Го гледав Alien: Covenant една недела

Озбилно. Испадна дека овој филмски еквивалент на запален контејнер полн со медицински отпад мораш тактички да го консумираш цели седум денови. Не дека сакав. Не дека сакав воопшто да го гледам, ете успешно го бојкотирав во кино, туку мислев ќе ми послужи како инспирација за да си го напишам блогерскиoт магнум опус, преполн со досетливи инвективи од кои барем две како цитати ќе завршеа на мојата спомен плоча и на твојот фејсбук кавер фото. Но, не. Alien: Covenant не успеа да ме напне ни до степен да го изгасам, а не па да потонам во некаков креативен транс. Станував да си правам храна додека одеше во позадина, диплев алишта, пиев лекарства, гледав смешни гифови со мачки на телефон...

Се гасеше сам. Следниот ден го пуштав од таму каде што претходниот ден го имав изгубено вниманието. Во меѓувреме двоев по некоја минута да размислувам за тоа колку веќе не ми е гајле кога ќе ми ја посерат поп културата која потенцијално би ми пружила некакво задоволство. Мислам, една недела не јадев кога Prometheus не ми ги достигна очекувањата, на Terminator: Genisys му го препишав целото зло на светот, a никогаш не го ни гледав. Со Alien: Covenant ништо. Не е толку навредлив за мене како гледач, туку е едноставно д о с а д е н. Нема генијална идеја која е упропастена со невешто сценарио како Prometheus, само е збирка многу филмски клишеа и одговори на прашања од Alien универзумот кои никој никогаш не го засегале.

Нешто како Лукас што направи со приквел трилогијата. Ме заболе кој го направил C-3PO или Ксеноморфите. Со тоа што за разлика од ментално нестабилниот Џорџ Лукас кој ни понуди и квази-научен испрдок како објаснување за Силата меѓудругото, сенилниот Ридли Скот ја демистифицира едната единствена клучна ствар во лимитираниот Alien концепт - Ксеноморфот. Андроид што си играл бог го создал, браво еј! Кај ти текна.. Па, целото тоа поткрепено со дваесетминутна увертира за креационизам и егзистенцијални прашања со муабети кои повеќе припаѓаат на голем одмор во трета средно отколку во филм што кошта ебани 97 милиони долари. Очигледно овој Џон Логан е полош сценарист и од Дејмон Линделоф. Дијалозите и ликовите му се како од импровизирана куклена претстава наменета за мали мајмунчиња. 

Логиката во Covenant е непостоечка до тој степен што Prometheus го прави да изгледа како научен документарец за населиви области. Како може да излезеш на неистражена планета без соодветна опрема, ни ебан шлем и да очекуваш дека.. мислам, не знам ни дали има потреба да продолжам понатаму. Ќе посочам само дека Covenant ја брише целата митологија од Prometheus со кратка флешбек сцена, носејќи го наративот во сосема друга насока која кулминира со десетминутен шашав римејк на оргиналниот филм. Веројатно со намера да ги задоволи сите што кенкаа дека франшизата се оддалечила од суштината, што и не е точно во целост, зошто критиките беа претежно за изведбата, а не за концептите. Prometheus имаше супер идеи, но за жал и дебил од сценарист.

Хаха, а ликовите? Дури и да го изгледав филмот во едно седнување, немаше да им ги запамтам имињата на ликовите. Знам само дека Дени МекБрајд е Тенеси. Веројатно главниот лик беше девојката со кратка коса и сива маица на рамки зошто нели, мора женскиот протагонист да изгледа како Елен Рипли кога има Alien филм без неа. Не успеав да запамтам како се викаше. Сара можеби, не знам, нагаѓам. Сеедно е, зошто и онака не беа ништо попаметни од оние во Prometheus, пак ги правеа истите грешки кои претежно ги прават ликови во тинејџерски слешер хорор филмови. А, кога сме кај хорор, Covenant секако дека нуди, но не таков каков што очекуваш. 

Нема грчовита тензија, нема моменти што ќе те поместат од положбата. Најхорор од цел филм е тоа што не може да прекине да изгледа како аматерски фан филм. Страшно е и што дојдов до момент во животот кога морам уште еднаш да го искористам Promethеus како нешто подобро при споредба. Covenant изгледа евтино, без стил освен она што е во сенка Гигеровите дизајни и CGI што повеќе прилега на некоја нискобуџетна серија од SyFy каналот. Веројатно не ни имале простор да бидат визуелно креативни со таа нула иновативност. Сè што содржи филмот од тој аспект, веќе сме го виделе претходно. Всушност, како што најави и самиот трејлер месеци пред филмот.

Франшизава сепак може привремено ќе сопре во следниве години. Имаше некои муабети дека Ридли Скот планирал најмалце две, а најмногу шест нови продолженија на ова гомно, и покрај тоа што е веќе одамна со една нога во гроб. А, и веќе не ми е гајле ни десет да има, зошто комотно можам да игнорирам фиктивен котинуитет и кретенски објаснувања за настанокот на ксеноморфите. Ете, нека има и Хан Соло филм и сто Guardians of the Galaxy, и два Бен Афлеци нека се Бетмен, океј. Ништо од ова веќе не ми прави разлика. Не може човек ни да се разочара како пoрано.

