Тековниот Daredevil на Чарлс Соул и вториот број на Daredevil / Punisher: Seventh Circle

Никогаш не успеа да ми легне онаа ведрина на Дердевил на Марк Вејд кога го пресели Мет Мурдок во Сан Франциско. Премногу весело и светло на моменти, па бргу изгубив интерес и го баталив. Си го сакам Дердевил во нешто потемна нијанса, а баш тоа Чарлс Соул успева да го постигне со новиот тековен стрип. Со само четири објавени броеви до сега, Соул го враќа мрачниот тон на ликот во наслов кој подеднакво добро функционира за старите фанови како и за оние кои првпат се среќаваат со Човекот без страв. 

Дердевил е назад во Њујорк и е соочен со Тенфингерс, одметник од The Hand и лидер на религиски култ кој оперира во кинескиот кварт на градот. Тенфингерс зад култот крие криминална игра која е нели, спротивна на принципите на Мет Мурдок. Овој пат, Дердевил има и ученик кој му помага да го одржи редот во Хелс Кичен, Блајндспот. Млад кинез кој покрај боречките вештини кои ги учи од Дердевил, си има направено и костим кој му овозможува да биде невидлив.

Некарактеристично за лик кој претежно демне сам од покривите без фул-тајм поддршка, но тука некако функционира. Не само што присуството на Блајндспот е во ограничени количини, туку неговата приказна и идентитет корените ги имаат во култот на Тенфингерс, па полека некои делови си доаѓаат на место. Често делуваат заедно, меѓутоа вистинското место на Блајндспот е кинескиот кварт каде што е слична фигура како Дердевил во Хелс Кичен. 

Овој Daredevil е преполн со фини ситници кои Соул одлично ги изведува. Од новата адвокатска канцеларија на Мурдок која е всушност расипан лифт во зграда, до еден момент каде што треба да деактивира бомба, а добива инструкции за боја на жици и тајмер бидејќи соговорникот не знае дека е слеп. Начинот на кој ќе го реши проблемот е брилијантен. 

Четвртиот број е домаќин и на Стив Роџерс, но во поинаква верзија. Кеп тука има 90 години, бидејќи супер-серумот престанал да делува, што го довело до природно стареење. Авторитетот е ист, но е малку поинаков. Не знам што се случува во тековниот Captain America стрип, не го следам насловот, но претпоставувам промените доаѓаат баш од таму. Знам дека го заменија Роџерс пред некое време, ама мислев дека е повторно назад. Е?

Најмоќниот аспект на овој наслов е визуелниот дел. Боите се ограничени на нијанси на сиво, црвено и кафеаво со по некој излет во друга палета, но не премногу, за да не се избега од целиот тој ладен тон. Секоја чест за Мет Мила и Рон Гарни. Истиот стил на цртање и боење е пренесен и во заедничкиот наслов со Панишер, Seventh Circle чиј втор број излезе пред некој ден.

Брканицата за животот на криминалецот Антонов од првиот на Seventh Circle продолжува и тука. Нарацијата е претежно преку акциони сцени поради кои страда дијалогот, меѓутоа очигледно е дека овој наслов е баш така замислен. Или не е? Кудрански е одличен со цртањето како и секогаш, само што сакав да видам повеќе од сценариото на Соул. Крајот на вториот број остава простор за повеќе од само акција, па се надевам дека смело ќе тргне натаму и ќе го продлабочи конфликтот помеѓу Дердевил и Френк Кесл.

Втората сезона на Daredevil

Уф. Ако првата сезона на Daredevil непрекинато растеше муда низ тие 13 епизоди, вторава може комотно да посегне и да ги извади од ногавица. Првата сезона успеа да создаде доволно мрачен и брутален амбиент каде што не можеше да не посакаш да го видиш господинот Френк Кесл. Кога го најавија Џон Бернтол како Панишер, бев малку скептичен за изборот, а сега додека го пишувам ова ми е јасно дека е најдобриот Панишер што излегол од хартија.

