Што се случи со RTS жанрот?

Пред некој ден заврши летниот попуст на Стим. Прв попуст на кој не купував манијакално игри што улетуваа на flash sale, зошто воопшто немаше ништо такво. Од прв до последен ден цените беа исти, со некоја минимална промена кон поевтино ако издавачот решил да пушти душа. Rise of the Tomb Raider пак беше со цена што нема шанси да ја платам. Глупости. Како да си влегол во продавница и сè што ти се свиѓа да не ти е точно. На излегување ќе купиш нешто колку да не си одиш дома со празни раце и тоа е тоа. 

Си ја купив само Age of Empires II HD. Пуста носталгија. Верзијата е обновена да вози подобро на нови машини, но комплетно го задржува духот и сè она што е оргиналот. Разликата е само позадинска. А, тој диск со оргиналната верзија уште ми е некаде дома низ фиоки. Лани така ја купив Rise of Nations: Extended Edition, таму имаше и ситни подобрувања на графиката. И, секогаш кога ќе дојдам во контакт со real-time стратегија од тоа време, се прашувам што се случи со жанрот? Како StarCraft II е единствената традиционална RTS игра во последниве десет години?

Можам да зборам бесконечно за Dune 2000, Red Alert II, Tiberian Sun, Generals и општо цел Command & Conquer серијал, за тоа како сум трчал од школо до дома за да играм Warcraft III, како не сум спиел со ноќи за да правам мапи за Age of Empires II, или како со Миле сме се бркале со армиите на округлата мапа на The Battle for Middle-Earth. Што направи Grey Goo погрешно за да ме задржи само пола саат? Разбирам дека го немам истото слободно време како порано за да можам да кликам по цел ден, меѓутоа играта не успеа да ме убеди дека треба да ја пуштам втор пат.

До толку ли стратегиите еволуираа во MOBA? Дали се смени публиката и начинот на кој следната генерација играше игри или MMORPG се наметна како нов тренд кога излезе World of Warcraft? Разбирам дека партија MOBA трае пократко од целовечерно градење војска и база со кутија цигари за на изгрејсонце некој да ти ја срамни со земја, ама како опадна побарувачката за RTS игри до тој степен, не ми е јасно. Очајно ми фали нова ваква игра. Microsoft се откажаа од Age of Empires серијалот, Blizzard се фокусирани на други жанрови, а Westwood се историја.

Носталгија или не, жанрот ми е еден од омилените. Само тоа и играв со години. Многу беше популарно. Сите играа. Луѓе буквално живеаа во зачадени играчници да играат вакви стратегии. Чудно е како почна да станува спомен кратко откако ги доживеа најголемите наслови. Толку време пројде што веќе се сомневам дека некогаш real-time стратегиите ќе направат некаков достоен камбек.

Superman: Secret Origin на Џеф Џонс и Гери Френк

Некои суперхерои постојат толку долго што некогаш нивната историја ќе се затрупа во историјата на универзумот и континуитетот во кој егзистираат. Некогаш како последица на раскажана приказна, а некогаш едноставно потребата на ликот да биде во тек со "нашето време". Издавачките куќи се свесни за ова, па оттаму, биографијата на некои ликови или тек на одредени настани, ретроактивно се освежуваат. Еден таков случај е и Superman: Secret Origin на Џеф Џонс и Гери Френк од 2009, кој преку шест броеви ја раскажува "конечната" приказна за настанокот на Супермен. 

Secret Origin ги користи сите класични елементи кои ја градат сликата за Последниот син на Криптон. Не само што е квалитетен како обновен вовед, туку е едно од оние изданија што ги препорачуваш на некој што првпат сака да прочита Супермен стрип. Почнува во Смолвил, со мал Кларк Кент кој штотуку ги открил моќите кои го прават поинаков. Приморан да ги држи во тајност, си наметнува изолација во околината со другите деца каде што првпат се соочува со општествено неприфаќање. Во Смолвил првпат ги среќава Лана, Лутор како и една група деца-суперхерои  дојдени од иднината кои знаат за легендата која Кларк ќе стане подоцна. 

Тоа со "Легијата на Суперхерои" што го посетува Кларк секое читање ме одвлекува од приказната. Можеби дека не се дел од Супермен "мејнстримот", иако во Secret Origin нивното појавување има некаква солидна поента (Кларк не е сам со Кентови), но останатото тече толку фино што ова делува вишок. Веројатно единствената замерка што ја имам за Secret Origin е баш ова. И, тоа што Гери Френк и малиот Кларк Кент го црта како Кристофер Рив. Возрасен Супермен нацртан како Кристофер Рив ми е најкул детал во Супермен стриповите, меѓутоа овде како дете се граничи со Бенџамин Батон ниво на језиво. До мене е ова сепак, не сум чул друг да се пожали. 