Цел Injustice

Исчитав милион броеви од стрип што е базиран на игра. DC Comics или не, кога нешто постои само за да биде пратечки производ, знам да сум крајно скептичен, мислам, глеј ги прдешкине што ги објавуваат IDW. Имаат стриповски адаптации на друштвени игри, серии што никој не ги гледа и фиџет спинери. Injustice: Gods Among Us е стрип серијал базиран на истоимената игра која е Mortal Kombat за пешаци сместена во еден од паралелните универзуми на DC. Супер е за тоа што е, ја штракам повремено откако ја начекав на некој смешен попуст. Има интригантна приказна, ама понекогаш во играта изгледа дека постои само за да оправда зошто пример, не знам, Грин Лантерн и Бетмен се обидуваат да испоубијат меѓусебе. 

Имено, Injustice се занимава со одговорот на она што би се случило ако му го одземеш на Супермен она што најмногу му значи во животот. Џокер пристапува кон оваа проблематика со тоа што ќе го намести добриот Криптонец да си ја убие Лоис и нивното неродено дете, притоа уништувајќи го цел Метрополис со нуклеарка. Супермен нормално, напнат како никогаш до сега, го убива Џокер и решава да стави крај на сè што мисли дека е погрешно на Земјата. Сопира војни, врши егзекуции, се меша во ствари во кои не му е местото и додека луѓето се свестат веќе успеал да воспостави режим, во името на мирот нели, со кој е спремен да ја ебе планетата додека не почне да се врти на искривена оска.

Секако суперхероите се поделени на два табора и секако дека отпорот против тиранијата на Супермен го предводи Бетмен. Скоро излезе и втор дел од играта, а со тоа и нов стрип, ама сега сум тука да го муабетам серијалот што е базиран на кецот. Поделен е на петте години од деспотството на Супермен, плус еден наслов Ground Zero и ја заокружува приказната од перспектива на Харли Квин. Има многу, ама брзо се читаат зошто првично излегуваа во дигитален формат крајно непрактичен за мојот таблет, ама некако успеав да се навикнам. Не можев да го навикнам само одвратното цртање на почетокот, среќа се оправи после. Не знам кои се авторите, подобро е да не им ги спомнуваме имињата, ама на што личеше тоа? Разбирам дека веројатно мал бил буџетот за добивање лесни пари, ама сум видел фан цртежи што изгледале попристојно. 

Среќа, приказната, која патем е нешто хронолошки поназад од таа во играта, беше доволно добра за да ме задржи до последната страна. Injustice, со самото тоа што опстојува во паралелен универзум, нема лимит на последиците. Ќе видиш како умираат важни ликови, како се кршат цврсти пријателства и како се склопуваат некои комплетно необични. Некои менуваат страна, други коалицираат со отпор, значи типични ситуации при промена на власт, зар не? Приказната има огромен, огромен распон, дури мислам дека се појавија сите имиња што се интелектуална сопственост на DC. Секоја "година" е различно концепирана и речиси сите се добри и важни, освен онаа со грчките богови каде што стварно не сум сигурен што точно се случуваше. 

Injustice супер зошто му дава нова димензија на Супермен, а сто пати имам зборено дека приказните кои го вадат од удобната зона на бидување најморалното суштество на планетата ми се презабавни. Зошто физички е едвај уништлив, мора да го удриш по нешто друго, а Injustice тоа го прави скоро совршено. Пишувањето и дијалозите знаат да бидат малку раштрафени на моменти, меѓутоа никогаш не се двојат од поентата или емотивниот контекст. Барем ликот доаѓа комплетно до неговиот потенцијал како негативец, со што таа Давид-Голијат битка со Бетмен станува можеби најинтересна до сега. Кога ми го препорачуваа Injustice, ми кажаа дека конечно ќе сум го замразел Супермен, но не. Мислам дека ваков го сакам уште повеќе, иако не можам да поддржам речиси ништо од тоа што го направи. 

Без да навлегувам во спојлери, да испоштувам што Injustice нуди мал третман и на една од моите омилени Супермен приказни, For The Man Who Has Everything од Алан Мур. Скоро DC Rebirth се занимаваше со овој концепт во Trinity, но таму не функционираше толку добро, освен како заморен фан сервис и мал удар во брадата на Алан Мур. Да, Алан Мур има толку голема брада што има чувства и го боли ако му ја удрат, тотално знам што зборам. Како и да е, планирам да почнам да го читам Injustice 2 наскоро. Ќе мора нешто од овој универзум да ме држи додека играта не излезе за PC.

Planet of the Apes на Тим Бартон

Долги години живеев со лошото мислење за Planet of the Apes римејкот на Тим Бартон од 2001. Веројатно зошто растев во фамилија која има изградено култ околу Хестон и оргиналниот филм од 1968, па римејк во кој луѓето на Планетата на Мајмуните имаат иста интелигенција со доминантните шимпанза, тешко доаѓаше до својот дел од домашниот филмски репертоар. Не е дека не сум му давал шанси на римејкот на Бартон, секако дека да, меѓутоа обично било во период кога односот кон франшизата ми бил помлак, па генерално сум бил фокусиран на покилавите моменти. 

А, деновиве главната забава ми ја прават баш мајмуните, и кога веќе ја растурив од гледање новата трилогија решив уште еднаш да го пуштам и овој. Иако не сум со комплетно сменето мислење, сфатив дека и не е толку ужасен како што го памтев. Кога ќе ти снема добар Planet of the Apes за маратонско гледање, не е така страшно ако излабавиш уште два саати со лошата глума на млад Марк Волберг и женски мајмуни што изгледаат како Мајкл Џексон во истата година кога е излезен филмот.

