Mists of Pandaria и очајната состојба на WoW заедницата

Се појави и синематикот од новата World of Warcraft експанзија, Mists of Pandaria. Морам да признаам, изгледа феноменално. Blizzard знаат како се прави ефективен трејлер и до сега немале утка. За самата експанзија, ќе го кажам истото што го зборувам со месеци. Фино освежување после змејови и огини, дефинитвно беше потребно нешто вака повесело. Е, сега колку ќе биде крајниот резултат позитивен, ќе видиме дури следниот месец. Играчите се поделени, па играта изгуби дури еден милион од нив пред некое време. 

Mists of Pandaria е веројатно експанзијата која ќе ја одлучи конечната судбина на WoW. Ризичен потег да направиш експанзија базирана на минимална приказна и раса, со оглед на тоа што успешните WoW експанзии беа во директна врска со лорот кој влечеше корени од Warcraft стратегиите.

Деновиве подигрувам WoW на оргиналниот сервер кај што исто така подигрував пред некоја година. Неспоредливо подобро од пиратеријата на која се гњавев пролетоска. Азерот е сеуште забавно место за трошење време и пари. Со оглед на тоа колку Blizzard ја искасапија играта, квестовите и приказната успеваат да приредат фино RPG искуство. Конечно со нормално темпо на левелирање, ги видов измените во Cataclysm и некои се сериозно добри. Е, сега, со ризик да звучам како штреберот од твојата локална играчница, да си кажам неколку ствари.

Главниот проблем поради кој играта веќе извесен период ужива негативен публицитет е заедницата. Моментално WoW ја доминира една нова генерација на играчи, кои и на некој начин се одговорни за катастрофалната состојба на играта. Постарите, растени во време кога "игрите беа тешки", полека си заминаа, и се појави онаков зерговски бран на копиљаци кои буквално плачат зошто не успеале да го бутнат тој и тој бос во тој и тој рејд. Полека, знам што зборам, истово моментално се случува и во RIFT, но за среќа бројот на тие деца е мал за Trion да почнат да даваат се на тацна.

Проблемот е што истите тие, не се способни да се организираат ни за едeн обичен данџн, а камоли да рејдаат со 20-25 луѓе. Очигледно истражувањето на пазарот покажало дека на доминантната генерација серковци битно им е "да се убие нешто" и да се осеќаат среќно и задоволно. Го разбирам тоа, но што се случи со предизвиците? Каде е мотивот за малку да се помачиш? Јебига. Среќа, среќа што постојат игри како RIFT, со возрасни деца кои нема да те пцујат ако почнеш муабет за приказната во играта.

Порано во WoW не беше така. Заедницата се грижеше за себе, играчите си помагаа, иако имаше и те каква конкуренција и компетитивност. Денес ќе доживееш да те пцуе дете чисто онака, што кога си се собирал со лаптопи во маало да играш WoW, не знаело латиница да чита. Сега се е некако тажно, нема веќе мултиплеер и трчаш истанци онака немо, без никој ништо да каже. Или читаш како си ги вадат очите меѓусебно. Мислев дека денес само на пиратскиве сервери го има ова, ама и таму е истиот гамад, само што не плаќа 15 долари месечно. Штета, ама веројатно ова е природниот тек. 

Океј, да не испадне рејџам и сум тотално замрачен циник, играта е сериозно сеуште кул. Настрана копиљаци со фул епик опрема собрана за недела дена, WoW е уште интересна. Да, графиката е застарена, механиката е таа, светот си е тој, ама знае да те изненади иако можеби делува уморно. Ќе трза уште некое време, барем уште со MoP. Да имам време, сигурно би дал шанса. Панди, бе.

Ted (2012)

Ах, еве ја. Тука била најдобрата комедија за годинава. Другите две за кои се надевав останаа само на добри трејлери и ништо повеќе. Casa De Mi Padre беше досаден до смрт, а The Dictator е полн со глупости и хумор наменет за луѓе што своеволно го гледале Epic Movie повеќе од десет минути. Два пати.

