroth понатаму. Ова ми е најслабата експанзија до сега. За среќа знам да си најдам забава во WoW. Сакам да ја довршам приказната и во териториите на Алијанса каде што "војната" ме праќа со Орков, со надеж дека ќе наидам на било каков сериозен конфликт помеѓу Хорда и Алијанса. Во трите главни зони приказната е претежно фокусирана на локални ситуации кои немаат некоја поврзаност со војната меѓу фракциите. А, два запалени градови, досадно сингл-плеер сценарио и синематик не ми значат многу. Освен тоа, иако играм на PvP сервер, пак треба рачно да уклучам опција за да се тепам со непријателски играчи во отворен свет. Кога сите станаа волку нежни?

Сакам да се вратам и во териториите од Legion, да ги комплетирам стварите што ги имав комплетирано на пиратскиот сервер. Може и некој demon hunter да излевелирам. И, покрај тоа што можеби некаде по пат ќе ја баталам содржината од Battle for Azeroth, имам доста незавршени работи од старите експанзии, па ете. Азерот е огромно место и денес нуди многу повеќе од она што е во Classic. Многу ми се игра WoW во и мислам дека ќе ми беше криво ако пропуштев да спукам пак во карантинов. Сигурно ќе пишам нешто повеќе за Battle for Azeroth во следниов период, а до тогаш елај си на мојот тазе Twitch канал каде што често цепам и WoW стримови.

Епа, Jay and Silent Bob Reboot воопшто не е лош...

Режисерската кариера на Кевин Смит има удрено ептен јако во два брана. Првиот е во девеесетите, а вториот на почетокот на следната декада. Токму вториот со Jay and Silent Bob Strike Back не ме промаши ни мене тогаш, па тинејџерските денови ги проаѓав со филмовите кои го сочинуваа тој View Askewniverse фазон. Понатаму низ годините како омилени си ги двојам првиот Clerks и Mallrats, ама ги обожавам и останатите, а последен пат кога проверив супер се држеа. Денес застапуваат една поинаква ера за филмови и поп култура, ама ете изгледа упорно одбиваат да бидат прегазени од времето.

Со Кевин Смит подоцна се разделивме после низа лоши филмови и испади, баш годините откако реши да му стави крај на View Askewniverse со вториот Clerks. Пројде неколку филмови да истражува некои други концепти и идеи, ама никогаш ништо не успеа да ме залепи. Неколку години покасно пак ни се сретнаа патиштата, сега со неговиот феноменален подкаст посветен на Бетмен ствари - Fatman on Batman. На времето кога два саати дневно трошев по автобуси само ова можеше да ме спречи да не умрам од досада. Подкастот уште фура и денес во поинаков формат, се вика Fatman Beyond. Провери.

Кевин Смит пред некоја година имаше срцев удар. Денес е видно ослабен веган. Додека тогаш е во болница сфаќа дека ако умре, ќе умре со Yoga Hosers како негов последен филм. Така и се раѓа идејата за неговото ланско враќање во View Askewniverse со Jay and Silent Bob Reboot, филм за кој бев крајно скептичен до пред некој ден. Не сум најголем љубител на продолженија на комедии каде што главните ликови не се мрднати од место, а актерите кои ги глумеле се видно остарени. Затоа и никогаш нема да го гледам продолжението на Dumb & Dumber или новиот Bill & Ted. Некако случајно заглавив со Jay and Silent Bob Reboot и сум запрепастен колку е презабавен. 

Сериозно, кој да помисли дека Џеј и Сајлент Боб би биле забавни или релевантни во филм од 2019? Претпоставувам дека и Кевин Смит е свесен за ова, па затоа филмот помина со поскромни проекции низ кино салите, а многумина не ни знаат дека воопшто постои. Ќе ми беше криво ако го пропуштев. Не ме препороди, ама во бавниов изолациски кошмар успеа доволно да ме разведри и изнасмее. Фала ти, Кевин Смит.

Филмот во никој случај не движи самостојно, ама не е ни така замислен. Повеќе е како љубовно писмо од Кевин Смит до старата публика. Референцира куп ситуации од минатите View Askewniverse филмови, се појавуваат и многу познати ликови од истите, па предзнаењето од тој дел од филмографијата на Кевин Смит е задолжително. Како што кажува во еден од подкастите, ова е како некој негов Avengers: Endgame, па препорачливо е да си запознаен со стварите што биле претходно. Исцедил сè што стигнал, баш како да му е ова последен ваков филм. Некои од гостувањата секако ги очекував, онака стандардни, ама некои други ми беа толку неочекувани што ме срипаа од кревет во радост и неверување.