Римејкот, не знам ни дали е правилно што го викаме римејк зошто и онака целата франшиза е базирана на книга, има еден куп проблеми. Страда од сценарио кое понекогаш е сериозно катастрофално, со реплики што предзвикуваат грчеви во стомак и сцени кои те ќорават од што се клише, меѓутоа има крајно кул амбиент, убави сетови, солидни ефекти, костими и воени оклопи за мајмуните кои и денес изгледаат поеднакво импресивно. Тешко е да се обидуваш да го надминеш легендарниот статус на оргиналниот филм, но кога Холивуд е решен на таква модернизација, очигледно ништо не може да застане на патот. Вината е секако и кај Бартон, но ајде да ги разгледаме предизвиците. Следуваат спојлери и за овој и за оргиналниот, секако.

Planet of the Apes од 1968 e преполн со сатира и социјални коментари, критики кон несмасноста на човештвото и има пресврт на крајот кој историјата го памти како еден од најдобрите видени на филм. Астронаути паѓаат на планета населена на интелигенти мајмуни кои живеат во некакво пре-индустриско општество каде што човечкиот род е поробено примитивно животно, немо и го користат за медицински експерименти. Кога мајмуните ќе забележат дека единствениот преживеан астронаут Тејлор (Чарлтон Хестон) има слична интелигенција со нив, сфаќаат дека темелите на кои ја базираат нивната историја, религија и општество се сериозно размрдани.

Големото е откритие на самиот крај е дека Тејлор всушност цело време е на Земјата, но илјадници години во иднината каде што мајмуните еволуирале и превземале контрола. Оргиналниот филм никогаш не открива како и зошто, со таа проблематика се позанимава новата трилогија која кулминираше со War for the Planet of the Apes. Е, сега во 2001 Бартон треба да направи римејк на ова, но оди во сосема поинаква насока. Повторно астронаут (Марк Волберг), за време на електромагнетна бура, завршува на планета населена од напредни мајмуни кои ги користат луѓето како робови, меѓутоа не е Земјата. 

Волберг е дел од вселенска експедиција на огромен брод кој користи обични мајмуни кои екипажот ги испраќа со мали сонди да истражуваат ствари кои се преопасни за луѓето. Кратко откако Волберг ќе се сруши на планетата, илјадници години од неговата иднина, на истата таа планета паѓа и неговиот брод и екипаж со мајмуни, но не патуваат низ времето, туку стануваат претци на општеството кое ќе го затекне Волберг. Како мајмуните еволурале до степен да создадат општествено уредување и да развијат таков екстремен расизам кон луѓето е еден од деталите кои филмот за жал решава да ги заобиколи или јас пак не успеав да се снајдам во често конфузниот наратив.

Самиот крај повторно се обидува да направи шокантен пресврт. Кога Марк Волберг конечно се враќа на Земјата и се руши со малиот брод во Вашингтон, го затекнува споменикот на Линколн со лицето на најнепријателскиот мајмун од Планетата на Мајмуните при што доаѓаат неколку патроли мајмуни во полициски возила од денешно време да го уапсат. Бартон го оставил крајот ваков со намера да го објаснува во планираното продолжение, но поради катастрофалниот неуспех на филмот, истото е откажано. Планот бил да се оди со приказна во која мајмуните патуваат низ истата електромагнетна бура и ја населуваат Земјата пред луѓето. А, зошто развиле слично општество како нас е уште едно прашање чиј одговор веројатно лежи во мрзливо сценарио.

Но, и покрај ова, си најдов забава, дури и до некаде успевам да ги ценам идеите на Бартон. Реализацијата не е најдобра, меѓутоа е храбро отстапување со цел да не се гази комплетно по оргиналниот филм. Идеите се помлаки исто така, но некои изведби на актерската екипа, особено оние во мајмунски костими, го прават Planet of the Apes римејкот сосема поднослив. Тејд е одличен негативец, мислам дека само на Коба од новата трилогија успева да ми се доближи со бруталноста и суровоста. Можеби Тејд нема издржани мотиви, барем филмот не успева да ги пренесе, но негвоиот начин на делување е комплетно функционален во контекстот и милитантното општество во кое опстојуваат овие мајмуни. 

Сега до некаде и жалам што ова нема дочекано втор дел. Не само што има толку лошо поминато, туку ја има и смрзнато франшизата цели десет години. Не дека многу сакам да видам како мајмуните ја превземале Земјата и возат американски полициски коли, ама еве веќе два дена не можам да ги извадам од глава концептите на Бартон и потенцијалот за некаква трилогија или што и да бил планот.

Види такоѓе:

• Бетмените на Тим Бартон

Кратко за Dunkirk

По Interstellar, Нолан се враќа со уште еден филм базиран на вистинска приказна. Dunkirk се занимава со историската евакуација на британски трупи заглавени на француските плажи за време на Втората светска војна, како и со придобивање на симпатиите на Академијата за филмски уметности и науки. Нолан можеби не нуди прецизна лекција по историја, но склопил воен спектакл што практично успева да ти го помести газот од седиштето до другиот ред во кино салата. Не знам како функционира Dunkirk надвор од кино, ама она што го доживеав вчера беше како ниедно друго гледање филм, барем во последно време.

Dunkirk нуди третман на тензичната ситуација од три перспективи, копно, вода и воздух, преку неколку ликови кои го имаат апсолутно најлошиот ден во нивниот живот. Поголемиот дел од филмот едвај има било каков дијалог, целиот наратив се потпира на маестралната музика на Ханс Цимер која постојано е во такт со она што во моментот им се случува на ликовите, со кои патем не се ни труди да ти понуди емотивно поврзување. Барем не на начин на кој си навикнат да го гледаш тоа. Некогаш е доволна само интензивна аудио подлога која ќе направи да ти се првртува стомакот секој пат кога ќе слушнеш сказалки од саат во иднина.