Се сомневав во Ted. Си дозволив да помислам дека Сет Мекфарлејн нема да успее да го пренесе неговиот генијален хумор на ваков начин. За среќа, не бев во право. Мекфарлејн работи со ќеф, си прави ствари што на него му се интересни, а во исто време допираат до публиката. И, знае како оние работи што некако влијаеле на неговото детство симпатично да ги вклопи во неговата бизнис идеја. Мекфарлејн е огромен фан на поп-културата и не се плаши тоа да го покаже. Го сакал Флеш Гордон во филмот, ете го Сем Џонс како шмрка кокаин со плишано мече. Дури го викнал и Рајан Рејнолдс за да го трола. Страста на Мекфарлејн и љубовта кон она што го прави среќен се гледа и во интервјуто со Џорџ Лукас, каде што буквално му светат очите на секој кажан збор од дебелиот врат.

Ted е одличен. Забавен, смешен и полн со душа. Има трејдмарк Family Guy хумор, дури и по некоја референца чат-пат. Мекфарлејн одлично ја пренел симболиката за она плишано мече што не те пушта да пораснеш. Мечето со кое на триесет и кусур ќе седнеш со бонг на каучот и ќе гледаш Флеш Гордон. И, она кога ќе си дозволиш неодговорно да се распуштиш дури и кога најмалку треба.

Марк Волберг успеа да ме изненади позитивно, а не сум некој фан. Дали дека упорно бирал улоги кои не му одговарале, не знам. Мила Кунис е срце, си блеска со шармот кај и да се појави. Сет Мекфарлејн покрај тоа што е сценарист и режисер, го позајмува и гласот на Тед, мечето што оживува во осаменето детство на Марк Волберг, нели. 

Го чекаме следното од Мекфарлејн. Откако го скрши мразот со филмови, верувам дека нема да застане тука. Докажа дека може, нека продолжи понатаму.

Еј, да. И ова.

Star Wars: The Old Republic бесплатна од есен!

Колку само го предвидов ова! Затоа и не можам да прекинам злобно да се смеам! Вчера Bioware објавија дека Star Wars: The Old Republic од оваа есен ќе почне да го применува free-to-play моделот. И, покрај тоа што и дадов барем уште една година фора, играта не издржа толку. Дали има поента повторно да џвакам зошто најскапата MMORPG (потрошени се 150-200 милиони долари за развој!) игра пропадна така лесно? Дали тие милиони играчи што се претплатија во првите три дена си ги гризат тастатурите сега?

Летово воведоа некој лош модел на неограничено играње до 15-ти левел кој очигледно не успеа. Освен спонзорираните рецензии, сите останати беа катастрофални. Лошиот гејмплеј, преголемата концентрација на сингл-плеер мисии, небалансираниот PvP и баговите колку буџетот на играта, зададоа силен удар во јајцата на Bioware. Значи, не се продава сè само поради името. Имаа одлична прилика да млатат пари во следните неколку години, а сега опстанокот им зависи од тоа колку тие деца што ќе дојдат есенва ќе се спремни да плаќаат по долар за боја на лајтсејбер.

Прашање е колку ќе опстои и така, дури и со два-три сервери. Или ќе продоложат со развој за да се спасат, или ќе се обидат да цедат пари додека можат. Во секој случај, и покрај целото мрчење, јас прв ќе ја симнам во септември.

Еве ја целата листа со она што ќе биде достапно во F2P моделот.

The Dark Knight Rises (2012)

Во една од рецензиите што ги читав за филмот имаше фина паралела на концептот од The Prestige со Бетмен трилогијата на Нолан. Имено, секој магионичарски трик се состои од три дела или акти. Првиот е "Залогот" каде што магионичарот покажува нешто навидум обично, како шпил карти. Вториот дел, "Пресвртот", е оној кога магионичарот обичното го претвора во необично, кога ја бараш тајната зад трикот на некое погрешно место. Третиот дел е "Престижот" каде што магионичарот го враќа она кое исчезнало за времето на трикот.

Третиот акт од трилогијата на Нолан е токму тоа. Престижот. Она што те остава нем, додека аплаудираш. Она што го прави целиот трик комплетен. Па, пред да почнам да го пренесувам синоќешниот впечаток од The Dark Knight Rises, да предупредам дека има многу, многу спојлери.