Категорично насилен, бесмилосен, со неконтролирана желба за спроведување на крвава казна и одмазда. Третманот кој Френк Кесл го добива тука е толку ефикасен, па е постигнат совршен баланс помеѓу соживувањето со неговата трагедија и ракоплескањето на постапките што ги прави. Во ниту еден момент серијата не те штеди од експлицитноста на неговото делување и можеби затоа функционира толку добро.

Панишер е одличен лик за предизвикување на принципите и моралните одлуки на Дердевил. Според него, Дердевил е само делумна мерка за она против кое се бори. Кога Френк ќе спружи некој на земја, таму и останува. А, католичките вредности на Мет и неговата идеја за правда често застануваат помеѓу човек кој е решен да води сопствена војна во која убива криминалци низ улиците на Њујорк. Нивната динамика е можеби најцврстиот аспект од втората сезона. 

Перформансот на Чарли Кокс е беспрекорен, го исполнува секој кадар. Неговиот Мет Мурдок изгледа како да е улогата која што ја чекал целата негова кариера. Сепак, како минатата сезона, успева да падне во сенката на друг актер. Тогаш беше Винсент Д'Онофрио, овојпат е Бернтол. Со благи спојлери, има една сцена во судница каде што Френк Кесл испорачува еден говор со кој ќе ти ја заледи крвта. Во тој момент сфаќаш дека не му треба шатган на Панишер за да те извади од памет, па панично размислуваш дали е криминал ако непрописно си се паркирал, зошто за малку не излегол од телевизорот за да те задави со врвките од патиките. Треба јајца и негуван талент за таква глума, а очигледно Бернтол ги има двете во изобилие. 

Добра беше и приказната со Електра, кратките флешбеци кои ја надополнија и за мене неочекуваното, појавување на Стик. Уште една мерка плус со која дополнително му се искомплицира "хобито" на слепиот адвокат. Не сум сигурен дека во целост ги разбрав мотивите на The Hand, претпоставувам повеќе бев фокусирен на она што се случува со Френк, меѓутоа имаше неколку фини детали што од валкната реалност на Хелс Кичен ме вратија на стриповско ниво на размислување. Daredevil не само што има храброст за пролевање литри крв, туку длабоко сака да згази во митологијата на ликот. Френк Милер е сигурно среќен. Исто и јас. Кој не сака да гледа нинџи со натприродна позадина?

Не мислев дека ќе има толку важна улога во вторава сезона, ама па истото го мислев и за Розарио Досон. Нејзиниот лик фунцкионираше многу подобро кога беше во помала количина и кога ја гледавме како се грижи само за раните на Дердевил. Во тие епизоди серијата малку спласна со темпото, но претпоставувам само за атер на транзицијата на приказните со кои почна да жонглира на почетокот. Кога ги гледаш епизодите по ред веројатно не се осеќа. Тука направив пауза, па можеби и затоа ми се виде мала разлика во интензитетот. 

Сега кога веќе е воспоставен Френк Кесл како Панишер, редно време е да добие своја серија. Доволно е комплексен и зема поголемо парче од серија која не е ексклузивно назначена за него. Има толку многу простор на теренот што можностите се огромни. Daredevil успеа да го дуплира сето она што функционираше првиот пат. Дури и онаа акциона сцена во ходникот феноменално ја прошири низ целиот влез на една зграда. Но, сега е моментот да продолжи одмаздата и крвопролевањето на Френк. Дајте ни. Дајте ни уште повеќе. Мора да дознаам како продолжува "One batch, two batch, penny and dime".