Толку е добро склопено што без проблем можеш да го осетиш она што и самите ликови, а претежно не се некои убави чувства. На почетокот на филмот мислев дека се работи само за долга напната сцена каде што се сите панично растрчани, па после ми се разбистри дека всушност цел филм е таков и не сопира во ниту еден момент. Веројатно сум и длабоко истрауматизран, само да почекаме уште некој ден додека да почне да ми се манифестира асално.

Oна што ме изненади, а кое не го очекував од некоја бизарно глупава причина, беше тоа што Dunkirk изгледа како Нолан филм. Не би можел истото да кажам и за Interstellar. Да не знаев кој е режисер, прво ќе ми текнеше на него. Иако филмот е концептуално различен од останатото во неговата филмографија, не е тешко да ги осетиш финтите што користи, а за кои можеби и не си бил свесен претходно. А, со оглед на тоа што Dunkirk користи аудио-визуелна основа врз која се развива, Нолан има прилика да направи и некои отстапки од неговиот стил со што можеби достигнува нов врв во неговите режисерски вештини. Верувам дека ќе фатам уште детали при второто гледање.

Значи, можело и вака да се прават воени филмови. Можеби стилот застапен во Dunkirk нема да доживее имитација, но се надевам дека барем ќе послужи како инспирација за некој следен голем блокбастер кој ќе исчекори кон ваков поекспериментален пристап. Не мора секогаш ваквите филмови да траат три дена, со ваква храбра идеја и реализација се исто ефективни и кога се помалку од два саата.

Мајмуните преземаа

По шашавиот Dawn of the Planet of the Apes имав сериозно ниски очекувања за War for the Planet of the Apes. Трејлерот што го вртеа последниве неколку идења во кино не ме убеди баш дека ќе гледам нешто подобро, но со оглед на тоа што уште мислам дека Rise of the Planet of the Apes е најдобриот рибут во последниве години, љубопитноста што ја имав за War никогаш спласна со интензитетот. Неколку денови пред проекцијата ги изгледав претходните чисто за да си ја освежам приказната. За жал, пак не успеав да ја увидам големината на Dawn за која толку многу слушам периодов, меѓутоа сега како дел од трилогија функционира нешто подобро од првиот пат. 

Ако Rise се занимаваше со човечкиот фактор на овој апокалиптичен настан каде што интелигентни мајмуни ја преземаат планетата, а Dawn се обиде да понуди некаков баланс не бирајќи страна, приказната во War е речиси целосно раскажана од перспектива на мајмуните, сега веќе видно еволуирани и супериорни во однос на луѓето. Не дека претходно не беа, но овој пат е кристално јасно кој е новиот доминантен род на планетата и чие име се изговара со треперлив глас. Група луѓе, сега обединети во нешто што повеќе личи на милитантна секта отколку нов општествен поредок, се обидуваат да ги ловат и истребат, како би го обезбедиле сопствениот опстанок.

War според насловот и трејлерите, можеби сугерира акционен спектакл, но всушност се работи за драма која преку ликовите си игра со провокативни теми и идеи. Да, секако дека има голем епски судир помеѓу луѓето и мајмуните, меѓутоа нешто сосема друго е во фокусот. Филмот внимателно го истражува конфликтот помеѓу родовите произлезен од нивната различност и неприфаќање на другиот, моралните територии, мотивите кои ги движат и основниот инстинкт за преживување. Двете завојувани страни имаат издржана вистина во која веруваат, па во моментот кога ќе одлучиш да застанеш со една од групите War ќе ти ја тргне линијата која ги дели и ќе те збуни. Дали сме секогаш толку различни од она против кое се бориме?

Но, War оди и до таму да се потпре и на дел од понеславната човечка историја, само за да ја зајакне тематиката и да го истакне она што е едноставно погрешно, без разлика на мотивот. А, ликовите се толку добро изградени што Мет Ривс воопшто нема проблем да ги користи на сите можни начини за да го придвижува наративот. Тонот на филмот колку и да е сериозен, има и еден фантастичен лик кој е можеби најдоброто средство искористено за комичен ефект во последно време во сличниве блокбастери. Мајмуните можеби ја преземаа планетата и бокс-офисот, но тој лик ќе ти го преземе и ладното мртво срце. Нема да испаднам лош мајмун и да испојлам. 

Режијата на Мет Ривс е феноменална. Секој кадар е полн и значаен, без разлика дали се работи за битка со мајмуни на коњи и автоматски пушки или сцена со мајмун што ѕирка од дупка. Баш се трудев да бидам максимално фокусиран на она што умее да го работи со камерата, зошто ова типот што го презема The Batman од алкохолизираниот Бен Афлек, па да знам што отприлика можам да очекувам. Ривс е гениј. Од режирање компјутерски генерирани шимпанза до инкорпорирање на соодветна музика. Да станеме за аплауз.

Со сето она што е War, слободно може да заклучам дека ова една од најквалитетните трилогии во последниве десет години, заедно со Бетмените на Нолан. Франшизата е вистински освежена и зајакната, а роварењето по носталгијата на фановите на оргиналот од 1968 е толку умерено што е едноставно премногу симпатично кога се случува. Една кратка сцена со коњи на плажа може да е поефективна од CGI Леа, зар не Rogue One? Од она што го сфатив, сите овие три филмови се и во посебен континуитет, но очигледно ако продолжат да се прават и понатаму ќе кулминираат со класичен римејк на првиот. Предивидувам дека ќе се вика само Planet of the Apes, со што веројатно би започнала и нова трилогија. А, во овој момент, War for the Planet of the Apes ми е омилениот филм за 2017. Не ме убивај John Wick: Chapter 2.