Готам е без Бетмен осум години, од смртта на Харви Дент. За да го зачува идеалот на Дент, тој ја превзема одговорноста за неговата смрт, оставајќи го Готам во привидна хармонија, со регулиран криминал и некое гробно затишје. Другиот што ја знае вистината за Дент е Гордон, но молчи за да го зачува мирот, додека тоне во вина. Додека Бетмен се крие, се крие и Брус Вејн. Осум години е повлечен од јавноста, со смртта на Рејчел на неговата совест. 

Во Готам е мирно, но бурата доаѓа со Бејн, криминалец и терорист кој заедно со својата армија планира да го срамни градот со пепел. Доаѓа време кога Бетмен мора да излезе од сенките и да соочи со нешто кое и за него премногу. На другата страна е закана, поткрепена од истите луѓе кои помогнале при воздигнувањето на Брус Вејн како Бетмен, закана со мотив кој умешно ги поврзува точките со Begins, приредувајќи пресврт кој јас не го очекував.

Бејн каков што беше преставен во филмов, е токму тоа што беше потребно за маестрално да се заклучи оваа трилогија. Со неговата суровост и бруталност, успеа да се издвои од претходните негативци, до тој степен што на моменти го правеше Џокерот на Хит Леџер да изгледа како обична настинка во време на чума. Сцената во која првпат се бореше со Бетмен го имаше оној филинг од финалната пресметка помеѓу Вејдер и Кеноби. Напнато до максимум, без музика, каде што со окорени очи тапкаш со ногата и си ја гризеш тупаницата. Бејн го остава Бетмен со скршен р'бет, баш како во стриповската историја. Баш како што претпоставував дека ќе се случи и мислев дека тоа ќе биде крајот на филмот. Но, не. 

Бетмен е тешко повреден, Брус Вејн банкротира и се наоѓа во затвор од каде што никој не излегува жив, но преданието вели дека во минатото, некое дете успеало да се искачи низ тунелот кој води кон слобода. Во меѓувреме, Готам е фрлен на колена, под заложништво на Бејн и неговата армија убијци. Полицијата е покорена, а армијата принудена да се држи настрана. Бејн сакаќи да ја "врати" контролата кај граѓаните, буквално ги лови полицајците и ги казнува сите оние кои се обидуваат да го напуштат градот. Брус е приморан да го следи телевизскиот пренос од теророт на Бејн, и собира сили за да застане на нозе и да го одбрани сограѓаните. 

Со помош на Гордон и Блејк, успеваат да го ослободат Готам во сцена за која можеби ја имам и единствената забелешка. Целата таа акција низ градот траеше неколку минути подолго, до степен да се запрашам дали Нолан се обратил кај Мајкл Беј за некои моменти, и кога ќе се појават Трансформерите. За среќа, кулминацијата беше многу поголема од ситната забелешка, бидејќи тука завладеа најголемата тишина што сум ја осетил во кино. Дали Бетмен експлодира со бомбата, жртвувајќи се за градот на кој најмногу му беше потребен? Дали симболот кој го остави зад него ќе е доволно како надеж и утеха за неговите граѓани? Дали Нолан е до толку храбар да направи нешто вакво? За среќа, имаше хепиенд кој предизвика силен аплауз, онаков искрен, а не сељачки како што се случуваше на The Amazing Spider-Man.

За крај, морам да си ги голтнам сите лоши зборови што ги кажав за Ен Хетавеј како Селина Кајл. Феноменално си ја заврши работата, комплетно се носеше со ликот кој пак беше одлично адаптиран за да функционира во овој универзум. Сосема доволно видовме од неа и баш си беше на место. Никаде никој не и се обрати со Кетвоман, и баш таа суптилност ја направи уште подобра и пореална. 

Еј, да. Имам и уште една забелешка. Нешто што не направи некоја разлика, а ми делуваше како да не припаѓа тука, е она што го доби Блејк на крај. Немаше апсолутно никаква потреба толку комплетен лик да се асоцира со Робин. Си беше и така супер. Се прашувам што ќе се случеше доколку Џокер не умреше со Хит Леџер. И, во кој правец можеше да тргне целава оваа приказна. Го видовме Крејн пак, па дури имаше и Килер Крок референца некаде на почетокот.