Кога приказната се сели во Метрополис и Кларк почнува да работи во Дејли Планет, Secret Origin се враќа на познатата митологија. Џеф Џонс со само неколку страници успева да ја воспостави врската помеѓу Кларк и новите колеги, особено онаа која ја има со Лоис. Некогаш му се потребни и две реченици да создаде цврста основа за нив двајца и да природно да грди врз тоа. Повеќе уживам во Лоис и Кларк, отколку во Супермен овде. А, успешно го доловува и идентитетот на сите тие ликови, некогаш играјќи си со нотите од старите филмови со Кристофер Рив, само за познатата територија да биде уште попријатна за чекорење. 

Secret Origin ја објаснува и врската помеѓу Супермен и Лутор и од каде доаѓа таа омраза на Лутор. Лутор, кој иако на некој начин владее со Метрополис и има доверба кај народот, сепак граѓаните не се чувствуваат безбедно. Пред Супермен на крајот да се избори како симбол на градот и надежта, има еден многу симпатичен момент. Кога Кларк првпат доаѓа во Метрополис случајно се судира со една бабичка која мисли дека ќе ѝ ја украде ташната. На самиот крај од приказната, рендом дечко што првпат доаѓа во градот се судира со истата бабичка, ама овојпат таа не се плаши зошто на небото над Метрополис има нов чувар. Ништо спектакуларно, но таа ситница детал убаво долувува што навистина е Супермен. Затоа го сакам Џеф Џонс, зошто секогаш прописно ги третира ликовите кои ги пишува. 

Можеби Secret Origin не е најдобрата Супермен приказна што постои. Верувам дека не е ни "дефинитивната". Долго време е пројдено од ова мало преработување на ликот, па нема да е чудно доколку повторно добиеме нешто слично наскоро. Но, како етаблирање на генералниот Супермен фолклор, функционира речиси беспрекорно. Кратко е, само шест броеви. Го препорачувам на сите оние што планираат првпат да се запознаат со Кал-Ел на хартија. Мене ми е многу подобро од Superman: Earth One.

Види такоѓе:

• Superman Unchained на Скот Снајдер и Џим Ли
• Superman: The Men of Tomorrow на Џеф Џонс и Џон Ромита Џуниор
• Superman: For The Man Who Has Everything на Алан Мур
• Superman: For Tomorrow на Брајан Азарело и Џим Ли
• Хаосот со Супермен во DC Rebirth 

Пола сезона Outcast

Ги изгледав тие пет епизоди што до сега се излезени од првата сезона на Outcast и имам проблем со формирање на јасен став. Првата епизода е феноменална. Со оглед на тоа што Киркмен го имал концептот за серијата уште пред да биде објавен стрипот, не ни очекував нешто поинакво. Почетокот го доловува амбиентот на стрипот и перфектно пулсира во истиот тон. Приказната е иста, дијалозите се поклопуваат, па дури и самата фотографија се обидува да ги долови боите на Елизабет Брајтвајзер, барем онолку колку што дозволува медиумот. 

Темпото на серијата го следи она од стриповите, не се ни надевав дека ќе гледам нешто што постајно ќе ме држи на работ од креветот. Меѓутоа на моменти сите ланци кои ја движат Outcast често знаат да завршат заплеткани и да ти притреба свештеник и крстена вода за да ти ја извади досадата што те опседнала. Дали дека ми е позната приказната по чија паралела серијата се движи толку фино, не знам, ама кога почнувам да проверувам уште колку има до крај на епизодата, јасно ми е дека нешто не е во ред. Прво е забавно да препознаваш каде се поклопува со тоа што си го читал, после ќе си подремеш малку додека заврши. 

И, не. Ова не е истиот проблем што го имам со The Walking Dead серијата. Во изворниот материјал видов премногу работи што ме направија различен човек, а серијата ги разводенува до степен да ми биде нула интересно. Барем така беше во првата сезона, понатаму не се ни потрудив да видам што се случува. Со Outcast е поинаква ситуацијата. Секако дека се движи некаде, се движи заедно со стрипот. Но, да го немав читано и да не знаев што да очекувам, тоа немаше да го дознаам од серијата. Очигледно е дека има некаква голема мистерија, ни ништо не ми помага да го јавнам бранот и да бидам заинтересиран. Премногу е бледо за ти остави некаква трага.