Бидување Бетмен во Arkham VR

Од она прво ставање на HTC Vive хедсетот врз мојата симпатична глава, потрошив уште многу денови кај Наум на различни VR игри. Секогаш кога имав идеја за постови што ќе носеа наслов "Вајвање Рилоудед" и "Вајвање Револушнс" сфаќав дека сите невешти The Matrix референци ми се веќе истрошени на оргиналниот пост, а и без тоа имам сериозни потешкотии искуствата од виртуелна реалност да ги артикулирам како текст. Но, краткото бидување Бетмен во Batman: Arkham VR ме испровоцира да се обидам уште еднаш. 

Играта е базирана на Arkham серијалот (очигледно), но трае значително многу пократко и секако гејмплејот е претежно базиран на детективските вештини на Бетмен, зошто никој не би сакал да скрши мебел или да оштети другар што се наоѓа во непосредна близина додека се тепа со виртуелни непријатели. Секако, не верувам дека баш ова е причината за механиката, меѓутоа играта функционира и вака, океј?

Првото нешто што го гледаш откако ќе извртат логоата на компаниите инволвирани во Batman: Arkham VR е дождливиот гнасен Готам. Стоиш на кровот од полициската станица каде што позади тебе се наоѓа огромниот бет-сигнал. И, зошто уште не можам да се изначудам колку е добра технологијава, не ни сконтав дека се наоѓам во почетното мени и дека играта воопшто не е ни почната.  Имерзијата е толку добра што сосема е во ред ако се поматкаш дваесетина минути на ебан кров. Барем додека не те прекине гласот на Наум кој како Оракл, ти дава инструкции како да го користиш менито за конечно да почнеш да играш. Ми донесе и сокче дури. Вистински Алфред. О, не со ова, Бобо...

Batman: Arkham VR почнува во она сокаче каде што од перспектива на млад Брус Вејн беспомошно гледаш како ти ги убиваат родителите. Зарем можеш да направиш ваква Бетмен игра и да го прескокнеш овој трауматски дел? Додека си уште збунет од тоа колку реално Марта и Томас се струполиле на земја до тебе, играта те сели во "денешно време" каде што Алфред ти сугерира да упатиш во бет-пештерата зошто си Бетмен и имаш типичен бет-бизнис.

Пештерата изгледа прилично огромно, иако во реалноста движењето ти е ограничено на неколку квадратни метри зошто играта користи нешто како варијанта на room-scale. Низ самата пештера, а и низ Готам, се движиш со телепортирање што сосема ми одговара зошто уште не можам слободно да се движам низ игриве без да се исповратам на тепих. Првата задача што ја добиваш и да го облечеш костимот и да научиш како се користат неколку бет-алатки како кука, скенер, бет-ранг... Достапна ти е технологијата од пештерата, па за да добиеш информации за мисиите го користиш бет-компјутерот. 

Но, најимпресивно е самото облекување на костимот каде што се гледаш во огледало и трекингот е толку добар што секое твое движење е сега рефлектирано како Бетмен. Да, тотално потрошив неколку минути гледајќи се себе како Бетмен во огледалото. Последен пат тоа го направив во трето одделение пред маскенбал. Откако ќе ја напуштиш пештерата, заминуваш да откриеш што точно се случило со несреќниот Најтвинг. Тука некаде ќе привршам со деталите поради спојлери, а и поради тоа што кратко после ова прекинав да играм за да ми остане малку Бетмен и за друг ден.  

Batman: Arkham VR е добар поглед кон иднината на гејмингот во виртуелна реалност. Изгледа совршено и од технички и од визуелен аспект. Иако технологијата е релативно нова, среќен сум што и големиве компании веќе почнаа да ги туркаат своите продукти на пазарот кој моментално го доминираат експериментални независни игри. Темпото на развој е уште некако споро, но сигурен сум дека веќе следната година ќе има многу повеќе ААА наслови. Веќе се најавени Fallout VR, Skyrim VR и Doom VR, па би требало ситуацијата да биде многу позабавна. Потенцијалот е сериозно голем.

Види такоѓе:

• Вајвање
• Бидување Бетмен
• Бидување Бетмобил

Спајронмен

Одамна престанав да ги бројам Спајдермен филмовите и да се обидувам да бидам во тек. Освен првите два на Сем Рејми, другите сите беа со дискутабилен квалитет. Барем тие што ги гледав дури и до пола. Затоа и за Homecoming бев најрамнодушен на светот, онака без тронка грижа и интерес за гледање, иако лани после Captain America: Civil War имам други работи изјавувано на интернет (исто така имам кажано дека и Iron Man 2 е добар филм, така што ова земај го со резерва). Сепак, следното што го знам сум седнат во кино на нов Спајдермен со повеќе пуканки отколку што можам да си фрлам во фаца и неочекувано ми е забавно.

Сега сите што се жалеле дека недостасува стриповски Спајдермен на филм, може малку да си ги смират цицките. Можеби не е најпрецизната адаптација, ама барем нема 40 годишен емо Тоби Мегваер и не гледаме по седми пат како умира Бен Паркер. Има мрчаторски тинејџер Питер со средношколски проблеми излезени како од романтична комедија стара 20 години каде што гикови не се кул, Тони Старк како ментор кој Homecoming го користи како сигурна удобна прегратка во која често пати се пика и наративот, лесен неисфорсиран хумор за разлика од филмовите со интелигентни ракуни и не толку зборливи дрва, како и солиден негативец што супер се вклопува во идејата на филмот.