Нолан остави ремек дело за генерациите кои доаѓаат и допрва ќе растат со Бетмен како лик. Дело кое сега е комплетно и антологиско. Секој обид да се пренесе Бетмен на филм во следниве десетина години би бил осуден на пропаст. Ќе треба време ова да истлее до тогаш. И, сигурен сум дека нешто пропуштив. Мислите уште не ми се целосно средени, така што може да се промуабети филмов уште еднаш понатаму. 

Batman: Year One (2011)

Анимираниот филм Batman: Year One е баш онака соодветно средство за загревање пред премиерата на The Dark Knight Rises кај нас. Ќе го прескокнам делот каде што би објаснувал колку се кино Милениум сељаци и дали имаа очаен обид за маркетинг фора и ќе се сконцентрирам на овој фин цртан за големи деца.

Филмот е адаптација на стрипот на Френк Милер од 1987 година. Она што го прави толку добар (и веројатно најквалитетен анимиран филм за Бетмен после Mask of the Phantasm) е неговата прецизност при пренесувањето на приказната на Милер. Иако стрипот ми имаше помоќен ефект, ова во никој случај не е за потценување. Напротив. Приказната е таа, атмосферата е задржана максимум што може, текот на настаните е запазен, па дури и сценариото е отприлика тоа. Онолку колку што можело, се разбира.

Year One, како што е очигледно од насловот нели, ја раскажува првата година на Брус Вејн откако се враќа во грозен и сјебан Готам по дванеасет години навежбување низ светот. Паралено со почетокот на Бетмен, во градот доаѓа Џим Гордон од Чикаго. Двајцата се соочени со валкната ситуација во која се наоѓа Готам и се обидуваат да ја спастрат, секој на свој начин. Нема Џокер, нема супер-вилани, има корупција, мафија и млада Селина Кајн.

Стрипот си ужива култен статус, а добар дел од неговото влијание може да се осети и во Batman Begins. Дури и The Dark Knight. Кога го линкав вториов, сфатив дека поминале четири години од тогаш. Фак.

Да забележам дека изминатава недела успеав да се исхајпам тотално за Rises и секој сомнеж што го имав за филмот некако се изгуби. И, некако ме радува што ќе го гледаме во кино, а не на кино-снимка синхронизан на некој таму индоариски.

П.С. Тоа Кетвоман шортот од омотот го немам гледано.

Види такоѓе:

• Batman: Under The Red Hood
• Holy Bat-Toons!

Новите DC: Крај на Night of the Owls

Конечно купив таблет, пред некој ден. Евтин, веројатно склопен на брод на пат од Кина за навака, ама си ја врши работата - одлично се читаат книги и стрипови на него. За друго и онака не ми треба. Прво што грабнав за читање беше тековниот Batman, кој со бројот #11 ја заокружи приказната за Court of Owls.

Шокантно финале, баш какво што доликуваше на приказната која Снајдер ја билдаше изминативе десет месеци. Целата таа мистерија околу Court of Owls крие една многу поголема, директно поврзана со Брус и Вејнови. Снајдер се осмели да отиде толку далеку и Линкол Марш во Талон костим да го претстави како изгубениот брат на Брус Вејн, за кој се верува дека починал брзо по предвременото раѓање. Брус одбива да верува во она што го зборува Линколн Марш, иако тоа што го зборува додека се борат низ Готам (браво за цртежите на Капуло) звучи убедливо и прави смисла. Во иста мера и неверојатно, но доволно моќно да го збуни и Бетмен и читателите. Приказна која чепкаше по корените на Готам и неговите еминентни жители, како Вејнови, требаше да дојде до некоја ваква точка. Самиот крај и The Fall of the House of Wayne оставаaт отворени прашања кои ја размрдуваат почвата на која стои ликот и неговата историја. 

А, кога сме веќе кај поместување на бет-чизми, дочитав/прочитав R.I.P. конечно. Со главоболка и падната вилица на крај, ќе се поклонам пред Грент Морисон за мајндфакот. Единствено нешто што можев да го читам со восхит после Batman на Снајдер беше ова. Заслужува посебна анализа и дискусија, само ќе треба време за да легне ко што треба. Премногу е. На Снајдер приказната колку и да е добра, е безкофеинско кафе со млеко од соја во споредба со ова. 