 

Кастингот е океј. Патрик Фјугит е одличен избор за Кајл Барнс и има супер динамика со Филип Гленистер кој го глуми свештеникот Андерсон. Добри се двајца. Дури и врската што ја имаат, серијата некогаш уште поубаво ја изразува од стриповите. Но, остатокот од главните ликови никако не може да ме убеди дека е на вистинското место. Брент Спајнер треба да биде негативецот кој ги влече конците во позадина. Брутален и безмилосен можеби, но воздржан пред околината. Кога го гледам тука, сè што гледам е остарен Дата како едвај се крпи со улога која тотално не му прилега. Дејвид Денман е исто сомнителен избор. Марк Холтер го доживувам како заебано џандарско ѓубре, а Денман засега со ништо не го постигнува тоа.

Можеби ќе се оправи понатаму. Ќе ме убеди дека не си го потрошив залудно времето. Има уште пет епизоди до крај, полека доаѓа до таму каде што е стигнат стрипот, па би било интересно да се види тој ветен пресврт во приказната и на двете места. А, доколку серијата сепак некако го најавува и тоа, очигледно е. Има една... хм, разлика... помеѓу некои детали кои се поинаку претставени во серијата кои можеби наговестуваат некоја друга насока. Ќе видиме.

Outcast на Роберт Киркмен

На денови кога сакам да одморам од суперхеројски стрипови, го разгледувам каталогот на Image Comics. Последниве години е убаво место за такви екскурзии, зошто речиси и да нема наслов што ќе го фатиш, а да не е забавен. Напорен можеби, но никако нема да ти падне таблетот на чело од досада. Outcast го собрав поради тоа што има и серија во тек, а зошто барам нешто свежо, ми личеше како занимлив избор. Па, пред да дадам шанса на првата епизода, решив да ја проверам приказната на хартија. 

Теми со демонско опседнување одамна не функционираат за мене. Некогаш одамна жанрот ми беше привлечен, меѓутоа после години сфаќаш дека некако просторот за иновативност е лимитиран. Како сè да е дериват на The Exorcist, нели? Знам дека звучи како да кажеш дека после Ромеро сè е исто во зомби жанрот, но реално, тука грубите правила се помалку. Скоро секогаш е присутен религискиот тон, а претежно варираат жртвите и мотивите. Или едноставно мојата згасната наклонетост кон жанрот е причината вака површно да гледам на работите, не знам. Сеедно. 

Но, причината што овој пат Роберт Киркмен (The Walking Dead) е потпишан на ваква егзорцистичка тема, беше доволна за да ја прочитам колекцијата која ги собира првите шест броја, A Darkness Surrounds Him. Мало гратче, луѓето се опседнати од демони, а главниот лик Кајл Барнс, кој уште од детството бил напатен од ваква натприродна неприлика, има необјаснета моќ да ги "лекува". Здружен со локалниот свештеник, навечер се бори со нешто што ниту он, ниту ти како читател, не го разбира во целост. Тензијата е присутна уште од самиот почеток, а тоа што Киркмен споро ги расплетува конците, само дополнително го отежнува навлегувањето во големата слика. 

Што е сосема во ред, нели. Сакам детален развој на ликови, а Кајл е доволно комплексен и обвиен во мистерија за да биде привлечен. Но, во A Darkness Surrounds Him не се случува многу. Минатото на Кајл е присутно, знаеш дека има нешто кое го има направено ваков каков што е, меѓутоа настаните кои се одвиваат едвај чепкаат под површината. Затоа и некако останав рамнодушен и без некоја голема желба да читам понатаму. Но, ја имав и втората колекција при рака, A Vast and Unending Ruin, па продолжив да следам за да видам како ќе се развие. 

Следна сцена, гледам на сајтот кога излегува следниот број (#19) зошто не само што се забрза темпото, туку сконтав дека ова и не е баш генеречкиот пристап кон жанрот како што изгледаше на почетокот. Дури и Киркмен вели дека во #20-тиот број ќе се случи нешто што ќе ја однесе приказната во сосема друга насока. Се разбира, останува на хорор територијата, но претпоставувам со заебан пресврт? А, како што течат броевите, може да се осети дека се спрема нешто поголемо, единствено што треба да направиш е да си малку трпелив и фокусиран.

Листањето на страниците е посебно уживање, зошто Азасета и Брајтвајзер прават чуда со цртањето и боите. Амбиентот кој го создаваат има неколку тонови, а функционира толку добро. Тимот што Киркмен го има собрано за проектот е млад и лесно можеш да препознаеш како се труди да направи име за себе. А, сега, да ја проверам серијата.