Попладневна суперхеројска програма

Во последно време не пропуштам прилика да си ги испразнам цревата врз костимирани филмски протагонисти, a често некои ствари продолжуваат да плутаат откако ќе го ставам казанчето во функција. Тоа се моите двојни стандарди и контрадикторност. Радоста беше преголема со првиот Iron Man. Во истиот период Бетмен доживуваше рененсанса со филмовите на Нолан. Суперхероите ја напуштија хартијата стапнувајќи во територија која ги издржа толку добро, што додека се освестиш веќе се собрале сите Авенџери. 2012 беше добра година да си фан и да гледаш како се формира цела една субкултура.

Еден ден се будиш презаситен од суперхерои на филм и телевизија. Првите залаци биле добри, но сега имаш мачнина во стомакот, а тоа што ги гледаш буквално насекаде околу тебе не помага да се чувствуваш подобро. Секако, некогаш ќе се погоди некој специјален деликатес како Daredevil, но пак од рафтовите некое бајато срање те гледа директно во очи. Квантитетот наспроти квалитетот и општата неиновативност ти ја менуваат малку перцепцијата. Тоа што можеш да го игнорираш - го игнорираш, останатото го консумираш претпазливо. И, си викам, во ова ли ми се претвори забавата? 

Трендот за среќа умира полека, барем мене така ми изгледа. Достигнати се повеќе критични точки. За некоја година ќе биде заменет со нешто друго, а суперхеројските маички на повеќето ќе завршат како пижами и крпа за бришење прозори. Затоа се вика тренд и не, нема да е тука да остане. Веројатно годините ќе го исфилтрираат квалитетот, па нема да биде чудно ако во иднина кога ќе се гледа на оваа кинематографска фаза и ќе се возвишува трилогијата на Нолан, Ant-Man ќе служи за потсмев. 

Ми текна една работа откако ги изгледав првите епизоди од втората сезона на Daredevil. Во таа моја нарушена перцепција за целиот овој циркуз, се протна еден очигледен детал. Оваа година ги вкрстува суперхероите еден против друг. Во моментот кога го видов Панишер како пука во Дердевил и тоа се случува на медиум што не е стрип, ми кликна нешто што мислев дека одамна ми поминало низ системот. Се присетив на сите причини поради кои сакам суперхерои и како влијаеле на мене од моментот кога првпат го гледав Batman на Тим Бартон.

Му се спремам на Captain America: Civil War поради некаква носталгија и љубов кон стрипот, а не приметувам што навистина се случува. Еволуција на жанрот! Браво, Бобо! И, изгледа примамливо. Какво и да испадне дека е, пак е излегување надвор од шаблоните. Ако ова е последната станица на суперхеројскиот воз, нека замине со борба. Нека си разменат удари Бетмен и Супермен, нека му се накурчи Тони на Кеп. Зар не е тоа што ти ги дразнеше брадавиците кога беше хартија? 

Секако, нема слепо да го занемарам квалитетот, но очекувањата ми се поинакви и сум првпат после долго време возбуден за да го одморам цинизмот за сметка на ете, еден детски жар. Ќе ја оставам Вондер Воман на страна, ќе гледам да го игнорирам кастингот за Лутор и ќе се обидам да се забавувам како пред дваесетина години кога Бетмен и Супермен играчките ми беа за играње, а не во кутија на полица.

Првиот број на Daredevil / Punisher: Seventh Circle

Marvel полека ја зајакнуваат промоцијата на втората сезона на Daredevil серијата. Не се сомневам дека ќе го видам истиот квалитет, а возбудата околу присуството на Френк Кесл дополнително ми го успорува прешрктувањето на деновите до премиерата. Дигиталниот импринт на Marvel, Infinite Comics, пред некој ден почна со издавање на нов стрип серијал, Daredevil/Punisher: The Seventh Circle кој можеби ќе ги направи следниве две недели малку подинамични. Ако ништо друго, материјалот е доволно добар за да те подмачка за она што трејлерите го најавуваат за 18-ти март. 