Питер и Старк се забавен динамичен тандем, меѓутоа за сметка на тоа филмот страда од било какви предизвици. Во ниту еден момент не осетив дека Спајдермен се наоѓа во опасност од која нема да се извлече зошто има хајт-тек костим кој го прави скоро неуништлив, а кога ни тоа нема да успее правилно да го искористи, долетува чичко Тони да го вади од гомна. Што секако, линеарноста и предвидливоста кај овој тип на филмови ќе те потсетат дека во еден момент Питер ќе остане без играчките на Старк и ќе мора да се потпре на сам себе и неговите плаво-црвени шпикозни за конечно да го победи неговиот најголем негативец во моментот. Немаше потреба да предупредам за спојлери околу ова, нели?

Костимот ми се свиѓа. Особено начинот на кој што го доби во Civil War. Не дека барам реализам во филмовиве, меѓутоа идејата е многу попристојна од онаа во минатите филмови каде двајца сиромашни бедници имаа перфектно скроени Спајдермен костими што изгледаа прилично скапо, а не се сеќавам дека им ги поклони некаков плејбој, милијардер, гениј и филантроп со истенчен вкус за суперхеројски фешн дизајн.

Мајкл Китон е супер како Валчр, освен тоа што не поштеди никој со шаблонскиот монолог кој е секогаш испорачан од негативци во вакви филмови. Мотивот на Валчр е издржан, нема супермоќи и глупави делузии да превзема градови и светови, туку едноставно сака Спајдермен да престане да му се меша во криминалниот бизнис кој го тера со остатоци од технологијата од претходните MCU битки. Сосема фер. Фина насока за Питер, кој на почетокот на филмот се досадува со решавање ситни криминали и ситуации кои му изгледаат како такви низ градот, додека упорно се обидува да добие некаква валидација од Старк. Добра промена е и тоа што Спајдермен филм се случува во некој друг град во САД, макар била и една акциона сцена.

Marvel никогаш до сега не промашиле со главен актер во MCU, па ни со Том Холанд. Веројатно ќе биде типот што ќе направи и оние малку што се сеќаваат на Ендру Гарфилд како Спајдермен, да го заборават засекогаш, иако тоа беше пред колку? Ми се чини како месеци да се пројдени. А, Homecoming можеби нема да ми има никаква вредност при второто гледање како што приметив дека случај со повеќето Мarvel филмови, ама барем во моментот е крајно интересен. Не би можел истото да го кажам за Ant-Man. Еј, го гледав и Transformers: The Last Knight во кино пред некој ден, ама никој нема да ми верува дека и тој ми беше океј. Дури ни јас не си верувам на себе веќе.

Музичка плејлиста за 2017 (втор дел)

Ако ништо друго, годинава ми е исполнета со музика. Многу, многу музика. Ми влетуваат албуми што не ги очекував во 2017, албуми што ги чекав со години и буквално одбројував до датумот кога ќе се појават на интернет, како и некои за кои првпат слушнав и бев фино изненаден. На пола од 2017 веќе го имам и фаворитот кој беше во тесна конкуренција со DAMN. на Кендрик и Migration на Bonobo, но успеа да излезе како победник.

За досадните нема да губам време овој пат, па затоа во вториот дел од музичката плејлиста ќе се позанимавам со четири од различни жанрови кои ми се сместија во листата со најомилени и најслушани за оваа година. Драм ен бејс сцената исто така е опожарена од новитети, баш додека го пишувам ова ми свири новиот на Hybrid Minds во позадина. Но, за тие изданија веројатно ќе посветам една жанровска листа некогаш во иднина.

Sleep Party People - Lingering

Поминаа седум години откако првпат ја почувствував креативната струја на Брајан Бетс. Инстантното навлекување на музиката која ја снима со другарчињата зад зајачките маски под името Sleep Party People, беше причината секое следно издание да го дочекувам со неопислива возбуда. Оваа година Бетс го објави четвртиот албум насловен Lingering, според него најсериозниот материјал до сега, не само во однос на процесот на создавање, туку и лирички. Темите како и претходно се крајно енкриптирани, меѓутоа поради чистите вокали полесно може да се стигне до нивната суштина.

Со минатиот албум, Бетс иако ја задржа иконографијата на Sleep Party People, одлучи да го одмори вокалниот процесор кој со години придонесуваше кон уникатниот звук. Доколку тоа звучеше чудно на феноменалниот Floating од 2014, oвде неговиот "човечки" вокал е природно наталожен врз колажот од амбиенталните психоделични мелодии и префинетиот поп. Бетс секогаш наоѓал удобност во помеланхолична територија, а со Lingering нуди спокој на секој оној кој не се плаши да пристапи во неговиот анкциозен свет. 

Иако трагите од раните денови на Sleep Party People бледаат од сопствената еволуција, Lingering е уште едно беспрекорно издание. Она што минатата година ми го приреди Tell Them It's Winter сега го доживувам со овој албум кој до овој момент ми е омилениот од 2017. Планирам наскоро да го имам и на плоча.

Слушни: "The Missing Steps", "The Sun Will Open It's Core", "Fainting Spell" и "Figures"

Onyx & Dope D.O.D. - Shotgunz in Hell

Onyx и Dope D.O.D. повремено соработуваат уште од 2013, а оваа година решија нивото на пријателство да го подигнат во цел албум кој верувам дека ги задоволи фановите на секој табор поединечно. Како лажен рапер, повеќе ме интересира страната на Dope D.O.D. и затоа ќе си земам за право да извлечам заклучок од мојата аматерска анализа дека ова им беше најдобриот потег што можеа да го направат откако го изгубија Доупи како член. Дури ја имав и таа среќа или несреќа да го проследам вториот концерт откако останаа без него.