Види такоѓе:

• Кратко за првите шест броја на Saga
• Locke & Key: Welcome to Lovecraft и Head Games
• Првите два броја на Descender
• Injection на Ворен Елис
• East of West на Џонатан Хикмен и Ник Дагота 

Дали сега e појасен Batman v Superman?

Да. Мислам, види. Ако едноставно не си уживал во филмот со сите негови маани, веројатно новата Ultimate Edition верзија нема да ги направи нештата многу поразлични. Има триесетина минути додатни сцени низ цел филм кои го зајакнуваат наративот и го прават пологичен, меѓутоа тука се и деталите што само алкохол и временска машина ќе ги скрпи. Но, ако потајно си мислиш дека Batman v Superman: Dawn of Justice е добар филм и покрај сè, а за да не бидеш гледан попреку од мнозинството хејтери си преќутел, ова е веројатно верзијата што ќе ти помогне да се смириш со сопствените ставови. Мене ми се свиѓаше филмот и првиот пат. Бев два пати во кино и цврсто стојам зад тоа непопуларно мислење дека е супер.

Оваа нова верзија само што ми го направи подобар. Уште од самиот почеток имаш впечаток дека гледаш многу покохеретен филм. На пример, сцената во тоа афричката вукојебина кога гинат луѓе и одговорноста се префрла на Супермен е многу подолга и појасна. Во оргиналната верзија никогаш не е спомнато дека фотографот со Лоис што испаѓа дека е агент е Џими Олсен. Една од поситните критики за филмот беше дека не го ни претставиле Џими пред да го убијат. Епа, тука барем добива шанса да се претстави. Сцената исто така има и материјал кој се обидува да направи смисла за тоа како Супермен е намесетен за жртвите, нешто што во оргиналната верзија можеше само да го погодуваш или па да ја започнеш страсната омраза кон следните два саати.

Темпото е поправено. Филмот сега тече многу поприродно. Сè уште ги има кратките брзи сцени што некогаш го прават филмот да изгледа како долг трејлер, но се значително намалени и збогатени со некоја секунда плус што некогаш прави разлика. Има сцени кои го прикажуваат Кларк како го слуша мислењето на луѓето за него кое му го зголемува товарот што го носи како херојот кој се обидува да е, го гледаш како оди во Готам и бидува новинар, нели тоа и треба да е. Дури и Лоис конечно прави некои новинарски ствари. Конечно гледаш што точно се случува и со криминалците што Бетмен ги жигосува. Не дека е којзнае колку битно, но супер се вклопува во духот на овој Бетмен што филмот сака да го прикаже. 

Самото тоа што гледаш работи кои ликовите ги прават, на самиот крај ги осеќаш поблиски. Не верувам дека е само од прегледувањето. Првпат ги осетив Лоис и Кларк како такви во моментот пред смртта на Супермен. Првпат да речам "еј, види Лоис и Кларк", а Кларк да не е Кристофер Рив или Дин Кејн. Чувствата што смртта на Супермен ги предизвикува на крајот се зајакнати баш од овој ситен детал. Новите сцени се прекратки и има еден куп други работи што одмогнуваат за добивање на асални Лоис и Кларк, но супер е што и ова малку придонесе кон нешто што комплетно отсуствува во Man of Steel, на пример. 

Последната сцена со Лутор е малку различна од оргинлната. Лутор тука го знае идентитетот на Бетмен и треба да биде префрлен во Аркам. Занимлив сетап. Можеби и нема да го искористат за следните филмови, но ете, Зек Снајдер сакал и таа карта да ја има во рака. Уште ми е нејасно зошто студиото не му дозволило да оди во кино со оваа верзија, туку го терале да касапи за да не трае три саати. Верувам дека Batman v Superman ќе добиеше многу повеќе љубов доколку ова беше тоа што пошироката публика ќе го доживееше првиот пат.

Уште гледам Флеш

Шансата што ја дадов на The Flash испадна едно од најфините мали задоволства што можев да си ги пружам на себе последниве месеци. Дури и кога цената е голтање на сопствените зборови. Ќе си ги земеш, ќе си ги напикаш во грло и ќе се потапшаш по рамо. Не е страшно. Мојата новородена љубов кон The Flash после "Out of Time" епизодата од првата сезона, направи оваа да не трепнам. Од "како може да го гледате ова срање" дојдов до "ова е најдобрата суперхеројска серија што не е на Netflix". Се сè случи толку брзо.