Seventh Circle повторно ги вкрстува патиштата и мерките Дердевил и Панишер, кои овој пат се борат за спроведување правда на заебан руски криминалец. Мет Мурдок сака да го заштити Антонов со тоа што се обидува да го премести во друг посигурен затвор за да може безбедно да го дочека судењето, додека Панишер е дојден да го прави она што секогаш го прави - пресуда со куршум во челото, без поставување прашања. 

Откако Мет Мурдок без последици ќе успее  да ја спречи намерата на обично прецизниот Панишер, Seventh Circle избива во брканица и акција низ улиците на Њујорк. Приказната е очигледно во истиот канон со моменталниот тековен Daredevil на Чарлс Соул што започна пред некој месец и уште чека на мене да го пролистам. Дердевил го носи истиот тој црн костим, а го има и Блајндспот како партнер. 

Препоставувам дека Seventh Circle е замислен повеќе како свеж вовед во старото недоразбирање помеѓу овие два ликови, па затоа првиот број не нуди ништо повеќе од тоа. Приказната е многу едноставна, но она што го прави ова издание посебно за мене е цртањето на Кудрански. Како некој што пред скоро си ги бришеше солзите со страниците на Spawn нацртани од други луѓе, пресреќен сум што пак ќе можам да уживам во неговиот талент. Кудрански знае како се цртаат валкани ликови, сенки и околина, а баш тоа му е потребно на ова нова фузија на херои што егзистираат на таква територија. Боите се темни и ограничени, а насилството и акцијата се дуваат во балон што очекувам да експлодира насекаде во следните броеви. Кудрански црта застрашувачки Панишер, само што не знам колку Чарлс Соул има одврзани раце да го однесе во зоната на Гарт Енис. 

Види такоѓе:

• Daredevil на Френк Милер
• Civil War на Марк Милар

Daredevil, најдобрата серија за 2015

Како совршено се погоди ова за продолжен викенд, еј. 13 епизоди, на неколку пати, без гледање на саат. Доволно маратонски за да осеќам дупка во стомак. Или едноставно, зошто ми се потроши најдобрата серија што ја гледав, и веројатно ќе ја гледам до крајот на годинава. Серија чија големина и квалитет потсеќаат на Breaking Bad, True Detective или The Wire. Не ме гледај така, ни јас не очекував нешто вакво. Се надевав дека барем нема да ме разочара, а добив нешто што интензивно ќе ми го окупира паметот  во следните неколку недели. Реалната споредба и начинот на адаптација на стрип, повеќе оди во контекст со Бетмените на Нолан, меѓутоа квалитетот на самата серија и она што го предизвика кај мене е слична на тие што ги набројав погоре. 

Додека го чекаш Гордон да порасне брк во Gotham или се восхитуваш на шеширот на агентката Картер, Нетфликс собрале храброст да ја направат најсуровата и најмрачната адаптација на Марвелов херој до сега. Нешто што сигурно би ја поместило границата и начинот на правење вакви ствари, да не беше поголемиот дел од публиката заслепен од останатите, веќе шаблонски, суперхеројски шаренила кои ти се сервираат повеќе пати годишно. Но, Daredevil не е добро само затоа што е различно. Низ целиот тој реализам во извалканиот Њујорк, има ликови чиј развој е феноменално изведен, дијалози што не ги пишувалa група ментално предизвикани бабуни (пинг The Flash), и кастинг што ќе го натера Роберт Дауни Џуниор да си ја почеша главата. Колку и да блеска Чарли Кокс како Мет Мудрок тука, Винсент Д'Онофрио упорно успева да го засени на моменти. Доколку има потреба од Кингпин во било што од следните адаптации, мислам дека веќе имаат избор кој нема логика да биде заменет. Одличен е секоја секунда, во секоја сцена. 