Jay and Silent Bob Reboot ги следи Џеј и Сајлент Боб кои овојпат се обидуваат да спречат холивудски рибут на филм базиран на нивните стриповски инкарнации - Блантмен и Хроник. Кевин Смит намерно користи слична приказна како во Jay and Silent Bob Strike Back, па низ гласно истакнат мета-наратив се спрдачи со холивудскиот перверзен тренд на разни продолженија, римејци и рибути, додека истовремено фура речиси ист таков тип на филм. Дополнително, успева да го закачне и она ново холивудско форсирање на расен и родов диверзтитет, а повремено и да удри по себе. Веројатно иронијата е намерна, ама толку симпатично се справува со сето ова, па може да му простиме.

На Кевин Смит денес не му успева да направи асален филм надвор од View Askewniverse. Утепа повеќе од десет без нешто особено впечатливо, ама па затоа удобно си гази тука. Само ова знае. Лесно излегува на крај со ликовите и ги нуди во соодветна форма која публиката добро ја познава. Еволуирани се ептен малку, со речиси стриповска прогресија, а сепак зачудувачки добро функционираат во Jay and Silent Bob Reboot. Да, "рибутира" доволно за да ти е удобно, ама истовремено е и повеќе од само збирка референци и стари штосови. Никогаш не се чувствува како вишок во однос на остатокот од View Askewniverse.

После ова некако попозитивно гледам на најавените продолженија на Clerks и Mallrats. Дури и да не успее да ги обликува онака најсовремено, мислам дека ако ја најде средината помеѓу тоа и веќе старошколската носталгична основа како во Jay and Silent Bob Reboot, и тие ќе ги потрефи. Кевин Смит знае како да си ја тинтра публиката, децении е во јадрото на поп културата. Па, ако не колабираме ко општество до тогаш можеби ќе дочекаме уште некое фино дополнување на View Askewniverse.

Филм на неделата: Gerald's Game (2017)

Испровоциран од Doctor Sleep решив малку да се прошетам низ филмографијата на режисерот Мајк Фланаган. Иако како име ми беше релативно непознат до скоро, приметив дека ги знам повеќето од неговите филмови и некои намерно сум одлучил да ги заобиколам. Дел од нив ми изгледале како генеричен хорор и не ме занимало баш кој е режисерот на филм како Ouija: Origin of Evil, на пример. Му го гледав и Hush, што во суштина е слешер хорор кој ентузијастички се стреми да ја освежи жанровската формула, меѓутоа не успева да иновира подалеку од основата со што во повеќе прилики ми го кршеше вниманието.

Во 2017 Фланаган го снима Gerald's Game, кој како и Doctor Sleep е уште една адаптација на книга од Стивен Кинг што ја немам читано. Се сеќавам на добрите критики за филмот кога се појави и сега откако конечно го гледав, жалам што ми требало толку време да му дадам шанса. Gerald's Game раскажува за еден постар пар кој заминува во изолирана викендичка среде никаде со намера да си го освежат бракот. За беља, минути откако господинот ќе ја заврзе госпоѓата со лисици за кревет, умира на лице место од срцев удар и ја остава оваа тазе вдовица да дреме така врзана.

Клучевите од лисиците се далеку, нивните телефони исто, а сопствениците на викендичката не би требало да дојдат со денови. Мојата симпатија уште од времето на Californication, Карла Гуџино бидува заглавена во една исклучително непријатна беспомошна позиција, како физички така и ментално. Немав претстава каде може да продолжи Gerald's Game оттука цел саат и пол до крај. Но, од тоа што малку ми е познато од изворниот материјал на Стивен Кинг, можам да заклучам дека Фланеган одлично се справува со него. Без многу спојлери, главниот лик е оставен да преживува врзан за кревет каде што се чини дека најголемиот непријател му се сопствените мисли и тоа концептуално е беспрекорно изведено. 

Карла Гуџино е многу посериозна актерка отколку што мислев и тука нескромно го цеди цел нејзин актерски капацитет. Сум ја видел на неколку филмови и серии и никогаш не сум бил претерано фасциниран од глумата, ама овде е брилијантна. Не само што е задолжена со ликот на немоќната Џеси, туку и со секоја манифестација на нејзините мисли и внатрешни монолози кои често го опфаќаат други, контрасни слоеви од ликот. Баш ефикасен режисерски механизам за филмот да биде подинамичен и притоа да ја задржи густата тензија во собата и на креветот.

Gerald's Game е еден од подобрите трилери со блага хорореста нијанса што сум ги гледал во последно време. Постојано е напнат, застрашувачки и во неколку прилики крајно емотивен во неочекувани правци. Знае така убаво да те разниша кога нагло ќе сврти. Како што проаѓаат годиниве, некако губам фокус што не ми се враќа кога ќе заринка некој филм или серија, а Gerald's Game оди мазно од почеток до крај. Затоа и го издвојувам како најдобриот од тие што ги гледав неделава и топло го препорачувам ако го имаш пропуштено.