Втората сезона не сопре ни момент. Не застана здив да земе. Да успори малце со рацете на колена, да подише. Не сум некој читател на Флеш стриповите, сум прошол само неколку "важни" наслови, но сум доволно запознаен со фолклорот. Знам кој е Риврс-Флеш, Зум ми е познат како негативец, знам за Џеј Герик, Флеш од паралелна Земја, кул сум со Воли Вест. Во моментот кога шлемот на Џеј Герик заврши во универузмот кај што се случува The Flash, се осетив како некој да ми го гушна познавањето на стрипови. Фан сервис или не, супер вовед во целата сезона.

Втората сезона си поигра со сите тие ликови и создаде огромен арк полн со пресврти кои се протегаа дури и низ мултиверзумот на DC. Можеби серијата е слаба со сценариото, меѓутоа тие што ги пишуваат приказните имаат толку добри идеи што доколку бев поголем Флеш фан, веројатно ова ќе ми беше омилената серија. Секој ден ќе пишував долги љубовни писма до CW. Некој таму сепак има муда да биде креативен и покрај тоа што серијата нема намера да "заплива во длабокото".

Цела сезона без филер епизоди. Дури и кога имаше некои послаби со негативец кој никако не ја придвижуваше приказната од аркот, се случуваа ствари што не ми дозволуваа да преминам на следната епизода ако сум ја заспал таа што ја гледам моментално. Форматот на "цртан филм" сè уште е присутен, но ликовите созреваат побрзо од првата сезона. Барем онолку колку што сценаристите успеваат да ги мрднат работите, без да биде ненамерно смешно. 

Некогаш ништо не прави смисла, како тоа што триесет пати во епизода ќе кажат дека "мораат да го сопрат Зум, заедно", а тоа упорно не се случува. Дали е мрзливо пишување или идејата е серијата да биде модерната Lois & Clark: The New Adventures of Superman, не успевам да сконтам. Но, некогаш Бери ќе биде доведен на работ на разумот како во финалето или епизодата на Кевин Смит и ќе предизвика настани кои ќе ја разгалуваат публиката со приказната од Flashpoint на Џеф Џонс следната сезона. 

Со ова темпо, The Flash ќе има убава иднина. Не очекувам третата сезона да го следи Flashpoint во целост, еј дури не очекувам ни да е слична приказната со стрипот и ликови кои не се "редовен" дел од Флеш на хартија, ама сигурен сум дека ќе биде позабавно од било што до сега. Имаат доволно Флешови за поместување на границите, Бери, Воли и Џеј, па со оглед на тоа како се справуваа со наративот последниве епизоди, од октомври ќе е јако и без да го видиме Томас Вејн.

Низ дискографијата на Еминем: The Slim Shady LP

Година 1997. Маршал Метерс е локален рап херој кој и покрај стегнатиот талент не успева да си ја прехрани новоредната ќерка со растргнување микрофони во клубови доминирани од луѓе со потемна боја на кожата од неговата. Одлучен за последен пат да се обиде да допре до поголема публика пред да се врати на Хејли, деструктивната врска со Ким и да мие чинии за мизерна плата, заминува во Лос Анџелес и учествува на Рап Олимпијада. Освојува второ место, но неговото штотуку издадено Slim Shady EP, завршува во рацете на вработен во Interscope Records, присутен на Олимпијадата, кој му го пушта на Дре. 

Дре, воодушевен од талентот наредува веднаш да се донесе Еминем кај него. Додека не го сретнал во живо, не ни знаел дека е белец. Во моментот кога Еминем влегол кај Дре, бил толку сиромашен што дури и жолтиот комбинезон кој го носел, го добил како спонзорство од негде претходно. Луѓето што биле во студиото, почнале да се смеат. Смеата замрела во моментот кога отворил уста за да рецитира.

Еминем потпишува договор и во 1999 излегува The Slim Shady LP, првиот негов албум снимен за голема издавачка куќа. Светот дознава за него по вечерната премиера на "My Name Is" на MTV. Животот му се менува буквално за еден ден. Непознатиот копиљ од Детроит сега не може да излезе од дома без да го следат армија фанови. Рап жанрот е исто така редефиниран, сега белец е главен, а музичката индустрија првпат се соочува со појава каква што е Слим Шејди, налудничавото алтер-его кое нема обѕир за ништо, измислено за "безбедно" да протне теми кои се толку вознемирувачки што би било невозможно да пројдат доколку не ги "сокрие" зад нешто така фиктивно.