Daredevil ми е најдобрата приказна за зачеток на херој од Batman Begins навака. Не само што има црни пижами наместо црвен панцирен костум, туку созрева заедно со грозниот свет кој се обидува да го направи подобар, и покрај тоа што го гледаме директно во акција. Но, упорен е во тоа што го прави, без оглед на тоа колку пари ќе се најде претепан и во животна опасност. Паралелно со него, го гледаме и издигнувањето на Кингпин од сенката од која ги влече конците во цел град. Сите ликови прават моќна целина, опфаќајки различни аспекти од митологијата на Дердевил која ми беше позната претходно. Го има Стик, слепиот експерт за борчеки вештини кој му го пренесува занаетот на Мурдок, го има Бен Јурик, новинарот што ги истражува криминалите во Хелс Кичен, па дури има верзија на Night Nurse која ги крпи раните и исекотините на Човекот без страв. Нарацијата е со прикладни флешбеци кои нема да ти остават ниту една точка неповрзана. 

Во ниту една друга адаптација на Marvel не сум видел толку крв и црева. Ни во The Punisher. Не е Spartacus, меѓутоа тоа што го има тука нема да го видиш со деветгодишното внуче во Guardians of the Galaxy. Кореографијата на акционите сцени те остава со подотворена уста. Уште во првите епизоди, има една таква долга сцена во еден кадар што ќе ја памтиш како брканицата во True Detective. 

Се надевам дека Нетфликс нема да сопрат тука. Колку и да се овие 13 епизоди фина целина, има уште многу Дердевил што сакам да го видам. Тек почна на крајот, зошто да заврши тука? И, кога сме кај пустиве желби, сега сум сигурен дека сакам да видам ваков Панишер. Во епизоди. Гнасен и без грам милост. Баш како што заслужува господинот Френк. Но, до тогаш, Нетфликс спремаат уште три серии за Marvel ликови кои не се супер-војници од минатото и мултимилионери со научно-фантастична технологија. Бев решен да ги скокнам, ама после ова мислам дека ќе добијат шанса.

Daredevil на Френк Милер

Daredevil серијата излегува овој викенд. Имам некаква верба во ова, особено по последните трејлери, така што искрено се надевам дека нема да ме оќори со глупости. Пред да почне да ми ги цеди овие неколку додадни слободни денови, излистав некои стрипови колку да си ја освежам сликата. Кога доаѓа време да држиш Дердевил стрип во раце, веројатно Френк Милер е логичниот избор. Зошто? Па, ништо посебно, освен тоа што го има спасено стрипот од пропаст и неговите ангажмани околу ликот се влезени во историја како најдобрите Daredevil приказни. И, ја има измислено Електра. Го немам читано целиот Daredevil што го има напишано, веројатно треба, ама за сега би предложил двa сериозно квалитетни примероци од опусот што вреди да се грабнат доколку сакаш да навлезеш во ликот.

Daredevil: The Man Without Fear (1993) e можеби најдобриот наслов за зачетоците на било кој херој. Краток мини-серијал, пет броја, надвор од редовниот тек на Daredevil стриповите. Милер оди назад во детството на Мет Мурдок, син на боксерот и самохран татко, Џек Мурдок. Животот во Хелс Кичен не е баш најсјаен. Мет е често малтретиран од децата во школото и околината, додека татко му од мафијата за која работи. Во обид да спаси слеп старец од залетан камион кој превезува радиоактивен отпад, Мет наебува во целата ситуација, ослепувајќи трајно од истурените буриња од камионот. Мафијата подоцна го убива татко му, па Мет Мурдок е поприлично затекнат во незавидна ситуација. The Man Without Fear феноменално го проаѓа целиот тој пат на Мет Мурдок до она што го знаеме денес за адвокатот кој навечер дели правда во црвен костим. Тренирањето со Стик, слепиот сомнителен старец кој му е некаков гуру, факултетските денови и пријателството со Фоги, запознавањето на Електра, желбата да се справи со криминалот и неправдите, како и воведувањето на Кингпин како главен душман. 