Албум без еден член сигурно ќе звучеше многу попразно. Shotgunz in Hell вака појачан со Onyx е како да се отвориле портите на пеколот. Но, заслугата е секако на двете страни, а во еден момент гостува и Доупи чисто за да потсети дека и покрај неговиот дискутабилен талент, тотално недостасува во целата приказна. Дрога, насилство и секс врз највалканите дабстеп и трап битови. Материјал лишен од било какви морални норми, но зарем не е ова тоа што отсекогаш ја правело оваа дружина толку забавна?

Слушни: "PIRO", "XXX" и "Playa"

Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex

Не можеш да ги избегнеш оние романтичари на социјалните мрежи што упорно ја постираат "Nothing's Gonna Hurt You Baby" во различен контекст. Тоа и беше мојот прв контакт со бендов пред неколку години. Оваа депресивна американска багра пред неколку недели го издаде првиот албум кој го носи само името на бендот. Крајно скептичен се одлучив да го преслушам и сега мислам дека ми е во топ музика за оваа година. Не знам дали воопшто има поента да се обидам да си помогнам. 

Ако ништо друго, ова е најтажниот албум што сум го слушнал во последниве години, а ќе признаам дека повремено го вртам I'm Wide Awake, It's Morning од Bright Eyes. Само што досвире "K." со која Cigarettes After Sex решиле да ја почнат оваа аудио агонија, ми стана јасно дека ме чека издание што ќе се обиде да ми ги избоде чувствата со скршено стакло. Браво. Ова ми е веројатно најголемото музичко изненадување последниве месеци. Потсети се на албумов следниот пат кога ќе лежиш мамурен, дехидриран и со ново остварување во низата од сомнителни животни одлуки. А, доколку се осетиш малку емаскулирано, секогаш е тука Shotgunz in Hell да те стане на нозе.

Слушни: "Each Time You Fall In Love", "Sunsetz" и "Flash"

Pumarosa - The Witch

Лондонските Pumarosa ги открив преку една епизода на Flaked каде што свиреше "Priestess". Серијата има феноменална музика во секоја епизода, ама ова некако најсилно успеа да ми се залепи. После толку преслушувања на The Witch уште не можам да ги добројам жанровите кои ги комбинира. Пост-рок, електроника, трип-хоп, поп, фанк... Обично на ваквите бендови им се лепи "инди" етикета и се спремни за носење, само што ми се чини дека The Witch одбива било какво класифицирање. 

Крајно интересен бенд и албум. Ова им е прво издание, а веќе покажуваат исклучителна смелост за експериментирање со звук. The Witch колку и да е емотивен ролеркостер, успева да истера разиграно и динамично од почеток до крај со едвај некоја пауза за колку да земеш воздух. Искуство ми покажа дека The Witch е најефективен кога се слуша во кола од дома до работа во гужвите.

Слушни: "Dragonfly", "Priestess" и "Honey"

Wоndеr Wоmаn (2017)

Веројатно имам изгледано повеќе од сто филмови во кино. Никогаш до сега не сум станал ни да се измочам, без разлика дали траеле четири саат или биле 50 Shades of Grey. Трпам сè и сешто, памтам дека на The Force Awakens бев готов да го извадам во кофата со пуканки. На Wonder Woman не само што бев да ја ослободам бешиката, туку ќе станав и ќе си отидев од филм првпат во животот. Лоши филмови како Suicide Squad се забавни баш поради тој факт што се лоши. Можеш да си прилегнеш и да се смееш на глупостите. Wonder Woman е секој заморен Марвелски шаблон до сега, игра безбедно и ако уште можеш да уживаш во ствари видени милион пати претходно, тогаш е океј. Во спротивно, и не баш.

Една работа е сигурна, DC конечно се на добар пат, дури и економски. Точно, и претходните филмови имаа солидна заработка, меѓутоа критичарите и публиката не им беа баш наклонети. Не можам да ги обвинам, иако стварно многу го сакам Batman v Superman: Dawn of Justice. Можеби главниот проблем со Wonder Woman е тоа што ликот никогаш не успеа да ме придобие до степен да ми биде грижа. Комплетно сум рамнодушен кон сè што претставува. Во Dawn of Justice беше океј, веројатно зошто се појави само кратко, но овде ми беше премногу. 

Досаден. Тоа е единствениот збор со кој би можел да го опишам филмот. Не е лош, ама е толку линеарен и предвидлив што и тие малку возбудливи сцени бидуваат потиштени. Има и хумор што повремено функционира, меѓутоа често неколкуте штосови се репетитивни, па ја губат поентата. Да, јасно ни е дека Дајана е дојдена во свет кој не го разбира, но само неколку пати може да се смешни нејзините несмасни испади кои ја потенцираат културолошката разлика. Со Капeтан Америка тоа го правеа многу посимпатично и умерено. Затоа е уште толку смешно кога ќе му даде бакшиш на Ник Фјури во The Avengers. 

Режисерката се обидува да го емулира визуелниот тон од претходните филмови во новиот филмски DC универзум, што значи има еден куп затемнети сцени каде што само можеш да претпоставиш што се случува. Но, зошто веќе го имаш гледано истиов филм многу пати претходно и не е некој проблем. Поголем проблем е претераната употреба на слоу моушн за акционите сцени. Арес како негативец е повторно шаблон, заедно сосе задолжителниот говор против човештвото кое не го заслужува светот. Што треба да се случи за главниот негативец барем еднаш да има некој поинаков мотив? 

Актерите, барем оние главните, се сосема океј. Можам да се сложам со сите добри работи некогаш кажани за Гал Гадот. Крис Пајн е одличен како Стив Тревор. Баш ми е мило што не го гледав капетанот Кирк во неговиот лик. Типот има харизма и талент кои знае како да ги користи без разлика на тоа со какво сценарио треба да работи. За жал немам забелешки за остатокот од екипата зошто едноставно не ми беа доволно впечатливи. Имаше неколку ликови кои филмот се обиде да ги протне како битни, меѓутоа не успеав да се поврзам со нив.