The Slim Shady LP создава контроверзија преку ноќ. Низ певливи рефрени и размрдани мелодии, Еминем раскажува за тоа како со ќерка му Хејли одат да се ослободат од телото на мајка ѝ, новиот сопруг и неговото дете кои ги убил претходно ("Kim" од следниот албум е приквелот на оваа приказна). Насилството го комбинира со хумор кој звучи како да е излезен од цртан филм, а на тие што ќе се пожалат, им објаснува дека тоа не е тој, туку е всушност Слим Шејди. Раскажува за силување, повикува на самоубиство, брутално беззаконие, конзумирање дрога, остар шовинизам и теми кои му носат протести од засегнати родители и тужби од луѓе од неговото минато кои му се нашле на нишанот. Тужат и оние чии семплови Дре решил без прашање да ги искористи за музиката на албумот. Но, наместо да биде загрижен, им го покажува средниот прст.

Сепак, вештините за рецитирање и раскажување, ги препознаваат и оние кои може да прогледаат низ фикцијата на Слим Шејди и вистинското значење зад тоа. Не е само контроверзноста која го продава The Slim Shady LP во милион и пол примероци во 1999. Албумот има енергија каква што може да даде човек кој оваа шанса ја чекал цел живот и ја видел како последна. Не се штеди во ниту еден момент. Покрај темите кои ги заплашуваат критичарите и родителите кои мислат дека тој е одговорен за нивните сјебани деца, зборува и за минатото, сиромаштијата и детството во безмилосните гета и во Детроит. Реални рап приказни како "If I Had" и "Rock Bottom" кои се многу посериозни од тоа дека лично тој ги убил Никол Симпсон и Рон Голдмен. 

До овој момент, The Slim Shady LP е продаден во 18 милиони копии. За неговиот импакт зборува позицијата која денес Еминем ја има во рапот и музичката индустрија воопшто. Иако звукот на албумот лично помалку ми се допаѓа од остатокот од неговиот опус, го ценам како историски артефакт. Поради ова живееш во свет во кој црнци што го измислиле жанрот се плашат да не се најдат во неговите борбени рими.

Види такоѓе:

• Низ дискографијата на Еминем: The Eminem Show
• Низ дискографијата на Еминем: Relapse
• Низ дискографијата на Еминем: Recovery
• Низ дискографијата на Еминем: The Marshall Mathers LP 
• Низ дискографијата на Еминем: Kamikaze 

На светот му се потребни уште Pacific Rim филмови

Веројатно не на сите, сакам малку непотребно да генерализирам, меѓутоа мене ми треба нов Pacific Rim филм. Можеби светот и не беше спремен за Pacific Rim пред три години, не знам. Некако не паѓаме доволно во несвест околу филм каде што џиновски роботи се борат против џиновски чудовишта кои на Земјата доаѓаат преку портал кој се наоѓа на дното на Тихиот Океан. Не ми е јасно како ова не е културолошки феномен денес и зошто е дозволиво Transformers филмски серијал да им поголемо глобално влијание. Дали е тоа само прашање на поинтензивен маркетинг или вниманието на публиката полесно се добива со брендирани моторни возила кои се преобликуваат во џиновски роботи?

Не можам да им кажам на луѓето што да сакаат, ама барем можам да се обидам да разберам зошто не ги сакаат истите ствари како мене, така? Колку и да е желбата за разбирање погрешна. Дали навистина побрутален маркетинг ќе го обединеше светот во љубов кон Pacific Rim како тоа што го направи Star Wars или некои суперхеројски адаптации? Дали доколку беше базиран на веќе постоечки материјал ќе беше поуспешен? Што не успевам да видам тука? Една работа, сигурно. Мааните на Pacific Rim. Барем оние што би можеле да го проколнат филмот надвор од сеќавањата на широката публика.

Бев толку скептичен околу Pacific Rim и способноста на Дел Торо да го изведе правилно пред три години, а сега ми станува подобар со секое гледање. Како што поминува времето, веројатно ќе ми стане и стандардниот филм за преживување мамурни денови. Има ебени џиновски роботи што удираат боксови на интердимензионални диносауруси! А, кога ќе згусти, истите тие роботи со најкул имиња на светот пукаат ракети и вадат ебани џиновски мечови. И, како ова не е најкул ствар што се има случено во историјата на блокбастерите после лајтсејбери, машини пратени од идинината да убијат десет годишни деца и археолози со камшик и шешир кои се тепаат со нацисти? 