Nightwing и The Dark Knight за жал паѓаат во сенка на тоа што го прочитав викендов. Особено Nightwing, на кој ќе му дадам уште една шанса да ме запрепасти. Под влијание на останатите, мислам дека не го оценив како што треба. The Dark Knight е океј, лајт приказни, преубаво нацртани. Прочитав и Hush. Ги исполни очекувањата, може да пишам нешто и за тоа ако имам време.

Значи, сега го чекаме новиот арк на Batman. До тогаш, читам новиве Batman & Robin, зошто ми делуваа како да чепкаат моменти од R.I.P. а не стигнав да ги пролистам асално.

RIFT 1.9, Conquest и Summerfest

Привршува Summerfest ивентот, а мене сите квестови од истиот ми се комплетирани уште пред некој ден. Конечно ивент каде што се гледа дека Trion се потрудиле малку повеќе од претходно. Прв пат ивент со квестови каде што е потребно малку повеќе од трчање, убивање и собирање на дрангулии слични со секој претходен. Новите квестови од Scavenger ловот, беа претставени буквално со гатанки, кои откриваа што всушност е квестот, како и каде треба да се изврши. Па, во неколку наврати завршував во најзафрлените места во Телара каде што немав стапнато долго, долго време. 

Summerfest пунктот. Претходно беше лавиринт, а го сменија зошто деца со ADHD се губеа внатре. 

За жал, неколку пати девелоперите мораа да реагираат со намалување на предизвиците, за играчите кои плачеа за тежината на квестовите да можат да си го "добијат она за кое платиле". Новава генерација на ММО гејмери очигледно сака да добива ствари на тацна, без малку да се потруди и да размисли. Затоа и World of Warcraft е денес тоа што е. Тоа е веќе друга тема која ќе ја чепнам во некој иден пост.

За Conquest спомнав нешто и претходно. Три посебни фракции, сместени во зона која може да издржи илјадници играчи во исто време. На почетокот беше хаос, имаше огромни лагови кои го кочеа буквално цел сервер. Откако го решија тој проблем, се појави нов кој мислам дека сеуште трае. Значи, Conquest е нов мод, удобна зона за хардкор PvP играчи, а си повлече еден куп нови претплатници и врати голем број од старите. До толку е добро, затоа и единствен период кога успевам да се уклучам е оној дел од денот, измеѓу станување и пиење кафе пред работа. А, за тие 40-тина минути не ни можеш да го пробаш како што треба. Една битка трае со саати, а до следната има долга пауза по која местата се пополнуваат за десетина секунди. Ако успеам некогаш да завршам партија, ќе пишам. 

 Conquest во Stillmoor.

Друга интересна работа што ја воведоа во 1.9 печот е Mentoring системот. Ефективна финта со која играчите со левел 50 може да си го намалат левелот во секое време. Корисно за играчи што сакаат да им помогнат со левелирањето на поновите другарчиња, како и за завршување на пропуштени квестови. Левелот автоматски се намалува и при инстант авантурите кои сега ги воведоа и во зоните за помали левели. По долго време, убаво е да се види како секој дел од Телара е активен. Рифтовите со мал левел повторно се закана и здржуваат десетици играчи, баш како што беше на почетокот. Баш тоа ја правеше играта интересна и фино е што тој момент е пак присутен.

Завчера нашиот сервер имаше прилика да поразговара со Elrar, главниот менаџер на заедницата и битна фигура од Trion. Одговараше на прашања на играчи, примаше забелешки и предлози, a муабетеше и за Breaking Bad. Најбитниот дел од муабетите со Elrar е тоа што нема да има нови раси во Storm Legion. Јебига. 

RIFT си продолжува понатаму и од летово пак им оди супер. Доколку сакаат да го одржат моменталниот број на играчи, ќе мора да извадат 1.10 печ пред експанзијата. 

Кратко за Breaking Bad

Не стигнав да напишам ништо за претходните сезони. А, за петтава и не би пишувал многу, како не би им направил спојлер на случајните посетители. Без многу објаснување, ова е една од најдобрите серии кои имаме прилика да ги гледаме во "наше време". Генијална приказна, развој на ликови и актерска екипа која си ги има заслужено сите светкави статуетки. 