Не знам дали Wonder Woman може да послужи како осигурување дека ќе гледаме добар Justice League филм на есен. Иако изгледа како DC конечно да научиле од грешките, ми личи како да прават други, но еј, тоа е тоа што публиката сака да го види додека си фрла пуканки во усната шуплина. Justice League филмот и онака поминува низ глупости во кон крајот на продукцијата, не толку како The Batman, но пак постојат големи шанси да е хаотичен кластерфак. Кој секако апсолутно ќе ми се свиѓа зошто Бетмен и Супермен ќе бидат во ист филм. Се задоволувам со малку.

Ако ништо друго, додека трае општава падавица околу Wonder Woman ќе заќутат оние што им се бесат за јајца на DC последниве години. Не биле како Marvel? Епа ете, сега го адаптираат стилот да го задоволи твојот префинет вкус за досадни блокбастери. Сигурно и Ant-Man ти се свиѓа, нели?

Впечатоците од The Fidelio Incident

Кога пред некој ден излезе The Fidelio Incident си помислив дека конечно ќе играм нешто слично на Firewatch. Уште па и со приказна инспирирана од Фиделио операта на Бетовен за која не знам многу детали зошто сум недоволно едуциран, сместена во модерно време? Звучи како формула што квалитетно ќе ти потроши неколку саати, зар не? Погрешно. Освен преубавата графика и музика, The Fidelio Incident е несмасен склоп на повеќе идеи кои или се репетитивни или Act 3 Games не знаеле како да ги развијат во нешто поинтересно. Оној дел со Фиделио на Бетовен е присутен само како маркетиншка фора која претпоставувам дека влегла во концептот некаде кон крајот на развојот на играта. Но, тоа е најмалку битно. 

Главниот лик со кој играш, Стенли, доживува авионска несреќа со неговата жена Леонор на еден мал снежен остров во Исланд. Малото авионче е распрскано на сите страни низ островот, а Леонор е во остаток од авионот паднат на некоја ебана планина, каде што треба да стигнеш и да ја спасиш како не би премрзнала од студ. Почетокот е забавен зошто механиката ти е уште тазе. Главен непријател ти е неповолната клима, па за преживееш се топлиш од гејзерите што веќе се на островот и на запалените остатоци од авионот кои ги има во нереално огромен број на секој чекор. Сериозно, околината е како да се срушила цела флота авиони. 

Повремено комуницираш преку радио врска со Леонор која ти кажува дека пред да ја спасиш, треба да собереш страници од нејзиниот дневник кои се исто расфрлани на островот за во случај некој да ве најде, да не ви ги открие тајните идентитети. Тука е точката каде што играта се допира со операта на Бетовен, минатото на Стенли и неговата кутра жена е базирана на дејството од Фиделио и отприлика тоа е тоа. Можело да биде било што друго, или барем нешто поинвентивно што би ја направило причината за постоење на мистериозни бункери на островот повозбудлива. 

Да, во еден момент талкаш и низ напуштени бункери каде што играта користи прилика да ти уфрли нова механика - вртење вентили. Вртиш вентили за да пуштиш пареа од цевки да се стоплиш, ама вртиш и вентили за истата таа пареа да набрка рој инсекти додека се движиш по едно вертикално дрво на островот. Тука некаде веќе бев изгубен и тотално ми опадна интересот. Очекував дека ако веќе се наоѓам во бункер на мистериозен остров ќе бидам почастен со некој пресврт, но не. Само свртев неколку вентили и се најдов пак на островот за да го правам истото што го правев последниот саат. Да се топлам на пареа, оган што е отпорен на ветар и да поврзувам механизми што испуштаат друга пареа за бркам инсекти зошто еј, нема друг пат освен низ ројот бубачиња. Животот е суров, дечки.

Најсмешниот момент беше кога се најдов во некои флешбеци или ме фатија некои мистериозни ликови на островот и бев под некакво психотропно дејство. Со овие секвенци играта веројатно очајно проба да ме фасцинира, ама тука веќе зевав и задоволно се смешкав што не ја платив. Таман кога помислив дека ова е големото финале, се најдов пак надвор на островот кој сега беше цел опожарен и пак морав да вртам вентили за да пуштам вода и да го изгасам огнот.  Разбирам дека не треба којзнае каква механика за ваков walking simulator, ама ова е премногу досадно. Или правиш приказна што ќе ти удри некоја сентиментална нота, или барем малку ќе си малку попаметен со механиката. 

Не знам како The Fidelio Incident добива позитивни рецензии и спореби со Firewatch. Доколку ова беше VR игра верувам дека искуството ќе беше поинакво. За жал, нема таква верзија, ниту пак верзија што е доволно оптимизирана за да функционира со тастатура и маус. Среќа имам контролер и играм во полу-лежечка положба, па можев да ја искористам играта и за да дремнам малку. Не вреди за цената, а не вреди ни за времето. Првите петнаесетина минути се океј, но после тоа веќе имаш сè видено. Стенли се жртвува на крај за да ја спаси жена му зошто му правела друштво да бега од законот. Сега е слободна, јеј.

Види такоѓе: 

• Игра на месецот: Firewatch
• Нешто како преглед на The Beginner's Guide
• Преглед на The Stanley Parable
• Први впечатоци од Panoramical 
• Неколку минути со P.T. 
• Event[0]: Во вселената, никој не може да те слушне како пцуеш