Гледај го внимателно филмот, преубаво изгледа. Визуелниот момент што се одвива пред тебе е маестрален. Ако не ти се насолзат очите од бесмислосна битка помеѓу машини и клонирано тврдо месо на дното на океанот, ќе се изгубиш на дождливата неонска сајберпанк атмосфера која Дел Торо ја креира во Хонг Конг. Секој кадар преполн, цело време се случува нешто во позадина. Тоа е таа режисерска мајсторија. Баш тој визуелен аспект има огромно улога во градењето и обликувањето на светот кој е на раб на уништување од тие подводни гомнари. Брилијантно е. Затоа и толку добро се вклопуваат тие ликови излезени како од аниме што толку многу им пречат на сите.

Со години, продолжението беше неизвесно. Или целата франшиза, што во моментов и не е баш ...најпостоечка. Пред некој месец продукцијата продолжи да се одвива и вториот дел веќе има работен наслов, Maelstorm. Дел Торо ќе биде заменет со Стивен ДеНајт од Spartacus, но останува како продуцент. Деновиве има вест дека Џон Бојега ќе биде во главна улога. Датумот за премиерата на новиот Pacific Rim е 4-ти август 2017 23-ти февруари 2018. Студиото има амбиции и за трет дел, па можеби во меѓувреме светот ќе види што навистина е ова ремек дело.

Warcraft (2016)

Ете, го гледав пак. Овој пат во IMAX 3D. Нешто што ме разгали до степен да сум сигурен дека ниту едно друго кино искуство нема да успее така да ми ги раздрма сетилата. Уште ги осеќам звучните вибрации во стомак. Веројатно истото чувство е кога поминуваш низ Темниот Портал. Од претпремиерата до овој хордашки аџилак со Бојчо во Софија, имав време да прочитам некоја рецензија, претежно од тие кои го распнаа филмов на сув асфалт под жешко сонце, и уште не ми е целосно јасно што не е во ред. Се обидов вториот пат да имам пообјективна перцепција, да ја разберам и страната која можеби е делумно одговорна за финансиската катаклизма на филмот (освен во Кина, нели), но на крајот пак ми изгледа како да сме гледале нешто комплетно различно. 

Иако е уште рано да се зборува за пропаста на Warcraft, јасно е дека филмот не доспеа до тој епохален триумф по кој времето во филмската историја ќе се сметаше "пред и потоа". Штета. Но, можеби сепак не е доцна за втора шанса. Има некој финансиски залет последниве денови што теоретски би можел да обезбеди продолженија ако воопшто студиото има волја за тоа. Единствената причина поради која ме загрижуваат лошите рецензии е токму ова. Сакам да видам уште. Во овие два саати, колку и да е густ материјалот, пак покрива само еден мал дел од митологијата. Уживав во секоја секунда, секое намигнување со референци ексклузивни за играчите, секој компјутерски допрен Орк и цел феноменален кастинг.

Разбирам дека приказната можеби е нејасна за публиката која немала контакт со изворниот материјал, но филмот не е толку лош. Warcraft не се обидува премногу да надомести за отсуството на некаков солиден вовед и запознавање. Не знам зошто е тоа така, можеби Данкан Џонс имал премногу верба во "домашната" публика, па не се претргнал премногу со крпење на дупките каде што би можел да се сопне остатокот. Но, ете, таа публика, заедно со критичарите, испадна факторот кој ќе го одредува успехот на филмот, што некако е логично кога веќе го претставуваш ова пред широка маса како блокбастер. Не се тие виновни. Од друга страна, имаш и хардкор публика која се беси за секоја ствар што се разликува од историјата што ја познава. Јас, како некој што е упатен во игрите и нема проблем со таквите разлики, си добив нов омилен филм.

Го видов Стормвинд, Голдшајр и Елвин Форест на самиот почеток на филмот. Истите локации кои ми се првите спомени од World of Warcraft пред десетина години. Премногу сум слаб на носталгија за да сум рамнодушен. И, не, тоа не е нешто што филмот го прави за да ти се продаде во замена за тие чувства. Мурлокот во реката и Харвест Големот се тоа. Ова е тој ебан свет што толку долго чекам да го искусам на ваков медиум и сега е конечно тука. Го видов Ајронфорџ. Видов Орки и лидерите на нивните кланови. Дуротан и Оргрим. Гул'дан. Мрсулаво бебе Трал. И, оние како Хелскрим, што само беа во позадина. Некои не беа ни спомнати по име, но знаев кој е кој и се смешкав од возбуда. Кога Лејн ќе му се обрати на малиот Варијан, кога глинениот џин што Медив го ваја во Каразан ќе стане Фел Инфернал... Тоа се тие моменти што ми го градат ова филмско искуство, макар биле и само сентиментални парчиња фрлени на едно место.