После крајот на четвртата сезона, ова беше логичниот правец кој можеше да го фати Breaking Bad и очигледно ќе тераат остро, цело лето. И тоа во понеделник, да го направи денот малку поднослив. Лошата страна на целата ствар е тоа што сезоната ќе биде поделена на два дела. Вториот дел, дури следното лето. Не знам кој ја дал оваа идеја и кои се тие што ја поддржале. Каква е таа петта сезона поделена на два? 

Како и да е, одличен почеток. Не ми се верува како успеваат вака да го одржуваат квалитетот. Браво. Не е баш лесно да опстоиш толку сезони и пак да ги оставиш гледачите со отворена уста, забрзан пулс и полна пепељара. 

А, тоа дека трошам муабет на глупи серии, точно е. Седумнаесет постови за глупи серии кои не би ги ни памтел да не си го читав блогот, а ништо за втората сезона на Game of Thrones. 

Lockout (2012)

Некогаш треба малку повеќе од натрупани CGI експлозии за да направиш добра мајндлес акција. Под добра, мислам помалку да превртуваш очи и да зеваш на веќе видени глупости кои се стандардни во повеќето вакви филмови последниве години. И, да не се заебеш со актери како Бредли Купер.

Lockout не е ништо ново. Во суштина е Escape from New York, само што затворот орбитира околу Земјата и лик што не е Снејк Плискин ја спасува ќерката на Претседателот (Меги Грејс од Lost) чиј газ е загрозен од група напнати затвореници.

Гај Пирс е нормално наместен за криминал кој не го сторил и му се заканува истиот тој затвор кај што подоцна ќе замине "службено", на спасувачка мисија. Ликот што го глуми, Сноу, е циничен серко со мускули и уан-лајнери (немаше ли некој поадекватен термин?), кој пак си има некоја своја причина поради која оди на вселенскиот затвор. Некаква приказна која одеше паралелно со онаа главната, мистериозно куферче, налудничави затвореници, заговор, бла бла, ништо што направи разлика.

Гај Пирс е одличен актер што може да се снајде дури и со вакви ликови и сценарио. Тоа што му го дале како задача, супер го сработил. Барем толку колку што може во рамките на еден ваков филм кој сите клишеа од жанрот си ги прифаќа без проблем. Дури се и симпатични. Lockout е тоа што е, лимонада што не се сфаќа себе сериозно. Уште ми горчи од последниот филм што ми го продадоа како таков. 

Измеѓу анализирањето на тајните траги, религиските аналогии и смислата на животот на каменот во Prometheus, задолжителна е пауза со овој филм. Саат и пол возење со познати фаци како Црнецот од Jericho и мафијашот од Prison Break, таман за жештиниве. Тука не вадат шлемови во пештери на други планети. И, иако нема ништо оргинално, повеќе ќе го памтиш грозниот британски негативец отколку андроидот што... што? 

Почна новата сезона на Futurama

Good news, everyone! Почна новата сезона на Futurama, со две епизоди една по друга. Уште лани тоа го сфатив, неделната доза на Futurama во лето е крајно освежувачка. Веќе има доволно анимирани серии од овој тип преку цела година, така што вака е сосема океј. 

Futurama веќе се адаптираа на денешницава уште лани, без воопшто да го изгубат сјајот на првите сезони. Некаде ќе запнеа, но генерално истераа одлична сезона. Минатата сезона веќе има епизоди кои ќе заминат во историјата како класика.

За поздрав е и тоа што решиле да го прифатат мимот (доколку го изговараш "меме", размисли дали двојката по Англиски во школо ти е заслужена) со Фрај кој стана популарен во меѓувреме. Така и ја отворија сезонава. Двете епизоди беа супер, имало и подобри, но овие се таман за стандардот на Futurama. Втора е за нијанса подобра од првата, барем мене ми беше позабавна. Без многу спојлери, повеќе нека биде како тиз - Futurama во таа епизода ја нудат нивната верзија на 2012 глупоста, односно крајот на светот во 3012.

Седмата сезона ќе има 26 епизоди, со пауза од неколку месеци по првите 13.