Во The Man Without Fear се појавува и оној црн костим, ако воопшто може да се нарече така, каков што може да се види во трејлерот за серијата. Не сум сигурен колку серијата ќе позајмува елементи од ова на Милер, меѓутоа материјалот е одличен како подлога. Мотивите на Мет Мурдок се детално обработени, приказната е крајно емотивна и е школски пример за создавање на ликови. На самиот крај од стрипот, конечно го гледаш црвениот костим на Дердевил кој за жал, самиот тој не е способен да го види и се надева дека изгледа добро. Според продуцентите, во серијата облекувањето на костимот исто така ќе оди постепено. Веројатно нема во последната сцена? 

Неколку години пред The Man Without Fear, како дел од редовниот серијал, Милер, заедно со Дејвид Мазучели го создаваат Born Again аркот, составен од седум броеви. Тука ликот е веќе поставен, Кингпин е исто зацврстен како неговиот најголем непријател, а очигледно на Милер 1986 му се погодила како најдобрата годината во неговата кариера. Да, тоа е годината на The Dark Knight Returns. Во Born Again, Кингпин го дознава идентитетот на Дердевил (го предава бившата девојка) и решава да го уништи на секој можен начин. Да го скрши до степен да изгуби секаква надеж. "Човек без надеж е човек без страв". Една од оние мрачни приказни каде херојот паѓа на тврдото дно пред да се издигне. Милер тука покажува како мајсторски умее да работи со Дердевил. Да навлезе длабоко во она што е под маската, да го сврти наопаку и да го срамни со земја пред да го прероди на крај. Не е Batman R.I.P. на Daredevil, ама има фин завршеток со Авенџерс и Кеп.

Следно за читање ми е Guardian Devil на Кевин Смит. Пробав да ги листам и новите Daredevil стрипови од 2014, ама некако не ми кликнаа баш најубаво.

Види такоѓе:

• Daredevil, најдобрата серија за 2015
• Втората сезона на Daredevil
• Првата сезона на The Punisher
• Тековниот Daredevil на Чарлс Соул

Парите на Daredevil

Неколку пати го гледам трејлерот за Daredevil серијата што ќе излезе во април на Нетфликс, и некако се мислам да ги ставам парите на црвено. Имам некое чувство на кое сакам да му верувам, дека сепак нема да добие таков глуп третман како ликовите што ги извадија од филмовите. Дердевил е сосема друг случај тука, не е исцедок од познат сетинг, не е третокласен спореден лик и е доволно поткрепен со приказни од стриповите за да не би се ваделе шаблонски сценарија од група писатели што зеваат на маса. Со себе носи богат, етаблиран универзум и историја, доволно за овие тринаесет епизоди евентуално да направат да исчезне секоја поврзаност на Бен Афлек со ликот. 

Колку и да ме презаситуваат овие стриповски адаптации, на Daredevil давам шанса. Чарли Кокс ми делува како фин избор, има и некои други интересни познати фаци околу него, а и продукцијата е во добри раце. Со самото тоа што серијата оди на сервис како Нетфликс и не брка рејтинзи, мислам дека нема да се коцкаат со квалитетот и дека ќе продадат повеќе од име и бренд. Освен тоа, судејќи по трејлерот, ликот добива малку помрачна адаптација и третман, каква досега немам видено од студиото на Марвел. И, тоа не мрачно како фотографијата на Gotham, туку мрачно како сериозна темница мрачно. Ако ова успеат вака да го изведат и да испадне добро, тогаш што ќе се случи кога ќе решат дека е време за Френк Кесл да влезе да клоцне врата и да почне да пука со шатган?

Daredevil е само мал дел од она што Марвел го планираат на Нетфликс. Најавени се Jessica Jones, Luke Cage и Iron Fist серии, кои потоа би се споиле во Defenders мини-серија. За другиве три, искрено не би можело да ми е помалку гајле, но еве, имам некаква верба и желба да видам асална Дердевил адаптација. Се надевам дека нема да треба да си го изедам постов во април.