Се изначитав и глупости за тоа како Данкан Џонс не обрнувал внимание на детали. Од истите тие критичари кои освен тоа дека постојат игрите, не знаат друго за нив. Има една сцена каде што од изометрична перспектива камерата се движи низ неколку Оркшки кампови во уништени шуми и директно ги референцира стратегиските игри. Тоа ако не е обрнување внимание на детали, господо, не знам што е. Со што го споредувате филмот и какви детали фалат? Ги контам критиките за сценариото, дури и оние за темпото, но ако нешто е присутно во филмот, тоа се ебаните детали, украси и ситници. На моменти темпото е чудно, да. Ќе се сложам. Фали минутажа од тие 40 кои не завршиле во крајниот рез. Пример, сцената кога Кадгар заминува за Даларан е премногу кратка и сигурен сум дека има материјал кој не е искористен во оваа верзија.

Многу сакав Warcraft да биде повеќе од "филм само за нас" и сите да ја осетат магијата на тој универзум. Мене секако ќе ми беше ова што ми е, без разлика кој дел од фолклорот ќе го опфатеше. Прецизно ми ги погодува сите ноти. Не беше тмурен и мрачен, напротив, беше разигран и комплетно во духот на корените. Ама, јас ќе бев среќен дури и со Орки што берат цвеќиња два саата. Тоа е таа безусловна слепа љубов.

Detective Comics #934 на Џејмс Тајнон и Еди Бароус

Detective Comics, исто како и Action Comics, во Rebirth линијата продолжува онаму каде што застана со нумерацијата пред Новите 52. Џејмс Тajнон IV е кул тип. Ако некој заслужи да добие ангажман за Бетмен сценарио, тоа е Тајнон. Ученик на Скот Снајдер кој во последниве пет години им докажа на сите дека умее да се справи со Бетмен и она околу него. Симпатиите на публиката и DC му обезбедија наслов каде конечно ќе го има главниот збор. Сам, без Снајдер или било кој друг од ветераните да го држи за рака. Резултатот е одличен, многу поефективен од Batman: Rebirth #1 каде што не успеав да си создадам јасна претстава за тоа што се случува таму. Ниту пак имав желба да читам пак за да откријам.

Тајнон се снаоѓа и во вакви приказни, каде што акцентот е повеќе на Бет-фамилијата и аркадната акција. Барем во овој воведен број, кога приликата да се истражи под лилјачкиот костим е ограничена. Не само по бројот на страници, туку и поради тоа што Detective Comics #934 е приказна која формира поголем тим предводен од Бетмен и Бетвоман кој би се спречил со новата закана во снежниот Готам. Уште не сум сигурен што точно се случува, ама кога Бетмен ќе побара помош од Клејфејс знаеш дека е сериозно.

Освен Робините и Алфред, остатокот од Бет-фамилијата никогаш не ми бил забавен. Особено не ликови како Бетвоман или Бетгрл. Оракл е океј, меѓутоа кога ќе видам женско во Бет-костим ја правам истата гримаса како Крипто (суперкучето на Супермен, нека ме убие некој) кога ќе го видам. Никогаш не успеав да ги разберам во целост, ниту да видам дека се нешто повеќе од Бетмен наменет за друга публика. Веројатно грешам, но не сум видел приказна која ме импресионирала. Но тука, додека дојдеш до последната страница, Тајнон веќе ја сместил Бетвоман на вистинското место. И, некако се вклопува природно во текот на настаните.

Цртањето на Бароус е феноменално. Со оглед на тоа колку многу ликови му се дадени на располагање и колку акција има во насловот, одлично се снаоѓа. За цртач кој ми е релативно непознат, успеа многу пријатно да ме изненади. Некои панели се апсолутно совршенство. Меѓутоа, проблемот е во новиот костим на Бетмен. Разбирам дека сакале да го освежат, но Џим Ли ова што го создаде за Rebirth уште не можам да го прифатам. Симболот е чуден со тоа жолтата контура, а наметката што е виолетова од внатрешната страна нема да заплаши никого. Колку и да му ја погодиш анатомијата, премногу е некако шарено. Се надевам дека ќе се одлучат за потемна варијанта во иднина. 

Detective Comics ми изгледа многу позабавно од главниот Бетмен наслов. Тајнон со ова ги надмина Скот Снајдер и Том Кинг и покрај тоа што му е доделен наслов кој има многу помалку Бетмен во него и е поакционен. Не знам што точно се случува. Можеби добрите, сериозни приказни ги чуваат за All-Star Batman (на Снајдер и Џон Ромита Џуниор). А, тоа излегува дури за два месеци.