Стварно е добар овој Мајк Фланаган, сега ми е појасно. Има осет за хорор жанрот, конта дека е многу повеќе од евтини преплашувања и крававо насилие, знае да ги обликува ликовите во луѓе со чии судбини е лесно да се соживееш и располага со еден куп штосови кои ете конкретно во Gerald's Game, функционираат секогаш кога ќе ги извади од ракав. Можеби раните филмови не му се најсјани, ама можеш да приметиш како учи подобро да ги реализира идеите. Додека трае оваа карантинска сафра може да му ја погледнам и The Haunting of Hill House серијата, а си спремив и уште неколку негови филмови како Absentia и Oculus.

Види такоѓе:

• Карантинско Кино
• Трилогијата Cube
• Четири тензични шпански филмови
• Три филмови со Луис Тосар
• Филм на неделата: Vivarium (2019) 

Филм на неделата: Vivarium (2019)

Откако лани премиерно се прикажа на Канскиот филмски фестивал, Vivarium деновиве е конечно достапен и за нашите домашни карантински гледачки маратони. Нетрпеливо го чекав уште од првиот трејлер и мило ми е што до сега успеав да се заштитам од други дополнителни детали и спојлери. Филмот ми понуди малку поразлично искуство од она за кое мислев дека ме подготвил, меѓутоа сум доволно задоволен за да го одвојам како највпечатливиот од тие што успеав да ги извртам во оваа долга недела. 

Vivarium е фино мало трилерче со научно-фантастична нота на ирскиот режисер на Лоркан Финеган кое според тоа за колку кратко постигна силен поларизирачки ефект кај публиката, очигледно не е за секого. Или ќе уживаш или ќе те остави да патиш по тие девеестина минути. Vivarium никогаш не смета дека ти должи повеќе од тоа што го нуди и како таков сосема можам го ценам. Донекаде можам да се сложам дека би бил пофункционален со покомпактно времетраење, како епизода од антологиска серија или краток филм, ама ако успее да те закачи нема ни да осетиш дека е саат и пол.

Млад пар (Џеси Ајзенберг и Имоџен Путс) се во потрага по нов заеднички дом и завршуваат кај еден крајно сомнителен агент за недвижнини кој ќе ги одведе во ново изолирано маало каде што сите куќи изгледаат идентично. Куќите имаат убави дворчиња, уредни тревници, големи соби, ѕидови и мебел во пастелни бои, баш онака за идилично домување. Како Вес Андерсон да ги проектирал. Додека потенцијалните купувачи разгледуваат наоколу агентот го снемува и кога решаваат да си заминат, сфаќаат дека не можат сами да го најдат излезот од огромната населба. 

Не само што куќите изгледаат исто, туку и броевите им се повторуваат, па така бајковитиот впечаток постепено почнува да се претвора во бескраен лавиринтски кошмар. За ситуацијата да биде дополнително усрана, кога после вртење кругови повторно завршуваат кај куќата што ја разгледуваат на почетокот, таму ги чека бебе со порака дека ако сакаат да излезат од ова, ќе мора да го израснат.

Филмот иако е сместен во огромна населба, успева да биде гадно клаустрофобичен и непријатен. Се стреми да ја одржи тензијата дури и во моментите кога некои работи стануваат очигледни и предвидливи, па затоа разбирам доколку некој прерано се разочара. Сепак, онаму каде што потфрла со инвентивноста, компензира со изразен визуелен стил и амбиент. Контрастот меѓу пастелната удобност и хоророт во приказната е дел од тој дозиран баланс. Затоа и некако не ми дозволува да ситничарам дури и за моментите каде што тежнее да протне "големи" теми за да се направи попаметен одошто навистина е.

Најважно е што се одржува како кохеретна целина без да се заплетка во сопствен наративен лавиринт и да ја крепи мистеријата со некои непотребни шпекулации. Внимателно оди таму каде што се обидува да стигне без оптеретеност дали било кој би имал замерки за дестинацијата. Успешно си игра со сите работи кои располага, без да осетиш дека нешто е вишок или па дека премногу недостасува.

Ако ти се гледа како некои несреќници се снаоѓаат во чудни надреални ситуации својствени за филмови како Cube или епизоди од The Twilight Zone, ова е тоа. Иницијалната идеја е супер-интригантна, актерите соодветно ја носат гротескната неприлика за постојано да сочуствуваш со нив и плус има опширна понуда на незаборавни моменти кои сигурно ќе ти се вдомат на подолго ако дозоволиш. 

Види такоѓе:

• Карантинско Кино
• Трилогијата Cube
• Fermat's Room
• Mimic Маратон
• Четири тензични шпански филмови
• Три филмови со Луис Тосар
• Филм на неделата: The Ballad of Buster Scruggs (2018)